0111-KDIB3-3.4012.745.2020.3.PJ

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r., poz. 1325, z późn. zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z 24 września 2020 r. (data wpływu – 29 września 2020 r.) uzupełnionym pismami z 1 grudnia 2020 r. (data wpływu – 1 grudnia 2020 r.) oraz z 29 grudnia 2020 r. (data wpływu – 29 grudnia 2020 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego, dotyczącej podatku od towarów i usług, w zakresie zwolnienia od podatku sprzedaży nieruchomości o nr X2, X3, X4 i X5 – jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 29 września 2020 r. wpłynął do Organu ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, dotyczącej podatku od towarów i usług, w zakresie zwolnienia od podatku sprzedaży nieruchomości o numerach X2, X3, X4 i X5. Wniosek został uzupełniony pismem z 1 grudnia 2020 r. stanowiącym odpowiedź na wezwanie Organu z 24 listopada 2020 r. o sygn. 0111-KDIB3-3.4012.578.2020.1.PJ oraz pismem z 29 grudnia 2020 r. stanowiącym odpowiedź na wezwanie Organu z 22 grudnia 2020 r. o sygn. 0111-KDIB3 3.4012.578.2020.2.PJ. We wniosku przedstawiono następujące zdarzenia przyszłe: Gmina A. jest czynnym zarejestrowanym podatnikiem podatków od towarów i usług. Gmina A. jest właścicielem nieruchomości położonych w obrębie geodezyjnym Y miasta A.: ­ działka nr X1 o pow. 0,0311 ha działka nr X2 o pow. 0,0411 ha, działka nr X3 o pow. 0,0953 ha, działka nr X4 o pow. 0,2322 ha, działka nr X5 o pow. 0,3469 ha, działka nr X6 o pow. 0,0503 ha, ­ ­ ­ ­ ­ dla których Sąd Rejonowy w B. (...) Zamiejscowy Wydział Ksiąg Wieczystych z siedzibą w A. prowadzi księgę wieczystą o numerze (...). Nieruchomości posiadają następujące oznaczenia użytków wg ewidencji gruntów oraz powierzchni: działka nr X1 - Bi - inne tereny zabudowane - 0,0062 ha, RII - grunty orne - 0,0249 ha działka nr X2 - Bi - inne tereny zabudowane - 0,0044 ha, RII - grunty orne - 0,0367 ha działka nr X3 - Bi - inne tereny zabudowane - 0,0364 ha, RII - grunty orne - 0,0589 ha działka nr X4 - Bi - inne tereny zabudowane - 0,0224 ha, RII - grunty orne - 0,2098 ha działka nr X5 - Bi - inne tereny zabudowane - 0,0228 ha, RII - grunty orne - 0,3160 ha, W RII grunty pod rowami 0,0081 działka nr X6 - RII - grunty orne - 0,0503 ha Powyższe nieruchomości powstały w wyniku podziału działki nr X. o pow. 0,7970 ha z przeznaczeniem na powiększenie działek sąsiednich, projekt podziału został zatwierdzony Decyzją Burmistrza A. Nr (...). Ze względu na położenie powyższych nieruchomości oraz brak dostępu do drogi publicznej działki zostaną zbyte w trybie przetargu ograniczonego dla właścicieli nieruchomości przyległych zgodnie z uchwałą Nr (...) Rady Miejskiej w A. z dnia (...). Działki położone są na terenie dla którego nie ma opracowanego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego nieruchomości położone są na obszarze zainwestowanym do zachowania (zabudowanym z sadami i ogrodami) i na obszarze górniczych wód geotermalnych, w zasięgu leja depresji eksploatacyjnej ujęć oraz strefie osadniczej (wydzielone tereny osadnictwa, gdzie zabudowa jest możliwa pod warunkiem podporządkowania jej względem krajobrazowym), na ww. działki nie została [wydana – przypis Organu] decyzja administracyjna Burmistrza A. o lokalizacji inwestycji celu publicznego, nie została wydana decyzja administracyjna Burmistrza A. o warunkach zabudowy. Decyzją z dnia (...) roku znak (...) Urzędu Wojewódzkiego w C. na podstawie art. 13 ust. 2, 3 i 4 ustawy z dnia 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa (t.j. Dz. U. z 2001 r. nr 57 poz. 603 ze zm.) Gmina A. nabyła z mocy prawa nieodpłatnie, własność nieruchomości rolnej, niezabudowanej, nieposiadającej księgi wieczystej, oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr X. o pow. 7970 ha, położoną w obrębie ewidencyjnym Y. A. Uzasadnienie decyzji: stosownie do art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa (t.j. Dz. U. z 2001 r. nr 57, poz. 603 ze zm.) nieruchomości rolne nieprzekazane do Zasobu Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa do dnia 30 czerwca 2000 r., stają się z mocy prawa własnością gmin na terenie których są położone. Przedmiotem nabycia przez Gminę A. są nieruchomości które zgodnie z oświadczeniem