0111-KDIB2-1.4010.310.2021.1.AR

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA   Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2021 r., poz. 1540 ze zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z 14 lipca 2021 r. (data wpływu 21 lipca 2021 r.), o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego, dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych, w zakresie ustalenia: - Czy Wnioskodawca powinien rozpoznać przychód równy całości lub części spłaconej Wierzytelności w momencie uzyskania spłaty/spłat od Dłużnika, - Czy otrzymany przez Wnioskodawcę przychód z tytułu spłaty Wierzytelności będzie stanowił przychód z innych źródeł przychodów niż zyski kapitałowe, o których mowa w art. 7b ustawy o CIT, - Czy Wnioskodawca może rozpoznać wydatek poniesiony na podstawie umowy Subrogacji (tj. kwotę spłaconej Wierzytelności Wspólnika) jako koszt uzyskania przychodu w momencie otrzymania od Dłużnika spłaty Wierzytelności, do wysokości uzyskanego przychodu ze spłaty wierzytelności – jest prawidłowe.     UZASADNIENIE   W dniu 21 lipca 2021 r. wpłynął do tutejszego organu ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego, dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych, w zakresie ustalenia: -  Czy Wnioskodawca powinien rozpoznać przychód równy całości lub części spłaconej Wierzytelności w momencie uzyskania spłaty/spłat od Dłużnika, - Czy otrzymany przez Wnioskodawcę przychód z tytułu spłaty Wierzytelności będzie stanowił przychód z innych źródeł przychodów niż zyski kapitałowe, o których mowa w art. 7b ustawy o CIT, - Czy Wnioskodawca może rozpoznać wydatek poniesiony na podstawie umowy Subrogacji (tj. kwotę spłaconej Wierzytelności Wspólnika) jako koszt uzyskania przychodu w momencie otrzymania od Dłużnika spłaty Wierzytelności, do wysokości uzyskanego przychodu ze spłaty wierzytelności   We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe:   Wnioskodawca jest rezydentem podatkowym w Polsce, podlegającym opodatkowaniu w Polsce od całości swoich dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania. Podstawowym przedmiotem działalności Spółki jest działalność firm centralnych (Head offices) i holdingów, z  wyłączeniem holdingów finansowych (PKD 70.10.Z.). Jednym z udziałowców Spółki jest Pan K, polski rezydent podatkowy (dalej: „Wspólnik”, „Wierzyciel”). Wspólnik na podstawie umowy pożyczki zawartej w dniu 28 października 2020 r. (dalej jako „Umowa pożyczki”) udzielił spółce X spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Warszawie (dalej jako „Dłużnik”) pożyczki wyrażonej w euro (dalej jako „Pożyczka”, „Wierzytelność”). Obecnie Spółka zamierza wstąpić w prawa Wierzyciela z wykorzystaniem instytucji subrogacji uregulowanej w art. 518 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (dalej: „KC"). Na podstawie umowy subrogacji, Wnioskodawca, za zgodą Dłużnika spłaci Wspólnika i nabędzie spłaconą Wierzytelność do wysokości dokonanej zapłaty (dalej jako „Subrogacja”). Powyższe oznacza, że Wnioskodawca nabędzie Wierzytelność w wysokości kwoty głównej Pożyczki oraz wszystkich naliczonych do dnia zawarcia umowy Subrogacji odsetek                                        i w konsekwencji wstąpi w prawa zaspokojonego Wspólnika (wierzyciela) wynikające z nabytej Wierzytelności. W wyniku Subrogacji, Wspólnikowi przestanie zatem przysługiwać Wierzytelność wobec Dłużnika, a Wnioskodawca nabędzie Wierzytelność i stanie się nowym wierzycielem Dłużnika z  tego tytułu. W konsekwencji Dłużnik będzie spłacał na rzecz Spółki zarówno kwotę główną udzielonej Pożyczki, jak i naliczone odsetki wynikające z Wierzytelności, nabyte przez Wnioskodawcę w drodze Subrogacji.   W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania:   1)      Czy Wnioskodawca powinien rozpoznać przychód równy całości lub części spłaconej Wierzytelności w momencie uzyskania spłaty/spłat od Dłużnika (tj. na zasadzie kasowej)? 