0111-KDIB3-3.4012.463.2021.1.MAZ

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 13 § 2a i art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2021 r., poz. 1540, ze zm.), Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z 25 sierpnia 2021 r. (data wpływu – 30 sierpnia 2021 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego, dotyczącej podatku od towarów i usług, w zakresie możliwości zastosowania metody „w stu” przy opodatkowaniu transakcji WDT i eksportu towarów – w przypadku, gdy Spółka nie posiada dokumentacji pozwalającej na skorzystanie ze stawki VAT 0% – stawką właściwą dla dostaw krajowych i potraktowania kwoty wynikającej z wystawionej przez Spółkę faktury jako kwoty brutto, a przyjęcie jako podstawy opodatkowania kwoty z faktury, pomniejszonej o kwotę podatku należnego – jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 30 sierpnia 2021 r. wpłynął do Organu ww. wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego, dotyczącej podatku od towarów i usług, w zakresie możliwości zastosowania metody „w stu” przy opodatkowaniu transakcji WDT i eksportu towarów – w przypadku, gdy Spółka nie posiada dokumentacji pozwalającej na skorzystanie ze stawki VAT 0% – stawką właściwą dla dostaw krajowych i potraktowania kwoty wynikającej z wystawionej przez Spółkę faktury jako kwoty brutto, a przyjęcie jako podstawy opodatkowania kwoty z faktury, pomniejszonej o kwotę podatku należnego. We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny i zdarzenie przyszłe: ABC Sp. z o.o. (dalej jako: „Spółka” lub „Wnioskodawca”) z siedzibą w AS to spółka zajmująca się produkcją części samochodowych. Spółka jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług, zarejestrowanym na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych w Polsce (podatnik VAT UE). Sprzedaż Spółki realizowana jest na terytorium Polski, jak również towary są wysyłane z terytorium Polski do nabywców w innych krajach Unii Europejskiej (dalej jako: „UE”) oraz w krajach spoza UE. Ze względu na przedmiot prowadzonej działalności, klientów Spółki stanowią przedsiębiorcy (dalej jako: „klienci”). Wyroby sprzedawane są w takim przypadku w ramach wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów (dalej jako: „WDT”) lub eksportu towarów. Niniejszy wniosek dotyczy wyłącznie kwestii sprzedaży towarów na rzecz tak rozumianych klientów i w ramach takich typów transakcji. Wskazane powyżej transakcje zasadniczo realizowane są na podstawie składanych przez klientów zamówień. Zgodnie z ustaleniami przyjętymi między stronami, kwota wskazana na fakturze stanowi jednocześnie kwotę należną do zapłaty z tytułu danej transakcji (tzn. całość świadczenia należnego od nabywcy towarów). Biorąc pod uwagę fakt, że zarówno WDT, jak i eksport podlegają co do zasady opodatkowaniu stawką VAT 0%, faktury na rzecz klientów (dokumentujące WDT i eksport towarów) wystawiane są bez wskazania kwoty podatku VAT (tzn. przy zastosowaniu wyżej wskazanej stawki podatku). Spółka stosuje miesięczny sposób rozliczania w deklaracjach podatkowych. W zakresie rozliczeń podatkowych, w odniesieniu do: ·          WDT – Spółka stosuje stawkę VAT 0% pod warunkiem spełnienia wszystkich wymogów z art. 42 ustawy o VAT, tj. w szczególności pod warunkiem posiadania przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy dowodów, że towary będące przedmiotem dostawy zostały wywiezione z terytorium kraju i dostarczone do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju. Zgodnie z art. 42 ust. 12 pkt 2, w przypadku nieotrzymania odpowiednich dowodów przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej, Spółka nie wykazuje WDT za ten okres; Spółka wykazuje WDT za kolejny po następnym okresie rozliczeniowym okres rozliczeniowy, ze stawką właściwą dla dostawy danego towaru na terytorium kraju, jeżeli przed upływem terminu do złożenia deklaracji za ten kolejny po następnym okresie rozliczeniowym okres rozliczeniowy nadal nie posiada odpowiednich dowodów