Burmistrza A. z dnia (...), stanowią nieruchomości rolne w rozumieniu przepisów Kodeksu cywilnego oraz w obowiązującym, na dzień (...), planie zagospodarowania przestrzennego miasta A. zatwierdzonym Uchwałą Rady Narodowej Miasta i Gminy A. z dnia (...). nr (...) przeznaczone są na cele rolne. Nieruchomości działka nr X2, nr X3, nr X4, nr X5, nr X6 są przedmiotem dzierżawy z przeznaczeniem pod ogródek i uprawy rolne. Na nieruchomości działkach nr X2, nr X3, X5 posadowione są budynki gospodarcze w złym stanie technicznym. W operacie szacunkowym rzeczoznawca uznał, że ze względu na stan techniczny budynki zostaną pominięte w procesie wyceny - wartość tych budynków wynosi 0 zł. Na działce nr X4 zużycie budynku wynosi 75%, rzeczoznawca z uwagi na zły stan techniczny budynku wycenił tylko nieruchomość gruntową. Gmina A. nie posiada informacji w jakich latach były wybudowane budynki gospodarcze i czy była wydana zgoda na posadowienie tych budynków, prawdopodobnie zostały wybudowane przez osoby użytkujące te nieruchomości. W uzupełnieniu z 1 grudnia 2020 r. Wnioskodawca wskazał ponadto poniższe okoliczności: Ad. 1. Działka nr X1 o pow. 0,0311 ha jest niezabudowana, brak jest posadowionych budynków lub budowli na tej nieruchomości. W wyniku podziału nieruchomości dla działki został nadany symbol klasoużytku Bi o pow. 0,0062 ha, RII 01,249 ha. Ad. 2. Z informacji uzyskanych z danych geodezyjnych zawartych w informacji z kartoteki budynków, brak jest właściwych kodów PKOB dla budynków lub budowli posadowionych na działkach nr X2, nr X3, nr X4, nr X5 w rozumieniu Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych zgodnie z Rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. (Dz. U. Nr 112 poz. 1316 z późn. zm.), natomiast jest wykazany rodzaj wg KŚT dla działki: nr X2 - pozostałe budynki niemieszkalne (109), nr X3 - pozostałe budynki niemieszkalne (109), nr X4 - pozostałe budynki niemieszkalne (109), nr X5 - pozostałe budynki niemieszkalne (109). Ad. 3. Działka nr X1 nie jest przedmiotem dzierżawy, ani innej umowy na rzecz podmiotów trzecich. Ad. 4. Dla Gminy A. nie wydano decyzji o rozbiórce, ani też nie rozpoczęto prac rozbiórkowych budynków położonych na działkach nr X2, nr X3, nr X4, nr X5. Zabudowane działki nr X2, nr X3, nr X4, nr X5 zostaną wykazane do sprzedaży wraz z budynkami znajdującymi się na tych nieruchomościach. Ad. 5. Gmina A. nie ponosiła kosztów na ulepszenie budynków znajdujących się na działkach nr X2, nr X3, nr X4, nr X5. Budynki znajdują się w złym stanie technicznym. Gmina A. nie posiada informacji w jakich latach były wybudowane budynki gospodarcze i czy była wydana zgoda na posadowienie tych budynków, prawdopodobnie zostały wybudowane przez osoby użytkujące te nieruchomości. W uzupełnieniu z 29 grudnia 2020 r. Wnioskodawca wskazał ponadto poniższe okoliczności: Ad. 1. Gminie A. w drodze komunalizacji nieodpłatnie zostały przekazane nieruchomości rolne niezabudowane, zgodnie z decyzją z dnia (...) roku znak (...) Urzędu Wojewódzkiego w C. na podstawie art. 13 ust. 2, 3 i 4 ustawy z dnia 19 października 1991 r o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa (t.j. Dz. U. z 2001 r. nr 57, poz. 603 ze zm.). Według dokumentacji którą posiada tut. Urząd, Gmina A. nie ponosiła żadnych nakładów związanych z wybudowaniem i utrzymaniem budynków oraz nie posiada informacji w jakich latach były wybudowane i czy była wydana zgoda na ich posadowienie. Gmina A. nie dysponuje ww. budynkami jako właściciel, nie doszło do faktycznego przekazania budynków na rzecz Gminy wraz z gruntem. Na nieruchomości nr X2, nr X3, nr X4, nr X5 posadowione są budynki gospodarcze które są w złym stanie technicznym. W operacie szacunkowym rzeczoznawca majątkowy uznał, że ze względu na stan techniczny budynki zostaną pominięte w procesie wyceny - wartość tych budynków wg wyceny wynosi 0 zł. Ad. 2. Dzierżawcy wznieśli budynki na gruncie który nie były ich własnością, od momentu wybudowania dzierżawcy dysponowali budynkami jako „właściciele”. Ad. 3. Budynki były nieprzerwanie w użytkowaniu dzierżawców. Zgodnie z umową dzierżawy grunty były i są wydzierżawiane z przeznaczeniem pod ogródek. Zgodnie z zapisami umowy najmu łączącej Gminę z najemcą, wydzierżawiający nie jest zobowiązany