0111-KDIB2-1.4010.372.2021.1.AT

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA   Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 1540 ze zm.), Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z 18 sierpnia 2021 r. (data wpływu: 31 sierpnia 2021 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie ustalenia: - czy część kwoty korekty obejmującej wartość obniżającą marżę operacyjną z 8% do wartości 5% (co stanowi kompensatę nadwyżki osiągniętej w latach 2017 i 2018) stanowi koszt uzyskania przychodu w świetle przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych – jest prawidłowe,- czy korekta kosztów uzyskania przychodu w części obniżającej marżę z 8% do wartości 5% będzie dokonana na zasadach ogólnych określonych w art. 15 ust. 4i ustawy o CIT – jest prawidłowe.   UZASADNIENIE   W dniu 31 sierpnia 2021 r. wpłynął do Organu wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie ustalenia: - czy część kwoty korekty obejmującej wartość obniżającą marżę operacyjną z 8% do wartości 5% (co stanowi kompensatę nadwyżki osiągniętej w latach 2017 i 2018) stanowi koszt uzyskania przychodu w świetle przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych,- czy korekta kosztów uzyskania przychodu w części obniżającej marżę z 8% do wartości 5% będzie dokonana na zasadach ogólnych określonych w art. 15 ust. 4i ustawy o CIT.   We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny:   Wnioskodawca – X Sp. z o.o. (dalej: „Spółka”) jest polskim dystrybutorem testów diagnostycznych. Spółka posiada siedzibę w Polsce i jest zarejestrowana na potrzeby podatku od towarów i usług (dalej: VAT) w Polsce oraz jest zarejestrowana na cele transakcji wewnątrzwspólnotowych (VAT UE). Spółka jest podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych w Polsce (dalej: CIT). Zaliczki na CIT rozlicza w formie uproszczonej. Spółka należy do niemieckiej grupy kapitałowej Y (dalej: „Grupa”) zajmującej się wszelkimi aspektami działalności w branży diagnostycznej. Do Grupy należą także zagraniczne spółki zależne (inne Centra dystrybucyjne). Podstawowym rodzajem działalności Spółki jest dystrybucja wyrobów medycznych na rynku polskim. Udziałowcem Spółki jest spółka A (dalej: „Spółka A”) z siedzibą w Niemczech, która posiada 100% udziałów w kapitale zakładowym Spółki. Spółka A jest filarem Grupy i pełni w niej rolę Centrali i Centrum Produkcyjnego. By wywiązać się z roli dystrybutora, Spółka w większości dokonuje nabyć Wyrobów Z od Spółki A. Sporadycznie nabycia dokonywane są od pozostałych podmiotów powiązanych oraz niepowiązanych. Ostatecznymi odbiorcami Wyrobów Z i usług Spółki, są głównie podmioty niepowiązane - polskie prywatne i publiczne szpitale oraz laboratoria. Za najbardziej odpowiednią metodę szacowania cen transferowych stosowaną w transakcjach zakupowych pomiędzy Spółką A, a Wnioskodawcą uznano metodę marży transakcyjnej netto (metodę zysku transakcyjnego). Funkcję wskaźnika zyskowności pełni wskaźnik marży operacyjnej (EBIT%). Podmioty wchodzące w skład Grupy kierują się wytycznymi zgodnymi z zasadą ceny rynkowej określonej w „Wytycznych w zakresie cen transferowych dla przedsiębiorstw wielonarodowych oraz administracji podatkowych” (ang. OECD Transfer Pricing Guidelines for Multinational Enterprises and Tax Administrations) opracowanych przez Organizację Współpracy Gospodarczej i Rozwoju (OECD) oraz regulacji w zakresie cen transferowych mających zastosowanie w poszczególnych krajach członkowskich tej organizacji. W trakcie roku podatkowego ceny towarów od Spółki A są ustalane - co do zasady - jako cena katalogowa pomniejszona o rabat w wysokości 65%. Wobec czego Spółka A ustala ceny stosowane w transakcjach ze Spółkami zależnymi (w tym ze Spółką) w taki