0111-KDIB3-3.4012.595.2021.1.JS

    Interpretacja indywidualna Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r., poz. 1540 ze zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z 2 listopada 2021 r. (data wpływu 9 listopada 2021 r.) o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług, w zakresie opodatkowania transakcji łańcuchowej – jest prawidłowe. Uzasadnienie W dniu 9 listopada 2021 r. wpłynął do Organu wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług, w zakresie opodatkowania transakcji łańcuchowej. We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe: A (dalej: Wnioskodawca) jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług, zarejestrowanym również dla celów transakcji wewnątrzwspólnotowych w Polsce (podatnik VAT UE). Jednym z rodzajów działalności Wnioskodawcy jest kupno węgla oraz koksu od producenta bądź pośrednika w Polsce i sprzedaż tego towaru ostatecznym nabywcom lub pośrednikom z innych niż Polska państw członkowskich Unii Europejskiej (zidentyfikowanych na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium państwa członkowskiego innego niż Polska). Spółka planuje dokonywać transakcji w poniższym modelu: 1. Zakupi towar (nabędzie prawo do dysponowania towarem jak właściciel) na terytorium Polski od producenta lub pośrednika. Przy czym może się zdarzyć, że pośrednikiem będzie podatnik nieposiadający siedziby działalności gospodarczej na terytorium Polski, jednak podatnik ten będzie zarejestrowany zgodnie z art. 96 ust. 4 ustawy o podatku od towarów i usług na terytorium Polski. 2. Przekaże swojemu dostawcy (pośrednikowi lub producentowi) numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych nadany mu przez Polskę, tj. państwo członkowskie, z którego towary będą wysyłane lub transportowane. 3. Dokona swojej dostawy na rzecz ostatecznego nabywcy lub pośrednika na warunkach CPT lub DAP (Incoterms). Tym samym ryzyko związane ze sprzedawanymi towarami zostanie przeniesione na nabywcę odpowiednio w momencie załadunku w Polsce (CPT) lub w momencie dostarczenie towarów do ustalonego miejsca przeznaczenia na terytorium innego niż Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej (DAP). 4. Dokona następujących czynności związanych z organizacją transportu: a) wyszuka przewoźnika lub spedytora; b) pisemnie zleci przewóz towarów wybranemu przewoźnikowi (spedytorowi). Rozpoczęcie zleconego przewozu nastąpi w Polsce a zakończenie na terytorium innego niż Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej; c) przekaże przewoźnikowi niezbędne informacje do wystawienia dokumentu przewozowego (wzór dokumentu CMR); d) dokona awizacji kierowców; e) będzie monitorować transport; f) będzie informować nabywcę o załadunku towarów; 5. Wnioskodawca otrzyma wystawioną na jego rzecz przez przewoźnika fakturę i będzie zobowiązany do jej terminowej zapłaty. 6. Wnioskodawca nie będzie obciążał bezpośrednio kosztami transportu żadnego innego podmiotu uczestniczącego w transakcji, a jedynie ustalając cenę sprzedaży towaru, uwzględni fakt, że to jego będą obciążały koszty transportu. 7. W wykonaniu transakcji, towary będą wysyłane lub transportowane bezpośrednio od pierwszego dostawcy w Polsce do ostatniego w kolejności nabywcy, na terytorium innego niż Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej. W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania: 1)        Czy we wskazanym w zdarzeniu przyszłym modelu transakcji, Wnioskodawca będzie podmiotem pośredniczącym, w rozumieniu przepisu art. 22 ust. 2d ustawy o podatku od towarów i usług? 2)        Czy we wskazanym w zdarzeniu przyszłym modelu transakcji, dostawy dokonane przez Wnioskodawcę będą stanowiły wewnątrzwspólnotowe dostawy towarów, o których mowa w przepisie art. 13 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług? Stanowisko Wnioskodawcy: Ad 1. Zgodnie z art. 22 ust. 2d ustawy o podatku od towarów i usług, przez podmiot pośredniczący, o którym mowa w ust. 2b i 2c, rozumie się innego niż pierwszy w kolejności dostawcę towarów, który wysyła lub transportuje towar samodzielnie albo za pośrednictwem osoby trzeciej działającej na jego rzecz. W opisanym w zdarzeniu przyszłym modelu transakcji, Wnioskodawca jest każdorazowo innym dostawcą niż pierwszy. Pierwszym dostawcą, będzie bowiem producent. Dodatkowo, biorąc pod uwagę zakres czynności, które podejmuje Wnioskodawca w związku z