0111-KDIB3-1.4012.766.2019.2.KO

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2019 r., poz. 900 z późn. zm.), Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z 8 listopada 2019 r. (data wpływu 18 listopada 2019 r.), uzupełnionym pismem z 27 stycznia 2020 r. (data wpływu 30 stycznia 2020 r.), o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie braku obowiązku zastosowania mechanizmu podzielonej płatności – jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 18 listopada 2019 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie braku obowiązku zastosowania mechanizmu podzielonej płatności. Ww. wniosek został uzupełniony pismem z 27 stycznia 2020 r. (data wpływu 30 stycznia 2020 r.), będącym odpowiedzią na wezwanie tut. organu z 16 stycznia 2019 r. znak: 0111-KDIB3-1.4012.766.2019.1.KO. We wniosku przedstawiono następujący zaistniały stan faktyczny: Wiodącą działalnością przedsiębiorstwa są wszelkiego rodzaju usługi naprawy pojazdów samochodowych, w tym głównie pojazdów ciężarowych - które sklasyfikowane są według PKD pod kodem 45.20 - jako „Konserwacja i naprawa pojazdów samochodowych, z wyłączeniem motocykli”. Usługi Wnioskodawcy polegają głównie na realizacji kompleksowych remontów, napraw jak również modernizacji pojazdów specjalistycznych – (…), cystern spożywczych, chemicznych itp. Usługa ma na celu przede wszystkim zaspokojenie potrzeb naszych klientów - tj. przywrócenie sprawności technicznej w wyniku usunięcia niesprawności, usterek spowodowanych eksploatowaniem sprzętu, jak również udoskonalenie jego działania (modernizacje). Jak wyżej Wnioskodawca zaznaczył, oferta zawiera usługę i tak po jej zakończeniu brzmi treść na wystawionej fakturze - „Naprawa (…)”, „Naprawa (…)”, „Naprawa (…)”, w niektórych wypadkach „Modernizacja”. Analizując proces usług Wnioskodawcy może je podzielić na 4 etapy. I tak, kompleksowa usługa zaczyna się od etapu 1. - tj. przygotowaniu sprzętu do przeprowadzenia naprawy głównej, w który wchodzą - mycie pojazdów (urządzeń) oraz sporządzenie raportu technicznego określającego stan jego uszkodzeń. Wnioskodawca wykorzystuje przy tym „ścieżkę” diagnostyczną - sprawdzenie stanu zawieszenia, hamulców - diagnoza systemów hamulcowych ABS, EBS, sprawdzenie stanu ramy pojazdu, działania poszczególnych podzespołów. Na końcu przeprowadzana jest próba szczelności zbiorników (cystern) - pęknięcia zbiornika, stan uszczelnień, stan powłoki lakierniczej. Kolejnym Etapem - 2 - jest demontaż osprzętu, szczegółowa diagnostyka podzespołów, których niesprawności zostały stwierdzone podczas sporządzania raportu technicznego. Etap 3 - naprawa - polegająca na usunięciu niesprawności poprzez regenerację, ewentualnie - wymianę uszkodzonego podzespołu na nowy, wszelkie naprawy blacharskie - prostowania, wycięcie i wstawienie/wspawanie nowych elementów, spawanie pęknięć zarówno na podwoziu pojazdu jak też na zbiorniku (cysternie) oraz wszelkie naprawy mechaniczne (z użyciem również nowych części oraz materiałów). Do tego etapu Wnioskodawca zalicza również usługi lakiernicze - odnowienie powłoki lakierniczej, które polega na oczyszczeniu strumieniowym podwozia (tzw. śrutowanie), matowaniu zbiornika, szpachlowaniu - zwanym przygotowaniem do lakierowania. Następnym krokiem w tym procesie jest podkładowanie i lakierowanie pojazdu. Etap 4 - to montaż osprzętu po wykonanej naprawie, kontrola jakości i na końcu weryfikacja usługi naprawy - poprzez ponowne wykonanie testów opisanych w etapie 1 - badanie diagnostyczne, próba ciśnieniowa, mające na celu sprawdzenie poprawności działania wszystkich podzespołów po wykonanej naprawie. Jak już Wnioskodawca wspomniał podczas usługi zdarza się, że musi wymienić stare zużyte części na nowe, które są ujęte w