WDT. ·          eksportu towarów – Spółka stosuje stawkę VAT 0% pod warunkiem posiadania przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy dokumentów potwierdzających wywóz towarów poza terytorium UE, o których mowa w art. 41 ustawy o VAT. W przypadku nieotrzymania takich dokumentów we wskazanym terminie, zgodnie z art. 41 ust. 7, Spółka nie wykazuje tej dostawy za dany okres rozliczeniowy, lecz w okresie następnym, stosując stawkę podatku 0%, pod warunkiem otrzymania stosownego dowodu wywozu towaru przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za ten następny okres; w przypadku nieotrzymania tego dokumentu w takim terminie, Spółka stosuje stawki właściwe dla dostawy tego towaru na terytorium kraju. Zgodnie jednak z art. 41 ust. 8, Spółka stosuje wspomnianą w zdaniu poprzednim zasadę jedynie pod warunkiem posiadania dokumentu celnego potwierdzającego procedurę wywozu. W przypadku braku (przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy) zarówno dowodów wywozu, jak i dokumentów potwierdzających procedurę wywozu, Spółka stosuje stawkę VAT właściwą dla dostawy towarów na terytorium kraju. We wszystkich przedstawionych powyżej przypadkach (WDT, jak i eksport) Spółka, w przypadku gdy nie posiada w terminach przewidzianych przez ww. przepisy ustawy o VAT odpowiednich dokumentów potwierdzających dokonanie dostaw, stosuje odpowiednią stawkę przewidzianą dla dostaw krajowych, traktując kwoty wynikające z faktur jako kwoty netto (tzn. jako podstawę opodatkowania VAT), kalkulując podatek należny tzw. metodą „od stu”. W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania: 1.     Czy w przedstawionym powyżej stanie faktycznym oraz zdarzeniu przyszłym Spółka, w przypadku braku posiadania dokumentacji pozwalającej na skorzystanie ze stawki VAT 0% dla transakcji stanowiących WDT, powinna opodatkować takie transakcje stawką właściwą dla dostaw krajowych, traktując kwotę wynikającą z wystawionej przez siebie faktury jako kwotę brutto, tj. jako podstawę opodatkowania powinna przyjąć kwotę z faktury pomniejszoną o kwotę podatku należnego, stosując tzw. metodę „w stu”? 2.     Czy w przedstawionym powyżej stanie faktycznym oraz zdarzeniu przyszłym Spółka, w przypadku braku posiadania dokumentacji pozwalającej na skorzystanie ze stawki VAT 0% dla transakcji stanowiących eksport towarów, powinna opodatkować takie transakcje stawką właściwą dla dostaw krajowych, traktując kwotę wynikającą z wystawionej przez siebie faktury jako kwotę brutto, tj. jako podstawę opodatkowania powinna przyjąć kwotę z faktury pomniejszoną o kwotę podatku należnego, stosując tzw. metodę „w stu”? Zdaniem Wnioskodawcy, uwzględniając przedstawiony powyżej stan faktyczny oraz zdarzenie przyszłe, w sytuacji gdy Spółka nie posiada/nie będzie posiadać dokumentów uprawniających ją do zastosowania stawki VAT 0% w odniesieniu do transakcji stanowiących WDT lub eksport towarów, powinna zastosować odpowiednią stawkę VAT właściwą dla dostaw na terytorium kraju, stosując jako podstawę opodatkowania kwotę podaną na fakturze pomniejszoną o kwotę podatku VAT, obliczonego przy zastosowaniu metody „w stu”. Uzasadnienie W przypadku eksportu towarów, zgodnie z treścią art. 41 ust. 6 ustawy o VAT: „Stawkę podatku 0% stosuje się w eksporcie towarów, o którym mowa w ust. 4 i 5, pod warunkiem że podatnik przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy otrzymał dokument potwierdzający wywóz towaru poza terytorium Unii Europejskiej. Natomiast w myśl art. 41 ust. 7: „Jeżeli warunek, o którym mowa w ust. 6, nie został spełniony, podatnik nie wykazuje tej dostawy w ewidencji, o której mowa w art. 109 ust. 3, za dany okres rozliczeniowy, lecz w okresie następnym, stosując stawkę podatku 0%, pod warunkiem otrzymania dokumentu wymienionego w ust. 6 przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za ten następny okres. W przypadku nieotrzymania tego dokumentu w terminie określonym w zdaniu poprzednim mają zastosowanie stawki