2)      Czy otrzymany przez Wnioskodawcę przychód z tytułu spłaty Wierzytelności będzie stanowił przychód z innych źródeł przychodów niż zyski kapitałowe, o których mowa w art. 7b ustawy o CIT? 3)      Czy Wnioskodawca może rozpoznać wydatek poniesiony na podstawie umowy Subrogacji (tj. kwotę spłaconej Wierzytelności Wspólnika) jako koszt uzyskania przychodu w momencie otrzymania od Dłużnika spłaty Wierzytelności, do wysokości uzyskanego przychodu ze spłaty wierzytelności   Ad. 1   Zdaniem Wnioskodawcy, powinien on rozpoznać przychód równy całości lub części spłaconej Wierzytelności w momencie uzyskania spłaty/spłat od Dłużnika (tj. na zasadzie kasowej).   Ad. 2 Zdaniem Wnioskodawcy, otrzymany przez Wnioskodawcę przychód z tytułu spłaty Wierzytelności będzie stanowił  przychód z innych źródeł przychodów niż zyski kapitałowe, o  których mowa w art. 7b ustawy o CIT.   Ad. 3 Wnioskodawca może rozpoznać wydatek poniesiony na podstawie umowy Subrogacji (tj. kwotę spłaconej Wierzytelności Wspólnika) jako koszt uzyskania przychodu w momencie otrzymania od Dłużnika spłaty Wierzytelności, do wysokości uzyskanego przychodu ze spłaty wierzytelności.   Ad. 1 Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 lutego 2021 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2020 r. poz. 1406 ze zm., dalej: ustawa o CIT), przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, są w szczególności otrzymane pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice kursowe. Natomiast zgodnie z art. 12 ust. 3e ustawy o CIT w przypadku otrzymania przychodu, o którym mowa w ust. 3, do którego nie stosuje się ust. 3a, 3c, 3d i 3f, za datę powstania przychodu uznaje się dzień otrzymania zapłaty. Natomiast zgodnie z art. 12 ust. 4 pkt 1 i 2 Ustawy o CIT do przychodów nie zalicza się: 1)      pobranych wpłat lub zarachowanych należności na poczet dostaw towarów i usług, które zostaną wykonane w następnych okresach sprawozdawczych, a także otrzymanych lub zwróconych pożyczek (kredytów), w tym również uregulowanych w naturze, z wyjątkiem skapitalizowanych odsetek od tych pożyczek (kredytów); 2)      kwot naliczonych, lecz nieotrzymanych odsetek od należności, w tym również od udzielonych pożyczek (kredytów). Jak wynika z powyższych przepisów, na pojęcie przychodu składają się trwałe i realne zwiększenia majątku podatnika, o czym świadczy użyty w art. 12 ust. 1 Ustawy o CIT zwrot „otrzymane". Jednocześnie przepisy wskazują, że (co do zasady) udzielenie pożyczki oraz jej późniejszy zwrot nie powodują u podmiotu udzielającego tej pożyczki przychodu podatkowego, za wyjątkiem kwoty otrzymanych odsetek od tej pożyczki. W ocenie Wnioskodawcy, w przypadku nabycia przez podatników wierzytelności w celu uzyskania ich spłaty niewątpliwie przychodem podatkowym są faktycznie wyegzekwowane od dłużników kwoty pieniężne. Powyższe znajduje także zastosowanie w przypadku nabycia wierzytelności, które następuje na podstawie subrogacji, tj. wstąpienia podatnika w prawa wierzyciela na podstawie art. 518 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 15 września 2000 r. kodeks spółek handlowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 1526 ze zm.). W ocenie Wnioskodawcy, brak jest podstaw, aby różnicować skutki podatkowe nabycia wierzytelności na podstawie umowy sprzedaży wierzytelności oraz subrogacji, ponieważ ich skutek ekonomiczny jest podobny. W obydwu przypadkach dochodzi do zmiany wierzyciela i  nabycia wierzytelności przez nowego wierzyciela, który w przyszłości ma otrzymać od dłużnika spłatę wierzytelności. Zdaniem Wnioskodawcy, do zdarzenia przyszłego zastosowania nie znajdą natomiast przepisy art. 12 ust. 4 pkt 1 ustawy o CIT, które wyłączają z przychodów podatkowych kwoty zwróconych pożyczek. W ocenie Wnioskodawcy przepis ten nie będzie miał zastosowania, ponieważ Wnioskodawca nie stał się wierzycielem wobec Dłużnika w wyniku udzielenia mu Pożyczki, ale w wyniku spłaty pierwotnego wierzyciela (Wspólnika) w drodze Subrogacji i wstąpienia przez Wnioskodawcę w prawa dotychczasowego wierzyciela. W związku z tym rozliczenie spłaty Wierzytelności powinno się