załączniku 15 do ustawy o VAT. Czy po zmianie przepisów, świadcząc tego typu usługi i wystawiając za nie fakturę VAT - gdzie treść faktury dla Klienta brzmi „Usługa naprawy...” – Wnioskodawca podlega pod obowiązek stosowania „mechanizmu podzielonej płatności”? Pismem z 27 stycznia 2020 r. Wnioskodawca uzupełnił opis sprawy następująco. Ad. 1 Symbol PKWiU dla prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności to 45.20.1; 45.20.2. Ad. 2 Usługa składa się z „kompleksowej” usługi naprawy, w której jednym z procesów (pomocniczych) jest wymiana zużytych/uszkodzonych części na nowe. Ad. 3 Głównym elementem wykonanych czynności jest usługa. Modernizacja (naprawa) nie zawsze wiąże się z wymianą części na nowe, dlatego usługa jest wiodącą czynnością. Ad. 4 Czynnościami pomocniczymi jest między innymi regeneracja czy wymiana części, czy przygotowanie pojazdu poprzez jego wcześniejsze umycie. Ad. 5 Czynności pomocnicze nie są niezbędne przy wykonaniu czynności głównej. Większość napraw jest wykona nie bez użycia nowych części np. pęknięcia zbiorników cystern Wnioskodawca naprawia poprzez ich spawanie, jednakże zdarzają się naprawy gdzie musi użyć nowych części, np. wymiana klocków hamulcowych. Ad. 6 Wynagrodzenie rozliczane jest za pomocą jako jedna wycena, kompleksowa naprawa, która uwzględnia koszty materiałów jak i robocizny. Ad. 7 Czynności opisane we wniosku dokonywane są na rzecz podatnika, o którym mowa w art. 15 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług. W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie: Czy po zmianie przepisów świadcząc tego typu usługi i wystawiając za nie fakturę VAT – gdzie treść faktury dla Klienta brzmi „Usługa naprawy …” – Wnioskodawca podlega podlegamy pod obowiązek stosowania „mechanizmu podzielonej płatności”? Stanowisko Wnioskodawcy: Naprawy pojazdów samochodowych nie są kwalifikowane w załączniku nr 15 do ustawy o VAT, w związku z powyższym świadczenie kompleksowych usług naprawy związanych z używaniem części samochodowych nie podlega „mechanizmowi podzielonej płatności”. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zaistniałego stanu faktycznego jest prawidłowe. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2020 r., poz. 106), zwanej dalej ustawą lub ustawą o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Przez towary należy rozumieć rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii (art. 2 pkt 6 ustawy o VAT). W myśl art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…). Natomiast stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (…). W myśl art. 5a ustawy, towary i usługi będące przedmiotem czynności, o których mowa w art. 5, wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, są identyfikowane za pomocą tych klasyfikacji, jeżeli dla tych towarów lub usług przepisy ustawy lub przepisy wykonawcze wydane na jej podstawie powołują symbole statystyczne. Stosownie do art. 106b ust. 1 pkt 1 ustawy, podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą sprzedaż, a także dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa w art. 106a pkt 2, dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku, podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz osoby prawnej niebędącej podatnikiem. Na podstawie art. 108a ust. 1 ustawy, podatnicy, którzy otrzymali fakturę z wykazaną kwotą podatku, przy dokonywaniu płatności kwoty należności wynikającej z tej faktury mogą zastosować mechanizm podzielonej płatności. Ustawa z dnia 9 sierpnia 2019 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2019 r., poz. 1751) przewiduje z dniem 1 listopada 2019 r. m.in. wprowadzenie katalogu towarów i usług, w stosunku do których obligatoryjne zastosowanie będzie miał mechanizm podzielonej