sposób, w jaki zostałyby one ustalone z podmiotami niepowiązanymi. Uwzględniając profil funkcjonalny Spółki w celu zachowania zasady Arm's Lenght strony ustaliły, że rentowność Spółki powinna kształtować się docelowo w wartości 8% marży operacyjnej netto. Natomiast poziom osiągniętego przez Spółkę wskaźnika marży operacyjnej netto zależy nie tylko od wysokości kosztów nabywanych towarów od Spółki A, ale również od całokształtu okoliczności prowadzonej przez Spółkę działalności. Spółka dopiero w momencie zakończenia roku finansowego zna faktycznie poniesione koszty lub uzyskane przychody, na które mają wpływ ww. okoliczności, np. ceny sprzedawanych towarów na rynku zagranicznym czy poziom sprzedaży poszczególnych kategorii towarów. W związku z tym, jeśli pierwotnie przyjęta wysokość ceny nie jest adekwatna do kalkulacji przeprowadzonych po zakończeniu roku, Spółka A dokonuje korekty cen transferowych dostarczanych w danym roku obrotowym towarów czy usług w taki sposób, by Spółka osiągnęła jednocześnie zakładany poziom marży operacyjnej netto, tj. 8%. Zgodnie z ustaleniami z Spółką A, Spółka w pierwszych dwóch latach miała uzyskiwać marżę operacyjną na poziomie wyższym, natomiast w trzech kolejnych latach marża miała ulec obniżeniu do takiego poziomu, by średnia wartość marży dla całego przyjętego okresu, tj. 5 lat, wynosiła w okolicach 8%. W związku z powyższym, w latach 2017 i 2018 marża operacyjna netto (EBIT) Spółki wyniosła odpowiednio: 16,72% oraz 12,14%. Na podstawie przyjętej przez strony polityki ustaliły one, że Spółka A w kolejnych latach aż do 2021 r. będzie dokonywać rocznych korekt dokonanych dostaw poprzez zmianę cen towarów i usług, ustalając je w takiej wysokości, by Spółka osiągnęła zakładaną wartość marży operacyjnej netto w danym roku, tj. 5% EBIT w każdym roku od 2019 do 2021. Spółka potwierdziła dokonanie korekty cen transferowych w rocznym zeznaniu podatkowym za rok podatkowy, którego ta korekta dotyczy, tj. w zeznaniu za rok 2019, natomiast w części dotyczącej kwoty korekty stanowiącej wartość obniżającą marżę z 8% do wartości 5% (co stanowi kompensatę nadwyżki osiągniętej w latach 2017-2018) Spółka chce dokonać korekty w okresie rozliczeniowym, w którym została otrzymana faktura korygująca. Ponadto, Spółka w momencie dokonania korekty posiada oświadczenie Spółki A, że dokonała ona korekty cen transferowych w pełnej wysokości. Ze względu na ustalenia między Spółką, a Spółką A, iż korekty dochodowości w celu utrzymania na przestrzeni 5 lat średniego wskaźnika finansowego na poziomie 8% marży operacyjnej będą dokonywane w latach 2019-2021, to w grudniu 2019 r. Spółka A dokonała korekty cen transferowych wystawiając fakturę korygującą zwiększającą koszty. Kwota przedmiotowej korekty obejmuje: - Wartość obniżającą wynik Spółki za 2019 r. do marży na poziomie 8% oraz- Wartość obniżającą marżę 8% do wartości 5%, co stanowi kompensatę nadwyżki osiągniętej w latach 2017 i 2018. Podobny zabieg do powyżej opisanego jest planowany na lata 2020 oraz 2021.   Wystawiona w grudniu 2019 r. przez Spółkę A faktura korygująca dotyczy zwiększenia ceny poszczególnych konkretnych kategorii towarowych i/lub usługowych zrealizowanych w 2019 r. (pozycje na fakturze nie dotyczą konkretnej faktury, ale wszystkich dostaw danego towaru zrealizowanych w tym roku] np. grupa towarów A zwiększenie ceny o 100, grupa towarów B zwiększenie ceny o 50). Spółka na podstawie otrzymanej faktury koryguje odpowiednio ceny towarów i usług, które uprzednio nabyła od Spółki A. W przyszłych latach (m.in. 2021) faktura korygująca również będzie odnosiła się do zwiększenia lub zmniejszenia ceny poszczególnych konkretnych kategorii towarowych i/lub usługowych zrealizowanych w danym roku. Mechanizm