0111-KDIB3-1.4012.543.2021.2.AB

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r., poz. 1540 ze zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy, przedstawione we wniosku z 23 czerwca 2021 r. (data wpływu 23 czerwca 2021 r.), uzupełnionym pismem które wpłynęło 10 września 2021 r. o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie przywrócenia Wnioskodawcy jako czynnego podatnika VAT z tytułu przychodów z dzierżawy/najmu prywatnego pomimo, że dzierżawa/najem nie będzie stanowił działalności gospodarczej w myśl ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych  – jest prawidłowe.  UZASADNIENIE   W dniu 23 czerwca 2021 r. wpłynął ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie przywrócenia Wnioskodawcy jako czynnego podatnika VAT z tytułu przychodów z dzierżawy/najmu prywatnego pomimo, że dzierżawa/najem nie będzie stanowił działalności gospodarczej w myśl ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Ww. wniosek został uzupełniony pismem, które wpłynęło 10 września 2021 r., będącym odpowiedzią na wezwanie tut. organu z 3 września 2021 r. znak: 0111-KDIB3-1.4012.543.2021.1.AB.   We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe: Wnioskodawca prowadził działalność gospodarczą w zakresie napraw warsztatowych maszyn produkcyjnych. W ramach prowadzonej działalności gospodarczej był zarejestrowanym podatnikiem VAT czynnym. W związku z zawieszeniem działalności gospodarczej od lipca 2020 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego na podstawie art. 96 ust. 9a pkt 1 wykreślił z urzędu Wnioskodawcę z rejestru podatników VAT czynnych z dniem 21 kwietnia 2021 r. W najbliższej przyszłości Wnioskodawca planuje razem z siostrą nabyć do majątków prywatnych grunt budowlany. Na zakupionym gruncie zamierzają wspólnie wybudować obiekt budowlany - pawilon użytkowy. Pawilon w całości będzie obiektem o charakterze użytkowym, nie będzie w nim pomieszczeń mieszkalnych. Budowa będzie zlecona podmiotowi gospodarczemu zajmującemu się działalnością budowlaną. Głównym celem działania Wnioskodawcy i Jego siostry jest chęć bezpiecznego ulokowania posiadanego kapitału, który otrzymali w formie darowizny od Matki. Wnioskodawca uważa ten sposób lokowania posiadanego kapitału (zainwestowanie w nieruchomość) za bezpieczniejszy, pod względem ochrony kapitału, niż posiadanie zasobów pieniężnych. Nieruchomości są bowiem w ocenie Wnioskodawcy mniej podatne na zjawiska inflacyjne, niż zasoby pieniężne. Jest to szczególne istotne z uwagi na to, że nieruchomość ta ma być dla Wnioskodawcy bezpiecznym aktywem na czas przejścia w przyszłości na emeryturę. Po wybudowaniu pawilonu, Wnioskodawca zamierza odpłatnie wydzierżawić/wynająć całą nieruchomość podmiotowi gospodarczemu na podstawie umowy długoterminowej (najlepiej jednej umowy na czas nieokreślony). Według planów Wnioskodawcy przyszły dzierżawca/najemca na podstawie umowy dzierżawy/najmu, będzie miał prawo do prowadzenia na terenie dzierżawionej/najmowanej nieruchomości własnej działalności gospodarczej. Ponieważ dochody z dzierżawy/najmu będą rozliczane jako odrębne źródło przychodów zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych lub art. 1 pkt 2 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne, to Wnioskodawca nie zamierza odwieszać działalności gospodarczej w CEIDG-1. Planowana dzierżawa/najem nieruchomości będzie opodatkowaną podatkiem od towarów i usług według stawki 23%, w związku z powyższym Wnioskodawca chce powiadomić Naczelnika Urzędu Skarbowego w (...) o rozpoczęciu wykonywania czynności opodatkowanych w okresie zawieszenia działalności gospodarczej. W tym celu zamierza złożyć pismo do Naczelnika Urzędu Skarbowego, w którym wskaże okres wznowienia czynności jako czynny podatnik VAT. W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie: Czy mając na uwadze przedstawione zdarzenie przyszłe, Wnioskodawca kwalifikując planowane przychody z najmu do źródła wskazanego w art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych lub w art. 1 pkt 2 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne, czyli przychodów z najmu prywatnego, nie stanowiącego pozarolniczej działalności gospodarczej ma prawo z tytułu przedmiotowego najmu do przywrócenia rejestracji jako czynny podatnik VAT, pomimo że najem ten nie będzie stanowił działalności gospodarczej w myśl ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych? Stanowisko przedstawione we wniosku: Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług (dalej ustawa VAT) podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Określona czynność będzie opodatkowana podatkiem VAT, jeśli zostanie wykonana przez podatnika. Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Zgodnie z art. 15 ust. 2 ww. ustawy działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych". Powyższe powoduje, że opisany w zdarzeniu przyszłym dzierżawa/najem wypełnia definicję działalności gospodarczej na gruncie ustawy VAT, wobec czego Wnioskodawca świadcząc usługi dzierżawy/najmu jest podatnikiem i co do zasady podlega opodatkowaniu podatkiem VAT. Posiadanie statusu czynnego podatnika VAT z tytułu świadczenia usług dzierżawy/najmu, nie odbiera możliwości rozliczania dzierżawy/najmu jako najmu prywatnego na gruncie podatku dochodowego od osób fizycznych. To stanowisko potwierdzają liczne interpretacje organów podatkowych m. in. interpretacja Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 21 kwietnia 2017 r., znak 0113-KDIPT2-1.4011.38.2017.1.KU. W interpretacji tej organ podatkowy zaakceptował stanowisko właścicielki kamienicy (według przedstawionego stanu faktycznego zarejestrowanej jako czynny podatnik VAT), posiadającej 15 lokali mieszkalnych, wynajmowanych zarówno osobom fizycznym, jak i podmiotom prowadzącym działalność gospodarczą, zgodnie z którym "...aktywność rynkowa polegająca na wynajmie opisanych we wniosku lokali mieszkalnych nie stanowi pozarolniczej działalności gospodarczej, ale tzw. najem prywatny w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W związku z powyższym, przychody (dochody) z wynajmu nieruchomości, o których mowa we wniosku, nie podlegają opodatkowaniu na zasadach właściwych dla źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2016 r. poz. 2032, z późn. zm., dalej zwana: ustawa o PIT), tj. z pozarolniczej działalności gospodarczej". Podobnie stwierdził Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji z dnia 20 kwietnia 2017 r., znak 2461-IBPB-2-2.4511.55.2017.1.MZA, w której uznał, że zainteresowana ma prawo do zakwalifikowania do najmu prywatnego najmu zakupionego lokalu użytkowego - aż do czasu rozpoczęcia prowadzenia przez zainteresowaną wraz z małżonkiem planowanej działalności gospodarczej w postaci świadczenia usług pralniczych. W przedstawionym zdarzeniu przyszłym zainteresowana wskazała m. in., że w związku z zamiarem dokonania zakupu (wraz z małżonkiem) przedmiotowego lokalu użytkowego dokonała rejestracji jako czynny podatnik VAT. Jak wynika z powyższego okoliczność rejestracji zainteresowanej do celów podatku VAT nie była dla Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej przeszkodą do uznania planowanego najmu za najem prywatny. Podobnie uznał Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie w interpretacji z dnia 24 kwietnia 2014 r., znak IPPB1/415-141/14-2/MT, w której stwierdził: „Podsumowując, przychód jaki Wnioskodawca będzie osiągał z najmu lokali może być zaliczony do odrębnego źródła przychodów określonego w art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i opodatkowany ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych według stawki 8,5%. Bez znaczenia dla kwalifikacji przychodu osiąganego z tytułu najmu i sposobu jego opodatkowania pozostaje fakt, że Wnioskodawca posiada status czynnego podatnika VAT”. Zgodnie z art. 96 ust. 9b jeżeli podatnik, o którym mowa w ust. 9a pkt 1, w okresie zawieszenia działalności gospodarczej będzie wykonywał czynności, o których mowa w