płatności. I tak, zgodnie z art. 108a ust. 1a ustawy o VAT, obowiązującym od dnia 1 listopada 2019 r., przy dokonywaniu płatności za nabyte towary lub usługi wymienione w załączniku nr 15 do ustawy, udokumentowane fakturą, w której kwota należności ogółem stanowi kwotę, o której mowa w art. 19 pkt 2 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców, podatnicy są obowiązani zastosować mechanizm podzielonej płatności. W myśl art. 19 ustawy z dnia 6 marca 2018 r., Prawo przedsiębiorców (Dz. U. 2019 poz. 1292), dokonywanie lub przyjmowanie płatności związanych z wykonywaną działalnością gospodarczą następuje za pośrednictwem rachunku płatniczego przedsiębiorcy, w każdym przypadku gdy: stroną transakcji, z której wynika płatność, jest inny przedsiębiorca oraz jednorazowa wartość transakcji, bez względu na liczbę wynikających z niej płatności, przekracza 15 000 zł lub równowartość tej kwoty, przy czym transakcje w walutach obcych przelicza się na złote według średniego kursu walut obcych ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień dokonania transakcji. Podatnik obowiązany do wystawienia faktury, o której mowa w art. 106e ust. 1 pkt 18a, jest obowiązany do przyjęcia płatności kwoty należności wynikającej z tej faktury z zastosowaniem mechanizmu podzielonej płatności (art. 108a ust. 1b ustawy o VAT). W myśl art. 106e ust. 1 pkt 18a ustawy o VAT, faktura powinna zawierać w przypadku faktur, w których kwota należności ogółem stanowi kwotę, o której mowa w art. 19 pkt 2 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców, obejmującym dokonaną na rzecz podatnika dostawę towarów lub świadczenie usług, o których mowa w załączniku nr 15 ustawy – wyrazy „mechanizm podzielonej płatności.” Wnioskodawca w opisie sprawy wskazał, że Symbol PKWiU dla prowadzonej przez niego działalności to 45.20.1; 45.20.2. Usługa składa się z „kompleksowej” usługi naprawy, w której jednym z procesów (pomocniczych) jest wymiana zużytych/uszkodzonych części na nowe. Podczas usługi zdarza się, że Wnioskodawca musi wymienić stare zużyte części na nowe, które są ujęte w załączniku 15 do ustawy o VAT. Głównym elementem wykonanych czynności jest usługa. Modernizacja (naprawa) nie zawsze wiąże się z wymianą części na nowe, dlatego usługa jest wiodącą czynnością. Czynnościami pomocniczymi jest między innymi regeneracja czy wymiana części, czy przygotowanie pojazdu poprzez jego wcześniejsze umycie. Wynagrodzenie rozliczane jest za pomocą jako jedna wycena, kompleksowa naprawa, która uwzględnia koszty materiałów jak i robocizny. Wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą kwestii czy świadcząc tego typu usługi i wystawiając za nie fakturę VAT - gdzie treść faktury dla Klienta brzmi „Usługa naprawy...” Wnioskodawca ma obowiązek stosowania „mechanizmu podzielonej płatności” W pierwszej kolejności należy zauważyć, że przepisy ustawy o podatku od towarów i usług oraz regulacje Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego sytemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347 z 11.12.2006, str. 1, z późn. zm.), nie regulują kwestii czynności złożonych. Należy mieć na uwadze, że co do zasady na gruncie ustawy każde świadczenie jest traktowane jako odrębne i niezależne. Jednakże, zgodnie z zasadą powszechności opodatkowania podatkiem VAT oraz na podstawie polskiego i europejskiego orzecznictwa można stwierdzić, że świadczenie obejmujące z ekonomicznego i gospodarczego punktu widzenia jedną czynność nie powinno być sztucznie dzielone. W przypadku, gdy wykonywana czynność stanowi dla klienta całość, nie należy jej rozbijać na poszczególne elementy składowe, lecz traktować jako jedno świadczenie, zgodnie z elementem, który nadaje całemu świadczeniu charakter