właściwe dla dostawy tego towaru na terytorium kraju”. Dodatkowo, zgodnie z art. 41 ust. 8: „Przepis ust. 7 stosuje się w przypadku, gdy podatnik posiada dokument celny potwierdzający procedurę wywozu”. Natomiast w przypadku transakcji stanowiących WDT, zgodnie z art. 42 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT, zastosowanie stawki 0% uzależnione jest m.in. od faktu, że: „podatnik przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy, posiada w swojej dokumentacji dowody że towary będące przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy zostały wywiezione z terytorium kraju i dostarczone do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju”. Zgodnie z treścią przepisu art. 42 ust. 12 pkt 2: „Jeżeli warunek, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, nie został spełniony przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za: 2) okres miesięczny - podatnik nie wykazuje tej dostawy w ewidencji, o której mowa w art. 109 ust. 3, za ten okres; podatnik wykazuje tę dostawę w ewidencji, o której mowa w art. 109 ust. 3, za kolejny po następnym okresie rozliczeniowym okres rozliczeniowy ze stawką właściwą dla dostawy danego towaru na terytorium kraju, jeżeli przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatnik za ten kolejny po następnym okresie rozliczeniowym okres rozliczeniowy nie posiada dowodów, o których mowa w ust. 1 pkt 2”. Jednocześnie, w przypadku obu kategorii transakcji, późniejsze otrzymanie przez podatnika dokumentów, o których mowa, upoważnia podatnika do odpowiedniego skorygowania rozliczeń i zastosowania stawki 0% (art. 41 ust. 9 oraz art. 42 ust. 12a ustawy o VAT). Powyższe przepisy nie odpowiadają jednak na pytanie dotyczące ustalania podstawy opodatkowania w przypadku takich transakcji (dla celów zastosowania stawki właściwej dla dostawy danego towaru na terytorium kraju). W związku z powyższym należy odwołać się do treści art.  29a ustawy o VAT, wyznaczającego ogólne zasady dotyczące podstawy opodatkowania. W myśl przepisu art. 29a ust. 1: „Podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2, 3 i 5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika”. Innymi słowy należy z niego wnioskować, że podstawę opodatkowania stanowi całość świadczenia należnego z tytułu świadczenia usług lub dostaw towarów. Jednocześnie, zgodnie z treścią przepisu art. 29a ust. 6 ustawy o VAT, podstawa opodatkowania obejmuje: - podatki, cła, opłaty i inne należności o podobnym charakterze, z wyjątkiem kwoty podatku, - koszty dodatkowe, takie jak prowizje, koszty opakowania, transportu i ubezpieczenia, pobierane przez dokonującego dostawy lub usługodawcę od nabywcy lub usługobiorcy. Warto zwrócić uwagę także na treść przepisów Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (dalej jako: „Dyrektywa”). Odnosząc się do treści art. 73, która dotyczy dostaw towarów, jak i świadczenia usług innych niż wymienione w art. 74-77 Dyrektywy, podstawa opodatkowania obejmuje wszystko, co stanowi zapłatę otrzymaną lub którą dostawca lub usługodawca otrzyma w zamian za dostawę towarów lub świadczenie usług, od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z subwencjami związanymi bezpośrednio z ceną takiej dostawy lub świadczenia. Dodatkowo, w myśl art. 78 Dyrektywy, do podstawy opodatkowania wlicza się następujące elementy: - podatki, cła, opłaty i inne należności, z wyjątkiem samego VAT, - koszty dodatkowe, takie jak koszty prowizji, opakowania, transportu i ubezpieczenia, pobierane przez dostawcę lub usługodawcę od nabywcy lub usługobiorcy. Sens przytoczonych przepisów ustawy o VAT oraz Dyrektywy sprowadza się więc, w ocenie Wnioskodawcy, do następującej formuły: podstawa opodatkowania obejmuje całość świadczenia należnego od nabywcy (usługobiorcy) lub osoby trzeciej z tytułu dostarczonych towarów lub świadczonych usług, z tym, że kwotę tę należy pomniejszyć o wartość należnego podatku VAT. Powyższa treść przepisów pozwala więc stwierdzić, że co do zasady