0111-KDIB2-1.4010.293.2021.1.BKD

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA   Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 1540 ze zm.), Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z 17 maja 2021 r. (data wpływu 8 lipca 2021 r.), o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego, dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych, w zakresie ustalenia, czy w przedstawionym stanie faktycznym Spółka będzie uprawniona do zaliczania do kosztów uzyskania przychodów wydatków ponoszonych na spotkania integracyjne w zakresie dotyczącym Współpracowników – jest nieprawidłowe.     UZASADNIENIE   W dniu 8 lipca 2021 r. do tutejszego organu wpłynął ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych, w zakresie ustalenia, czy w przedstawionym stanie faktycznym Spółka będzie uprawniona do zaliczania do kosztów uzyskania przychodów wydatków ponoszonych na spotkania integracyjne w zakresie dotyczącym Współpracowników.   We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny/zdarzenie przyszłe:   Wnioskodawca (dalej również: Spółka) prowadzi działalność gospodarczą w formie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością i jest podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych. Spółka działa w branży IT, a jej zasadniczym obszarem działania jest tworzenie i rozwój innowacyjnego oprogramowania komputerowego, w tym oprogramowania na telefony komórkowe oraz programowania z wykorzystaniem m.in. sztucznej inteligencji i rozszerzonej rzeczywistości, jak również integracja stworzonego oprogramowania z istniejącymi systemami oraz nadzór nad prawidłowym działaniem stworzonych aplikacji. Spółka ponadto rozwija stworzone przez siebie oprogramowanie, rozbudowując je o dodatkowe funkcjonalności. Efektem działań Spółki jest stworzone oprogramowanie komputerowe - zarówno w postaci osobnych aplikacji, jak również dodatkowych funkcjonalności w już istniejących aplikacjach W celu stworzenia oprogramowania, Spółka angażuje wewnętrzne zespoły Spółki, w szczególności osoby współpracujące ze Spółką w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, które świadczą na rzecz Spółki usługi informatyczne lub programistyczne (w ramach umowy B2B) lub na podstawie umów cywilnoprawnych (dalej: Współpracownicy). Zasadnicza część zespołu Wnioskodawcy współpracuje w oparciu o taką formę prawną. Spółka zamierza realizować podobne projekty również w latach następnych. Współpracownicy prowadzą własną działalność gospodarczą, są jednak stałym elementem całego zespołu Spółki, uczestnicząc w projektach realizowanych przez Spółkę na podobnej zasadzie jak pracownicy. Z uwagi również na model współpracy oparty na wykonywaniu zadań w dużej mierze w sposób zdalny, osoby te nie mają często możliwości zintegrować się. Sprawne wykonywanie projektów wymaga natomiast, aby osoby je wykonujące dobrze ze sobą współpracowały, co w praktyce sprowadza się do konieczności nawiązania koleżeńskiej relacji osobiście. Zgodnie ze strategią zarządzania personelem Spółka organizuje spotkania integracyjne dla pracowników i Współpracowników. Ich celem jest wzmocnienie pozytywnych relacji w zespołach oraz zwiększenie identyfikacji zespołów ze Spółką, motywacji do wydajnej pracy i lojalności zespołu wobec Spółki (a przez to zapewnienie i utrzymanie współpracy z najlepszymi pracownikami/Współpracownikami). Wszystkie powyższe elementy przekładają się na podniesienie efektywności wykonywania zadań, a to z kolei w konsekwencji wpływa na polepszenie wyników finansowych Spółki. Wskazane spotkania integracyjne organizowane są przy pomocy podmiotu zewnętrznego (wówczas Spółka otrzymuje fakturę za organizację danego spotkania integracyjnego od tego podmiotu) lub samodzielnie przez Spółkę (w takim przypadku spółka otrzymuje faktury za poszczególne świadczenia w ramach danego spotkania integracyjnego, mog to być np. faktury za usługi hotelowe, za koszty dojazdu, obsługę techniczną, faktury od ekspertów zewnętrznych, faktury za upominki/gadżety, ubezpieczenie itp.).   