0111-KDIB3-3.4012.581.2021.2.MAZ

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 13 § 2a i art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2021 r., poz. 1540, ze zm.), Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z 8 listopada 2021 r. (data wpływu – 8 listopada 2021 r.), uzupełnionym pismem z 22 grudnia 2021 r. (data wpływu – 22 grudnia 2021 r.), o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego, dotyczącej podatku od towarów i usług, w zakresie rozpoznania obowiązku podatkowego przy eksporcie towarów – jest: -               nieprawidłowe w odniesieniu do sytuacji, w której następuje zapłata części należności przed dokonaniem dostawy, -               prawidłowe w pozostałym zakresie. UZASADNIENIE W dniu 8 listopada 2021 r. wpłynął do Organu ww. wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego, dotyczącej podatku od towarów i usług, w zakresie rozpoznania obowiązku podatkowego przy eksporcie towarów. Ww. wniosek został uzupełniony pismem z 22 grudnia 2021 r. (data wpływu – 22 grudnia 2021 r.), stanowiącym odpowiedź na wezwanie Organu z 15 grudnia 2021 r., znak: 0111-KDIB3-3.4012.581.2021.1.MAZ. We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe: ABX Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (dalej jako: „Wnioskodawca” lub „Spółka”) jest podatnikiem VAT czynnym, zarejestrowanym do celów podatku VAT w Polsce. Wnioskodawca wykonuje czynności w przedmiocie produkcji … i handlu … . W ramach realizowanej sprzedaży towarów Spółka planuje dokonać eksportu na warunkach DAP do kraju innego niż kraj członkowski Unii Europejskiej. Warunki DAP oznaczają, iż Wnioskodawca zobowiązany jest do dostarczenia towaru do miejsca przeznaczenia określonego przez kupującego. Dzień wystawienia przez Wnioskodawcę faktury będzie tożsamy z dniem wydania towaru z magazynu Wnioskodawcy firmie przewozowej/kurierskiej. W Ogólnych Warunkach Współpracy (dalej jako: „OWW”) Wnioskodawcy jest zapis, iż cyt. „ryzyko przypadkowego uszkodzenia, pogorszenia, utraty lub zniszczenia przechodzi na Zamawiającego w chwili doręczenia lub wydania przez Dostawcę towaru, przedmiotu najmu lub usługi albo od momentu popadnięcia przez Zamawiającego w opóźnienie w jego odbiorze, a w przypadku powierzenia profesjonalnemu przewoźnikowi, z chwilą wydania przewoźnikowi, niezależnie od tego, kto ponosi koszty transportu”. OWW są ważne dla każdej transakcji realizowanej przez Wnioskodawcę, chyba, że umowa z klientem stanowi inaczej. Wnioskodawca będzie posiadał dokumenty konieczne (takie jak IE-599) do zastosowania stawki 0% VAT dla eksportu. W uzupełnieniu wniosku z 22 grudnia 2021 r. Spółka udzieliła następujących odpowiedzi na zadane przez Organ pytania: 1.     Czy przed dokonaniem dostawy towaru w ramach eksportu Spółka otrzyma całość lub część zapłaty? – pytanie Organu. Jeden z klientów Spółki, zgodnie z umową, wpłaca część należności na poczet realizacji zamówienia, to jest warunek rozpoczęcia produkcji. Po zaksięgowaniu wpłaty wystawiana jest faktura zaliczkowa, która wykazywana jest jako eksport. Jeśli jest kolejna wpłata, to również Wnioskodawca wystawia fakturę zaliczkową i wykazuje jako eksport. Ostatecznie towar wyjeżdża w terminie zgodnie z przepisami i jeśli pozostaje na fakturze końcowej coś do zapłaty, to różnica jest wykazywana jako eksport. W pozostałych przypadkach najpierw wyjeżdża towar wraz z fakturą, a płatność dokonywana jest zgodnie ze wskazanym terminem płatności. 2.     