odbyć na zasadach ogólnych - kwota/kwoty otrzymanej spłaty/ spłat Wierzytelności – będą stanowiły przychód podatkowy, natomiast Wnioskodawca będzie uprawniony do rozpoznania kosztów uzyskania przychodów równych wydatkom poniesionym na jej nabycie (tj. kwocie spłaty Wierzytelności na podstawie umowy subrogacji). Stanowisko Wnioskodawcy, iż spłata wierzytelności na podstawie art. 518 § 1 pkt 3 KC nie stanowi w istocie spłaty pożyczki potwierdza interpretacja indywidualna z dnia 8 grudnia 2014  r. wydana przez Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach (Znak: IBPBI/1/415-1024/14/KB). Co prawda interpretacja ta została wydana na gruncie przepisów ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, niemniej z uwagi na tożsame regulacje znajduje także zastosowanie na gruncie przepisów Ustawy o CIT. W ocenie Wnioskodawcy, nie znajdzie tu także zastosowania wyłączenie z przychodów, o  którym mowa w art. 12 ust. 4 pkt 6a Ustawy o CIT zgodnie z którym do przychodów nie zalicza się zwróconych innych wydatków niezaliczonych do kosztów uzyskania przychodów. Zgodnie z prezentowanym stanowiskiem organów podatkowych, w przepisie tym mowa jest o  takich wydatkach, które nie mogły być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów z uwagi na niespełnienie warunków określonych w art. 15 ust. 1 Ustawy o CIT, lub wyłączenia z kosztów na postawie art. 16 ust. 1 tej Ustawy. Natomiast przepis ten swoim zakresem nie obejmuje wydatków, które nie zostały rozliczone w kosztach podatkowych decyzją podatnika. Przykładowo w interpretacji indywidualnej z 27 czerwca 2017 r. (Znak: 0111-KDIB1- 2.4010.80.2017.l.AK), Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wskazał, iż Brak możliwości zaliczenia danego wydatku do kosztów podatkowych musi wynikać wprost z przepisów ustawy o  CIT, mieć obiektywny charakter i jest warunkiem koniecznym do zastosowania dyspozycji art.  12 ust. 4 pkt 6a ustawy o CIT w przypadku uzyskania przez podatnika zwrotu takiego wydatku. W związku z powyższym, zdaniem Wnioskodawcy, w przypadku wstąpienia w prawa wierzyciela na podstawie umowy subrogacji i późniejszej spłaty Wierzytelności przez Dłużnika na rzecz Wnioskodawcy, będzie on zobowiązany do rozpoznania przychodu równego kwocie/kwotom otrzymanej spłaty Wierzytelności w momencie jej spłaty przez Dłużnika. Powyższe stanowisko Wnioskodawcy zgodnie z którym otrzymane kwoty spłaty Wierzytelności nabytej w wyniku subrogacji stanowią przychód podatkowy w momencie otrzymania potwierdził Dyrektor Krajowej Informacji w interpretacji indywidualnej z 6 maja 2020 r. Znak: 0114- KDIP2-2.4010.42.2020.2.AM. Podsumowując, Wnioskodawca powinien rozpoznać przychód podatkowy równy całości lub części spłaconej Wierzytelności w momencie uzyskania spłaty/spłat od Dłużnika.   Ad. 2 Zgodnie z art. 7b ust 1 pkt 5 ustawy o CIT, za przychody z zysków kapitałowych uważa się m.in. przychody ze zbycia wierzytelności uprzednio nabytych przez podatnika oraz wierzytelności wynikających z przychodów zaliczanych do zysków kapitałowych. W pierwszej kolejności podkreślenia wymaga, że katalog przychodów z zysków kapitałowych jest katalogiem zamkniętym i jedyne odniesienie do przychodów otrzymanych z tytułu wierzytelności zawiera wyżej cytowany przepis, z którego wynika, że do przychodów z zysków kapitałowych zalicza się: 1)      przychody ze zbycia wierzytelności nabytych, a następnie odsprzedanych - czyli wierzytelności innych niż należności własne (pierwotne) podatnika, które równocześnie nie wynikają z przychodów o charakterze zysków kapitałowych - chodzi tu głównie o przychody uzyskane we wtórnym obrocie wierzytelnościami, 2)      przychody ze zbycia wierzytelności własnych (pierwotnych), które wynikają z przychodów zaliczanych do zysków kapitałowych, np. zbycie należności z tytułu sprzedaży udziałów (akcji, papierów wartościowych, zbycia ogółu praw i obowiązków w spółce osobowej itp.) – (M. Smakuszewski, Komentarz CIT, wyd. Infor, Warszawa 2019). Analiza powyższego przepisu prowadzi do wniosków, iż