art. 5 ust. 1, jest on obowiązany przed dniem: 1) zawieszenia działalności gospodarczej albo 2) rozpoczęcia wykonywania takich czynności w okresie zawieszenia działalności gospodarczej - zawiadomić o tym właściwego naczelnika urzędu skarbowego, wskazując okres, w którym będzie wykonywał te czynności. Ponieważ, dzierżawa/najem jest czynnością z zakresu działalności gospodarczej na gruncie ustawy VAT, to osoba fizyczna, która wydzierżawia/wynajmuje jest podatnikiem. Dodatkowo, nieruchomość będzie wydzierżawiana/wynajmowana tylko i wyłącznie podmiotom gospodarczym, to Wnioskodawca ma prawo zawiadomić naczelnika urzędu skarbowego, że w okresie zawieszenia działalności gospodarczej (wpisanej do CEIDG-1) rozpoczyna czynności opodatkowane. Tym samym, na podstawie art. 96 ust. 9c ustawy VAT w przypadku złożenia zawiadomienia, o którym mowa w ust. 9b, naczelnik urzędu skarbowego przywraca zarejestrowanie podatnika jako podatnika VAT na okres wskazany w zawiadomieniu. Zawiadomienie o przywrócenie rejestracji jako podatnika VAT czynnego Wnioskodawca ma prawo złożyć już przed rozpoczęciem procesu inwestycyjnego, tzn. nabyciem działki i wybudowaniem pawilonu. Należy podkreślić, że kwalifikacja przedmiotowego najmu do najmu prywatnego niestanowiącego działalności gospodarczej na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, nie stanowi przeszkody do przywrócenia zarejestrowania Wnioskodawcy jako czynnego podatnika od towarów i usług.   W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego opisu zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.   Zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2021 r., poz. 685, ze zm.), zwanej dalej „ustawą”, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…). Natomiast przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 – na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy – rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również:. 1)   przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej; 2)   zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji; 3)   świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa. Z tak szeroko sformułowanej definicji wynika, że przez świadczenie usług należy przede wszystkim rozumieć określone zachowanie podatnika na rzecz odrębnego podmiotu, które zasadniczo wynika z dwustronnego stosunku zobowiązaniowego, zakładającego istnienie podmiotu będącego odbiorcą (nabywcą usługi), jak również podmiotu świadczącego usługę. Aby uznać dane świadczenie za odpłatne, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno zostać wypłacone wynagrodzenie. Musi istnieć bezpośredni związek pomiędzy świadczoną usługą i przekazanym za nią wynagrodzeniem. Oznacza to, że z danego stosunku prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać wyraźna, bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę. Należy jednak zauważyć, że nie każda czynność stanowiąca odpłatną dostawę towarów lub odpłatne świadczenie usług podlega opodatkowaniu. Aby dana czynność podlegała opodatkowaniu musi być wykonywana przez podmiot o statusie podatnika działającego w takim charakterze w odniesieniu do tej czynności. Na mocy art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy, działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Powyższe przepisy stanowią implementację przepisów wspólnotowych. W art. 9 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347, str. 1 ze zm.) zawarta została definicja podatnika oraz działalności gospodarczej. Zgodnie z art. 9 ust. 1 i 2 Dyrektywy „Podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej działalności. „Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w szczególności wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu. Zatem definicja działalności gospodarczej ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określaną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Przy tym z art. 15 ust. 2 ustawy jednoznacznie wynika, iż pod pojęciem działalności gospodarczej