Czy przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel na rzecz kupującego z kraju trzeciego nastąpi z chwilą dostarczenia towaru w miejscu wskazanym przez kupującego? W przypadku odpowiedzi negatywnej prosimy, aby Państwo dokładnie podali, kiedy nastąpi przeniesienia prawa do rozporządzania towarami jak właściciel – pytanie Organu. Tak, przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel przechodzi na kupującego z kraju trzeciego w momencie dostarczenia towaru w miejscu wskazanym przez kupującego. Należy jednak wskazać, iż w OWW Wnioskodawcy jest zapis, iż cyt. „ryzyko przypadkowego uszkodzenia, pogorszenia, utraty lub zniszczenia przechodzi na Zamawiającego w chwili doręczenia lub wydania przez Dostawcę towaru, przedmiotu najmu lub usługi albo od momentu popadnięcia przez Zamawiającego w opóźnienie w jego odbiorze, a w przypadku powierzenia profesjonalnemu przewoźnikowi, z chwilą wydania przewoźnikowi, niezależnie od tego, kto ponosi koszty transportu”. OWW są ważne dla każdej transakcji realizowanej przez Wnioskodawcę, chyba że umowa z klientem lub inny dokument potwierdzający transakcję stanowi inaczej. W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie: Czy prawidłowym będzie rozpoznanie obowiązku podatkowego w planowanej dostawie eksportowej, w przypadku stosowania reguł Incoterms 2020 DAP, w momencie rozładunku towaru ze środka transportu (własnego dostawcy, czyli Wnioskodawcy, wynajętego przez dostawcę przewoźnika) w miejscu wskazanym przez Kupującego? Zdaniem Wnioskodawcy, prawidłowe będzie rozpoznanie obowiązku podatkowego w planowanej dostawie eksportowej, w przypadku stosowania reguł Incoterms 2020 DAP, w momencie rozładunku towaru ze środka transportu (własnego dostawcy, czyli Wnioskodawcy, wynajętego przez dostawcę przewoźnika) w miejscu wskazanym przez Kupującego. Zdaniem Wnioskodawcy, zgodnie z przepisem art. 19a ust. 1 ustawy o VAT, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy towaru bądź wykonania usługi. Natomiast zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, przez dostawę towarów rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Jak należy rozumieć „przeniesienie prawa do rozporządzania jak właściciel” określił Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z dnia 8 lutego 1990 r., sygn. C-320/88, w którym stwierdza się, że dla uznania danej czynności za opodatkowaną dostawę towarów, nie ma znaczenia to, czy dochodzi do przeniesienia własności według prawa właściwego dla danego kraju. Zgodnie z wyrokiem TSUE pojęcie „dostawa towarów” nie odnosi się do przeniesienia własności zgodnie z procedurami określonymi w stosownych przepisach krajowych, ale obejmuje każde przeniesienie majątku rzeczowego przez jedną stronę, która upoważnia drugą stronę do rozporządzenia tym majątkiem, tak jak gdyby była ona ich właścicielem. W wyroku z dnia 28 maja 2010 roku o sygn. I FSK 963/09 NSA orzekł, że: „Skoro dla opodatkowania danej czynności VAT nie jest istotne zachowanie wszelkich warunków stawianych tej czynności przez prawo cywilne, ale ekonomiczny efekt: wykonanie usługi lub przejście faktycznego władztwa nad rzeczą, to konsekwentnie ustawa uzależnia moment powstania obowiązku podatkowego nie od tego, kiedy doszło do przeniesienia własności, ale od chwili, w której nastąpiło faktyczne wydanie rzeczy odbiorcy. Przyjęcie tezy przeciwnej może prowadzić do przypisania podatnikowi obowiązku podatkowego w sytuacji, gdy - mimo zawarcia umowy - nigdy nie doszło faktycznie do obrotu i dostawy w rozumieniu u.p.t.u.”