do zwrotu na rzecz dzierżawcy nakładów poniesionych w przedmiocie dzierżawy oraz zapłaty równowartości dokonanych ulepszeń. Po zakończeniu dzierżawy, dzierżawca zobowiązuje się zwrócić wydzierżawiającemu przedmiot dzierżawy w stanie nie pogorszonym z wyjątkiem pogorszenia wynikającego z normalnego zużycia rzeczy. Ad. 4. Działka nr X6 jest działką niezabudowaną, brak jest posadowionych budynków lub budowli na tej nieruchomości. W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania: Czy powyżej opisane nieruchomości podlegają zwolnieniu w opodatkowaniu podatkiem VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 i 10 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 106 z późn. zm.)? Wnioskodawca przedstawił następujące stanowisko w sprawie oceny prawnej zdarzeń przyszłych: Sprzedaż nieruchomości działka nr X1, nr X2, nr X3, nr X4, nr X5 powinna zostać opodatkowana podatkiem VAT obowiązującym w dniu sprzedaży nieruchomości (obecnie 23%), ponieważ jest to grunt zabudowany budynkami gospodarczymi, które według rzeczoznawcy są w złym stanie technicznym i w chwili dostawy gruntu budynki na nim posadowione nie maja żadnej wartości ekonomicznej, w związku z tym będzie to grunt przeznaczony pod zabudowę. Działka nr X6 podlega zwolnieniu w opodatkowaniu podatkiem VAT zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 106 z późn. zm.), ponieważ jest działką rolną. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego w zakresie dotyczącym sprzedaży działek o nr X2, X3, X4 i X5 jest prawidłowe. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2020 r., poz. 106 z późn. zm.) zwanej dalej ustawą lub ustawą o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. W myśl art. 2 pkt 6 ustawy, przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii. Na mocy art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…). Zgodnie zatem z ww. przepisami, zarówno grunty, jak i budynki spełniają definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a ich sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy. W myśl art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane. Przez tereny budowlane – na podstawie art. 2 pkt 33 ustawy – rozumie się grunty przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu – zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jako akt prawa miejscowego wiąże zarówno organy administracji, osoby fizyczne, osoby prawne, jak i inne jednostki organizacyjne. Zatem w sytuacji, gdy na danym terenie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego to właśnie zapisom miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego należy nadać decydujące znaczenie dla oceny przeznaczenia danego terenu, w tym również dla potrzeb art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku od towarów i usług. Z przedstawionej treści wniosku wynika, że Gmina A. jest właścicielem nieruchomości położonych w obrębie geodezyjnym Y miasta A.– tj. działek nr X1, X2, X3, X4, X5 i X6. Powyższe nieruchomości powstały w wyniku podziału działki nr X. Działki zostaną zbyte w trybie przetargu ograniczonego dla właścicieli nieruchomości przyległych. Gmina A. nabyła z mocy prawa nieodpłatnie, własność nieruchomości rolnej, niezabudowanej, nieposiadającej księgi wieczystej, oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr X. Wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą możliwości objęcia sprzedaży wskazanych nieruchomości zwolnieniem z podatku od towarów i usług wynikającym z art. 43 ust. 1 pkt 9 i 10 ustawy o podatku od towarów i usług Aby ocenić możliwość objęcia zwolnieniem sprzedaży działek o nr X2, X3, X4 i X5 należy w pierwszej kolejności wskazać, że dostawa terenu zabudowanego może być objęta zwolnieniem z art. 43 ust. 1 pkt 10, które dotyczy dostawy budynków, budowli i ich części, a sam grunt, na którym są posadowione – stosownie do art. 29a ust. 8, zgodnie z którym, jego wartości nie wyodrębnia się z podstawy opodatkowania – dzieli byt prawny budynków lub budowli w zakresie opodatkowania podatkiem od towarów i usług. Oznacza to, że do dostawy gruntu stosuje się analogiczną stawkę podatku jak przy dostawie budynków, budowli lub ich części trwale z gruntem związanych. Jeżeli dostawa budynków albo budowli lub ich części korzysta ze