osiągania określonego poziomu rentowności Spółki stanowi obniżenie lub podwyższenie cen konkretnych kategorii towarowych i/lub usługowych, jak zostało to opisane powyżej. Ustalona przez strony docelowa wartość marży operacyjnej netto wynosi 8%. Strony jednocześnie ustaliły, że Wnioskodawca w latach 2017-2018 może zrealizować wyższą wartość marży (nie będzie dokonywana w tych latach korekta, lecz w takiej sytuacji wyższa marża zostanie zrekompensowana Spółce A w latach kolejnych), taka sytuacja miała miejsce i w konsekwencji w latach 2019-2021 wartość ustalonej marży została czasowo obniżona do 5%. Biorąc pod uwagę powyższe, poziom marży operacyjnej netto Spółki w całym niniejszym okresie (w latach 2017- 2021) jest ustalony w taki sposób, aby jego uśredniony poziom wynosił ok. 8%, co Wnioskodawca wskazuje w poniższej tabeli   Rok                  Poziom marży operacyjnej netto 2017 r.            16,72% 2018 r.            12,14% 2019 r.            5% 2020 r.            5% 2021 r.            5%   W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania:   1)      Czy część kwoty korekty obejmującej wartość obniżającą marżę operacyjną z 8% do wartości 5% (co stanowi kompensatę nadwyżki osiągniętej w latach 2017 i 2018) stanowi koszt uzyskania przychodu w świetle przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (dalej: ustawy o CIT)? (pytanie oznaczone we wniosku Nr 1) 2)      Jeśli odpowiedź na pierwsze pytanie jest pozytywna, to czy korekta kosztów uzyskania przychodu w części obniżającej marżę z 8% do wartości 5% będzie dokonana na zasadach ogólnych określonych w art. 15 ust. 4i ustawy o CIT? (pytanie oznaczone we wniosku Nr 2)   Ad. 1 Zdaniem Wnioskodawcy, część kwoty korekty stanowiącej wartość obniżającą marżę operacyjną z 8% do wartości 5% będzie stanowiła koszt uzyskania przychodu w świetle przepisów ustawy o CIT. Ad. 2 Zdaniem Wnioskodawcy, korekta cen transferowych w części obniżającej marżę z 8% do wartości 5% powinna być dokonywana zgodnie z przepisem art. 15 ust. 4i ustawy o CIT, tj. w okresie rozliczeniowym, w którym została otrzymana faktura korygująca (na zasadach ogólnych).   Uzasadnienie stanowiska Ad. 1 Pojęcie kosztów definiuje art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, w myśl którego kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych wart. 16 ust. 1 tejże ustawy. Powyższa definicja ma charakter ogólny, zatem daje podatnikowi możliwość odliczenia dla celów podatkowych wszelkich kosztów, z wyjątkiem wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, jeżeli istnieje związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy poniesieniem kosztu a powstaniem przychodu ze źródła przychodu lub realną szansą powstania przychodu podatkowego, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła jego uzyskiwania. Oznacza to, że dla kwalifikacji prawnej danego kosztu istotny jest cel, w jakim został poniesiony. Jak wskazano w stanie faktycznym, korekta wskaźnika finansowego została przeprowadzona poprzez korektę konkretnych dostaw. Poziom dochodowości będzie odnosił się więc do konkretnych kosztów mających wpływ na marżę operacyjną netto Spółki oraz mających bezpośrednio przełożenie na ceny nabytych od Spółki A produktów. Spółka poniosła wydatek w postaci wyższych cen transferowych, którego kwota nie została w żaden sposób Spółce zwrócona. Zwiększenie ceny poszczególnych konkretnych kategorii towarowych i/lub usługowych zrealizowanych w 2019 r. przez Spółkę A celem korekty dochodowości Spółki i utrzymania na przestrzeni 5 lat średniego wskaźnika finansowego na poziomie około 8% marży operacyjnej w części w jakiej korekta dotyczy wartości obniżającej marżę 8% do wartości 5%, (stanowiącej kompensatę nadwyżki osiągniętej w latach 2017 