należy rozumieć także czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. W tym przypadku decydujące znaczenie ma ciągłość wykorzystywania majątku. Wykorzystywanie towarów lub wartości niematerialnych i prawnych ma miejsce przede wszystkim poprzez oddanie ich w stosunki obligacyjne, np. w najem, dzierżawę, udzielenie licencji do korzystania z danej wartości niematerialnej i prawnej, itp. Przy czym przez ciągłość wykorzystywania składników majątku rozumieć należy także wykorzystanie majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania. Należy wskazać, że umowa najmu jest cywilnoprawną umową nakładającą na strony – zarówno wynajmującego, jak i najemcę – określone przepisami obowiązki. Jak wynika z art. 659 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. z 2020 r., poz. 1740, ze zm.), przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić wynajmującemu umówiony czynsz. Tak więc najem jest umową dwustronnie zobowiązującą i wzajemną, odpowiednikiem świadczenia wynajmującego, polegającego na oddaniu rzeczy do używania, jest świadczenie najemcy, polegające na płaceniu umówionego czynszu. Z powyższego wynika, że umówiony między stronami czynsz jest wynagrodzeniem za możliwość korzystania z cudzej rzeczy i stanowi świadczenie wzajemne należne za używanie lokalu przez jego najemcę. Zatem najem nieruchomości stanowi odpłatne świadczenie usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy i świadczony jest w ramach działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy a tym samym podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na mocy przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy. Biorąc pod uwagę opis sprawy oraz powołane przepisy należy stwierdzić, że charakter usług najmu wyczerpuje znamiona działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy, podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług bez względu na to, czy przedmiot najmu stanowi własność prywatną. W okolicznościach, w których właściciel majątku wykorzystuje go w sposób ciągły do celów zarobkowych przesądza bowiem o tym, że majątek nie jest majątkiem prywatnym. Tym samym, nie można uznać aby świadczenie usług najmu było czynnością z zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym. W konsekwencji najem nieruchomości (zarówno mieszkalnych, jak i użytkowych) należy uznać za świadczony w ramach działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy i stanowi on odpłatne świadczenie usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy, podlegające opodatkowaniu tym podatkiem na mocy przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy. Odnosząc się do kwestii zawieszenia działalności gospodarczej w pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że ustawa o podatku od towarów i usług nie definiuje pojęcia zawieszenia działalności gospodarczej. Kwestia ta uregulowana została m.in. w przepisach ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 162). Zgodnie z art. 22 ust. 1 ww. ustawy, przedsiębiorca niezatrudniający pracowników może zawiesić wykonywanie działalności gospodarczej na zasadach określonych w niniejszej ustawie, z uwzględnieniem przepisów dotyczących ubezpieczeń społecznych. W myśl art. 23 ust. 1 ustawy Prawo przedsiębiorców, przedsiębiorca wpisany do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej może zawiesić wykonywanie działalności gospodarczej na czas nieokreślony albo określony, nie krótszy jednak niż 30 dni. Zgodnie z treścią przepisu art. 23 ust. 2 ww. ustawy, przedsiębiorca wpisany do rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego może zawiesić wykonywanie działalności gospodarczej na okres od 30 dni do 24 miesięcy. Stosownie do treści przepisu art. 25 ust. 1 ustawy Prawo przedsiębiorców, w okresie zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej przedsiębiorca nie może wykonywać działalności gospodarczej i osiągać bieżących przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej. Natomiast zgodnie z art. 25 ust. 2 ustawy Prawo przedsiębiorców, w okresie zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej przedsiębiorca: 1.      