zwolnienia od podatku, ze zwolnienia takiego korzysta również dostawa gruntu, na którym obiekt jest posadowiony. Jednocześnie dla oceny czy teren należy traktować jako zabudowany bez znaczenia pozostaje stan techniczny budynków i pominięcie ich w procesie wyceny, oraz ewentualny brak jego użyteczności dla potencjalnego nabywcy. Na nieruchomości działkach nr X2, nr X3, X5 posadowione są budynki gospodarcze w złym stanie technicznym. W operacie szacunkowym rzeczoznawca uznał, że ze względu na stan techniczny budynki zostaną pominięte w procesie wyceny - wartość tych budynków wynosi 0 zł. Na działce nr X4 zużycie budynku wynosi 75%, rzeczoznawca z uwagi na zły stan techniczny budynku wycenił tylko nieruchomość gruntową. Dla działek wskazane zostały następujące oznaczenia z KŚT: nr X2 pozostałe budynki niemieszkalne (109), nr X3 pozostałe budynki niemieszkalne (109), nr X4 - pozostałe budynki niemieszkalne (109), nr X5 - pozostałe budynki niemieszkalne (109). Jednocześnie jak wynika z opisu zdarzenia przyszłego (uwzględniającego uzupełnienia wniosku) Gmina A. nie dysponuje ww. budynkami jako właściciel, nie doszło do faktycznego przekazania budynków na rzecz Gminy wraz z gruntem, a budynki były nieprzerwanie w użytkowaniu dzierżawców. W świetle art. 46 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2020 r. poz. 1740), zwanej dalej k.c., nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu przedmiot własności. Zgodnie z art. 47 § 1 ustawy k.c., część składowa rzeczy nie może być odrębnym przedmiotem własności i innych praw rzeczowych. Częścią składową rzeczy jest wszystko, co nie może być od niej odłączone bez uszkodzenia lub istotnej zmiany całości albo bez uszkodzenia lub istotnej zmiany przedmiotu odłączonego (art. 47 § 2 ustawy - Kodeks cywilny). Na podstawie art. 48 ustawy - Kodeks cywilny z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych, do części składowych gruntu należą w szczególności budynki i inne urządzenia trwale z gruntem związane, jak również drzewa i inne rośliny od chwili zasadzenia lub zasiania. Tak więc rzecz, która stała się częścią składową innej rzeczy (rzeczy nadrzędnej), traci samodzielny byt prawny i dzieli losy prawne rzeczy nadrzędnej. Zgodnie zatem z zasadą „superficies solo cedit”, gdy władający gruntem poniósł nakłady na tę nieruchomość, stają się one własnością właściciela gruntu. Wskazać w tym miejscu należy, że wyrażenia „przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel” zawartego w przytoczonym art. 7 ustawy o podatku od towarów i usług nie należy utożsamiać z prawem własności. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, definiując wyrażenie „dostawa towarów” akcentuje „własność ekonomiczną” funkcjonującą w oderwaniu od krajowych przepisów prawa cywilnego, regulujących przeniesienie prawa własności. W orzeczeniu C-320/88 Staatssecretaris van Financiën v. Shipping and Forwarding Safe B.V. TSUE wyraził pogląd, że „wyrażenie „dostawa towarów” w rozumieniu artykułu 5 (1) VI Dyrektywy oznacza także przeniesienie prawa do dysponowania rzeczą jak właściciel, nawet jeżeli nie dochodzi do przeniesienia własności rzeczy w sensie prawnym” (pkt 1), jednak jednocześnie zastrzegł, że „zadaniem sądu krajowego jest określenie w każdym przypadku, na podstawie stanu rzeczy, czy przeniesienie prawa do dysponowania rzeczą jak właściciel, w rozumieniu artykułu 5 (1) VI Dyrektywy, miało miejsce” (pkt 2). Uwzględniając przywołane regulacje prawne należy stwierdzić, że w sytuacji gdy przedmiotem sprzedaży jest grunt, na którym posadowiony jest budynek/budowla, niestanowiący własności zbywcy, to mimo, iż ten obiekt budowlany stanowi w świetle prawa cywilnego część składową nieruchomości - w świetle ustawy o podatku od towarów i usług nie dochodzi do przeniesienia prawa do rozporządzania tym obiektem jak właściciel (zarówno w sensie ekonomicznym, jak i w sensie prawnym), a zatem przedmiotem dostawy jest w takim przypadku tylko sam grunt (jako grunt zabudowany). Zatem w niniejszej sprawie mamy do czynienia z sytuacją zbycia przez Wnioskodawcę wyłącznie gruntu, gdyż rozważając skutki podatkowe dokonanej transakcji należy mieć na uwadze nie jej aspekty cywilnoprawne, lecz te, które mają znaczenie z punktu widzenia ustawy o podatku