0111-KDWB.4010.14.2021.2.AZE

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA   Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.), Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z 26 lipca 2021 r. (który w tym samym dniu wpłynął za pośrednictwem e-PUAP), uzupełnionym pismem z 1 października 2021 r. (które w tym samym dniu wpłynęło za pośrednictwem e-PUAP), o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych, w zakresie ustalenia czy wydatki ponoszone na organizację spotkań opisanych we wniosku stanowią dla Wnioskodawcy koszty uzyskania przychodów w zakresie: -        zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków związanych z uczestnictwem w tych spotkaniach pracowników: ·         w części dotyczącej zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków na zakup alkoholu - jest nieprawidłowe, ·         w pozostałym zakresie -  jest prawidłowe; -        zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków związanych z uczestnictwem w tych spotkaniach współpracowników - jest nieprawidłowe.                                                                                          UZASADNIENIE   W dniu 26 lipca 2021 r. do tutejszego Organu wpłynął za pośrednictwem e-PUAP wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych, w zakresie ustalenia czy wydatki ponoszone na organizację spotkań opisanych we wniosku stanowią dla Wnioskodawcy koszty uzyskania przychodów. W związku z tym, że wniosek nie spełniał wymogów formalnych, o których mowa w art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, pismem z 14 września 2021 r., nr 0111-KDWB.4010.14.2021.1.AZE, na podstawie art. 13 § 2a, art. 169 § 1 w zw. z art. 14h ww. ustawy wezwano Wnioskodawcę do usunięcia braków w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem pozostawienia podania bez rozpatrzenia. Wezwanie skutecznie doręczono 27 września 2021 r., natomiast w dniu 1 października 2021 r., do tut. organu wpłynęło pismo stanowiące odpowiedź na wskazane wezwanie.   We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny:   W niniejszym wniosku przez Wnioskodawcę rozumie się Spółkę: „V” spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w (…), ul. (…), (…) (NIP (…), KRS (…)). Wnioskodawca może być również określany jako „podatnik” lub „V” albo „V sp. z o. o.”. V sp. z o. o. działa w branży informatycznej, tworzy oprogramowanie komputerowe na zamówienie swoich klientów. Prace obejmują projektowanie, tworzenie, ulepszanie oprogramowania, w tym programów komputerowych, aplikacji webowych, oraz aplikacji na urządzenia mobilne. Prace programistyczne realizowane są przez zespoły realizacyjne, w których skład najczęściej wchodzą kierownik projektu (projekt manager) lub customer succsess manager, architekci oprogramowania, programiści komputerowi, testerzy. Zespoły składają się zarówno z osób zatrudnionych na podstawie umowy o pracę (dalej określanych jako „pracownicy”), lub na podstawie umów cywilnoprawnych o świadczenie usług, które są realizowane przez te osoby w ramach prowadzonej przez te osoby działalności gospodarczej (dalej określane jako „współpracownicy”). Zespoły mają zwykle charakter stały (ich skład osobowy jest niezmienny) w ramach konkretnego projektu. Członkowie zespołów realizujących projekty wykonują przydzielone im zadania w rożnych lokalizacjach/miastach na terenie Polski. Ma to miejsce zarówno w biurze Wnioskodawcy, jak i w ich zwykłych miejscach prowadzenia działalności. W celu usprawnienia i ułatwienia komunikacji, wymiany wiedzy, integracji pracowników i współpracowników Wnioskodawca organizuje różnego rodzaju spotkania integracyjne, które mają na celu nawiązanie lub poprawę relacji pomiędzy pracownikami i współpracownikami - członkami zespołów projektowych. Dobre relacje pomiędzy członkami zespołów pozwalają sprawniej, efektywniej, szybciej i lepiej realizować zadania. Tego rodzaju spotkania są niezwykle istotne podczas pracy w zespołach rozproszonych. Pozwalają utrzymać poczucie integralności, wzmacniają poczucie jedności i wspólnego celu oraz pomagają budować relacje które przekładają się bezpośrednio na codzienną pracę i jej efekty. Niektóre z nich zawierają elementy rywalizacji, dzięki której promuje się zdrowe współzawodnictwo i zaangażowanie. Kontakt bezpośredni w kontekście wykraczającym poza sprawy stricte zawodowe umożliwia także identyfikację nieformalnych liderów grup oraz pozwala dokonać lepszej oceny charakterologicznej członków zespołu. Taka analiza służy skutecznemu przydzielaniu ról dopasowanych do indywidualnych możliwości, a co za tym idzie zwiększeniu efektywności pracy. Spotkania odbywają się w różnych miejscach, np. biurach spółki, ale także w restauracjach, klubach, obiektach sportowych, a także w różnych miejscach atrakcyjnych turystycznie, co ma na celu urozmaicenie przebiegu spotkania, jak i zachęcenie pracowników i współpracowników do wzięcia w nim udziału. W związku z organizacją tych spotkań Wnioskodawca ponosi w szczególności koszty podróży uczestników, wydatki na zakwaterowanie, wydatki na posiłki i napoje, wydatki na atrakcje (gry, zabawy, zajęcia sportowe) dostępne w ramach spotkań. Organizowane są następujące rodzaje spotkań: 1.        spotkania zespołów realizacyjnych organizowane najczęściej w (…), mieście w którym siedzibę ma Wnioskodawca - wspólne wyjścia do restauracji, wspólne wyjście na tor kartingowy, wyjście na strzelnicę sportową organizowane regularnie raz na miesiąc; 2.        spotkania zespołów realizacyjnych organizowane w lokalizacjach współpracowników, w różnych miastach Polski - organizowane w miarę potrzeb; 3.        