może wykonywać wszelkie czynności niezbędne do zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów, w tym rozwiązywania zawartych wcześniej umów; 2.      może przyjmować należności i jest obowiązany regulować zobowiązania, powstałe przed datą zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej; 3.      może zbywać własne środki trwałe i wyposażenie; 4.      ma prawo albo obowiązek uczestniczyć w postępowaniach sądowych, postępowaniach podatkowych i administracyjnych związanych z działalnością gospodarczą wykonywaną przed datą zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej; 5.      wykonuje wszelkie obowiązki nakazane przepisami prawa; 6.      może osiągać przychody finansowe, także z działalności prowadzonej przed datą zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej; 7.      może zostać poddany kontroli na zasadach przewidzianych dla przedsiębiorców wykonujących działalność gospodarczą; 8.      może powołać albo odwołać zarządcę sukcesyjnego, o którym mowa w ustawie z dnia 5 lipca 2018 r. o zarządzie sukcesyjnym przedsiębiorstwem osoby fizycznej i innych ułatwieniach związanych z sukcesją przedsiębiorstw (Dz. U. poz. 1629 oraz z 2019 r. poz. 1495).   Przepis art. 24 ust. 1 ww. ustawy, stanowi, że zawieszenie wykonywania działalności gospodarczej oraz wznowienie wykonywania działalności gospodarczej następują na wniosek przedsiębiorcy, chyba że przepis odrębny stanowi inaczej.   Zgodnie z art. 96 ust. 1 ustawy o VAT podmioty, o których mowa w art. 15, są obowiązane przed dniem wykonania pierwszej czynności określonej w art. 5 złożyć naczelnikowi urzędu skarbowego zgłoszenie rejestracyjne, z zastrzeżeniem ust. 3.   Podmioty wymienione w art. 15 – zgodnie z art. 96 ust. 3 ustawy – u których sprzedaż jest zwolniona od podatku na podstawie art. 113 ust. 1 i 9 lub wykonujące wyłącznie czynności zwolnione od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 lub przepisów wydanych na podstawie art. 82 ust. 3, mogą złożyć zgłoszenie rejestracyjne.   W myśl art. 96 ust. 4 ustawy, naczelnik urzędu skarbowego po weryfikacji danych podanych w zgłoszeniu rejestracyjnym rejestruje podatnika jako „podatnika VAT czynnego”, a w przypadku podatników, o których mowa w ust. 3 - jako „podatnika VAT zwolnionego” i na wniosek podatnika potwierdza to zarejestrowanie.   Stosownie do art. 96 ust. 9a ustawy, wykreśleniu z urzędu z rejestru jako podatnik VAT podlega m.in. podatnik, który: a)      zawiesił wykonywanie działalności gospodarczej na podstawie przepisów dotyczących zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej na okres co najmniej 6 kolejnych miesięcy lub b)      będąc obowiązanym do złożenia deklaracji, o której mowa w art. 99 ust. 1, 2 lub 3, nie złożył takich deklaracji za 3 kolejne miesiące lub takiej deklaracji za kwartał, lub c)      składał przez 6 kolejnych miesięcy lub 2 kolejne kwartały deklaracje, o których mowa w art. 99 ust. 1, 2 lub 3, w których nie wykazał sprzedaży, nabycia towarów lub usług ani importu towarów z kwotami podatku do odliczenia. (…)   Ponadto z treści kolejnych ustępów art. 96 ustawy wynika: 9b. Jeżeli podatnik, o którym mowa w ust. 9a pkt 1, w okresie zawieszenia działalności gospodarczej będzie wykonywał czynności, o których mowa w art. 5 ust. 1, jest on obowiązany przed dniem: 1.      zawieszenia działalności gospodarczej albo 2.      rozpoczęcia wykonywania takich czynności w okresie zawieszenia działalności gospodarczej -        zawiadomić o tym właściwego naczelnika urzędu skarbowego, wskazując okres, w którym będzie wykonywał te czynności.   9c. W przypadku złożenia zawiadomienia, o którym mowa w ust. 9b, naczelnik urzędu skarbowego nie wykreśla podatnika z rejestru albo przywraca zarejestrowanie podatnika jako podatnika VAT na okres wskazany w zawiadomieniu. Jeżeli okres wskazany w zawiadomieniu jest krótszy od okresu zawieszenia działalności gospodarczej, przepis ust. 9a pkt 1 stosuje się odpowiednio.   