. W świetle powyższych uwag należy uznać, iż do dostawy towaru dochodzi w momencie przekazania faktycznego władztwa nad towarem, w tym w momencie przeniesienia ryzyka związanego z posiadaniem towaru, a bez znaczenia jest fakt przeniesienia własności w rozumieniu prawa cywilnego. Zatem w okolicznościach niniejszej sprawy, w sytuacji stosowania Incoterms 2020, obowiązek podatkowy powstanie dla dostaw na warunkach DAP z chwilą dostarczenia towaru w miejscu wskazanym przez Kupującego. Zatem Spółka uznaje, iż dopóki towar nie zostanie dostarczony nabywcy we wskazanym miejscu, dostawa nie dochodzi do skutku. Stąd też przyjęcie, że w warunkach DAP do dostawy dochodzi dopiero z chwilą dostarczenia towaru do miejsca ustalonego z Kupującym, jest zgodne z literalną wykładnią art. 19a ust. 1 ustawy VAT. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy, w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego, jest: -               nieprawidłowe w odniesieniu do sytuacji, w której następuje zapłata części należności przed dokonaniem dostawy, -               prawidłowe w pozostałym zakresie. Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2021 r., poz. 685, ze zm.; dalej jako: „ustawa” lub „ustawa o VAT”), opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają: 1)    odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju; 2)    eksport towarów; 3)    import towarów na terytorium kraju; 4)    wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju; 5)    wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów. Jak stanowi art. 2 pkt 1 ustawy, przez terytorium kraju rozumie się terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z zastrzeżeniem art. 2a. Stosownie do art. 2 pkt 2 ustawy, przez państwo członkowskie rozumie się państwo członkowskie Unii Europejskiej, a także Irlandię Północną w zakresie określonym w Protokole w sprawie Irlandii/Irlandii Północnej do Umowy o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej (Dz.Urz. UE L 29 z 31.01.2020, str. 7, z późn. zm.). W myśl art. 2 pkt 3 ustawy, przez terytorium Unii Europejskiej rozumie się terytoria państw członkowskich Unii Europejskiej (…). Przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii - art. 2 pkt 6 ustawy. Jak stanowi art. 2 pkt 8 ustawy, przez eksport towarów rozumie się dostawę towarów wysyłanych lub transportowanych z terytorium kraju poza terytorium Unii Europejskiej przez: a)    dostawcę lub na jego rzecz, lub b)    nabywcę mającego siedzibę poza terytorium kraju lub na jego rzecz, z wyłączeniem towarów wywożonych przez samego nabywcę do celów wyposażenia lub zaopatrzenia statków rekreacyjnych oraz turystycznych statków powietrznych lub innych środków transportu służących do celów prywatnych - jeżeli wywóz towarów poza terytorium Unii Europejskiej jest potwierdzony przez właściwy organ celny określony w przepisach celnych. Przez sprzedaż – stosownie do art. 2 pkt 22 ustawy – rozumie się odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów. Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…). Jak stanowi art. 19a ust. 1 ustawy, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy towarów lub wykonania usługi, z zastrzeżeniem ust. 1a, 1b, 5 i 7-11, art. 14 ust. 6, art. 20, art. 21 ust. 1 i art. 138f. W myśl art. 19a ust. 8 ustawy, jeżeli przed dokonaniem dostawy towaru lub wykonaniem usługi otrzymano całość lub część zapłaty, w szczególności przedpłatę, zaliczkę, zadatek, ratę, wkład budowlany lub mieszkaniowy przed ustanowieniem spółdzielczego prawa do lokalu mieszkalnego lub lokalu o innym przeznaczeniu, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą jej otrzymania w odniesieniu do otrzymanej kwoty, z wyjątkiem: 1)    dostaw towarów, w stosunku do których obowiązek podatkowy powstaje w sposób, o którym mowa w ust. 1b; 2)    dostaw towarów i świadczenia usług, w stosunku do których obowiązek podatkowy powstaje w sposób, o którym mowa w ust. 5 pkt 4. W opisie zdarzenia przyszłego Wnioskodawca wskazał, że