dominujący. Jeśli więc wykonywanych jest więcej czynności, a są one ze sobą ściśle powiązane oraz stanowią całość pod względem ekonomicznym i gospodarczym, to wówczas dla potrzeb VAT należy potraktować je jako jedną czynność opodatkowaną. Skutkiem powyższego, świadczenie pomocnicze, co do zasady dzieli los prawny świadczenia głównego, w szczególności w zakresie momentu powstania obowiązku podatkowego, miejsca świadczenia oraz stawki podatku od towarów i usług. W tym miejscu należy wskazać, że na gruncie orzecznictwa podatkowego wielokrotnie podkreślano, że nie należy sztucznie dzielić czynności złożonych. Niemniej orzecznictwo to, w tym przede wszystkim orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, za zasadę przewodnią przyjmuje, że każde świadczenie powinno być uznawane za odrębne i niezależne, zgodnie z Dyrektywą 2006/112/WE, a wcześniej Szóstą Dyrektywą Rady z 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji przepisów państw członkowskich dotyczących podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. UE L 145, z późn. zm.). Podstawową zasadę odrębności i niezależności świadczeń Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej wywodzi z art. 2 Dyrektywy 2006/112/WE. W tym kontekście – zdaniem TSUE – tylko w pewnych okolicznościach odrębne świadczenia można uznać za jednolitą czynność. Przykładowo w wyroku z dnia 21 lutego 2008 r. w sprawie C-425/06 Ministero dell’Economia e delle Finanze vs. Part Service Srl TSUE stwierdził: „(...) gdy czynność obejmuje kilka świadczeń, powstaje pytanie, czy należy ją uważać za jednolitą czynność, czy też kilka odrębnych i niezależnych świadczeń, które należy oceniać oddzielnie. Kwestia ta ma szczególne znaczenie z punktu widzenia podatku VAT, w szczególności dla zastosowania stawek opodatkowania lub przepisów dotyczących zwolnień przewidzianych przez szóstą dyrektywę (zob. wyroki: z 25 lutego 1999 r. w sprawie C-349/96 CPP oraz z 27 października 2005 r. w sprawie C-41/04 Levob Verzekeringen i OV Bank). W tym zakresie z jej art. 2 wynika, że każde świadczenie powinno być zwykle uznawane za odrębne i niezależne (zob. ww. wyroki w sprawach CPP, pkt 29, oraz Levob Verzekeringen i OV Bank, pkt 20)”. Z ww. wyroku w sprawie C-41/04 Levob Verzekeringen BV wynika, że jeżeli czynności dokonane przez podatnika na rzecz konsumenta, rozumianego jako konsumenta przeciętnego, są tak ściśle związane, że obiektywnie tworzą one w aspekcie gospodarczym jedną całość, której rozdzielenie miałoby sztuczny charakter, to wszystkie te świadczenia lub czynności stanowią jedno świadczenie do celów stosowania podatku od wartości dodanej. Jest tak właśnie w przypadku transakcji, w ramach której podatnik dostarcza konsumentowi standardowe oprogramowanie wcześniej opracowane i oferowane do sprzedaży zarejestrowane na nośniku, jak również zapewnia następnie przystosowanie tego oprogramowania do specyficznych potrzeb tego nabywcy, nawet jeśli następuje to za zapłatą dwóch odrębnych cen. Powyższe spostrzeżenia pozostają przy tym aktualne także wówczas, gdy wynagrodzenie za poszczególne czynności składające się na jedną usługę jest kalkulowane odrębnie. W tym zakresie wypowiedział się Trybunał Sprawiedliwości UE m.in. w ww. sprawie C-41/04 czy C-111/05. Z orzeczeń tych wynika jednoznacznie, że odrębna kalkulacja wynagrodzenia za poszczególne czynności składające się na kompleksową usługę, nie uzasadnia podziału takiej usługi na potrzeby opodatkowania. Kryterium odrębności często stosowanym w kontekście świadczeń złożonych opiera się na weryfikacji, czy poszczególne świadczenia mogą występować w obrocie gospodarczym niezależnie i czy mogą być wykonane przez dowolny inny podmiot. W przypadku odpowiedzi twierdzącej, nie następuje świadczenie