wstąpienie w prawa wierzyciela na podstawie art. 518 § 1 pkt 3 KC nie jest żadną z ww. czynności. Natomiast biorąc pod uwagę, że katalog przychodów kapitałowych jest katalogiem zamkniętym i nie obejmuje swym zakresem przychodów z tytułu spłaty wierzytelności nabytej w drodze Subrogacji, otrzymywane przychody przez Wnioskodawcę z tytułu spłaty Wierzytelności powinny być kwalifikowane jako przychody z pozostałych źródeł. Reasumując, uzyskane przychody ze spłaty Wierzytelności będą stanowiły przychód z innych źródeł aniżeli przychody z zysków kapitałowych, o których mowa w art. 7b ust. 1 Ustawy o CIT.   Ad. 3 Zasady ogólne dotyczące możliwości zaliczenia wydatków do kosztów uzyskania przychodów W myśl art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 tej ustawy. Z analizy powyższego przepisu wynika, że jeśli dany wydatek spełnia wymóg pozostawania w  związku z osiąganymi przychodami lub przynajmniej z prowadzoną działalnością (tzn. został poniesiony w celu osiągnięcia przychodów lub przynajmniej w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów) i równocześnie nie został on w sposób wyraźny wymieniony w negatywnym katalogu art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, to wydatek taki powinien stanowić koszt uzyskania przychodów. Ponadto, uznanie wydatku za koszt podatkowy wymaga od podatnika wykazania, że wydatek jest racjonalnie i gospodarczo uzasadniony. Podsumowując powyższe, kosztem uzyskania przychodów będzie zatem taki wydatek, który spełnia łącznie następujące warunki: a)      został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z  zasobów majątkowych podatnika, b)      jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w  jakikolwiek sposób zwrócona, c)      pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą, d)      poniesiony został w celu uzyskania przychodów, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów, e)      został właściwie udokumentowany, f)       nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o CIT nie uważa się za koszty uzyskania przychodów. Zatem każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej ocenie w celu dokonania jego kwalifikacji podatkowej. Wyjątkiem jest sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach, należy zaś zbadać istnienie związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy poniesieniem kosztu, a  powstaniem przychodu lub realną szansą powstania przychodów podatkowych, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania. Zgodnie natomiast z art. 16 ust. 1 pkt 39a Ustawy o CIT, nie uznaje się za koszt uzyskania przychodów strat w części niepokrytej przychodami uzyskanymi z nabytych wierzytelności, w  tym nabytego pakietu wierzytelności. Przechodząc na grunt opisanego powyżej zdarzenia przyszłego, w ocenie Wnioskodawcy, będzie on uprawniony do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów kwoty spłaconej Wierzytelności na podstawie umowy subrogacji, ponieważ odpowiada ona wydatkom poniesionym przez Wnioskodawcę na jej nabycie. Jednak w związku z brzmieniem art. 16 ust. 1 pkt 39a ustawy o  CIT, Wnioskodawca jest uprawniony do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów kwoty poniesionych wydatków maksymalnie do wysokości kwoty rozpoznanego przychodu podatkowego z tytułu otrzymanej spłaty Wierzytelności.   Zasady rozliczenia kosztów uzyskania przychodów w przypadku częściowych spłat Wierzytelności Nie można wykluczyć, że Dłużnik nie dokona jednorazowej spłaty Wierzytelności, ale będzie dokonywał jej spłaty w częściach. Powstaje wówczas wątpliwość co do metodologii rozpoznawania kosztów w takim przypadku. Historycznie, w przypadku częściowych spłat nabytych wierzytelności obowiązywała zasada rozliczania kosztów proporcjonalnie do uzyskiwanych spłat, jednak od 1 stycznia 2019 r. do Ustawy o CIT został dodany art. 15ba, który zmienił powyższe zasady i reguluje zarówno kwestię rozliczania kosztów w przypadku nabycia portfela wierzytelności jak również pojedynczych wierzytelności. Zgodnie z art. 15ba ust. 1 