9d. Przepis ust. 9a pkt 2 nie ma zastosowania, w przypadku gdy w wyniku wezwania przez właściwego dla podatnika naczelnika urzędu skarbowego podatnik udowodni, że prowadzi opodatkowaną działalność gospodarczą oraz złoży niezwłocznie brakujące deklaracje.   9e. Przepis ust. 9a pkt 3 nie ma zastosowania, w przypadku gdy niewykazanie sprzedaży, nabycia towarów lub usług ani importu towarów z kwotami podatku do odliczenia wynikało, zgodnie z wyjaśnieniami podatnika, ze specyfiki prowadzonej działalności gospodarczej.   9f. Przepis ust. 9a pkt 4 nie ma zastosowania, w przypadku gdy wystawienie faktury lub faktury korygującej było wynikiem pomyłki lub nastąpiło bez wiedzy podatnika.   9g. Podatnik, o którym mowa w ust. 9a pkt 1, zostaje zarejestrowany bez konieczności składania zgłoszenia rejestracyjnego ponownie jako podatnik VAT z dniem wznowienia wykonywania działalności gospodarczej, ze statusem takim, jaki posiadał przed dniem zawieszenia tej działalności.   9h. Naczelnik urzędu skarbowego, na wniosek podmiotu, o którym mowa w ust. 9 pkt 1-4 i ust. 9a pkt 2, złożony w terminie 2 miesięcy od dnia wykreślenia z rejestru jako podatnika VAT, przywraca zarejestrowanie podmiotu jako podatnika VAT czynnego bez konieczności składania zgłoszenia rejestracyjnego, jeżeli podatnik udowodni, że prowadzi opodatkowaną działalność gospodarczą, a w przypadku nieskładania deklaracji pomimo takiego obowiązku - jeżeli najpóźniej wraz ze złożeniem wniosku o przywrócenie zarejestrowania złoży brakujące deklaracje.   9ha. Przepis ust. 9h stosuje się odpowiednio w przypadku, w którym w złożonych deklaracjach nie została wykazana sprzedaż, nabycie towarów lub usług ani import towarów z kwotami podatku do odliczenia, i okoliczność ta wynika, zgodnie z wyjaśnieniami podatnika, ze specyfiki prowadzonej działalności gospodarczej.   9i. Naczelnik urzędu skarbowego przywraca zarejestrowanie podatnika, o którym mowa w ust. 9a pkt 4, bez konieczności składania zgłoszenia rejestracyjnego, jako podatnika VAT ze statusem takim, jaki posiadał przed dniem wykreślenia, jeżeli podatnik wykaże, że prowadzi działalność gospodarczą, a wystawienie faktury lub faktury korygującej, o których mowa w ust. 9a pkt 4, było wynikiem pomyłki lub nastąpiło bez wiedzy podatnika.   9j. Naczelnik urzędu skarbowego przywraca zarejestrowanie podatnika, o którym mowa w ust. 9 pkt 5, jako podatnika VAT czynnego bez konieczności składania zgłoszenia rejestracyjnego, jeżeli podatnik udowodni, że prowadzone przez niego działania nie są realizowane z zamiarem, o którym mowa w ust. 9 pkt 5, albo wyjdą na jaw inne okoliczności lub dowody, z których wynikał brak tego zamiaru.   10. Podatnicy zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni, u których następnie sprzedaż została zwolniona od podatku na podstawie art. 113 ust. 1 lub którzy następnie zgłosili, że będą wykonywać wyłącznie czynności zwolnione od podatku na podstawie art. 43, pozostają w rejestrze jako podatnicy VAT zwolnieni.   10a. Przepis ust. 10 stosuje się odpowiednio, jeżeli w składanych przez 6 kolejnych miesięcy lub 2 kolejne kwartały deklaracjach, o których mowa w art. 99 ust. 1, 2 lub 3, podatnik wykazał wyłącznie sprzedaż zwolnioną od podatku.   10b. Przepisu ust. 10 nie stosuje się, jeżeli ze złożonych wyjaśnień w związku z okolicznościami wskazanymi w ust. 10a wynika, że brak wykazanej w deklaracjach sprzedaży innej niż zwolniona od podatku związany jest ze specyfiką prowadzonej działalności gospodarczej, a nie z zaprzestaniem wykonywania sprzedaży innej niż zwolniona od podatku.   10c. Naczelnik urzędu skarbowego przywraca zarejestrowanie podatnika jako podatnika VAT czynnego, bez konieczności składania zgłoszenia rejestracyjnego, jeżeli podatnik wykaże, że brak wykazanej w deklaracjach sprzedaży innej niż zwolniona od podatku związany jest ze specyfiką prowadzonej działalności gospodarczej, a nie z zaprzestaniem wykonywania sprzedaży innej niż zwolniona od podatku.   