W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie:   Czy w przedstawionym stanie faktycznym Spółka będzie uprawniona do zaliczania do kosztów uzyskania przychodów wydatków ponoszonych na spotkania integracyjne w zakresie dotyczącym Współpracowników?   Zdaniem Wnioskodawcy, w przedstawionym stanie faktycznym Spółka będzie uprawniona do zaliczania do kosztów uzyskania przychodów wydatków ponoszonych na Spotkania integracyjne również w części związanej z organizacją i uczestnictwem w spotkaniach integracyjnych Współpracowników. Zgodnie z art. 15 ust. 1 Ustawy o CIT kosztem uzyskania przychodu są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 Ustawy o CIT. Aby zatem zaliczenie danego wydatku do kosztów podatkowych na gruncie ustawy o CIT było możliwe, konieczne jest spełnienie następujących przesłanek: 1)   istnienie związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy wydatkiem a osiągnięciem przychodu, zachowaniem lub zabezpieczeniem jego źródła; 2)   właściwe udokumentowanie wydatku; 3)   wydatek nie został wymieniony w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT jako wydatek niestanowiący kosztów uzyskania przychodów; 4)   wydatek został poniesiony przez podatnika i ma charakter definitywny. W ocenie Wnioskodawcy spotkania integracyjne związane są z osiągnięciem przychodu, zachowaniem lub zabezpieczeniem jego źródła i nie stanowią kosztów reprezentacji, o których mowa w art. 16 ust. 1 pkt 28 Ustawy o CIT. Istotna jest tutaj celowość poniesionego kosztu, tj. ukierunkowanie go na osiągnięcie przychodu. W ocenie Wnioskodawcy wydatki na spotkania integracyjne (zarówno w części dotyczącej pracowników jak i Współpracowników) można uznać za celowy, racjonalny i związany z osiągnięciem, zachowaniem i zabezpieczeniem źródła przychodów. Bez wątpienia spotkania integracyjne, których głównym celem jest budowanie pozytywnych relacji pomiędzy pracownikami/Współpracownikami oraz więzi z pracodawcą/zleceniodawcą, mogą być sklasyfikowane jako koszty uzyskania przychodów. Nie ulega wątpliwości, że Współpracownicy, współpracujący ze Spółką na podstawie umowy cywilnoprawnej (B2B), nie są klientami Spółki, a osobami tworzącymi zespół w strukturze Spółki, a w interesie Spółki jest takie ułożenie relacji w zespole, aby zarówno pracownicy jak i Współpracownicy współpracowali ze spółką długofalowo i stanowili zintegrowany i sprawnie działający zespół. Nie ulega wątpliwości, że jest to również kluczowe dla osiągnięcia przychodów przez Spółkę. Spotkania integracyjne, poprzez budowanie więzi z danym podmiotem, mają zatem wpływ na zachowanie i zabezpieczenie źródła przychodów. Dominującym celem organizacji imprezy jest integracja całego zespołu, wzmocnienie pozytywnych relacji w zespole, jak również zwiększenie identyfikacji zespołu ze Spółką, motywacja zespołu do wydajnej pracy i wzmocnienie lojalności zespołu wobec Spółki. To praca pracowników i Współpracowników i jej efekty pozwalają na funkcjonowanie Spółki i prowadzenie przez nią działalności gospodarczej. Imprezy integracyjne, poprzez m.in. poprawę atmosfery, stanowią, obok wynagrodzenia, także czynnik, który może wpływać na decyzję danego pracownika / Współpracownika o kontynuowaniu współpracy ze Spółką. Organizowanie tego typu imprez może więc mieć wpływ na możliwość zawarcia lub kontynuowania współpracy z najlepszymi specjalistami w danej dziedzinie. Tym samym wydatki na organizację imprezy integracyjnej stanowią koszty uzyskania przychodów na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, ponieważ są ponoszone w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów. Powyższe stanowisko potwierdza m.in. interpretacja Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 24 maja 2018 r., znak: 0114-KDIP2-1.4010.104.2018.2.MS 1 czy interpretacja Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy z 16 stycznia 2017 r., znak: 0461-ITPB3.4510.653.2016.1.AW. Jednocześnie wydatki ponoszone przez spółkę na spotkania integracyjne z oczywistych względów nie stanowią tzw. kosztów reprezentacji, ponieważ Współpracownicy