ustawy o CIT, w przypadku nabycia w ramach jednej transakcji co najmniej 100 wierzytelności bez wyodrębnienia ceny nabycia poszczególnych wierzytelności (pakiet wierzytelności) dochód z pakietu wierzytelności stanowi nadwyżka przychodów uzyskanych z wierzytelności wchodzących w skład pakietu wierzytelności nad kosztem nabycia pakietu wierzytelności. Przez przychody uzyskane z wierzytelności wchodzących w skład pakietu wierzytelności rozumie się środki lub wartości otrzymane w wyniku uregulowania tych wierzytelności lub środki lub wartości ze zbycia całości albo części wierzytelności wchodzących w skład danego pakietu wierzytelności, z wyjątkiem opłat, odsetek, odsetek za opóźnienie w zapłacie zobowiązań i kar, naliczonych po dniu nabycia pakietu wierzytelności. Przez koszt nabycia pakietu wierzytelności rozumie się natomiast cenę nabycia takiego pakietu wierzytelności. Zgodnie natomiast z art. 15ba ust. 1 ustawy o CIT, koszty nabycia pakietu wierzytelności potrąca się w okresie rozliczeniowym, w którym osiągnięty został przychód z wierzytelności wchodzących w skład pakietu wierzytelności, do wysokości odpowiadającej temu przychodowi. Wspomniane powyżej przepisy odnoszące się do nabycia pakietu wierzytelności stosuje się odpowiednio do nabycia pojedynczej wierzytelności. Jak wynika z powyższych regulacji, w przypadku nabycia zarówno pakietu wierzytelności jak również pojedynczej wierzytelności, podatnik rozpoznaje dochód podatkowy dopiero wówczas, gdy suma wpłat od dłużnika/dłużników przekroczy cenę nabycia pakietu wierzytelności/ pojedynczej wierzytelności. Przenosząc powyższe na grunt opisywanego zdarzenia przyszłego, w przypadku gdyby Wnioskodawca otrzymał spłatę Wierzytelności w częściach, Wnioskodawca będzie uprawniony do rozpoznawania kosztów uzyskania przychodów do wartości rozpoznanego przychodu aż do momentu, w którym cena nabycia Wierzytelności zrówna się z wpływami z tej Wierzytelności (przychodami). Dopiero ewentualna nadwyżka spłat dokonanych przez Dłużnika ponad cenę nabycia Wierzytelności będzie stanowiła dochód dla Wnioskodawcy. Podsumowując, Wnioskodawca może rozpoznać wydatek poniesiony na podstawie umowy subrogacji (tj. kwotę spłaconej Wierzytelności Wspólnika) jako koszt uzyskania przychodu w  momencie otrzymania od Dłużnika spłaty Wierzytelności, do wysokości uzyskanego przychodu ze spłaty wierzytelności.   W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.   Mając powyższe na względzie, stosownie do art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, odstąpiono od uzasadnienia prawnego dokonanej oceny stanowiska Wnioskodawcy.      Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.   Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej, przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:  1)      z zastosowaniem art. 119a;  2)      w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3)      z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. Stosownie do art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej, przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych. Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z  23  października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2193), wprowadzającymi regulacje intertemporalne.   Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji   Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w ... za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, z późn. zm.). Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach (art. 47 § 1 ww. ustawy) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 54 § 1a ww. ustawy), w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy). W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ww. ustawy). W przypadku wnoszenia skargi w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego i stanu epidemii jako najwłaściwszy proponuje się kontakt z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego ePUAP.   Jednocześnie, zgodnie art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.