złożone, lecz kilka odrębnych świadczeń, które powinny być dla celów opodatkowania VAT traktowane niezależnie od siebie. Takie stanowisko wywieźć można również z orzeczenia TSUE z dnia 11 czerwca 2009 r. w sprawie RLRE Tellmer Property sro, C-572/07, w którym TSUE stanął na stanowisku, że w przypadku usług najmu oraz usług sprzątania części wspólnych budynków następują dwa odrębne świadczenia dla celów VAT. Swoje stanowisko TSUE oparł na tym, że usługi sprzątania części wspólnych budynku mogą być świadczone na różnych zasadach, to znaczy na przykład przez osoby trzecie wystawiające faktury obejmujące koszt tych usług bezpośrednio lokatorom lub przez wynajmującego zatrudniającego w tym celu własnych pracowników lub posługującego się przedsiębiorstwem zajmującym się sprzątaniem. Tak więc orzecznictwo TSUE, które oparte jest na przepisach prawa UE, daje podstawę do skonstruowania zasadniczej tezy, że każde świadczenie należy traktować odrębnie. Dopiero w kolejnych punktach ww. wyroku TSUE podkreślił, że w sytuacji, gdy kilka świadczeń wykonywanych przez podatnika jest ze sobą ściśle powiązanych w ten sposób, że tworzą obiektywnie, z ekonomicznego i gospodarczego punktu widzenia, jedno świadczenie, nie należy dokonywać sztucznego podziału tego świadczenia dla celów podatkowych. Zatem TSUE przedstawia jedynie wskazówki, jak należy interpretować przepisy Dyrektywy, nie wypowiadając się co do tego, która z powyższych wykluczających się zasad powinna mieć zastosowanie w sprawie. Zgodnie z podejściem zaprezentowanym przez Trybunał m.in. w wyroku z dnia 27 września 2012 r. w sprawie C-392/11 F., za pomocniczą należy uznać czynność, która nie stanowi dla nabywcy celu samego w sobie, lecz jest środkiem do pełnego zrealizowania lub wykorzystania usługi zasadniczej, a jej cel jest zdeterminowany przez czynność główną. Analiza treści powołanych regulacji prawnych oraz orzecznictwa TSUE prowadzi do stwierdzenia, że tzw. świadczenie złożone bardzo wyraźnie wskazuje na pewną kompleksowość i współzależność wielu czynności, które wykonywane w sposób skoordynowany i efektywny mają doprowadzić do osiągnięcia zamierzonego celu. Na świadczenie takiego rodzaju składa się więc kombinacja różnych czynności, prowadzących do wykonania świadczenia głównego, na które składają się różne świadczenia pomocnicze. Natomiast za pomocniczą należy uznać taką czynność, jeśli nie stanowi ona celu samego w sobie, lecz jest środkiem do pełnego zrealizowania lub wykorzystania świadczenia zasadniczego. Pojedyncza czynność lub świadczenie traktowana jest zatem jak element świadczenia kompleksowego wówczas, jeżeli cel świadczenia pomocniczego jest zdeterminowany przez świadczenie główne, które nie może zostać wykonane lub wykorzystane bez świadczenia pomocniczego. Zatem w przypadku usług o charakterze złożonym, o wysokości stawki podatku decyduje to, czy w danych okolicznościach mamy do czynienia z jedną usługą złożoną, czy też z szeregiem jednostkowych usług. Ocena tej okoliczności winna odbywać się więc w oparciu o to, czy dokonywane czynności (świadczenia) wykazują ze sobą tak ścisłe powiązanie, że w sensie gospodarczym tworzą jedną całość, której rozdzielenie miałoby sztuczny charakter. Odnosząc się do kompleksowości należy mieć na względzie przede wszystkim orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Reasumując, z treści powyższych orzeczeń wynikają następujące wnioski: Za zasadę przewodnią należy przyjąć, że każde świadczenie powinno być uznane za odrębne i niezależne i tylko w pewnych okolicznościach odrębne świadczenia można uznać za jednolitą czynność. W przypadku, gdy wykonywana czynność stanowi dla klienta całość, nie należy jej rozbijać na poszczególne elementy składowe, lecz traktować