i 2018) stanowi wydatek Spółki, który pozostaje w związku z prowadzoną przez Spółkę działalnością gospodarczą - został poniesiony w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodowi nie znajduje się w grupie wydatków, których zgodnie z przepisami nie uznaje się za koszty uzyskania przychodów. Wydatek ten jest związany z przychodem, ponieważ korekta dotyczy korygowania cen stosowanych przy zakupie towarów od Spółki A, które następnie są dalej sprzedawane przez Spółkę. Biorąc pod uwagę powyższe, tak poniesiony wydatek stanowi koszt uzyskania przychodów. Zdaniem Wnioskodawcy, część kwoty korekty obniżającej wskaźnik marży operacyjnej z 8% do 5% stanowi korektę kosztów uzyskania przychodów, jednakże nie jest to korekta w rozumieniu art. 11e ustawy o CIT. Korekta ta powinna być zaliczona do kosztów uzyskania przychodów na gruncie przepisu art. 15 ust. 4i ustawy o CIT, bowiem ta część korekty stanowi rekompensatę wyniku 2017 r. i 2018 r., do których to okresów nie stosuje się przepisów art. 11e ustawy o CIT oraz art. 15 ust. 1ab oraz ust. 4k ustawy o CIT. Powyższe Stanowisko Wnioskodawcy jest zgodne ze stanowiskiem Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej przedstawionego w interpretacji podatkowej oraz odpowiedzi organu na Skargę, złożoną przez Wnioskodawcę. Wnioskodawca otrzymał interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: Organ) z dnia 26 października 2020 r., Znak: 0114-KDIP2-2.4010.126.2020.4.RK w zakresie ujęcia korekty cen transferowych w roku podatkowym 2019 oraz w latach 2020-2021, w której Organ przedstawił następujące stanowisko: - Ponieważ jak wskazano wyżej korekta cen transferowych powinna obejmować okres nie dłuższy niż rok podatkowy nie można uznać za koszt uzyskania przychodu tej części korekty, wynikającej z obniżenia marży operacyjnej, która ma na celu kompensatę nadwyżki osiągniętej w latach 2017 i 2018.   Wnioskodawca wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu oraz otrzymał odpowiedź na skargę, w której Organ przytoczył następujące argumenty: - Mając na uwadze powyższe, wskazać należy, że poziom obniżenia marży w 2019 r. do 8% spowodowany był zmianą ceny stosowanej w transakcjach między Skarżącą a Spółką A, jednak zmiana marży operacyjnej do wysokości 5% obejmowała kompensatę wyniku finansowego za lata 2017-2018, co stanowi odrębną transakcję ekonomiczną - nie znajdującą odzwierciedlenia w art. 11e updop. Należy zgodzić się ze Skarżącą, że zmiana wysokości cen nabywanych towarowi usług od podmiotu powiązanego wpływa na korektę dochodowości za 2019 r. do 8% jednak rozliczenie nadwyżki osiągniętego zysku za lata wcześniejsze do 5% marży operacyjnej nie może wpływać na kalkulację dochodowości za rok 2019 (i adekwatnie za lata następne 2020-2021). Organ w zaskarżonej interpretacji wskazał, że „Spółka nie jest/nie będzie uprawniona do ujęcia korekty cen transferowych w wyniku finansowym za 2019 r. oraz w latach 2020-2021, zwiększającej koszty nabywanych towarów i usług w sposób powodujący zmianę marży operacyjnej netto do wartości wskaźnika 5%” - ponieważ korekta cen transferowych ujmująca (obniżająca) marżę operacyjną uzyskaną w latach 2017-2018 nie spełnia warunków korekty dokonanej przez Skarżącą w 2019 r. Korekta ta uwzględnia warunki rozliczeń wyniku finansowego za lata wcześniejsze, co stoi w sprzeczności z art. 11e updop, który w swej konstrukcji ujmuje korekty dokonywane na bieżąco, tj. za okresy miesięczne, kwartalne, jednak nie dłuższe niż roczne. - (...) W analizowanej sprawie nie można uznać, że nastąpiła zmiana istotnych okoliczności mających wpływ na ustalenie w trakcie roku podatkowego warunki. Taką okolicznością nie może być uśrednienie marży operacyjnej netto (w ramach przyjętych wewnętrznych