spotkania całej firmy organizowane w (…) - np. wspólne wyjścia do kina połączone z wyjściem do restauracji, (degustacja wina, spotkanie integracyjne w browarze rzemieślniczym połączone z degustacją piwa, organizowane kilka razy w roku w miarę potrzeb); 4.        obiad świąteczny dla całej firmy - organizowany raz do roku przed Świętami Bożego Narodzenia - uroczysty obiad połączony z rozdaniem upominków świątecznych; 5.        spotkanie całej firmy połączone np. z zajęciami sportowymi organizowane raz-dwa razy w roku na miejscu lub połączone z wyjazdem do wybranej miejscowości turystycznej. Ostatnim przed pandemią takim spotkaniem w roku 2019 był piknik firmowy połączony z kursem sternika motorowodnego; 6.        spotkanie strategiczne organizowane raz lub dwa razy w roku - wyjazdowe, mające na celu omówienie strategii firmy i przyjęcie planu działań. W spotkaniu biorą udział członkowie zarządu, kierownicy działów oraz zaproszeni doradcy. W okresie epidemii COVID-19 ograniczono liczbę spotkań i dostosowano ich charakter do przepisów epidemicznych. Niemniej jednak w przyszłości Wnioskodawca chciałby wrócić do organizacji takich spotkań z uwagi na ich duży wpływ na efektywność pracy zespołów, a także wzmocnienie identyfikacji pracowników i współpracowników z firmą, co jest szczególnie ważne w stałej konkurencji na rynku. We wniosku przez „ustawę o CIT” rozumie się ustawę z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych. W uzupełnienie wniosku Wnioskodawca wskazał, że koszty spotkań są finansowane ze środków obrotowych spółki. Na dzień składania wniosku Spółka nie miała obowiązku tworzenia ZFŚS i nie utworzyła go. Organizowane są zarówno spotkania, na których nie ma alkoholu, a zatem Spółka nie ponosi kosztów zakupu alkoholu. Są też takie spotkania w ramach organizacji których Spółka ponosi koszty zakupu alkoholu.   W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie:   Czy wydatki ponoszone na organizację takich spotkań, które są opisane w opisie stanu faktycznego stanowią dla Wnioskodawcy koszty uzyskania przychodów?   Zdaniem Wnioskodawcy: Wnioskodawca uważa, że wszystkie wydatki opisane w opisie stanu faktycznego stanowią dla niego koszty uzyskania przychodów. Spełniona jest przesłanka, o której mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, zgodnie z którym kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Wydatki, o których mowa w opisie stanu faktycznego spełniają dyspozycję art. 15 ust. 1 ustawy o CIT. Aby dany wydatek był wydatkiem poniesionym w celu uzyskania przychodów ze źródła przychodów, musi być przede wszystkim poniesiony w związku z działalnością gospodarczą prowadzoną przez podmiot ponoszący ten wydatek. Ponadto poniesienie tego wydatku ma wpływ na wielkość przychodu ze źródła przychodu osiąganego przez danego podatnika lub może mieć taki wpływ, aczkolwiek wystąpienie przychodu ze źródła przychodu nie jest warunkiem koniecznym dla uznania danego wydatku za koszt uzyskania przychodu ze źródła przychodu. Należy podkreślić, że poniesienie wydatku wcale nie musi faktycznie zakończyć się uzyskaniem przychodu ze źródła przychodu, aby wydatek ten uznać za koszt uzyskania przychodu ze źródła przychodu. W art. 15 ust. 1 ustawy o CIT jest bowiem mowa o wydatku poniesionym „w celu” osiągnięcia przychodów ze źródła przychodu, a nie o wydatku, rezultatem poniesienia którego u podatnika wystąpił przychód ze źródła przychodu. W związku z tym, aby uznać dany wydatek za koszt uzyskania przychodu ze źródła przychodu, niezbędne jest wykazanie, że w momencie dokonywania wydatku istniały obiektywne przesłanki pozwalające na stwierdzenie, że wydatek ten może przynieść podatnikowi przychody ze źródła przychodów, a zatem, że jest to wydatek poniesiony w celu uzyskania przychodów ze źródła przychodów (chyba, że jest to wydatek poniesiony w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, o czym mowa poniżej). Dla uznania danego wydatku za koszt uzyskania przychodu ze źródła przychodu nie jest natomiast konieczne, aby faktycznie ten przychód ze źródła przychodu wystąpił. Wystarczy, aby ponosząc dany wydatek, można było, z racjonalnego punktu widzenia, obiektywnie, zakładać, że jego poniesienie skutkować może uzyskaniem przychodów ze źródła przychodów. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, że brak skutku w postaci przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów nie dyskwalifikuje danego wydatku jako poniesionego w takim celu, gdyż warunkiem zakwalifikowania danego wydatku do kosztów uzyskania przychodów jest zamierzony cel poniesienia tego wydatku, a nie rezultat. Rezultat nie jest normatywną przesłanką uznania danego wydatku za koszt uzyskania przychodu (np. wyrok WSA w Warszawie z 23 lipca2004 r., III SA 949/03). Stanowisko NSA w tym zakresie jest następujące: 1)        wyrok NSA z 27 stycznia 2003 r. (III SA 1652/01): „Wystarczającą przesłanką uznania danego wydatku za koszt uzyskania przychodu jest działanie w celu uzyskania przychodu. Nie jest natomiast niezbędne osiągnięcie wspomnianego celu. Cel ten należy ocenić w momencie dokonania wydatku”. 2)        Wyrok NSA z 1 czerwca 2000 r. (SA/Rz 1596/97): „Ustawodawca, posługując się terminem wszelkie koszty poniesione w celu uzyskania przychodu, nie posługuje się sformułowaniem skutek. Takie sformułowanie ma istotne znaczenie przy rozpatrywaniu pojęcia kosztów, albowiem czym innym jest cel działania, a czym innym skutek będący następstwem podjętych działań. Przez sformułowanie w celu należy zatem rozumieć dążenie do osiągnięcia jakiegoś stanu rzeczy (przychodu), a dążenie podatnika ma przymiot celowości, jeżeli na podstawie dostępnej wiedzy o związkach przyczynowo skutkowych można zasadnie uznać, że poniesiony koszt może przynieść oczekiwane następstwo (przychód). Z tych też powodów brak skutku, tj. przychodu nie dyskwalifikuje wydatku jako kosztu poniesionego w celu osiągnięcia przychodu.” 