Spółka planuje dokonać eksportu na warunkach DAP do kraju innego niż kraj członkowski Unii Europejskiej. W myśl warunków DAP Wnioskodawca jest zobowiązany do dostarczenia towaru do miejsca przeznaczenia określonego przez kupującego. Dzień wystawienia przez Wnioskodawcę faktury będzie tożsamy z dniem wydania towaru z magazynu Wnioskodawcy firmie przewozowej/kurierskiej. Jeden z klientów Spółki wpłaca część należności na poczet realizacji zamówienia, co jest warunkiem rozpoczęcia produkcji. Po zaksięgowaniu wpłaty wystawiana jest faktura zaliczkowa, wykazywana jako eksport. W przypadku kolejnej wpłaty Wnioskodawca również wystawia fakturę zaliczkową i wykazuje jako eksport. Ostatecznie towar wyjeżdża w terminie zgodnie z przepisami i jeśli pozostaje na fakturze końcowej coś do zapłaty, to różnica jest wykazywana jako eksport. W pozostałych przypadkach najpierw wyjeżdża towar wraz z fakturą, a płatność dokonywana jest zgodnie ze wskazanym terminem płatności. Przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel przechodzi na kupującego z kraju trzeciego w momencie dostarczenia towaru w miejscu wskazanym przez kupującego. Przy czym w OWW Wnioskodawcy jest zapis, że „ryzyko przypadkowego uszkodzenia, pogorszenia, utraty lub zniszczenia przechodzi na Zamawiającego w chwili doręczenia lub wydania przez Dostawcę towaru, przedmiotu najmu lub usługi albo od momentu popadnięcia przez Zamawiającego w opóźnienie w jego odbiorze, a w przypadku powierzenia profesjonalnemu przewoźnikowi, z chwilą wydania przewoźnikowi, niezależnie od tego, kto ponosi koszty transportu”. OWW są ważne dla każdej transakcji realizowanej przez Wnioskodawcę, chyba że umowa z klientem lub inny dokument potwierdzający transakcję stanowi inaczej. Wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą rozpoznania momentu powstania obowiązku podatkowego w ramach transakcji eksportowej. Należy zauważyć, że dla celów powstania obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług dokonanie czynności (dostawy towarów lub wykonania usługi) następuje z chwilą faktycznego jej dokonania, za wyjątkiem przypadków, w których przepisy ustawy określają wprost ten moment. Dokonanie dostawy towarów następuje z chwilą przeniesienia prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Przy czym wyrażenia „przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel” nie należy utożsamiać z prawem własności. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, definiując wyrażenie „dostawa towarów”, akcentuje „własność ekonomiczną” funkcjonującą w oderwaniu od krajowych przepisów prawa cywilnego, regulujących przeniesienie prawa własności. W orzeczeniu C-320/88 Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej wskazał, że dla uznania danej czynności za opodatkowaną dostawę towarów, nie ma znaczenia to, czy dochodzi do przeniesienia własności według prawa właściwego dla danego kraju. Regulacja ta ma zastosowanie do każdego przeniesienia prawa do rozporządzania towarem na inny podmiot, w wyniku którego podmiot ten uzyskuje możliwość korzystania z rzeczy jak właściciel, nawet jeżeli nie wiąże się to z przeniesieniem własności. Odnosząc się do dostawy towarów, Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej posłużył się terminem przeniesienia „własności w sensie ekonomicznym”, podkreślając tym samym uniezależnienie opodatkowania od przeniesienia własności towarów. Oznacza to więc, że na gruncie przedmiotowego przepisu kluczowym elementem jest przeniesienie – w istocie rzeczy – praktycznej kontroli nad rzeczą i możliwości dysponowania nią. Innymi słowy pojęcie „przeniesienie prawa do rozporządzania jak właściciel” dotyczy tego