od towarów i usług. Należy zatem zauważyć, że sprzedaż działek X2, X3, X4 i X5 powinna być traktowana jako dostawa terenów zabudowanych, wobec czego nie znajdzie do niej zastosowania zwolnienie, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 9, bowiem może ono obejmować jedynie dostawę terenów niezabudowanych. Jednocześnie ww. sprzedaż nie może być rozpatrywana jako dostawa budynków i budowli lub ich części, ponieważ Gmina nie dysponuje budynkami posadowionymi na tych działkach i nie mogą być one przedmiotem sprzedaży dokonywanej przez Gminę, tzn. sprzedaż będzie dotyczyła samego gruntu bez budynków. Tym samym dostawa tych działek nie będzie mogła korzystać ze zwolnienia o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 10. Z uwagi na fakt, że w przedmiotowej sprawie nie zaistnieją przesłanki umożliwiające zastosowanie zwolnienia z art. 43 ust. 1 pkt 9 i 10 ustawy, należy rozpatrzyć warunki do zastosowania zwolnienia dla dostawy nieruchomości wynikające z przepisu art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy. Według art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, zwalnia się od podatku dostawę towarów wykorzystywanych wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku, jeżeli z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. W konsekwencji, aby zastosować zwolnienie od podatku, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, dla dostawy towarów, spełnione muszą być łącznie dwa warunki wskazane w tym przepisie, tj.: towary muszą służyć wyłącznie działalności zwolnionej, przy nabyciu (imporcie, wytworzeniu) tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Niespełnienie choćby jednego z powyższych warunków daje podstawę do wyłączenia dostawy towarów ze zwolnienia od podatku VAT przewidzianego w ww. art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy. Z okoliczności sprawy wynika, że mające być przedmiotem sprzedaży działki powstały z podziału działki nr X. Wnioskodawca – jak wynika z wniosku – decyzją z dnia (...) roku znak (...) Urzędu Wojewódzkiego w C na podstawie art. 13 ust. 2, 3 i 4 ustawy z dnia 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa (t.j. Dz. U. z 2001 r. nr 57 poz. 603 ze zm.) nabył z mocy prawa nieodpłatnie, własność nieruchomości rolnej, niezabudowanej, nieposiadającej księgi wieczystej, oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr X. o pow. 7970 ha, położoną w obrębie ewidencyjnym Y. A. W tym miejscu wskazać należy, że NSA w wyroku z dnia 28 lutego 2013 r., sygn. akt I FSK 627/12 stwierdził, że ,,zwolnienie, którym mowa w art. 136 lit. b dyrektywy 2006/112/WE, a więc również wynikające z art. 43 ust. 1 pkt 2 u.p.t.u., przysługuje tylko wtedy gdy podatnik nie ma prawa do odliczenia podatku na skutek ograniczeń i zakazów przewidzianych przepisami dyrektywy lub u.p.t.u., co wynika np. ze związku ze sprzedażą zwolnioną od podatku (por. art. 86 i art. 88 ustawy), a więc nie ma zastosowania, gdy brak odliczenia podatku w poprzedniej fazie obrotu wynika z faktu, że dana czynność w ogóle nie podlegała opodatkowaniu (por. wyrok ETS z dnia 8 grudnia 2005 r. w sprawie C-280/04 Jyske Finanse A/S) oraz gdy podatnik, mając prawo do odliczenia podatku naliczonego, z uprawnienia tego nie skorzystał”. W wyroku, na który powołuje się Naczelny Sąd Administracyjny, Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej stwierdził, że ze zwolnienia z VAT nie będzie korzystać dostawa towarów, w stosunku do których podatnik nie odliczył VAT naliczonego z powodów innych niż ściśle określone w art. 136 Dyrektywy 2006/112/WE. Tym samym, przepis art. 136 Dyrektywy 2006/112/WE wskazuje zatem, że w przypadkach, w których przy nabyciu towaru VAT w ogóle nie wystąpił, nie można uznać, że mamy do czynienia z brakiem prawa do odliczenia VAT. Powyższe oznacza, że zwolnienie, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy nie może mieć zastosowania do zbycia towaru przez podatnika, jeżeli transakcja sprzedaży, w wyniku której nabył on wcześniej ten towar nie była opodatkowana podatkiem od towarów i usług. Zatem w analizowanej sprawie przesłanki uprawniające do zastosowania do sprzedaży opisanych we wniosku działek nr X2, X3, X4 i X5 zwolnienia od podatku od towarów i