jako jedno świadczenie, zgodnie z elementem, który nadaje całemu świadczeniu charakter dominujący. Jeżeli więc wykonywanych jest więcej czynności, a są one ze sobą ściśle powiązane oraz stanowią całość pod względem ekonomicznym i gospodarczym, to dla potrzeb VAT należy potraktować je jako jedną czynność opodatkowaną. W przypadku, gdy wykonana usługa stanowi jedno świadczenie w aspekcie gospodarczym, w ramach którego jeden z elementów stanowi świadczenie główne/zasadnicze a inny pomocnicze/uboczne, to usługę należy uznać za usługę pomocniczą w stosunku do usługi zasadniczej, jeżeli nie stanowi ona dla klienta celu samego w sobie, lecz jest środkiem do lepszego wykorzystania usługi zasadniczej. Odrębna kalkulacja wynagrodzenia za poszczególne czynności składające się na kompleksową usługę, nie uzasadnia podziału takiej usługi na potrzeby opodatkowania. Podobnie sposób fakturowania nie ma wpływu na reżim opodatkowania usług kompleksowych. Kryterium odrębności często stosowane w kontekście świadczeń złożonych opiera się na weryfikacji, czy poszczególne świadczenia mogą występować w obrocie gospodarczym niezależnie i czy mogą być wykonane przez dowolny inny podmiot. Wnioskodawca wskazał, że świadczy kompleksową usługę naprawy, w której jednym z procesów (pomocniczych) jest wymiana zużytych/uszkodzonych części na nowe. Usługa ta jest sklasyfikowana w PKWiU 45.20.1; 45.20.2. Podczas wykonania usługi zdarza się, że musi wymienić stare zużyte części na nowe, które są ujęte w załączniku 15 do ustawy o VAT. Głównym elementem wykonanych czynności jest usługa. Modernizacja (naprawa) nie zawsze wiąże się z wymianą części na nowe, dlatego usługa jest wiodącą czynnością. Czynnościami pomocniczymi jest między innymi regeneracja czy wymiana części, czy przygotowanie pojazdu poprzez jego wcześniejsze umycie. Wynagrodzenie rozliczane jest za pomocą jako jedna wycena, kompleksowa naprawa, która uwzględnia koszty materiałów jak i robocizny. Mając na uwadze przedstawiony stan prawny i opis sprawy należy stwierdzić, że w przypadku świadczenia usług sklasyfikowanych pod symbolem PKWiU 45.20.1 i 45.20.2, nie będzie miał zastosowania mechanizm podzielonej płatności, a zatem na fakturze nie ma obowiązku umieszczania adnotacji „mechanizm podzielonej płatności”. W załączniku nr 15 (Wykaz towarów i usług, o których mowa w art. 105a ust. 1, art. 106e ust. 1 pkt 18a, art. 108a ust. 1a oraz art. 108e ustawy) nie wymieniono bowiem symbolu PKWiU 45.20.1 i 45.20.2. Natomiast jak wskazano wyżej mechanizm podzielonej płatności ma zastosowanie do towarów i usług, o których mowa w załączniku nr 15. Zatem stanowisko Wnioskodawcy jest prawidłowe. Zaznacza się także, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. Ponadto podkreślić należy, że niniejsza interpretacja została wydana w odniesieniu do przedstawionego opisu planowanego zdarzenia przyszłego, co oznacza, że w przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan faktyczny, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność. Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej: z zastosowaniem art. 119a; w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej). Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 2193, z późn. zm.), wprowadzającymi regulacje intertemporalne. Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…), za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r., poz. 2325). Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach (art. 47 § 1 ww. ustawy) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 54 § 1a ww. ustawy), w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy). W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ww. ustawy). Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.