3)        Wyrok NSA z 27 stycznia 2003 r. (III SA 1652/01): „Wystarczającą przesłanką uznania danego wydatku za koszt uzyskania przychodu jest działanie w celu uzyskania przychodu. Nie jest natomiast niezbędne osiągnięcie wspomnianego celu. Cel ten należy ocenić w momencie dokonania wydatku. Ciężar dowodu działania w określonym celu spoczywa na podatniku.” Ponadto należy podkreślić, że o zasadności poniesienia konkretnego wydatku decyduje wyłącznie podmiot prowadzący działalność gospodarczą. W związku z tym, jeżeli podejmuje on decyzję o dokonaniu wydatku, gdyż uważa jego poniesienie za celowe z punktu widzenia swojej działalności, a wydatek ten nie doprowadził do uzyskania przychodu ze źródła przychodu, to organy podatkowe nie mogą zasadnie kwestionować uznania takiego wydatku za koszt uzyskania przychodu ze źródła przychodu, o ile, biorąc pod uwagę czynniki obiektywne i charakter działalności tego podmiotu, uznać można, że poniesienie tego wydatku było potrzebne i miało służyć uzyskaniu przychodu ze źródła przychodów. W orzecznictwie sądów administracyjnych, które oceniając prawidłowość uznania danego wydatku za koszt uzyskania przychodu można zauważyć takie elementy jak: 1)        konieczność uwzględnienia wszystkich okoliczności towarzyszących poniesieniu danego kosztu, w tym racjonalności działania podatnika ponoszącego koszt z punktu widzenia związków przyczynowo-skutkowych; 2)        indywidualną ocenę każdego wydatku pod kątem bezpośredniego lub pośredniego związku z przychodem oraz racjonalnością jego poniesienia przez podatnika dla osiągnięcia celu w postaci osiągnięcia przychodu ze źródła przychodów lub zabezpieczenia albo zachowania źródła przychodów, przy czym ocena ta musi być dokonywana według zasad racjonalnego rozumowania. Ważne wskazówki w zakresie kryteriów klasyfikowania danego wydatków do kategorii normatywnej kosztów uzyskania przychodów wskazano w uchwale 7 sędziów NSA z 25 czerwca 2012 r. (II FPS 2/12): „W świetle treści tego ostatniego przepisu, za koszty uzyskania przychodów należy uznać wszystkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione oraz definitywnie poniesione wydatki, których celem jest osiągnięcie przychodów lub zachowanie albo zabezpieczenie ich źródła, związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, o ile, jak wynika z art. 15 ust. 1 in fine, nie zostały one wymienione w katalogu kosztów (wydatków) zawartym w art. 16 ust. 1. W analizowanym zakresie za kierunkowe kryterium wykładni art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. przyjąć trzeba kryterium celu poniesionego kosztu. Wiąże się ono z zamiarem działania podatnika zdeterminowanym na osiągnięcie przychodów lub zachowanie albo zabezpieczenie ich źródła, tym samym z istnieniem związku przyczynowego, który wyraża się we wpływie (bezpośrednim lub pośrednim) ponoszonego kosztu na powstanie lub zwiększenie osiąganego przychodu lub we wpływie na zachowanie (np. również w stanie polegającym na wyeliminowaniu, czy też ograniczeniu generowania strat pomniejszających przychód) albo zabezpieczenie jego źródła. W tym więc kontekście istotne jest, aby ocena zachowania podatnika, kwalifikującego określony koszt jako koszt podatkowy, dokonywana była również z perspektywy związku tego wydatku z prowadzoną działalnością gospodarczą oraz wiedzy o związkach przyczynowych, tj. w tym zakresie, że dany wydatek (koszt) może obiektywnie przyczynić się do realizacji pożądanego celu - osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia jego źródła - co jednak oczywiście nie oznacza, że cel ten zostanie osiągnięty”. Orzecznictwo NSA wskazywało wielokrotnie w swoich wyrokach na fakt, że kosztami uzyskania przychodu są również takie wydatki, które nie skutkują uzyskaniem czy też zwiększeniem przychodów podatnika, ale pozwalają podatnikowi na utrzymanie istniejącego źródła przychodów i uzyskiwanie z tego źródła przychodów na niezmniejszonym poziomie. W wyroku z dnia 12 maja 1999 r. (I SA/Wr 482/97) NSA stwierdził, że: „(...) kosztem uzyskania przychodów są wszystkie wydatki poniesione w celu uzyskania przychodów, w tym również w celu zachowania i zabezpieczenia źródła przychodów, tak aby to źródło przynosiło przychody także w przyszłości. W takim ujęciu kosztami tymi będą zarówno koszty pozostające w bezpośrednim związku z uzyskanymi przychodami, jak i pozostające w związku pośrednim, jeżeli zostanie wykazane, że zostały w sposób racjonalny poniesione w celu uzyskania przychodów (w tym dla zagwarantowania funkcjonowania źródła przychodów), nawet wówczas, gdyby z obiektywnych powodów przychód nie został osiągnięty”. Efektem takiej linii orzecznictwa było wprowadzenie od 1 stycznia 2007 r. do definicji zawartej w ustawie o CIT nowej kategorii kosztów uzyskania przychodów, gdzie kryterium uznania konkretnego wydatku za taki koszt jest poniesienie go w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów. W przypadku Wnioskodawcy ponoszone wydatki mają pośredni związek z przychodami podatkowymi, a jednocześnie oprócz tego ich celem jest zachowanie źródła przychodów. W przepisie art. 16 ust. 1 ustawy o CIT brak jest zdaniem Wnioskodawcy wyłączenia tych wydatków z kosztów podatkowych. Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 28 ustawy o CIT, nie zalicza się do kosztów uzyskania przychodów kosztów reprezentacji, w szczególności poniesionych na usługi gastronomiczne, zakup żywności oraz napojów, w tym alkoholowych. Wydatki opisane w opisie stanu faktycznego nie stanowią kosztów reprezentacji. Orzecznictwo i stanowisko organów podatkowych jest w tym zakresie bardzo obszerne, jednak obecnie dominuje pogląd, że reprezentacja stanowi dbanie o dobry wizerunek wobec kontrahentów. Tymczasem w przypadku Wnioskodawcy wydatki, o których mowa w opisie stanu faktycznego są ponoszone na rzecz pracowników oraz współpracowników, których nie można określić mianem „kontrahentów” na potrzeby rozważań o kosztach reprezentacji. Ogólnie rzecz ujmując, osoby te można nazwać pracownikami w szerokim ujęciu znaczenia tego słowa - są to bowiem osoby, które pracują dla Wnioskodawcy i w celu realizacji jego potrzeb, zaś różni je podstawa prawna będąca źródłem tej pracy (tj. umowa o pracę lub własna działalność gospodarcza). W przypadku pracowników nie można w ogóle mówić o reprezentacji, zaś zdaniem Wnioskodawcy osoby współpracujące (współpracownicy) winni być w niniejszej sprawie traktowani tak samo, jak pracownicy. Pojęcie reprezentacji nie zostało zdefiniowane w przepisach ustawy o CIT, jak również w innych ustawach podatkowych. Dlatego, w celu dokonania jego wykładni, w pierwszej kolejności niezbędne jest sięgnięcie do definicji słownikowej, jako że przy interpretacji przepisów podatkowych prymat przyznaje się wykładni językowej. Następnie, przy ustalaniu, czy dany wydatek mieści się w kategorii reprezentacji, z całą pewnością przydatne może okazać się bogate orzecznictwo sądów administracyjnych oraz szereg wydanych w tym zakresie interpretacji indywidualnych, a także interpretacja ogólna Ministra Finansów. Zgodnie z definicją zawartą w Słowniku języka polskiego PWN pod redakcją W. Doroszewskiego „reprezentacja” może oznaczać m.in.: 1)   okazałość, wystawność w czyimś sposobie życia, związana ze stanowiskiem, pozycją społeczną danej osoby; 2)   grupa osób, instytucja występująca w imieniu kogo lub czego, reprezentująca czyje interesy; przedstawicielstwo; 3)   reprezentowanie kogo lub czego, występowanie w czyim imieniu. Wydaje się, że na potrzeby niniejszej regulacji, najbardziej adekwatnym wydaje się pierwsze ze wskazanych objaśnień „reprezentacji”. Jednak, jak wynika z poglądów sądów administracyjnych oraz organów podatkowych, takie rozumienie tego pojęcia nie w pełni odpowiada zakresowi art. 16 ust. 1 pkt 28 ustawy o CIT - o ile dawniej istotnie skupiano się na okazałości czy wystawności, o tyle obecnie chodzi nie tyle o okazałość/wystawność, ale o dbanie o dobry wizerunek wobec kontrahentów. Jednym z najważniejszych orzeczeń w tym zakresie jest wyrok NSA wydany w składzie siedmiu sędziów z 17 czerwca 2013 r. o sygn. II FSK 702/11, który wyznaczył podejście do interpretacji komentowanego przepisu: „Celem kosztów reprezentacyjnych jest stworzenie pewnego wizerunku podatnika, stworzenie dobrego obrazu jego firmy, działalności etc., wykreowanie pozytywnych relacji z kontrahentami. Oceniając, czy dane koszty mają charakter reprezentacyjny, należy patrzeć właśnie przez pryzmat ich celu. Jeśli wyłącznym bądź dominującym celem ponoszonych kosztów jest właśnie wykreowanie takiego obrazu podatnika, to koszty te mają charakter reprezentacyjny. Wymienienie jako przykładowych kosztów reprezentacyjnych wydatków na usługi gastronomiczne, zakup żywności oraz napojów, w tym alkoholowych, nie oznacza, iż wydatki te zawsze muszą zostać wyłączone z kosztów uzyskania przychodów. Nie są one kosztami jedynie wówczas, gdy mają charakter reprezentacyjny. Kwalifikacja każdego przypadku powinna być odrębna, uzależniona od jego okoliczności. W tym celu należy odwołać się do etymologii tego terminu. Wyraz „reprezentacja” pochodzi od łacińskiego „repraesentatio” oznaczającego wizerunek. Upływ czasu nie zmienił jego znaczenia i formy. Oznacza to, że „reprezentacja” w rozumieniu art. 16 ust. 1 pkt 28 u.p.d.o.p. stanowi działanie w celu wykreowania oraz utrwalenia pozytywnego wizerunku podatnika wobec innych podmiotów. W podanym znaczeniu reprezentacja to przede wszystkim każde działanie skierowane do istniejących lub potencjalnych kontrahentów podatnika lub osoby trzeciej w celu stworzenia oczekiwanego wizerunku podatnika dla potrzeb ułatwienia zawarcia umowy lub stworzenia korzystnych warunków jej zawarcia. W takiej sytuacji wydatki na reprezentację to koszty, jakie ponosi podatnik w celu wykreowania swojego pozytywnego wizerunku, uwypuklenie swojej zasadności, profesjonalizmu. Przy tak zdefiniowanym terminie „reprezentacji” kwestia wystawności, okazałości czy też ponadprzeciętności nie ma żadnego znaczenia. Ponownie podkreślić należy, że dla oceny, czy dana działalność stanowi reprezentację, czy też innego rodzaju działalność, konieczna jest analiza całokształtu okoliczności faktycznych konkretnej sprawy.” W przedstawionym wyroku NSA nie odwołał się zatem do słownikowego znaczenia pojęcia „reprezentacji”, lecz do jego etymologii. Stąd wywodzone jest jego szerokie rozumienie obejmujące wszelkie działania mające na celu wykreowanie wizerunku danego podatnika. W niniejszej sprawie wydatki opisane w opisie w stanu faktycznego w ogóle nie służą kreowaniu dobrego wizerunku wobec kontrahentów - za kontrahentów nie można bowiem uznać osób pracujących dla Wnioskodawcy (zarówno pracowników, jak i współpracowników). Kolejnym z podstawowych aktów w zakresie wykładni komentowanego przepisu jest interpretacja ogólna Nr DD6/033/127/SOH/2013/RD-120521 z dnia 25 listopada 2013 r. wydana przez Ministra Finansów. Wskazana interpretacja odwołuje się do powyżej przywołanego wyroku NSA i prezentuje szczegółowe tezy, które są pomocne przy konkretnej wykładni art. 16 ust. 1 pkt 28 ustawy o CIT. Zgodnie z brzmieniem przedmiotowej interpretacji: „Wymienienie w