wynagrodzenie (tj. cena, która zawarta jest na fakturze VAT) powinno zawierać w sobie kwotę podatku od towarów i usług. Innymi słowy kwota ta jest wartością brutto. Tym samym, w opisywanych powyżej przypadkach braku odpowiedniej dokumentacji dla eksportu towarów oraz WDT, Spółka winna kalkulować podstawę opodatkowania metodą „w stu”, czyli od ceny podanej na fakturze odjąć wartość podatku od towarów i usług. Dodatkowo powyższą konkluzję potwierdza art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 ustawy z dnia 9 maja 2014 r. o informowaniu o cenach towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 178). Określono tam cenę, jako wartość wyrażoną w jednostkach pieniężnych, którą kupujący jest obowiązany zapłacić przedsiębiorcy za towar lub usługę. W cenie uwzględnia się podatek od towarów i usług oraz podatek akcyzowy, jeżeli na podstawie odrębnych przepisów sprzedaż towaru (usługi) podlega obciążeniu podatkiem od towarów i usług oraz podatkiem akcyzowym. Wnioskodawca pragnie wskazać, że zasadność takiego podejścia znajduje również potwierdzenie np. w następujących interpretacjach indywidualnych: ·          Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia 18 lutego 2016 r. (sygn. ILPP4/4512-1-379/15-6/KM), gdzie organ potwierdził następujące stanowisko wnioskodawcy: „W związku z przywołanymi powyżej przepisami oraz przedstawionym przez Spółkę zdarzeniem przyszłym należy uznać, iż w sytuacji, gdy Spółce nie będzie przysługiwać prawo do zastosowania stawki VAT 0% w zakresie WDT oraz Eksportu, Spółka powinna potraktować takie transakcje jako dostawę towarów na terytorium kraju i zastosować właściwą dla tych dostaw stawkę podatku, stosując metodę kalkulacji „w stu”. W związku z tym wartość wskazana na fakturze stanowić będzie kwotę brutto transakcji. Reasumując Spółka stoi na stanowisku, że przysługuje jej prawo do naliczenia VAT z tytułu niepotwierdzonych WDT oraz Eksportu metodą „w stu”; ·          Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia 25 września 2015 r. (sygn. ILPP4/4512-1-280/15-2/ISN), gdzie organ potwierdził następujące stanowisko wnioskodawcy: „W związku z powyższym należy uznać, że jeżeli dana transakcja podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, to wartość należna z tytułu dostarczonych towarów lub świadczonych usług wykazana na fakturze powinna w sobie uwzględniać kwotę należnego podatku VAT. Skoro więc podatek VAT powinien być zawarty w cenie, to sama należność określona na fakturze stanowi wartość brutto, tj. podstawę opodatkowania powiększoną o należny podatek, zaś wartość podatku ustala się stosując metodę kalkulacji „w stu”, tj. poprzez pomniejszenie kwoty ustalonej na fakturze o wartość podatku od towarów i usług”; ·          Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia 23 maja 2014 r. (sygn. IBPP4/443-205/14/LG): „Reasumując: jeżeli Wnioskodawca wykazał daną transakcję jako eksport i zastosował stawkę 0% natomiast nie jest w posiadaniu dostatecznych dowodów, o których mowa w art. 41 ustawy, to winien on skorygować daną transakcję poprzez wykazanie jej jako dostawę krajową stosując celem ustalenia podstawy opodatkowania metodę „w stu” przyjmując, że wartość dostawy na fakturze jest ceną brutto (zawierającą podatek od towarów i usług)”; ·          Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia 25 lutego 2014 r. (sygn. IBPP4/443-595/13/PK): „Z powołanej zaś definicji obrotu wynika, iż kwota należna z tytułu sprzedaży obejmuje całość świadczenia od nabywcy. Zatem w przypadku, gdy dostawa będzie uznana za krajową należy przyjąć, iż powyższa kwota (należność wynikająca z wystawionej faktury VAT) zawiera także ten podatek. Zatem określając podstawę opodatkowania, którą jest obrót będący kwotą należną z tytułu sprzedaży, pomniejszoną o kwotę podatku należnego - Wnioskodawca winien naliczać podatek od kwoty należnej od nabywcy pomniejszonej o kwotę podatku należnego; tym samym Wnioskodawca powinien posłużyć się tzw. metodą „w stu”. W świetle powyższego, w aktualnym stanie prawnym na moment składania wniosku, w przypadku, gdy nie są spełnione warunki do zastosowania stawki 0% w odniesieniu do dokonywanych przez Spółkę transakcji stanowiących WDT oraz eksport towarów, Spółka powinna opodatkować te czynności stosując stawkę właściwą dla dostaw krajowych, traktując kwotę wskazaną na wystawionej przez siebie fakturze jako kwotę brutto, tj. jako podstawę opodatkowania przyjąć kwotę wskazaną na fakturze pomniejszoną o kwotę podatku obliczonego przy zastosowaniu metody „w stu”. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy, w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego, jest prawidłowe. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2021 r., poz. 685, ze zm.; dalej jako: „ustawa” lub „ustawa o VAT”), opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają: 1)    odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju; 2)    eksport towarów; 3)    import towarów na terytorium kraju; 4)    wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju; 5)    wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów. Jak stanowi art. 2 pkt 1 ustawy, przez terytorium kraju rozumie się terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z zastrzeżeniem art. 2a. Natomiast przez państwo członkowskie rozumie się państwo członkowskie Unii Europejskiej – art. 2 pkt 2 ustawy. W myśl art. 2 pkt 3 ustawy, przez terytorium Unii Europejskiej rozumie się przez terytoria państw członkowskich Unii Europejskiej (…). Przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii - art. 2 pkt 6 ustawy. Jak stanowi art. 2 pkt 8 ustawy, przez eksport towarów rozumie się przez dostawę towarów wysyłanych lub transportowanych z terytorium kraju poza terytorium Unii Europejskiej przez: a)    dostawcę lub na jego rzecz, lub b)    nabywcę mającego siedzibę poza terytorium kraju lub na jego rzecz, z wyłączeniem towarów wywożonych przez samego nabywcę do celów wyposażenia lub zaopatrzenia statków rekreacyjnych oraz turystycznych statków powietrznych lub innych środków transportu służących do celów prywatnych - jeżeli wywóz towarów poza terytorium Unii Europejskiej jest potwierdzony przez właściwy organ celny określony w przepisach celnych. Zgodnie z art. 2 pkt 31 ustawy, przez fakturę rozumie się dokument w formie papierowej lub w formie elektronicznej zawierający dane wymagane ustawą i przepisami wydanymi na jej podstawie. Natomiast fakturą elektroniczną jest faktura w formie elektronicznej wystawiona i otrzymana w dowolnym formacie elektronicznym - art. 2 pkt 32 ustawy. Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…). W myśl art. 13 ust. 1 ustawy, przez wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 5, rozumie się wywóz towarów z terytorium kraju w wykonaniu czynności określonych w art. 7 na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, z zastrzeżeniem ust. 2-8. Zgodnie z art. 13 ust. 2 ustawy, przepis ust. 1 stosuje się pod warunkiem, że nabywca towarów jest: 1)    podatnikiem podatku od wartości dodanej zidentyfikowanym na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju; 2)    osobą prawną niebędącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, która jest zidentyfikowana na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju; 3)    podatnikiem podatku od wartości dodanej lub osobą prawną niebędącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, działającymi w takim charakterze na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju, niewymienionymi w pkt  1 i  2, jeżeli przedmiotem dostawy są wyroby akcyzowe, które, zgodnie z przepisami o podatku akcyzowym, są objęte procedurą zawieszenia poboru akcyzy lub procedurą przemieszczania wyrobów akcyzowych z zapłaconą akcyzą; 4)    podmiotem innym niż wymienione w pkt 1 i 2, działającym (zamieszkującym) w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim, jeżeli przedmiotem dostawy są nowe środki transportu. Za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów uznaje się również przemieszczenie przez podatnika, o którym mowa w art. 15, lub na jego rzecz towarów należących do jego przedsiębiorstwa z terytorium kraju na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, które zostały przez tego podatnika na terytorium kraju w ramach prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa wytworzone, wydobyte, nabyte, w tym również w ramach wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, albo sprowadzone na terytorium kraju w ramach importu towarów, jeżeli mają służyć działalności gospodarczej podatnika – art. 13 ust. 3 ustawy. Wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów występuje, jeżeli dokonującym dostawy jest podatnik, o którym mowa w art. 15, u którego sprzedaż nie jest zwolniona od podatku na podstawie art. 113 ust. 1 i 9, z zastrzeżeniem ust. 7 – art. 13 ust. 6 ustawy. Stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. W myśl art. 41 ust. 3 ustawy, w wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów stawka podatku wynosi 0%, z zastrzeżeniem art. 42. W eksporcie towarów, o którym mowa w art. 2 pkt 8 lit. a, stawka podatku wynosi 0% – art. 41 ust. 4 ustawy. Stawkę podatku 0% stosuje się w eksporcie towarów, o którym mowa w ust. 4 i 5, pod warunkiem że podatnik przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy otrzymał dokument potwierdzający wywóz towaru poza terytorium Unii Europejskiej – art. 41 ust. 6 ustawy. Zgodnie z art. 41 ust. 7 ustawy, jeżeli warunek, o którym mowa w ust. 6, nie został spełniony, podatnik nie wykazuje tej dostawy w ewidencji, o której mowa w art. 109 ust. 3, za dany okres rozliczeniowy, lecz w okresie następnym, stosując stawkę podatku 0%, pod warunkiem otrzymania dokumentu wymienionego w ust. 6 przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za ten następny okres. W przypadku nieotrzymania tego dokumentu w terminie określonym w zdaniu poprzednim mają zastosowanie stawki właściwe dla dostawy tego towaru na terytorium kraju. Przepis ust. 7 stosuje się w przypadku, gdy podatnik posiada dokument celny potwierdzający procedurę wywozu – art. 41 ust. 8 ustawy. Jak stanowi art. 41 ust. 9 ustawy, otrzymanie przez podatnika dokumentu potwierdzającego wywóz towaru poza terytorium Unii Europejskiej w terminie późniejszym niż określony w ust. 6 i 7 upoważnia podatnika do dokonania korekty podatku należnego w rozliczeniu za okres rozliczeniowy, w którym podatnik otrzymał ten dokument. Przepisy ust. 4 i 5 stosuje się odpowiednio w eksporcie towarów, o którym mowa w art. 2 pkt 8 lit. b, jeżeli podatnik przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za okres rozliczeniowy, w którym dokonał dostawy towarów, otrzymał dokument, o którym mowa w ust. 6, z którego wynika tożsamość towaru będącego przedmiotem dostawy i wywozu. Przepisy ust. 7 i 9 stosuje się odpowiednio – art. 41 ust. 11 ustawy. Stosownie do art. 42 ust. 1 pkt 2 ustawy, wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów podlega opodatkowaniu według stawki podatku 0%, pod warunkiem że podatnik przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy, posiada w swojej dokumentacji dowody, że towary będące przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy zostały wywiezione z terytorium kraju i dostarczone do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju. W myśl art. 42 ust. 12 pkt 2 ustawy, jeżeli warunek, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, nie został spełniony przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za okres miesięczny - podatnik nie wykazuje tej dostawy w ewidencji, o której mowa w art. 109 ust. 3, za ten okres; podatnik wykazuje tę dostawę w ewidencji, o której mowa w art. 109 ust. 3, za kolejny po następnym okresie rozliczeniowym okres rozliczeniowy ze stawką właściwą dla dostawy danego towaru na terytorium kraju, jeżeli przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatnik za ten kolejny po następnym okresie rozliczeniowym