usług, na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, nie zostaną spełnione. Jak bowiem podano w opisie zdarzenia przyszłego działka nr X. z której wydzielono działki nr X2, X3, X4 i X5, została Wnioskodawcy przekazana zgodnie z decyzją w drodze komunalizacji nieodpłatnie. Skoro więc dostawa na rzecz Wnioskodawcy nie była objęta podatkiem VAT to nie można uznać, że Wnioskodawcy nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku VAT. Tym samym nie jest spełniony jeden z warunków określonych w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, których łączne spełnienie jest niezbędne do zastosowania przedmiotowego zwolnienia. W konsekwencji sprzedaż wskazanych we wniosku działek nr X2, X3, X4 i X5 nie będzie mogła korzystać ze zwolnienia określonego w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy. Skoro do omawianej transakcji dostawy działek nr X2, X3, X4 i X5 nie znajdzie zastosowania zwolnienie od podatku wynikające z art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy oraz z art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, przedmiotowa transakcja będzie podlegała opodatkowaniu stawką właściwą dla tej czynności. Należy zatem zgodzić się ze stanowiskiem Wnioskodawcy, według którego sprzedaż nieruchomości działka nr X2, nr X3, nr X4, nr X5 powinna zostać opodatkowana podatkiem VAT obowiązującym w dniu sprzedaży nieruchomości, ponieważ jest to grunt zabudowany budynkami gospodarczymi. Jednocześnie należy wskazać, że brak możliwości zastosowania do sprzedaży przedmiotowych działek zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 nie wynika z tego, że według rzeczoznawcy budynki posadowione na tych działkach są w złym stanie technicznym i w chwili dostawy gruntu budynki na nim posadowione nie mają żadnej wartości ekonomicznej, ale z okoliczności, że Gmina A. nie dysponuje ww. budynkami jako właściciel. Tym samym stanowisko Wnioskodawcy w zakresie dotyczącym sprzedaży działek o nr X2, X3, X4 i X5 jest prawidłowe. Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Interpretacja dotyczy możliwości objęcia zwolnieniem sprzedaży działek o nr X2, X3, X4 i X5, natomiast w zakresie dotyczącym działek o nr X1 i X6 wydane zostanie odrębne rozstrzygnięcie. Organ pragnie zauważyć, iż granice szczególnego postępowania, którego celem jest uzyskanie interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie, określa Wnioskodawca występując z konkretnym pytaniem prawnym, wyłącznie w odniesieniu do stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę. Wskazać zatem należy, że wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (pytań) Wnioskodawcy. Inne kwestie przedstawione w opisie stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, bądź we własnym stanowisku, które nie zostały objęte pytaniem nie mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone. W szczególności niniejsza interpretacja nie rozstrzyga kwestii zastosowania stawki podstawowej, dla świadczonych usług. Organ wskazuje, że kwestia ustalenia wysokości stawki podatku od towarów i usług dla dostawy towarów lub świadczenia usług po dniu 30 czerwca 2020 r. może być określona wyłącznie w ramach wiążącej informacji stawkowej, o której mowa w art. 42a ustawy o VAT. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność. Zgodnie z art. 14na Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k–14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej: z zastosowaniem art. 119a; w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych. Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2193 z późn. zm.), wprowadzającymi regulacje intertemporalne. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (...) za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm.). Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach (art. 47 § 1 ww. ustawy) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 54 § 1a ww. ustawy), w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy). W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ww. ustawy). W przypadku wnoszenia skargi w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego i stanu epidemii jako najwłaściwszy proponuje się kontakt z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego ePUAP. Zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.