ustaleń) na przestrzeni 5 lat do poziomu 5%, stanowiącą również kompensatę osiągniętego wyniku finansowego za lata 2017-2018. Nie jest to żadne niezależne od Wnioskodawcy zdarzenie, którego nie mógł przewidzieć, planując ceny za 2019 r., bowiem fakt osiągnięcia nadwyżki znany był wnioskodawcy już po zakończeniu roku podatkowego w 2017 i 2018 r. Zatem, dowolne rozliczenie powyższych kompensat w myśl art. 11e pkt 2 updop nie stanowi istotnej okoliczności wpływającej na zmianę poniesionych kosztów w 2019 r. - Ponieważ jak wskazano wyżej, zgodnie z art. 11e updop korekta cen transferowych wynikająca z wyrównania marży operacyjnej netto Spółki (w latach 2019-2020 do poziomu 5% wskaźnika), powinna obejmować okres nie dłuższy niż rok podatkowy, zatem nie można uznać na zasadach wynikających z art. 11e i art. 15 ust. 1ab updop za koszt uzyskania przychodu tej części korekty (z 8% do 5% wskaźnika marży operacyjnej), wynikającej z obniżenia marży operacyjnej, która ma na celu kompensatę nadwyżki osiągniętej w latach 2017-2018.   W tej sytuacji korekta cen transferowych (niestanowiąca korekty z art. 11e updop), w części obniżającej wskaźnik marży operacyjnej z 8% do 5% powinna być dokonana na zasadach ogólnych bowiem przyczyną dokonania korekty nie jest w szczególności błąd rachunkowy lub inna oczywista pomyłka.   Mając na uwadze:- że korekta cen transferowych stanowi wydatek związany z przychodem, który pozostaje w związku z prowadzoną przez Spółkę działalnością gospodarczą, ponieważ korekta dotyczy korygowania cen stosowanych przy zakupie towarów od Spółki A, które następnie są dalej sprzedawane przez Spółkę;- Organ w odpowiedzi na skargę podniósł, że nie można uznać na zasadach wynikających z art. 11e i art. 15 ust. 1ab updop za koszt uzyskania przychodu tej części korekty (z 8% do 5% wskaźnika marży operacyjnej), wynikającej z obniżenia marży operacyjnej, która ma na celu kompensatę nadwyżki osiągniętej w latach 2017-2018, lecz należy tę część korekty (korekta cen transferowych) dokonać na zasadach ogólnych (tak więc korekta ta będzie stanowić koszt uzyskania przychodu, lecz nie na zasadach wynikających z art. 11e w związku z art. 15 ust. 1ab ustawy o CIT, a na zasadach ogólnych z art. 15 ust. 4i ustawy o CIT).   zdaniem Wnioskodawcy część kwoty korekty obejmującej wartość obniżającą marżę operacyjną z 8% do wartości 5% stanowi dla Spółki koszt uzyskania przychodów w świetle przepisów ustawy o CIT.   Uzasadnienie stanowiska Ad. 2 Zasady ogólne dotyczące korekt objęte są przepisami art. 15 ust. 4i- 4k ustawy o CIT: Art. ust 4i ustawy o CIT: Jeżeli korekta kosztu uzyskania przychodów, w tym odpisu amortyzacyjnego, nie jest spowodowana błędem rachunkowym lub inną oczywistą omyłkę, korekty dokonuje się poprzez zmniejszenie lub zwiększenie kosztów uzyskania przychodów poniesionych w okresie rozliczeniowym, w którym została otrzymana faktura korygująca lub, w przypadku braku faktury, inny dokument potwierdzający przyczyny korekty. Art. 15 ust 4k ustawy o CIT: Przepisów ust. 4i i 4j nie stosuje się do: 1)      korekty dotyczącej kosztu uzyskania przychodów związanego ze zobowiązaniem podatkowym, które uległo przedawnieniu; 2)      korekty cen transferowych, o której mowa w art. 11e. Korekta kosztów uzyskania przychodów w części obniżającej wskaźnik marży operacyjnej z 8% do 5% nie stanowi korekty z art. 11e ustawy o CIT, bowiem ta część korekty stanowi rekompensatę wyniku 2017 r. i 2018 r., do których to okresów nie stosuje się przepisów art. 11e ustawy o CIT oraz art. 15 ust. 1ab oraz ust. 4k ustawy o CIT. Jak zaznaczono w uzasadnieniu do pytania nr 1, Wnioskodawca otrzymał interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 26 października 2020 r., Znak: 0114-KDIP2-2.4010.126.2020.4.RK, następnie