0111-KDIB2-2.4014.39.2021.4.MM

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r. poz. 1325 ze zm.) – Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z 26 stycznia 2021 r. (data wpływu 28 stycznia 2021 r.), uzupełnionym 19 i 21 kwietnia 2021 r., o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej m.in. podatku od czynności cywilnoprawnych m.in. w zakresie opodatkowania umowy pożyczki – jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 28 stycznia 2021 r. wpłynął do tutejszego organu ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej m.in. podatku od czynności cywilnoprawnych m.in. w zakresie opodatkowania umowy pożyczki. Z uwagi na fakt, że wniosek nie spełniał wymogów formalnych, pismem z 6 kwietnia 2021 r. Znak: 0114-KDIP4-2.4012.42.2021.2.MC 0111-KDIB2-2.4014.39.2021.3.MM wezwano Wnioskodawcę do jego uzupełnienia. Wniosek uzupełniono 19 kwietnia 2021 r. (uiszczenie opłaty) oraz 21 kwietnia 2021 r. (wpływ pisma). We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny. Wnioskodawca (Spółka) będący spółką z ograniczoną odpowiedzialnością zawarł 8 listopada 2019 r. umowę pożyczki z X. X posiada 100% udziałów w kapitale zakładowym Spółki. Strony dochowały przy tym formy zastrzeżonej dla tego rodzaju czynności, tj. na podstawie uchwały udziałowca z dochowaniem formy pisemnej z podpisami notarialnie poświadczonymi. Przedmiotem działalności Spółki jest: wydawanie miesięcznika X, organizacja polowań, wydawanie książek naukowych. Kwota pochodząca z pożyczki została przeznaczona na główną działalność Spółki. Spółka jest czynnym płatnikiem podatku od towarów i usług. Zabezpieczeniem zwrotu kwoty pożyczki, było przewłaszczenie na zabezpieczenie znaku towarowego „Y”. X wezwał Spółkę do zwrotu przedmiotu pożyczki w związku z brakiem spłaty wymagalnych zobowiązań. Następnie w dniu 21 września 2020 r. strony zawarły porozumienie w zakresie spłaty zobowiązań, na mocy którego X wyraził zgodę na zmianę formy spłaty pożyczki oraz świadczeń ubocznych w zamian za świadczenie zastępcze, w trybie art. 453 k.c. X nabył tym samym prawa do dysponowania jako właściciel znakiem towarowym „Y”. Wraz z przejęciem praw do znaku towarowego na mocy porozumienia przeniesiono również ogół praw przysługujących Spółce do czasopisma „Y” jako wydawcy tego czasopisma, tj. w szczególności przeniesienie praw z umów o prenumeratę czasopisma „Y”, umów o prowadzenie działań marketingowych na łamach czasopisma, w tym wierzytelności przysługujących Spółce z tytułu tychże umów. Sam znak towarowy został wytworzony przez Spółkę w ramach działalności własnej i nie podlegał amortyzacji w Spółce i tym samym ujęciu na aktywach trwałych Spółki. Znak towarowy nie był wprowadzony do ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych Wnioskodawcy w chwili dokonywania przeniesienia praw do znaku towarowego. Znak towarowy nie podlegał również amortyzacji podatkowej w przedsiębiorstwie Wnioskodawcy. Znak towarowy został wytworzony przez Wnioskodawcę we własnym zakresie. Wnioskodawca nie pomniejszał również zobowiązań podatkowych w inny sposób. Oświadczenie dotyczące przejęcia na własność praw do posługiwania się znakiem towarowym „Y” oraz zawarcie porozumienia, o którym mowa powyżej, zostało dokonane po dniu podjęcia uchwały w przedmiocie likwidacji Spółki. tj. po dniu 1 września 2020 r., przez likwidatora Spółki. Jednocześnie Wnioskodawca wskazuje, że znak towarowy „Y” nie jest zarejestrowany w Urzędzie Harmonizacji Rynku Wewnętrznego (OHIM), jako wspólnotowy znak towarowy, chroniony prawem ochronnym na zasadach wynikających z rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz. U. UE L z 24 marca 2009 r., Nr 78, str. 1). Obecny właściciel praw do posługiwania się znakiem towarowym „Y”, wydaje miesięcznik własnym staraniem bez udziału likwidowanej Spółki w celach prowadzenia działalności gospodarczej. Przeniesienie własności praw do posługiwania się znakiem towarowym nastąpiło bez przeniesienia praw ochronnych w rozumieniu powyższego aktu prawnego. W związku z powyższym opisem zadano m.in. następujące pytanie. Czy transakcja przeniesienia własności praw do posługiwania się znakiem towarowym „Y” na rzecz pożyczkodawcy X w zamian za zwolnienie się z zobowiązania (dokonane w trybie art. 453 k.c.) wywołuje po stronie X (pożyczkodawcy) skutek na gruncie ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych i korzystała ze zwolnienia w zakresie odprowadzenia należnego podatku na podstawie art. 9 pkt 10 ustawy? (pytanie oznaczone we wniosku nr 2) Zdaniem Wnioskodawcy, w stanie niniejszej sprawy zastosowanie znajdą normy opisane w art. 1 i art. 2 pkt 4, art. 6 ust. 1 pkt 8, art. 7 ust. 1 pkt 9, art. 10 ust. 1 ustawy z 9 września 2000 r. o podatku od czynności cywilnoprawnych (t.j. Dz.U. z 2007 r. Nr 68, poz. 450) (dalej: pcc) Czynność udzielenia pożyczki co do zasady opodatkowana jest podatkiem od czynności cywilnoprawnych w wysokości 2%. W związku z faktem udzielenia pożyczki przez pożyczkodawcę będącego wspólnikiem Spółki podatnik korzysta w ocenie Wnioskodawcy, ze zwolnienia opisanego w art. 9 pkt 10 pcc, zgodnie z którym pożyczki udzielane przez wspólnika spółce kapitałowej są zwolnione z opodatkowania podatkiem od czynności cywilnoprawnych. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe. Przedmiotem niniejszej interpretacji jest ocena stanowiska Wnioskodawcy wyłącznie w zakresie podatku od czynności cywilnoprawnych w części dotyczącej opodatkowania umowy pożyczki. W pozostałej części, tj. w zakresie podatku od czynności cywilnoprawnych w części dotyczącej skutków podatkowych przeniesienia własności praw do posługiwania się znakiem towarowym jakie powstaną po stronie pożyczkodawcy oraz w zakresie podatku od towarów i usług, zostaną wydane odrębne rozstrzygnięcia. Przepis art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 9 września 2000 r. o podatku od czynności cywilnoprawnych (Dz. U. z 2020 r. poz. 815 ze zm.) zawiera zamknięty katalog czynności podlegających opodatkowaniu tym podatkiem. Zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 1 lit. b) ww. ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych, podatkowi temu podlegają umowy pożyczki pieniędzy lub rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku. Na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania czynności cywilnoprawnej. Stosownie do art. 4 pkt 7 ww. ustawy obowiązek podatkowy w podatku od czynności cywilnoprawnych ciąży, przy umowie pożyczki, na biorącym pożyczkę. Podstawę opodatkowania w takim przypadku, według art. 6 ust. 1 pkt 7 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych, stanowi kwota lub wartość pożyczki. Stawka podatku od umowy pożyczki, zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 4 ww. ustawy, wynosi 0,5%. Przy czym w ustawie o podatku od czynności cywilnoprawnych przewidziano sytuacje, w których czynność mieszcząca się w zakresie przedmiotowym ustawy jest zwolniona z opodatkowania podatkiem od czynności cywilnoprawnych. Zgodnie z art. 9 pkt 10 lit. i) ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych zwalnia się od podatku pożyczki udzielane przez wspólnika (akcjonariusza) spółce kapitałowej. Przez spółkę kapitałową rozumie się – zgodnie z art. 1a pkt 2 ww. ustawy – spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością, akcyjną lub europejską. Ze stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę wynika, że 8 listopada 2019 r. Wnioskodawca – Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (pożyczkobiorca), zawarł umowę pożyczki ze swoim udziałowcem (pożyczkodawcą). Z literalnego brzmienia przepisu art. 9 pkt 10 lit. i) cyt. ustawy wynika, że zwalnia się od podatku od czynności cywilnoprawnych pożyczki udzielane przez wspólnika (akcjonariusza) spółce kapitałowej. Jedynym warunkiem dla zastosowania przedmiotowego zwolnienia jest określony w powyższym przepisie status pożyczkodawcy i pożyczkobiorcy. W sytuacji, gdy pożyczka jest udzielana przez wspólnika lub akcjonariusza i jednocześnie jest udzielana spółce kapitałowej, to tym samym zostaną spełnione wszystkie konieczne przesłanki do skorzystania ze zwolnienia z opodatkowania umowy pożyczki podatkiem od czynności cywilnoprawych. Mając na uwadze przedstawiony opis stanu faktycznego oraz powołane powyżej przepisy prawa, należy stwierdzić, że skoro pożyczka została udzielona Wnioskodawcy – spółce z o.o. – przez jej udziałowca, to korzysta ze zwolnienia z opodatkowania na podstawie art. 9 pkt 10 lit. i) ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych. Stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym z tytułu udzielenia pożyczki przez pożyczkodawcę będącego wspólnikiem Wnioskodawcy, umowa pożyczki korzysta ze zwolnienia opisanego w art. 9 pkt 10 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych, uznaje się za prawidłowe. Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność. Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej: z zastosowaniem art. 119a; w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej). Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2193), wprowadzającymi regulacje intertemporalne. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.). Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach (art. 47 § 1 ww. ustawy) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 54 § 1a ww. ustawy), w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy). W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ww. ustawy). W przypadku wnoszenia skargi w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego i stanu epidemii jako najwłaściwszy proponuje się kontakt z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego ePUAP. Zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.