nie są klientami spółki, wobec których przedmiotowe byłoby kreowanie pozytywnego wizerunku Spółki (a już z pewnością nie jest to wyłączny lub dominujący cel ich poniesienia). Jak wskazywano, Współpracownicy są częścią zespołów wykonujących w Spółce pracę na rzecz kontrahentów zewnętrznych. Współpracownicy nie są zaliczani do grona potencjalnych klientów nabywających te usługi, lecz działają w interesie Spółki. Ich głównym zadaniem jest wykonanie powierzonych zadań, co ukierunkowane jest na realizację projektów dla kontrahentów zewnętrznych i maksymalizację sprzedaży usług Wnioskodawcy. Nie są to podmioty, na których Spółka chce wywrzeć pozytywne wrażenie w celu sprzedaży swoich usług (ta cecha zdaniem Spółki ma kluczową wartość - reprezentacja ma ostatecznie na celu zwiększenie sprzedaży). Biorąc pod uwagę wskazany całokształt okoliczności, w odniesieniu do Współpracowników nie może być mowy o uznaniu, że wydatki na spotkania integracyjne w części dotyczącej Współpracowników noszą znamiona reprezentacji. Jednocześnie, na gruncie przepisów ustawy o CIT bezzasadnym byłoby pozbawienie Spółki możliwości zaliczenia do kosztów podatkowych wydatków na Spotkania integracyjne tylko ze względu na to, że osoba wykonująca zlecenie na rzecz Spółki i uczestnicząca w takich spotkaniach nie jest z nią związana stosunkiem pracy lecz umową cywilnoprawną.   W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest nieprawidłowe.   Zasady kwalifikowania wydatków do kosztów uzyskania przychodów określają przepisy art. 15 oraz 16 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2020 r., poz. 1406, ze zm., dalej: „ustawa o CIT”). Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust.1. Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu, każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej ocenie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu a powstaniem przychodu ze źródła przychodu lub realną szansą powstania przychodu podatkowego, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła jego uzyskiwania. Innymi słowy oznacza to, że dla kwalifikacji prawnej danego kosztu istotne znaczenie ma cel, w jakim został poniesiony. Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów, jeżeli pomiędzy jego poniesieniem, a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością powstania przychodu istnieje związek przyczynowy. W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki: §  wydatek został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik), §  jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona, §  pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą, §  poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów, §  został właściwie udokumentowany, §  nie może znajdować się w grupie wydatków, których nie uważa się za koszty uzyskania przychodów. Na mocy powołanej regulacji, podatnik ma prawo do odliczenia dla celów podatkowych wszelkich wydatków, pod warunkiem, że nie zostały one wymienione w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT oraz że wykaże ich związek z prowadzoną działalnością, a ich poniesienie ma lub może mieć wpływ na możliwość powstania przychodu. Przepis ten konstytuuje więc zasadę, stosownie do której, pomiędzy kosztem podatkowym oraz przychodami podatnika musi wystąpić związek przyczynowo-skutkowy. W przepisie tym ustawodawca określił katalog wydatków, które nawet pomimo poniesienia ich przez podatnika w celu osiągnięcia przychodów, w rozumieniu przepisów podatkowych, nie mogą być uznane za koszt uzyskania przychodów. Podatnik oceniając związek wydatku z prowadzoną działalnością gospodarczą winien zakładać, że dany koszt może obiektywnie przyczynić się do osiągnięcia przychodu. Ponadto, należy mieć na względzie, że podatnik uznając wydatek za koszt uzyskania przychodu odnosi ewidentne korzyści albowiem o ten koszt zmniejsza podstawę opodatkowania. Na nim więc spoczywa ciężar udowodnienia, że określony wydatek jest kosztem uzyskania przychodu. Uznanie danego wydatku za koszt uzyskania przychodów jest możliwe tylko wtedy, gdy