przepisach podatkowych jako przykładowych kosztów reprezentacji wydatków na usługi gastronomiczne, zakup żywności oraz napojów, w tym alkoholowych, nie oznacza, iż wydatki tego rodzaju zawsze muszą zostać wyłączone z kosztów uzyskania przychodów. Kwalifikacja każdego przypadku powinna być odrębna, pod kątem warunków i okoliczności uzasadniających poniesienie takich wydatków. Dla kwalifikacji danych wydatków jako wydatków na reprezentację wykluczonych z kosztów uzyskania przychodów nie jest istotne miejsce podawania poczęstunków, świadczenia usług gastronomicznych etc., tj. nie bierze się pod uwagę tego, czy poczęstunki odbywają się w siedzibie firmy, czy też poza nią. Dla oceny takich wydatków nie są także istotne takie cechy jak wystawność, wytworność, okazałość poczęstunków. Nie ma bowiem możliwości skonstruowania miernika dla określenia poziomu wystawności, wytworności, okazałości czy przepychu jednakowego dla wszystkich podmiotów gospodarczych. Za wydatki na zakup żywności, napojów i usług gastronomicznych, wyłączone z kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 28 updop i art. 21 ust. 1 pkt 23 updof należy uznać te, których wyłącznym bądź dominującym celem jest stworzenie pewnego wizerunku podatnika, stworzenie dobrego obrazu jego firmy, czy działalności, wykreowanie pozytywnych relacji z uczestnikami takich spotkań. Każda sprawa powinna być przedmiotem odrębnej oceny pod kątem okoliczności w jakich doszło do poniesienia omawianych wydatków. Poniesione wydatki na zakup żywności, napojów i usług gastronomicznych powinny spełniać wymogi przepisów art. 15 ust. 1 updop lub art. 22 ust. 1 updof, czyli być poniesionymi w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów. Nie pozostają zatem w jakimkolwiek związku z przychodami podatnika wydatki np. na „obiady dla rodziny”, „fundowane przyjęcia dla znajomych”, „na usługi rozrywkowe”. Tego rodzaju, przykładowo podane wydatki, nie mieszczące się w kategorii kosztów uzyskania przychodów, nie mogą być w ogóle rozważane w kontekście wyłączeń z art. 16 ust. 1 pkt 28 updop i art. 23 ust. 1 pkt 23 updof. Reasumując, należy stwierdzić, że analiza tez wyroku NSA z 17 czerwca 2013 r., II FSK 702/11, Legalis, prowadzi do wniosku, iż „nie podlegają wykluczeniu z kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 28 updop i art. 23 ust. 1 pkt 23 updof ponoszone przez podatników wydatki na drobne poczęstunki (np. ciastka, paluszki, kanapki), napoje (np. kawa, herbata, woda mineralna, soki), a także posiłki (np. obiady, lunche), niezależnie od miejsca ich podawania (w siedzibie podatnika, czy też poza nią), podawane podczas prowadzenia rozmów z kontrahentami, inwestorami, wykonawcami etc. dotyczących zakresu prowadzonej przez podatników działalności gospodarczej”. Z przedstawionej interpretacji ogólnej oraz przywołanego wyroku NSA wynika zatem szereg wskazówek interpretacyjnych, które powinny być wykorzystywane w trakcie wykładni art. 16 ust. 1 pkt 28 ustawy o CIT: 1)        wydatki na usługi gastronomiczne oraz zakup żywności i napojów nie są z mocy omawianego przepisu automatycznie wyłączone z kosztów uzyskania przychodów, 2)        wytworność czy wystawność danego wydatku nie stanowi przesłanki kwalifikacji wydatków na niego jako kosztów wyłączonych z kosztów podatkowych - Minister Finansów odszedł zatem od słownikowego znaczenia pojęcia „reprezentacji”, 3)        natomiast podstawową przesłankę wyłączenia określonych wydatków z kosztów uzyskania przychodów stanowi fakt, iż celem ich poniesienia było stworzenie określonego wizerunku podatnika, stworzenie dobrego obrazu jego firmy (działalności), czy wykreowanie pozytywnych relacji z uczestnikami spotkania, na które poniesiono wydatki, 4)        ponadto, każdy wydatek powinien podlegać indywidualnej ocenie, nie tylko w zakresie objęcia go pojęciem „reprezentacji”, ale również pod kątem spełniania przez niego przesłanek z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT. Zatem, dla celów art. 16 ust. 1 pkt 28 PDOPrU, koszty reprezentacji rozumiane są jako wydatki poniesione na działania, które mają służyć wyłącznie lub przede wszystkim stworzeniu dobrego wizerunku danego podatnika lub korzystnych relacji z innymi kontrahentami. Jak wskazano już wyżej wielokrotnie, w niniejszej sprawie wydatki opisane w opisie w stanu faktycznego w ogóle nie służą kreowaniu dobrego wizerunku wobec kontrahentów - za kontrahentów nie można bowiem uznać osób pracujących dla Wnioskodawcy (zarówno pracowników, jak i współpracowników). W zakresie kosztów reprezentacji, nie jest możliwe stworzenie ich uniwersalnej definicji, na co zwrócił uwagę również NSA w wyroku z 17 czerwca 2013 r. II FSK 702/11: „Dokonując oceny kwalifikacji wydatków w okolicznościach konkretnej sprawy w ocenie Naczelnego Sądu administracyjnego należy kierować się w tym zakresie (brak definicji ustawowej oraz wnioski płynące z analizy zmiany poglądów na tle poszczególnych przypadków) posłużyć się również dynamiczną wykładnię funkcjonalną, spowodowaną zmieniającą się rzeczywistością gospodarczą. To co dawniej mogło zostać uznane za reprezentację do takiej kategorii nie zostanie zaliczone obecnie ze względu na zmieniające się realia prowadzenia działalności gospodarczej, przyjęte w tym zakresie dobre praktyki i obyczaje. Dotyczy to akceptowanych i stosowanych powszechnie zachowań, bez których nie jest możliwe prowadzenie działalności gospodarczej - uzyskiwanie przychodów podlegających opodatkowania. Z oczywistych względów zgodnie z tym co już wcześniej wyjaśniono każdy tego rodzaju wydatek musi przejść test z art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p.” Po raz kolejny podkreślono