organizacją transportu, nie ulega wątpliwości, że to Wnioskodawca wysyła towar samodzielnie. Jak wskazano między innymi w piśmie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 02.11.2018 r., nr 0114- KDIP1-2.4012.574.2018.1.KT: „przepisy ustawy nie precyzują, w jaki sposób należy rozumieć użyte w przywołanych regulacjach sformułowanie „przyporządkowanie” transportu do danej dostawy. Przyjmuje się, że przez organizację transportu towarów należy rozumieć planowanie, jak i koordynowanie poszczególnych etapów wywozu towarów. Zatem, w celu ustalenia dostawy, której przyporządkowany jest transport towarów, należy odpowiednio wykazać, że transportu dokonuje kolejny nabywca towaru lub też należy przeanalizować warunki dostawy. W jednym i drugim przypadku należy poddać analizie okoliczności związane z organizacją transportu, tzn. jakie czynności faktyczne związane z transportem podjął każdy z uczestników transakcji łańcuchowej. Pojęcie organizacji transportu – przyjęte w praktyce stosowania ww. przepisów przez organy podatkowe oraz sądy administracyjne - nie zostało zdefiniowane w przepisach ustawy. W potocznym znaczeniu „organizacja” oznacza „sposób zorganizowania czegoś lub organizowanie czegoś”. Zatem przez organizację transportu towarów należy rozumieć planowanie, jak i koordynowanie poszczególnych etapów wywozu towarów” i dalej: „Zatem to podmiot, który zleca i organizuje transport, jest odpowiedzialny za towar, a w konsekwencji za prawidłowe określenie skutków podatkowych wynikających z przemieszczenia transgranicznego towaru. Nie ma przy tym znaczenia, który z podmiotów w transakcji łańcuchowej ostatecznie ponosi koszty transportu”. Tym samym zdaniem Wnioskodawcy, we wskazanym w zdarzeniu przyszłym modelu transakcji, Wnioskodawca będzie podmiotem pośredniczącym, w rozumieniu przepisu art. 22 ust. 2d ustawy o podatku od towarów i usług, bowiem jest dostawcą innym niż pierwszy i jednocześnie planuje oraz koordynuje wywóz towarów. Ad. 2. Zgodnie z przepisami art. 22 ust. 2b oraz 2c ustawy o podatku od towarów i usług, w przypadku towarów, które są przedmiotem kolejnych dostaw oraz są wysyłane lub transportowane bezpośrednio od pierwszego dostawcy do ostatniego w kolejności nabywcy z terytorium jednego państwa członkowskiego na terytorium innego państwa członkowskiego, wysyłka lub transport tych towarów są przyporządkowane wyłącznie dostawie dokonanej do podmiotu pośredniczącego. W przypadku gdy podmiot pośredniczący przekazał swojemu dostawcy numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych nadany mu przez państwo członkowskie, z którego towary są wysyłane lub transportowane, wysyłkę lub transport przypisuje się wyłącznie dostawie dokonanej przez ten podmiot. Tym samym, biorąc pod uwagę fakt, że Wnioskodawca jako podmiot pośredniczący, będzie przekazywał swojemu dostawcy numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych nadany mu przez Polskę, tj. kraj, z którego towary będą wysyłane lub transportowane, to dostawy dokonane przez Wnioskodawcę stanowić będą wewnątrzwspólnotowe dostawy towarów, o których mowa w przepisie art. 13 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe. Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2021 r., poz. 685 ze zm., dalej jako: „ustawa” lub „ustawa o VAT”), opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają: 1)        odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju; 2)        eksport towarów; 3)        import towarów na terytorium kraju; 4)        wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju; 5)        wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów. Z powyższego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają określone czynności, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia (określanym na podstawie przepisów ustawy) jest terytorium kraju. Przez terytorium kraju, stosownie do definicji zawartej w art. 2 pkt 1 ustawy, rozumie się terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (z zastrzeżeniem art. 2a). Z kolei przez terytorium Unii Europejskiej rozumie się terytoria państw członkowskich Unii Europejskiej (...) – art. 2 pkt 3 ustawy. Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...). Przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii - art. 2 pkt 6 ustawy. Stosownie do art. 2 pkt 22 ustawy, przez sprzedaż rozumie się odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów. W myśl art. 13 ust. 1 ustawy, przez wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 5, rozumie się wywóz towarów z terytorium kraju w wykonaniu czynności określonych w art. 7 na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, z zastrzeżeniem ust. 2-8. Zgodnie z art. 13 ust. 2 ustawy, przepis ust. 1 stosuje się pod warunkiem, że nabywca towarów jest: 1)        podatnikiem podatku od wartości dodanej zidentyfikowanym na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju; 2)        osobą prawną niebędącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, która jest zidentyfikowana na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju; 3)        podatnikiem podatku od wartości dodanej lub osobą prawną niebędącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, działającymi w takim charakterze na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju, niewymienionymi w pkt 1 i 2, jeżeli przedmiotem dostawy są wyroby akcyzowe, które, zgodnie z przepisami o podatku akcyzowym, są objęte procedurą zawieszenia poboru akcyzy lub procedurą przemieszczania wyrobów akcyzowych z zapłaconą akcyzą; 4)        podmiotem innym niż wymienione w pkt 1 i 2, działającym (zamieszkującym) w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim, jeżeli przedmiotem dostawy są nowe środki transportu. Wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów występuje, jeżeli dokonującym dostawy jest podatnik, o którym mowa w art. 15, u którego sprzedaż nie jest zwolniona od podatku na podstawie art. 113 ust. 1 i 9, z zastrzeżeniem ust. 7 – art. 13 ust. 6 ustawy. Stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Powyższe regulacje wskazują, że w sytuacji gdy wywóz towarów następuje w wyniku dokonania transakcji z ustalonym nabywcą, w celu przeniesienia na konkretny podmiot prawa do rozporządzania wywożonym towarem jak właściciel – to zachodzi wówczas transakcja wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów (WDT). Warunkiem rozpoznania danej dostawy towarów (której towarzyszy przemieszczenie z Polski do innego kraju członkowskiego), jako wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów jest dokonanie jej na rzecz podmiotu zidentyfikowanego na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium kraju. Miejscem dostawy towarów jest w przypadku towarów wysyłanych lub transportowanych przez dokonującego ich dostawy, ich nabywcę lub przez osobę trzecią - miejsce, w którym towary znajdują się w momencie rozpoczęcia wysyłki lub transportu do nabywcy – art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy. W przypadku, gdy te same towary są przedmiotem kolejnych dostaw oraz są wysyłane lub transportowane bezpośrednio od pierwszego dostawcy do ostatniego w kolejności nabywcy, wysyłkę lub transport przyporządkowuje się wyłącznie jednej dostawie – art. 22 ust. 2 ustawy. W przypadku towarów, o których mowa w ust. 2, które są wysyłane lub transportowane z terytorium jednego państwa członkowskiego na terytorium innego państwa członkowskiego, wysyłka lub transport tych towarów są przyporządkowane wyłącznie dostawie dokonanej do podmiotu pośredniczącego – art. 22 ust. 2b ustawy. Na postawie art. 22 ust. 2c ustawy w przypadku gdy podmiot pośredniczący przekazał swojemu dostawcy numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych nadany mu przez państwo członkowskie, z którego towary są wysyłane lub transportowane, wysyłkę lub transport przypisuje się wyłącznie dostawie dokonanej przez ten podmiot. Stosownie do art. 22 ust. 2d ustawy przez podmiot pośredniczący, o którym mowa w ust. 2b i 2c, rozumie się innego niż pierwszy w kolejności dostawcę towarów, który wysyła lub transportuje towar samodzielnie albo za pośrednictwem osoby trzeciej działającej na jego rzecz. Jak stanowi art. 22 ust. 2e ustawy, w przypadku towarów, o których mowa w ust. 2, które są wysyłane lub transportowane z terytorium kraju na terytorium państwa trzeciego albo z terytorium jednego państwa członkowskiego na terytorium innego państwa członkowskiego przez: 1) pierwszego dostawcę - wysyłkę lub transport przyporządkowuje się jego dostawie; 2) ostatniego nabywcę - wysyłkę lub transport przyporządkowuje się dostawie dokonanej do tego nabywcy. W myśl art. 22 ust. 3 ustawy, w przypadkach, o których mowa w ust. 2-2c i 2e, dostawę towarów, która: 1) poprzedza wysyłkę lub transport towarów, uznaje