Biorąc pod uwagę powyższe przepisy należy stwierdzić, że zawieszenie działalności gospodarczej samo w sobie nie stanowi zaprzestania wykonywania działalności gospodarczej przez podatnika. Podatnik, który zawiesza prowadzenie działalności gospodarczej na pewien czas, nadal pozostaje podatnikiem podatku od towarów i usług, z tym że w okresie zawieszenia wykonywania działalności przedsiębiorca nie prowadzi aktywnej działalności. Zgłoszenie zawieszenia działalności gospodarczej nie oznacza zatem ustania bytu przedsiębiorcy, a jedynie przerwę w wykonywaniu działalności gospodarczej.   Zatem, przedsiębiorca w okresie zawieszenia działalności gospodarczej ma m.in. prawo wykonywać wszelkie czynności niezbędne do zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów. Zauważyć należy, iż w przypadku podatnika VAT czynnego, opodatkowaniu podatkiem VAT podlegają wszystkie wykonywane przez niego czynności mieszczące się w zakresie przedmiotowym tego podatku.   Z przedstawionego we wniosku opisu sprawy wynika Wnioskodawca prowadził działalność gospodarczą w zakresie napraw warsztatowych maszyn produkcyjnych. W ramach prowadzonej działalności gospodarczej był zarejestrowanym podatnikiem VAT czynnym. W związku z zawieszeniem działalności gospodarczej od lipca 2020 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w (...) na podstawie art. 96 ust. 9a pkt 1 wykreślił z urzędu Wnioskodawcę z rejestru podatników VAT czynnych z dniem 21 kwietnia 2021 r. W najbliższej przyszłości Wnioskodawca planuje razem z siostrą nabyć do majątków prywatnych grunt budowlany. Na zakupionym gruncie zamierzają wspólnie wybudować obiekt budowlany - pawilon użytkowy. Pawilon w całości będzie obiektem o charakterze użytkowym, nie będzie w nim pomieszczeń mieszkalnych. Budowa będzie zlecona podmiotowi gospodarczemu zajmującemu się działalnością budowlaną. Głównym celem działania Wnioskodawcy i Jego siostry jest chęć bezpiecznego ulokowania posiadanego kapitału, który otrzymali w formie darowizny od Matki. Wnioskodawca uważa ten sposób lokowania posiadanego kapitału (zainwestowanie w nieruchomość) za bezpieczniejszy, pod względem ochrony kapitału, niż posiadanie zasobów pieniężnych. Po wybudowaniu pawilonu, Wnioskodawca zamierza odpłatnie wydzierżawić/wynająć całą nieruchomość podmiotowi gospodarczemu na podstawie umowy długoterminowej. Według planów Wnioskodawcy przyszły dzierżawca/najemca na podstawie umowy dzierżawy/najmu, będzie miał prawo do prowadzenia na terenie dzierżawionej/najmowanej nieruchomości własnej działalności gospodarczej. Ponieważ dochody z dzierżawy/najmu będą rozliczane jako odrębne źródło przychodów zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych lub art. 1 pkt 2 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne, to Wnioskodawca nie zamierza odwieszać działalności gospodarczej w CEIDG-1. Planowana dzierżawa/najem nieruchomości będzie opodatkowaną podatkiem od towarów i usług według stawki 23%, w związku z powyższym Wnioskodawca chce powiadomić Naczelnika Urzędu Skarbowego o rozpoczęciu wykonywania czynności opodatkowanych w okresie zawieszenia działalności gospodarczej. W tym celu zamierza złożyć pismo do Naczelnika Urzędu Skarbowego w (...), w którym wskaże okres wznowienia czynności jako czynny podatnik VAT.   Przedmiotem wątpliwości Wnioskodawcy jest kwestia przywrócenia statusu jako czynny podatnik VAT z tytułu osiąganych przychodów z najmu prywatnego, pomimo że najem nie będzie stanowił działalności gospodarczej w myśl ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.   