rodzaju czynności, która daje otrzymującemu towar prawo do postępowania z nim jak właściciel. Chodzi tutaj przede wszystkim o możliwość faktycznego dysponowania rzeczą, a nie rozporządzania nią w sensie prawnym. Istotą dostawy towarów nie jest bowiem przeniesienie prawa własności, zatem zwrotu „prawo do rozporządzania jak właściciel” nie można interpretować jako „prawa własności”. Idąc dalej należy wskazać, że czynności przejścia własności ekonomicznej nie musi towarzyszyć przejście własności w sensie prawnym, ponieważ „dostawa towarów” nie ogranicza się wyłącznie do prawa własności rzeczy. Należy wskazać, że reguły INCOTERMS (International Commercial Terms), tj. zbiór międzynarodowych reguł, określających warunki sprzedaży, których stosowanie jest szeroko przyjęte na całym świecie. Reguły te regulują kwestie podziału kosztów, ryzyka oraz obowiązków pomiędzy sprzedającym i kupującym, związanych z dostawą towaru w handlu międzynarodowym. W każdym kontrakcie handlowym niezbędne jest ustalenie, która ze stron tego kontraktu – kupujący czy sprzedający – zajmie się organizacją transportu towaru, poniesie jego koszty, a także ryzyko z nim związane. Aby uniknąć każdorazowego uzgadniania szczegółów kontraktu w tym zakresie, można dla ułatwienia posłużyć się typowymi, ujednoliconymi w skali międzynarodowej klauzulami kontraktowymi, czyli np. INCOTERMS. Ułatwiają one i przyspieszają zawieranie umów oraz dają większą gwarancję prawidłowości obrotu handlowego niż indywidualnie ustalone warunki dostaw. W znaczący sposób redukują nieporozumienia wynikające z braku precyzyjnej znajomości praktyk handlowych oraz określają odpowiedzialność każdej ze stron w sposób prosty, bezpieczny i zrozumiały. W kwestii momentu powstania obowiązku podatkowego z tytułu eksportu towarów, o którym mowa w art. 2 pkt 8 ustawy, wskazać należy, że regulacje ustawy o VAT nie przewidują szczególnych zasad powstawania obowiązku podatkowego dla eksportu właśnie. W tym wypadku obowiązuje zasada ogólna, wyrażona w art. 19a ust. 1 ustawy, zgodnie z którą obowiązek podatkowy powstaje w momencie dokonania dostawy towarów, rozumianej jako ekonomiczne przeniesienie władztwa nad towarami. Przy tym odstępstwo od zasady ogólnej zawartej art. 19a ust. 1 ustawy ma miejsce wówczas, gdy przed dostawą towarów zostanie dokonana całość lub część zapłaty (nastąpi zapłata zaliczki lub zaliczek). W takim przypadku, stosownie do art. 19a ust. 8 ustawy, obowiązek podatkowy powstanie z chwilą otrzymania zapłaty (całości lub zaliczki/zaliczek) w odniesieniu do otrzymanej kwoty. Powyższe oznacza, że również w przypadku eksportu towarów, gdy przed dokonaniem dostawy nastąpi zapłata, obowiązek podatkowy powstaje w odniesieniu do kwoty zapłaty, z chwilą jej otrzymania. Jak podał Wnioskodawca w opisie zdarzenia przyszłego, Spółka planuje dokonywanie eksportu towarów na warunkach Incoterms DAP – towar dostarczany jest wówczas do miejsca przeznaczenia wskazanego przez kupującego. Oznacza to, że przeniesienie na kupującego z kraju trzeciego prawa do rozporządzania towarami jak właściciel będzie następowało w miejscu wskazanym przez kupującego. Przy tym Wnioskodawca wskazał, że w jednym przypadku klient Spółki wpłaca część należności na poczet zamówienia przed rozpoczęciem produkcji towaru i wówczas wystawiana jest faktura zaliczkowa. Możliwe są też kolejne wpłaty, które Spółka potwierdza fakturami zaliczkowymi. Natomiast towar wyjeżdża w uzgodnionym terminie. W pozostałych przypadkach najpierw następuje dostawa towaru (towar wyjeżdża wraz fakturą), a płatność następuje we wskazanym terminie. W analizowanej sprawie, w przypadku eksportu towarów, gdy dostawa