zatem obowiązek indywidualnego rozpatrywania każdego wydatku pod kątem jego podlegania pod regulacje art. 16 ust. 1 pkt 28 ustawy o CIT. Ponadto, powyżej zaprezentowany pogląd po raz kolejny dowodzi, iż w zakresie interpretacji niniejszego przepisu odchodzi się od ścisłej wykładni językowej. Pomimo tego, że zdaniem Wnioskodawcy współpracownicy winni być traktowani tak, jak pracownicy, to należy zauważyć, że dopuszcza się również zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów wydatki na spotkania z kontrahentami, w tym na spożywane w ich trakcie posiłki, pod warunkiem spełniania przez nie przesłanek z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT oraz służenia przede wszystkim celom innym niż stworzenie pozytywnego wizerunku podatnika oraz wykreowanie relacji z uczestnikiem danego spotkania. Przykładem jest interpretacja Dyrektora KIS z 6 kwietnia 2018 r., 0114-KDIP2-1.4010.106.2018.1.JS: „Dla kwalifikacji określonych wydatków, jako wydatków na reprezentację, wykluczonych z kosztów uzyskania przychodów, nie jest istotne miejsce podawania poczęstunków, czy świadczenia usług gastronomicznych, tj. nie bierze się pod uwagę tego, czy poczęstunki odbywają się w siedzibie firmy, czy też poza nią. Dla oceny takich wydatków nie są także istotne takie cechy jak wystawność, wytworność, okazałość poczęstunków. Za wydatki na zakup żywności, napojów i usług gastronomicznych, wyłączone z kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 28 updop, należy uznać te, których wyłącznym bądź dominującym celem jest stworzenie pewnego wizerunku podatnika, stworzenie dobrego obrazu jego firmy, czy działalności, wykreowanie pozytywnych relacji z uczestnikami takich spotkań.” Ponadto, w podobny sposób mogą być traktowane wydatki na posiłki i napoje zapewniane pracownikom podmiotów innych niż dany podatnik, w sytuacji gdy wykonują oni prace na rzecz podatnika. Jak stwierdził Szef KAS w interpretacji indywidualnej z 26 czerwca 2017 r., DPP7.8221.11.2017.MZO (stanowiącej zmianę interpretacji wydanej wcześniej przez Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy): „(...) mając na uwadze, że poniesienie wydatków na zapewnienie posiłków i napojów w trakcie prac wykonywanych na rzecz Spółki przez pracowników firm zewnętrznych nie służy budowaniu relacji z kontrahentami, ani jej prestiżu, czy też wywołania jak najlepszego wrażenia, uznać należy, że wydatki takie nie powinny być zaliczane do kosztów reprezentacji i wyłączone z kosztów uzyskania przychodów. Ponadto, jak zaznaczył Wnioskodawca, poniesienie kosztów wyżywienia nie wykracza poza główny cel prac wykonywanych przez pracowników firm zewnętrznych. Wszystkie czynności podejmowane przez pracowników firm zewnętrznych są bezpośrednio związane z osiąganiem przychodów przez Spółkę lub zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła przychodów.” Powyższą interpretację można odnieść do sytuacji Wnioskodawcy z tym, że zdaniem Wnioskodawcy wnioski z niej płynące można odnieść do wszystkich wydatków, o których mowa w opisie stanu faktycznego. Wydatki te można określić mianem szeroko rozumianego pojęcia „imprez integracyjnych”. Imprezy takie, gdy organizowane są wyłącznie dla pracowników danego podatnika, nie wzbudzają wątpliwości pod kątem możliwości zaliczenia wydatków z ich tytułu do kosztów uzyskania przychodów. Kwestia ta wydaje się natomiast bardziej skomplikowana, gdy w przedmiotowych imprezach mogą uczestniczyć również osoby niebędące pracownikami danego podatnika. Jednak ponownie należy podkreślić, że współpracownicy Wnioskodawcy powinni być traktowani tak samo, jak pracownicy, a celem organizowanych spotkań nie jest „reprezentacja” Wnioskodawcy, czyli m.in. poprawa wizerunku wnioskodawcy wobec kontrahentów, ale zbudowanie dobrych relacji w zespołach realizacyjnych, służące lepszej komunikacji co skutkuje efektywniejszym wykonywaniem zadań i tym samym uzyskiwaniu przychodów.   W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest częściowo prawidłowe, a częściowo nieprawidłowe.   Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2021 r. poz. 1800, dalej: „ustawa o CIT”), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu a powstaniem przychodu ze źródła przychodu lub realną szansą powstania przychodu podatkowego, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła jego uzyskiwania. Innymi słowy oznacza to, że dla kwalifikacji prawnej danego kosztu istotne znaczenie ma cel, w jakim został poniesiony. Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów, jeżeli pomiędzy jego poniesieniem, a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością powstania przychodu istnieje związek przyczynowy.   W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki: -         wydatek został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik), -         jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona, -         pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą, -         poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów, -         został właściwie udokumentowany, -         nie może znajdować się w grupie wydatków, których nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.   