się za dokonaną w miejscu rozpoczęcia wysyłki lub transportu towarów; 2) następuje po wysyłce lub transporcie towarów, uznaje się za dokonaną w miejscu zakończenia wysyłki lub transportu towarów. Zgodnie z powyższymi przepisami, w przypadku tzw. transakcji łańcuchowych, tj. kiedy ten sam towar jest przedmiotem kolejnych dostaw, lecz faktycznie przemieszczany jest tylko od pierwszego dostawcy do finalnego nabywcy – przyjmuje się, że ma miejsce tylko jedna wysyłka (transport) i tylko w odniesieniu do jednej z transakcji ustalane jest miejsce świadczenia, w oparciu o art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy (dostawa ruchoma). W odniesieniu do pozostałych dostaw, którym nie można przypisać wysyłki (transportu), ustalenie miejsca świadczenia odbywa się jak dla towarów niewysyłanych a zatem według miejsca, w którym towary znajdowały się w momencie dostawy (dostawa nieruchoma). Art. 22 ust. 2b ustawy wprowadza zasadę, z zastrzeżeniem art. 22 ust. 2c, że w przypadku transakcji łańcuchowych, w których towar jest transportowany pomiędzy państwami unijnymi – za dostawę ruchomą (czyli taką, którą przy spełnieniu określonych warunków, można uznać za WDT) uznaje się pierwszą w kolejności dostawę (czyli dostawę na rzecz podmiotu pośredniczącego). Wyjątkiem od tej reguły jest sytuacja, w której tzw. podmiot pośredniczący przekazał swojemu dostawcy numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych nadany mu przez państwo członkowskie, z którego towary są wysyłane lub transportowane, wysyłkę lub transport przypisuje się wyłącznie dostawie dokonanej przez ten podmiot. Przy czym, należy zauważyć, że aby dany podmiot uznać za podmiot pośredniczący w rozumieniu art. 22 ust. 2d ustawy, nie wystarczy, że jest on w łańcuchu dostaw jednocześnie kupującym i sprzedającym. Konieczne jest ponadto dokonywanie przez ten właśnie podmiot wysyłki lub transportu towaru (samodzielnie lub za pośrednictwem przewoźnika). Pojęcie organizacji transportu – przyjęte w praktyce stosowania ww. przepisów przez organy podatkowe oraz sądy administracyjne – nie zostało zdefiniowane w przepisach ustawy. Zgodnie z potocznym rozumieniem, przez „organizację” należy rozumieć „sposób zorganizowania czegoś lub organizowanie czegoś”. Zatem przez organizację transportu towarów należy rozumieć planowanie, jak i koordynowanie poszczególnych etapów wywozu towarów. Istotne jest więc, na którym z podmiotów spoczywają obowiązki związane z wywozem towarów poza terytorium kraju i który faktycznie je realizuje. Z wniosku wynika, że Spółka (podatnik VAT i VAT-UE w Polsce) uczestniczy w transakcji łańcuchowej, w ramach której nabywa węgiel i koks od dostawcy (posiadającego siedzibę w Polsce lub nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej na terytorium Polski, ale zarejestrowanego zgodnie z art. 96 ust. 4 ustawy na terytorium Polski) i sprzedaje ten towar ostatecznemu nabywcy lub pośrednikowi z innego niż Polska kraju UE (zidentyfikowanemu na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium państwa członkowskiego innego niż Polska). Spółka przekazuje dostawcy numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych nadany jej w Polsce. Wnioskodawca dokonuje dostawy na rzecz ostatecznego nabywcy lub pośrednika na warunkach Incoterms CPT lub DAP, a ryzyko związane ze sprzedawanymi towarami zostanie przeniesione na nabywcę odpowiednio w momencie załadunku w Polsce (CPT) lub w momencie dostarczenie towarów do ustalonego miejsca przeznaczenia na terytorium innego niż Polska państwa członkowskiego UE (DAP). W wykonaniu transakcji, towary będą wysyłane lub transportowane bezpośrednio od pierwszego dostawcy w Polsce do ostatniego w kolejności nabywcy, na terytorium innego niż Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej. Jednocześnie, w zdarzeniu przyszłym Spółka wskazała, że dokona następujących czynności, związanych z organizacją transportu: a) wyszuka przewoźnika lub spedytora; b) pisemnie zleci przewóz towarów wybranemu przewoźnikowi (spedytorowi). Rozpoczęcie zleconego przewozu nastąpi w Polsce, a zakończenie na terytorium innego niż Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej; c) przekaże przewoźnikowi niezbędne informacje do wystawienia dokumentu przewozowego (wzór dokumentu CMR); d) dokona awizacji kierowców; e) będzie monitorować transport; f) będzie informować nabywcę o załadunku towarów. Wnioskodawca