towarów nie będzie poprzedzona częściową zapłatą (kupujący nie dokonuje wpłaty zaliczkowej na poczet dostawy), obowiązek podatkowy – zgodnie z zasadą ogólną wyrażoną w art. 19a ust. 1 ustawy – powstanie z chwilą przeniesienia prawa do rozporządzania towarami jak właściciel na rzecz kupującego z kraju trzeciego. Zatem w takim przypadku należy się zgodzić z Wnioskodawcą, że dostarczenie towaru do miejsca wskazanego przez kupującego będzie oznaczało dokonanie dostawy tego towaru, w wyniku czego powstanie obowiązek podatkowy. Natomiast w sytuacji, gdy dostawa towarów będzie poprzedzona wpłatą zaliczki (lub zaliczek), wówczas obowiązek podatkowy będzie powstawał zgodnie z art. 19a ust. 8 ustawy, czyli z chwilą otrzymania tej zaliczki (lub tych zaliczek) w odniesieniu do otrzymanej kwoty (każdej otrzymanej z osobna kwoty). W tym wypadku nie znajdzie zastosowania zasada ogólna powstawania obowiązku podatkowego, określona w art. 19a ust. 1 ustawy. Zatem w takim przypadku – gdy dostawa towarów będzie poprzedzona wpłatą zaliczki – nie można zgodzić się ze stanowiskiem Wnioskodawcy. W takiej sytuacji, obowiązek podatkowy, w odniesieniu do otrzymanej zaliczki, nie będzie bowiem powstawał z chwilą dostarczenia towaru w miejscu wskazanym przez kupującego, tylko będzie powstawał zgodnie z zasada zawartą w art. 19a ust. 8 ustawy. W takim przypadku, obowiązek podatkowy, na podstawie art. 19a ust. 1 ustawy, powstanie tylko do faktury końcowej (rozliczeniowej) w przypadku gdy faktura zaliczkowa nie dokumentuje 100% płatności. Tym samym stanowisko Wnioskodawcy należy uznać za: -               nieprawidłowe w odniesieniu do sytuacji, w której następuje zapłata części należności przed dokonaniem dostawy, -               prawidłowe w pozostałym zakresie. Organ informuje, że wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (zadanego pytania) Wnioskodawcy. Zauważyć bowiem należy, że to wyłącznie Wnioskodawca, w treści składanego wniosku, kształtuje jego zakres przedmiotowy. Zatem kwestie, które nie zostały objęte pytaniem wskazanym we wniosku, nie mogą być rozpatrzone – zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ podatkowy jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu sprawy. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy lub zmiany stanu prawnego, udzielona odpowiedź traci swą aktualność. Równocześnie w przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź kontroli celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej, przepisów art. 14k–14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej: 1)    z zastosowaniem art. 119a; 2)    w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3)    z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych - art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej. Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z dnia 23  października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 2193, ze zm.), wprowadzającymi regulacje intertemporalne.  Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Pouczenie Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. z 2019 r., poz. 2325, ze zm.). Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach (art. 47 § 1 ww. ustawy) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 54 § 1a ww. ustawy), w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy). W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ww. ustawy). W przypadku wnoszenia skargi w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego i stanu epidemii jako najwłaściwszy proponuje się kontakt z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego ePUAP. Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.