okres rozliczeniowy nie posiada dowodów, o których mowa w ust. 1 pkt 2. Zgodnie z art. 29a ust. 1 ustawy, podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2, 3 i 5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika. W myśl art. 29a ust. 6 ustawy, podstawa opodatkowania obejmuje: 1)    podatki, cła, opłaty i inne należności o podobnym charakterze, z wyjątkiem kwoty podatku; 2)    koszty dodatkowe, takie jak prowizje, koszty opakowania, transportu i ubezpieczenia, pobierane przez dokonującego dostawy lub usługodawcę od nabywcy lub usługobiorcy. Jak stanowi art. 73 dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. UE L 347 z 11 grudnia 2006, s. 1, ze zm.; dalej jako: „Dyrektywa”), w odniesieniu do dostaw towarów i świadczenia usług innych niż te, o których mowa w art. 74-77, podstawa opodatkowania obejmuje wszystko, co stanowi zapłatę otrzymaną lub którą dostawca lub usługodawca otrzyma w zamian za dostawę towarów lub świadczenie usług, od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z subwencjami związanymi bezpośrednio z ceną takiej dostawy lub świadczenia. Zgodnie z art. 78 Dyrektywy, do podstawy opodatkowania wlicza się następujące elementy: a)    podatki, cła, opłaty i inne należności, z wyjątkiem samego VAT; b)    koszty dodatkowe, takie jak koszty prowizji, opakowania, transportu i ubezpieczenia, pobierane przez dostawcę lub usługodawcę od nabywcy lub usługobiorcy. Do celów akapitu pierwszego lit. b), państwa członkowskie mogą uznać koszty objęte odrębną umową za koszty dodatkowe. W opisie stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego Wnioskodawca wskazał, że jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług, a także jest zarejestrowany na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych w Polsce. Spółka dokonuje wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów (dalej także jako: „WDT”) lub eksportu towarów. Kwota na rzecz kontrahentów z różnych państw Unii Europejskiej. Zgodnie z ustaleniami przyjętymi między stronami, kwota wskazana na fakturze stanowi jednocześnie kwotę należną do zapłaty z tytułu danej transakcji (tzn. całość świadczenia należnego od nabywcy towarów). Biorąc pod uwagę fakt, że zarówno WDT, jak i eksport podlegają co do zasady opodatkowaniu stawką VAT 0%, faktury na rzecz klientów (dokumentujące WDT i eksport towarów) wystawiane są bez wskazania kwoty podatku VAT (tzn. przy zastosowaniu wyżej wskazanej stawki podatku). Spółka stosuje miesięczny sposób rozliczenia dokonywanych transakcji. W przypadku WDT i eksportu towarów, gdy Spółka nie posiada w terminach przewidzianych przez przepisy ustawy o VAT odpowiednich dokumentów potwierdzających dokonanie dostaw, Wnioskodawca stosuje odpowiednią stawkę przewidzianą dla dostaw krajowych, traktując kwoty wynikające z faktur jako kwoty netto (tzn. jako podstawę opodatkowania VAT), kalkulując podatek należny tzw. metodą „od stu”. Wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą zastosowania metody „w stu” dla opodatkowania transakcji WDT i eksportu towarów – w przypadku, gdy Spółka nie posiada dokumentacji pozwalającej na skorzystanie ze stawki VAT 0% – stawką właściwą dla dostaw krajowych i potraktowania kwoty wynikającej z wystawionej przez Spółkę faktury jako kwoty brutto, a przyjęcie jako podstawy opodatkowania kwoty z faktury, pomniejszonej o kwotę podatku należnego. Mając na uwadze powołane przepisy prawa należy wskazać, że w przypadku wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów oraz eksportu towarów, jeżeli podatnik nie jest w posiadaniu wymaganych dokumentów potwierdzających dokonanie WDT i eksportu, nie ma prawa do opodatkowania tych transakcji stawką podatku 0%. W tej sytuacji jest obowiązany opodatkować tę dostawę przy zastosowaniu stawki właściwej dla dostawy w kraju. Z kolei kwota należna Spółce z tytułu sprzedaży (WDT oraz eksport towarów) obejmuje całość świadczenia otrzymywanego od nabywcy, zgodnie z ustaleniami przyjętymi między stronami. W