Należy zauważyć, że autonomiczność ustawy o podatku od towarów i usług nie pozwala na uzależnianie obowiązku rejestracji jako czynnego podatnika VAT od klasyfikacji działalności gospodarczej na gruncie podatku dochodowego. Tym samym kwalifikacja przedmiotowego najmu do najmu prywatnego niestanowiącego działalności gospodarczej na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, nie stanowi przeszkody do przywrócenia statusu Wnioskodawcy jako czynnego podatnika podatku od towarów i usług. Jak stwierdzono w niniejszej interpretacji planowane oddanie w najem nieruchomości o charakterze niemieszkalnym (usługowym lub użytkowym) stanowi odpłatne świadczenie usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy o VAT i podlega opodatkowaniu podatkiem VAT na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.   Z przepisu art. 96 ust. 9b ustawy wynika, że w przypadku gdy podatnik w okresie zawieszenia działalności gospodarczej będzie wykonywał czynności, o których mowa w art. 5 ust. 1 jest on obowiązany przed dniem rozpoczęcia wykonywania takich czynności w okresie zawieszenia działalności gospodarczej – zawiadomić o tym właściwego naczelnika urzędu skarbowego, wskazując okres, w którym będzie wykonywał te czynności.   Mając zatem na uwadze powołany przepis oraz przedstawione okoliczności sprawy, należy stwierdzić, że skoro Wnioskodawca w okresie zawieszenia działalności gospodarczej będzie wykonywał czynności podlegające opodatkowaniu tj. najem nieruchomości, to będzie zobowiązany przed dniem rozpoczęcia wykonywania tych czynności do zawiadomienia o tym naczelnika urzędu skarbowego. W przypadku złożenia zawiadomienia naczelnik urzędu skarbowego przywraca zarejestrowanie podatnika VAT na okres wskazany w zawiadomieniu.     Tym samym stanowisko Wnioskodawcy jest prawidłowe.   Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ podatkowy jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu sprawy. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.   Odnosząc się do powołanych przez Wnioskodawcę interpretacji wskazać należy, że interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane są w indywidualnych sprawach podatników i niewątpliwie kształtują sytuację prawną tych podatników w sprawach będących przedmiotem rozstrzygnięcia, lecz dotyczą konkretnych stanów faktycznych i nie mają mocy prawa powszechnie obowiązującego co oznacza, że należy je traktować indywidualnie (por. prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 27 marca 2015 r. sygn. akt III SA/Łd 109/15).   Organ informuje, że wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (pytania) Wnioskodawcy.   Organ informuje, że wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (pytania) Wnioskodawcy, inne kwestie, które nie zostały objęte pytaniem wskazanym we wniosku, nie mogą być zgodnie z art. 14b § 1 oraz art. 14f § 2 Ordynacji podatkowej  rozpatrzone.   Ponadto wskazać należy, że z uwagi na to, że interpretacje prawa podatkowego wydawane są w indywidualnej sprawie zainteresowanego, co wynika z art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa – niniejsza interpretacja dotyczy wyłącznie Wnioskodawcy, nie wywołuje skutków prawnych dla współwłaściciela nieruchomości (siostry Wnioskodawcy).   Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.   Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej: 1)    z zastosowaniem art. 119a; 2)    w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3)    z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.   Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej). Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2193, ze zm.), wprowadzającymi regulacje intertemporalne.   Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. z 2019 r., poz. 2325, ze zm.). Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach (art. 47 § 1 ww. ustawy) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 54 § 1a ww. ustawy), w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy). W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ww. ustawy). W przypadku wnoszenia skargi w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego i stanu epidemii jako najwłaściwszy proponuje się kontakt z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego ePUAP.   Zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.