Na mocy powołanej regulacji, podatnik ma prawo do odliczenia dla celów podatkowych wszelkich wydatków, pod warunkiem, że nie zostały one wymienione w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT oraz że wykaże ich związek z prowadzoną działalnością, a ich poniesienie ma lub może mieć wpływ na możliwość powstania przychodu. Przepis ten konstytuuje więc zasadę, stosownie do której, pomiędzy kosztem podatkowym oraz przychodami podatnika musi wystąpić związek przyczynowo-skutkowy. W przepisie tym ustawodawca określił katalog wydatków, które nawet pomimo poniesienia ich przez podatnika w celu osiągnięcia przychodów, w rozumieniu przepisów podatkowych, nie mogą być uznane za koszt uzyskania przychodów. Podatnik oceniając związek wydatku z prowadzoną działalnością gospodarczą winien zakładać, że dany koszt może obiektywnie przyczynić się do osiągnięcia przychodu. Ponadto, należy mieć na względzie, że podatnik uznając wydatek za koszt uzyskania przychodu odnosi ewidentne korzyści albowiem o ten koszt zmniejsza podstawę opodatkowania. Na nim więc spoczywa ciężar udowodnienia, że określony wydatek jest kosztem uzyskania przychodu. Uznanie danego wydatku za koszt uzyskania przychodów jest możliwe tylko wtedy, gdy z prawidłowo i rzetelnie udokumentowanych zdarzeń wynika ponad wszelką wątpliwość, że jest to wydatek celowy i racjonalnie uzasadniony. Zatem to podatnik zobowiązany jest wykazać nie tylko fakt poniesienia danego wydatku, ale także jego celowość i racjonalność.   Kosztami podatkowymi mogą być co do zasady tzw. „koszty pracownicze”, jednak tylko te, które wykazują związek z uzyskanym przychodem lub zachowaniem (zabezpieczeniem) źródła przychodów. Koszty te obejmują przede wszystkim wynagrodzenia zasadnicze, wszelkiego rodzaju nagrody, premie i diety oraz wydatki związane z podnoszeniem kwalifikacji zawodowych pracowników. Mogą również obejmować wydatki ponoszone na rzecz pracowników w celu ich integracji, np. w postaci organizacji dla nich spotkań integracyjnych, spotkań okolicznościowych z okazji świąt lub innych ważnych wydarzeń itp. Są one bowiem związane z prowadzoną przez podatnika działalnością, mają na celu poprawę atmosfery pracy, zintegrowanie pracowników z pracodawcą, co w konsekwencji wpłynie na zwiększenie efektywności ich pracy.   Katalog wydatków wyłączonych z kategorii kosztów podatkowych mocą art. 16 ust. 1 ustawy, o którym mowa powyżej, ma charakter zamknięty. Należy wskazać, że wśród wydatków nieuznawanych za koszty uzyskania przychodów ustawodawca wymienił m.in. – w pkt 28 tego przepisu – koszty reprezentacji. Zgodnie bowiem z tym przepisem nie uważa się za koszty uzyskania przychodów kosztów reprezentacji, w szczególności poniesionych na usługi gastronomiczne, zakup żywności oraz napojów, w tym alkoholowych.   Należy zauważyć, że ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie zawiera legalnej definicji terminu reprezentacja. Próbę zdefiniowania tego pojęcia podejmowały wielokrotnie sądy administracyjne, w tym Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w wyroku z dnia 17 czerwca 2013 r., sygn. akt II FSK 702/11. Sąd ten stwierdził, że celem kosztów reprezentacyjnych jest stworzenie pewnego wizerunku podatnika, stworzenie dobrego obrazu jego firmy, działalności etc., wykreowanie pozytywnych relacji z kontrahentami (klientami). Oceniając, czy dane koszty mają charakter reprezentacyjny, należy patrzeć właśnie przez pryzmat ich celu. Jeśli wyłącznym bądź dominującym celem ponoszonych kosztów jest wykreowanie takiego obrazu podatnika, to koszty te mają charakter reprezentacyjny. Wymienienie jako przykładowych kosztów reprezentacyjnych wydatków na usługi gastronomiczne, zakup żywności oraz napojów, w tym alkoholowych, nie oznacza, że wydatki te zawsze muszą zostać wyłączone z kosztów uzyskania przychodów. Nie są one kosztami jedynie wówczas, gdy mają charakter reprezentacyjny. Ponadto Naczelny Sąd Administracyjny uznał za zasadne odwołanie się do etymologii terminu reprezentacja. Wyraz „reprezentacja” pochodzi od łacińskiego „repraesentatio” oznaczającego wizerunek. Upływ czasu nie zmienił jego znaczenia i formy. Oznacza to, że „reprezentacja” w rozumieniu art. 16 ust. 1 pkt 28 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych stanowi działanie w celu wykreowania oraz utrwalenia pozytywnego wizerunku podatnika wobec innych podmiotów. W podanym znaczeniu reprezentacja to przede wszystkim każde działanie skierowane do istniejących lub potencjalnych kontrahentów podatnika lub osoby trzeciej w celu stworzenia oczekiwanego wizerunku podatnika dla potrzeb ułatwienia zawarcia umowy lub stworzenia korzystnych warunków jej zawarcia. W takiej sytuacji wydatki na reprezentację to koszty, jakie ponosi podatnik w celu wykreowania swojego pozytywnego wizerunku, uwypuklenie swojej zasobności, profesjonalizmu. Przy tak zdefiniowanym terminie „reprezentacji” kwestia wystawności, okazałości czy też ponadprzeciętności nie ma żadnego znaczenia.   Stanowisko zaprezentowane przez Sąd zostało potwierdzone w interpretacji ogólnej wydanej przez Ministra Finansów w dniu 25 listopada 2013 r., Nr DD6/033/127/SOH/2013/RD-120521. Dokonując oceny kwalifikacji wydatków w okolicznościach konkretnej sprawy należy posłużyć się również dynamiczną wykładnią funkcjonalną, spowodowaną zmieniającą się rzeczywistością gospodarczą. To, co dawniej mogło zostać uznane za reprezentację do takiej kategorii nie zostanie zaliczone obecnie ze względu na zmieniające się realia prowadzenia działalności gospodarczej, przyjęte w tym zakresie dobre praktyki i obyczaje. Dotyczy to akceptowanych i stosowanych powszechnie zachowań, bez których nie jest możliwe prowadzenie działalności gospodarczej. Każdy wydatek musi być poniesiony w celu uzyskania przychodu lub jego zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów. W innej sytuacji zbędne stają się rozważania dotyczące dalszej kwalifikacji konkretnego wydatku ze względu na dodatkowe kryteria wprowadzone w art. 16 ust. 1 ustawy (w tym wypadku wynikające z omawianego pkt 28).   Odnosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy, stwierdzić należy, że wydatki na organizację spotkań o charakterze integracyjnym (z wyłączaniem wydatków na zakup alkoholu) przypadające na pracowników mogą stanowić koszty uzyskania przychodów, zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, pod warunkiem należytego ich udokumentowania. Jeśli charakter spotkania uwzględnia budowanie pozytywnych relacji między samymi pracownikami lub między pracodawcą a pracownikami w sposób mogący faktycznie przyczynić się do zwiększenia przychodów podatnika, bądź zachowania lub zabezpieczenia źródła jego przychodów to wydatki takie można uznać za koszt uzyskania przychodów. Podkreślenia jednak wymaga fakt, iż sam fakt przypisania spotkaniom, o których mowa we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej nazwy „spotkanie integracyjne” nie przesądza o automatycznym zaliczeniu kosztów takiego spotkania do kosztów podatkowych organizatora, w zakresie tej części wydatków, która przypada na pracowników podatnika.   Zauważyć przy tym należy, że wydatki na zakup alkoholu nie przyczyniają się do osiągnięcia lub zabezpieczenia źródła przychodów. Wydatki te nawet jeżeli uznawane są za zwyczajowo przyjęte i zostaną dostosowane do charakteru spotkania nie stanowią kosztów uzyskania przychodów. Trudno jednoznacznie powiązać wydatek na alkohol dla uczestników spotkań z zakładanym celem integracji mającej na celu związanie pracowników z firmą oraz między sobą, poprawę atmosfery pracy i wzrost motywacji w zakresie wykonywania obowiązków pracowniczych. Spotkania integracyjne mają służyć budowaniu motywacji do pracy u pracowników i w ten sposób wpływać na jej efektywność, lecz uzyskiwanie tego efektu poprzez fundowanie bezpłatnego alkoholu uznać należy za pozostające poza związkiem przyczynowym, którego istnienie zakłada art. 15 ust. 1 ustawy o CIT. Jako argument potwierdzający stanowisko Organu należy także wskazać na art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz.U. z 2021 r. poz. 1119), który stanowi, że zadania w zakresie przeciwdziałania alkoholizmowi wykonuje się przez odpowiednie kształtowanie polityki społecznej, w szczególności tworzenie warunków sprzyjających realizacji potrzeb, których zaspokajanie motywuje powstrzymywanie się od spożywania alkoholu.   Odnosząc się natomiast do wydatków związanych z uczestnictwem w opisanych spotkaniach osób współpracujących ze Spółką na podstawie umów cywilnoprawnych o świadczenie usług realizowanych przez te osoby w ramach działalności gospodarczej wskazać należy, że wydatki te również nie mogą zostać uznane za koszty podatkowe, gdyż z tymi osobami Wnioskodawcę łączą powiązania biznesowe. Nie można uznać, że uczestnictwo w spotkaniu integracyjnym ww. osób wpłynie na zwiększenie przychodów Wnioskodawcy, bądź zabezpieczenie ich źródła. Ponadto, ww. osoby są wobec Wnioskodawcy podmiotami zewnętrznymi, a w stosunku do takich podmiotów podejmuje się działania o charakterze reprezentacyjnym. Umowa cywilnoprawna zakłada bowiem równorzędność i niezależność podmiotów i stwarza warunki do przyjęcia założenia, że jeden podmiot chce wykreować swój pozytywny wizerunek względem drugiego. Tym samym, wydatki poniesione przez Wnioskodawcę na organizację spotkań integracyjnych w części dotyczącej osób współpracujących ze Spółką na podstawie umów cywilnoprawnych na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 28 ustawy o CIT, nie mogą zostać uznane za koszty uzyskania przychodów.   Reasumując mając na uwadze powyższe należy uznać, że stanowisko Wnioskodawcy w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków poniesionych na organizację spotkań opisanych we wniosku w zakresie: -        zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków związanych z uczestnictwem w tych spotkaniach pracowników: ·         w części dotyczącej zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków na zakup alkoholu- jest nieprawidłowe, ·         w pozostałym zakresie jest prawidłowe; -        zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków związanych z uczestnictwem w tych spotkaniach współpracowników- jest nieprawidłowe.   Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.   W odniesieniu do powołanych przez Wnioskodawcę interpretacji indywidualnych, tut. Organ informuje, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego zaistniałego stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego. Natomiast organy podatkowe mimo, że w ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkują się wydanymi rozstrzygnięciami sądów i innych organów podatkowych, to nie mają możliwości zastosowania ich wprost, z tego powodu, że nie stanowią materialnego prawa podatkowego.   Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej: 1)      z zastosowaniem art. 119a; 2)      w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3)      z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej). Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2193), wprowadzającymi regulacje intertemporalne.    Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.   Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we  ..., za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.). Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach (art. 47 § 1 ww. ustawy) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 54 § 1a ww. ustawy), w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy). W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ww. ustawy). W przypadku wnoszenia skargi w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego i stanu epidemii jako najwłaściwszy proponuje się kontakt z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego ePUAP. Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.