przypadku, gdy dostawa będzie uznana za krajową należy przyjąć, że kwota wskazana na fakturze zawiera także podatek od towarów i usług, czyli będzie kwotą brutto. Zatem określając podstawę opodatkowania Spółka powinna przychód, będący kwotą należną z tytułu sprzedaży, pomniejszyć o kwotę podatku należnego. Tym samym Wnioskodawca, naliczając podatek należny powinien posłużyć się tzw. metodą „w stu”, wychodząc w swoich obliczeniach od kwoty należnej Spółce z tytułu dokonania WDT lub eksportu towarów. Reasumując – w przypadku, gdy Spółka nie posiada dokumentacji pozwalającej na skorzystanie ze stawki VAT 0% – Wnioskodawca powinien zastosować stawkę właściwą dla dostaw krajowych i potraktować kwotę wynikającą z wystawionej przez Spółkę faktury jako kwotę brutto. W tej sytuacji należy przyjąć jako podstawę opodatkowania kwotę z faktury, pomniejszoną o kwotę podatku należnego, a kwotę podatku należnego obliczyć stosując metodę „w stu”. Tym samym, oceniając łącznie w zakresie obu zadanych pytań, stanowisko Wnioskodawcy należy uznać za prawidłowe. Organ informuje, że wydana interpretacja dotyczy tylko spraw będących przedmiotem wniosku (zadanych pytań) Wnioskodawcy. Zauważyć bowiem należy, że to wyłącznie Wnioskodawca, w treści składanego wniosku, kształtuje jego zakres przedmiotowy. Zatem kwestie, które nie zostały objęte pytaniami wskazanymi we wniosku, nie mogą być rozpatrzone – zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej. Odnosząc się do faktu, że na poparcie własnej argumentacji Wnioskodawca powołał się na funkcjonujące w obrocie prawnym interpretacje indywidualne, Organ pragnie zauważyć, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach i odnoszą się wyłącznie do okoliczności przedstawionych w inicjujących te sprawy wnioskach. Podkreślenia w tym miejscu bowiem wymaga, że interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane są w indywidualnych sprawach podatników i niewątpliwie kształtują sytuację prawną tych podmiotów w wyniku rozstrzygnięć, dotyczących konkretnych stanów faktycznych/zdarzeń przyszłych. Interpretacje indywidualne nie mają mocy prawa powszechnie obowiązującego, co oznacza, że należy je traktować indywidualnie (por. prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 27 marca 2015 r. sygn. akt III SA/Łd 109/15). Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ podatkowy jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu sprawy. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy lub zmiany stanu prawnego, udzielona odpowiedź traci swą aktualność. Równocześnie w przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź kontroli celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej, przepisów art. 14k–14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej: 1)    z zastosowaniem art. 119a; 2)    w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3)    z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych - art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej. Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z dnia 23  października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 2193, ze zm.), wprowadzającymi regulacje intertemporalne.  Interpretacja dotyczy: -         stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym; -         zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawczynię i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. z 2019 r., poz. 2325, ze zm.). Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach (art. 47 § 1 ww. ustawy) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 54 § 1a ww. ustawy), w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy). W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ww. ustawy). W przypadku wnoszenia skargi w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego i stanu epidemii jako najwłaściwszy proponuje się kontakt z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego ePUAP. Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.