otrzyma również wystawioną przez przewoźnika na jego rzecz fakturę i będzie zobowiązany do jej zapłaty (na Wnioskodawcy spoczywają faktyczne koszty transportu). Mając na uwadze powyższy opis należy przyjąć, że w przedstawionym zdarzeniu przyszłym Wnioskodawca jest podmiotem organizującym transport, który wysyła/transportuje towary za pośrednictwem wybranego przez siebie przewoźnika działającego na jego zlecenie (na jego rzecz). Jednocześnie, Wnioskodawca nie jest pierwszym w kolejności dostawcą towarów. Pierwszym dostawcą jest producent (dostawca) węgla/koksu, od którego Spółka nabywa towar. Należy zatem wskazać, że w opisanym zdarzeniu przyszłym Spółka będąca podmiotem, na którym spoczywa ciężar wysyłki/transportu towaru, jest podmiotem pośredniczącym, o którym mowa w art. 22 ust. 2d ustawy o VAT. Stosownie do cytowanego wyżej art. 22 ust. 2c ustawy, w przypadku gdy podmiot pośredniczący przekazał swojemu dostawcy numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych nadany mu przez państwo członkowskie, z którego towary są wysyłane lub transportowane, wysyłkę lub transport przypisuje się wyłącznie dostawie dokonanej przez ten podmiot. Spółka wskazała, że w ramach opisanej we wniosku transakcji przekaże swojemu dostawcy (pośrednikowi lub producentowi) numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych nadany mu przez Polskę, tj. państwo członkowskie, z którego towary będą wysyłane lub transportowane. W konsekwencji, mając na uwadze treść powyższego przepisu, w opisanym zdarzeniu przyszłym dostawę między Wnioskodawcą a kolejnym podmiotem w łańcuchu (ostatecznym nabywcą lub pośrednikiem) należy uznać za „transakcję ruchomą”, tj. opodatkowaną jako transakcję międzynarodową. Tym samym, skoro towary będą transportowane z Polski na terytorium innego niż Polska państwa członkowskiego UE, to dostawę towarów (węgla i koksu) dokonywaną przez Spółkę na rzecz ostatecznego nabywcy lub pośrednika w innym kraju UE w ramach transakcji łańcuchowej Wnioskodawca powinien opodatkować jako wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, o której mowa w art. 13 ust. 1 ustawy. Stanowisko Wnioskodawcy zgodnie z którym we wskazanym modelu transakcji jest on podmiotem pośredniczącym rozumieniu art. 22 ust. 2d ustawy, a dostawy dokonane przez niego będą stanowiły wewnątrzwspólnotowe dostawy towarów, o których mowa w przepisie art. 13 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług – należało zatem uznać za prawidłowe. Organ zastrzega, że niniejsza interpretacja rozstrzyga wyłącznie w zakresie przedstawionych we wniosku pytań Zainteresowanego, w odniesieniu do okoliczności zdarzenia przyszłego. W tym zakresie stanowisko Wnioskodawcy uznane zostało za prawidłowe. Natomiast inne kwestie, nieobjęte pytaniami, nie mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa – rozpatrzone. W szczególności, interpretacja nie rozstrzyga w zakresie wystawiania faktur do opisanych transakcji. Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ podatkowy jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu sprawy. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy lub zmiany stanu prawnego, udzielona odpowiedź traci swą aktualność. Równocześnie w przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź kontroli celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej, przepisów art. 14k–14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej: 1)        z zastosowaniem art. 119a; 2)        w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3)        z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej). Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r., poz. 2193 z późn. zm.), wprowadzającymi regulacje intertemporalne. Pouczenie Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…) za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.). Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach (art. 47 § 1 ww. ustawy) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 54 § 1a ww. ustawy), w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy). W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ww. ustawy). W przypadku wnoszenia skargi w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego i stanu epidemii jako najwłaściwszy proponuje się kontakt z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego ePUAP. Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.