zaskarżył powyższą interpretację oraz uzyskał odpowiedź na skargę Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, w której Organ napisał:  - Ponieważ jak wskazano wyżej, zgodnie z art. 11e updop korekta cen transferowych wynikająca z wyrównania marży operacyjnej netto Spółki (w latach 2019-2020 do poziomu 5% wskaźnika), powinna obejmować okres nie dłuższy niż rok podatkowy, zatem nie można uznać na zasadach wynikających z art. 11e i art. 15 ust. 1ab updop za koszt uzyskania przychodu tej części korekty (z 8% do 5% wskaźnika marży operacyjnej), wynikającej z obniżenia marży operacyjnej, która ma na celu kompensatę nadwyżki osiągniętej wiatach 2017-2018. W tej sytuacji korekta cen transferowych (niestanowiąca korekty z art. 11e updop), w części obniżającej wskaźnik marży operacyjnej z 8% do 5% powinna być dokonana na zasadach ogólnych, bowiem przyczyną dokonania korekty nie jest w szczególności błąd rachunkowy lub inna oczywista pomyłka.   W przedmiotowej sprawie Wnioskodawca pyta na jakich zasadach powinna zostać dokonana korekta w części obniżającej marżę z 8% do wartości 5%, a nie jak w poprzedniej interpretacji - o całość przedmiotową korekty tj. obejmującą wartość obniżającą wynik Spółki za 2019 r. do marży na poziomie 8% oraz wartość obniżającą marżę 8% do wartości 5%, co stanowi kompensatę nadwyżki osiągniętej w latach 2017-2018. Zgodnie z uzasadnieniem Organu, mechanizm korekty, który został zastosowany wobec transakcji realizowanych między Spółką, a Spółką A stanowi korektę kosztów uzyskania przychodów, jednak korekta ta w części obniżającej marżę z 8% do wartości 5% nie stanowi korekty objętej art. 11e ustawy o CIT, i dotyczy kompensaty lat 2017 i 2018, a zatem taka korekta powinna być dokonywana zgodnie z przepisem art. 15 ust. 4i tj. w okresie rozliczeniowym, w którym została otrzymana faktura korygująca lub, w przypadku braku faktury, inny dokument potwierdzający przyczyny korekty - korekta powinna zostać dokonana na zasadach ogólnych. Zaznaczyć należy, że przedmiotowa korekta nie była spowodowana ani błędem rachunkowym ani inną oczywistą omyłką, dlatego też przepis powyższego artykułu będzie miał zastosowanie w zaprezentowanym stanie faktycznym. Biorąc pod uwagę powyższe, ujmowanie korekty cen transferowych w części obniżającej marżę z 8% do wartości 5% dokonywane na osadach ogólnych określonych w art. 15 ust. 4i ustawy o CIT będzie zgodne z obowiązującym stanem prawnym.   W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.   Mając powyższe na względzie, stosownie do art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, odstąpiono od uzasadnienia prawnego dokonanej oceny stanowiska Wnioskodawcy.   Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.   Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność. Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej: 1)      z zastosowaniem art. 119a; 2)      w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3)      z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej).   Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2193), wprowadzającymi regulacje intertemporalne.   Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm.). Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach (art. 47 § 1 ww. ustawy) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 54 § 1a ww. ustawy), w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy). W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ww. ustawy). W przypadku wnoszenia skargi w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego i stanu epidemii jako najwłaściwszy proponuje się kontakt z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego ePUAP.   Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.