z prawidłowo i rzetelnie udokumentowanych zdarzeń wynika ponad wszelką wątpliwość, że jest to wydatek celowy i racjonalnie uzasadniony. Zatem to podatnik zobowiązany jest wykazać nie tylko fakt poniesienia danego wydatku, ale także jego celowość i racjonalność. Kosztami podatkowymi mogą być co do zasady tzw. „koszty pracownicze”, jednak tylko te, które wykazują związek z uzyskanym przychodem lub zachowaniem (zabezpieczeniem) źródła przychodów. Koszty te obejmują przede wszystkim wynagrodzenia zasadnicze, wszelkiego rodzaju nagrody, premie i diety oraz wydatki związane z podnoszeniem kwalifikacji zawodowych pracowników. Mogą również obejmować wydatki ponoszone na rzecz pracowników w celu ich integracji, np. w postaci organizacji dla nich szkoleń czy spotkań integracyjnych. Są one bowiem związane z prowadzoną przez podatnika działalnością, mają na celu poprawę atmosfery pracy, zintegrowanie pracowników z pracodawcą, co w konsekwencji wpłynie na zwiększenie efektywności ich pracy. Katalog wydatków wyłączonych z kategorii kosztów podatkowych mocą art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, ma charakter zamknięty. Należy wskazać, że wśród wydatków nieuznawanych za koszty uzyskania przychodów ustawodawca wymienił m.in. – w pkt 28 tego przepisu – koszty reprezentacji. Zgodnie bowiem z tym przepisem prawa nie uważa się za koszty uzyskania przychodów kosztów reprezentacji, w szczególności poniesionych na usługi gastronomiczne, zakup żywności oraz napojów, w tym alkoholowych. Celem kosztów reprezentacyjnych jest stworzenie pewnego wizerunku podatnika, stworzenie dobrego obrazu jego firmy, działalności etc., wykreowanie pozytywnych relacji z kontrahentami. Oceniając, czy dane koszty mają charakter reprezentacyjny, należy rozpatrywać zasadność ich poniesienia przez pryzmat ich celu. Jeśli wyłącznym bądź dominującym celem ponoszonych kosztów jest właśnie wykreowanie wizerunku podatnika, to koszty te mają charakter reprezentacyjny. Z przedstawionego we wniosku opisu stanu faktycznego wynika m.in., żeSpółka działa w branży IT, a jej zasadniczym obszarem działania jest tworzenie i rozwój innowacyjnego oprogramowania komputerowego. W celu stworzenia oprogramowania, Spółka angażuje wewnętrzne zespoły Spółki, w szczególności osoby współpracujące ze Spółką w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, które świadczą na rzecz Spółki usługi informatyczne lub programistyczne (w ramach umowy B2B) lub na podstawie umów cywilnoprawnych (dalej: Współpracownicy). Zasadnicza część zespołu Wnioskodawcy współpracuje w oparciu o taką formę prawną. Spółka zamierza realizować podobne projekty również w latach następnych. Współpracownicy prowadzą własną działalność gospodarczą, są jednak stałym elementem całego zespołu Spółki, uczestnicząc w projektach realizowanych przez Spółkę na podobnej zasadzie jak pracownicy. Z uwagi również na model współpracy oparty na wykonywaniu zadań w dużej mierze w sposób zdalny, osoby te nie mają często możliwości zintegrować się. Sprawne wykonywanie projektów wymaga natomiast, aby osoby je wykonujące dobrze ze sobą współpracowały, co w praktyce sprowadza się do konieczności nawiązania koleżeńskiej relacji osobiście. Zgodnie ze strategią zarządzania personelem Spółka organizuje spotkania integracyjne dla pracowników i Współpracowników. Ich celem jest wzmocnienie pozytywnych relacji w zespołach oraz zwiększenie identyfikacji zespołów ze Spółką, motywacji do wydajnej pracy i lojalności zespołu wobec Spółki (a przez to zapewnienie i utrzymanie współpracy z najlepszymi pracownikami/Współpracownikami). Wszystkie powyższe elementy przekładają się na podniesienie efektywności wykonywania zadań, a to z kolei w konsekwencji wpływa na polepszenie wyników finansowych Spółki. Wskazane spotkania integracyjne organizowane są przy pomocy podmiotu zewnętrznego (wówczas Spółka otrzymuje fakturę za organizację danego spotkania integracyjnego od tego podmiotu) lub samodzielnie przez Spółkę (w takim przypadku spółka otrzymuje faktury za poszczególne świadczenia w ramach danego spotkania integracyjnego. Wątpliwość Wnioskodawcy budzi kwestia, czy Spółka będzie uprawniona do zaliczania do kosztów uzyskania przychodów wydatków ponoszonych na spotkania integracyjne w zakresie dotyczącym Współpracowników.   Biorąc pod uwagę przedstawiony stan faktyczny/zdarzenie przyszłe oraz obowiązujące w tym zakresie przepisy prawa podatkowego należy stwierdzić, że ponoszone przez Wnioskodawcę wydatki na spotkania integracyjne na rzecz Współpracowników, tj. osób współpracujących ze Spółką w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, które świadczą na rzecz Spółki usługi informatyczne lub programistyczne (w ramach umowy B2B) lub na podstawie umów cywilnoprawnych, nie mogą stanowić kosztów uzyskania przychodów Spółki. Takie wydatki nie pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiąganiem przychodów lub zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła przychodów. Uczestnictwo tych osób w spotkaniach integracyjnych nie ma wpływu na wykonanie umów łączących Spółkę z tymi osobami, co w konsekwencji powoduje, że nie zostaje spełniona podstawowa przesłanka uznania takiego wydatku za koszt uzyskania przychodu zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT. W ocenie tut. Organu wydatki te stanowią wydatki na reprezentację, ponieważ ich głównym celem jest tworzenie lub poprawa wizerunku przedsiębiorcy wobec osób trzecich, niebędących pracownikami Wnioskodawcy. Umowa współpracy zakłada bowiem równorzędność i niezależność podmiotów i stwarza warunki do przyjęcia założenia, że jeden podmiot chce wykreować swój pozytywny wizerunek względem drugiego, w celu ułatwienia wzajemnej współpracy. Wobec powyższego stanowisko Wnioskodawcy w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów podatkowych wydatków ponoszonych na spotkania integracyjne w zakresie dotyczącym Współpracowników, tj. osób wykonujących pracę na podstawie umowy współpracy, tzw. b2b (Współpracowników), tj. osób współpracujących ze Spółką w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, które świadczą na rzecz Spółki usługi informatyczne lub programistyczne (w ramach umowy B2B) lub na podstawie umów cywilnoprawnych, jest nieprawidłowe. W odniesieniu do powołanych przez Wnioskodawcę interpretacji indywidualnych należy stwierdzić, że zostały wydane w indywidualnych sprawach i nie są wiążące dla Organu wydającego przedmiotową interpretację. Powołane interpretacje nie stanowią źródła prawa, wiążą strony w konkretnej indywidualnej sprawie, więc zawartych w nich stanowisk organów podatkowych nie można wprost przenosić na grunt niniejszej sprawy. Każdą sprawę tut. Organ jest zobowiązany rozpatrywać indywidualnie. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.   Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym oraz zdarzenia przyszłego i stanu prawnego obowiązującego w dacie wydania interpretacji.   Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.   Zgodnie z art. 14na § 1 i 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k–14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej: 1)      z zastosowaniem art. 119a; 2)      w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3)      z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych. Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2018 r., poz. 2193), wprowadzającymi regulacje intertemporalne.    Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (...) ul. (...) (...), za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm.). Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach (art. 47 § 1 ww. ustawy) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 54 § 1a ww. ustawy), w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy). W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ww. ustawy). W przypadku wnoszenia skargi w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego i stanu epidemii jako najwłaściwszy proponuje się kontakt z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego ePUAP. Zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.