0112-KDIL1-1.4012.109.2021.2.WK

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r., poz. 1325, z późn. zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z 22 lutego 2021 r. (data wpływu 1 marca 2021 r.), uzupełnionym pismem z dnia – brak daty (data wpływu 15 kwietnia 2021 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie ustalenia czy sprzedaż prawa własności Nieruchomości I, tj. niezabudowanej działki nr (...) oraz sprzedaż prawa użytkowania wieczystego części Nieruchomości II, tj. części niezabudowanej działki nr (...), dla których wydana została decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie korzysta ze zwolnienia od podatku od towarów i usług, i jest/będzie opodatkowana podatkiem od towarów i usług – jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 1 marca 2021 r. wpłynął do tutejszego organu ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie ustalenia czy sprzedaż prawa własności Nieruchomości I, tj. niezabudowanej działki nr (...) oraz sprzedaż prawa użytkowania wieczystego części Nieruchomości II, tj. części niezabudowanej działki nr (...), dla których wydana została decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie korzysta ze zwolnienia od podatku od towarów i usług, i jest/będzie opodatkowana podatkiem od towarów i usług. Wniosek został uzupełniony przez Wnioskodawcę w dniu 15 kwietnia 2021 r. o doprecyzowanie opisu sprawy, sformułowanie pytania i własnego stanowiska. We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny oraz następujące zdarzenie przyszłe. Wnioskodawca jest: spółką z ograniczoną odpowiedzialnością spółką komandytowo-akcyjną, z siedzibą i miejscem zarządu na terytorium Polski, podlegającą w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w podatku CIT oraz czynnym i zarejestrowanym podatnikiem podatku VAT w Polsce (dalej: Wnioskodawca). Wnioskodawca: był właścicielem nieruchomości gruntowej, składającej się z działki oznaczonej numerem ewidencyjnym (...), o obszarze (...) ha, położonej w (...), przy ulicy (...) obręb (...), województwo (...) (dalej: Nieruchomość I), dla której Sąd Rejonowy w (...), V Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą KW nr (...) – sprzedaż 28 stycznia 2021 r.; jest użytkownikiem wieczystym nieruchomości gruntowej, składającej się z działki oznaczonej numerem ewidencyjnym (...), o obszarze (...) ha, położonej w (...), przy ul. (...), obręb (...), województwo (...) (dalej: Nieruchomość II), dla której Sąd Rejonowy w (...), V Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą KW nr (...) – prawo użytkowania wieczystego zostało ustanowione do 17 kwietnia 2086 r. Wnioskodawca zamierza dokonać podziału działki geodezyjnej (...), w ten sposób że powstanie m.in. działka o powierzchni ok. (...) ha (wydzielona w ten sposób działka, będzie przedmiotem sprzedaży prawa użytkowania wieczystego części Nieruchomości II). Nieruchomość I oraz Nieruchomość II będą zwane w dalszej części Wniosku łącznie „Nieruchomościami”. Nieruchomości są niezabudowane i leżą na terenie, dla którego Gmina (...) o statusie miejskim nie posiadała na moment sprzedaży Nieruchomości I, nie posiada (i nie będzie posiadała na dzień zawarcia umowy sprzedaży Nieruchomości II) obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. W odniesieniu do Nieruchomości została jednak wydana decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, wydana z upoważnienia Burmistrza (...) 24 października 2006 r., ustalająca budowę obiektu handlowego wraz z infrastrukturą towarzyszącą (decyzja aktualna). Nieruchomości nie są objęte obszarem rewitalizacji oraz obszarem zdegradowanym, ani nie znajdują się na terenie Specjalnej Strefy Rewitalizacji, o których mowa w ustawie z 9 października 2015 r. o rewitalizacji (dalej: Ustawa o rewitalizacji), (Dz. U. z 2020 r., poz. 802), nie stanowią one w całości lub w części lasu w rozumieniu art. 3 i art. 37a ustawy z 28 września 1991 r. o lasach (dalej: Ustawa o lasach), (Dz. U. z 2020 r., poz. 6). Działka oznaczona nr (...) w ewidencji gruntów oznaczona jest symbolem użytków RV – grunty orne, jednakże nie stanowi ona ani żadna z jej części nieruchomości rolnej w rozumieniu przepisów ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (dalej: Kodeks cywilny), (Dz. U. z 2020 r., poz. 1740). Działka oznaczona nr (...) w ewidencji gruntów oznaczona jest symbolem użytków Bp – zurbanizowane tereny niezabudowane lub w trakcie zabudowy. Na Nieruchomościach nie znajdują się śródlądowe wody stojące w rozumieniu art. 23 ustawy z 20 lipca 2017 r., Prawo wodne (dalej: Prawo wodne), (Dz. U. z 2020 r., poz. 310) ani wody znajdujące się w zagłębieniach terenu powstałych w wyniku działalności człowieka. Wniosek został uzupełniony przez Wnioskodawcę w dniu 15 kwietnia 2021 r. o następujące informacje: Wnioskodawca jest czynnym, zarejestrowanym podatnikiem podatku VAT od 10 sierpnia 2007 r., przedmiotem działalności opodatkowanej jest obrót nieruchomościami własnymi oraz sprzedaż usług marketingowych, doradczych. Działka nr (...) i prawo użytkowania wieczystego działki nr (...) zostały nabyte na podstawie tego samego aktu notarialnego z lutego 2014 r. Nabycie działki (...) i prawa użytkowania wieczystego działki (...) nastąpiło w ramach czynności podlegających VAT i było udokumentowane fakturą VAT ze stawką 23%. Działka nr (...) i prawo użytkowania wieczystego działki nr (...) zostały nabyte w celu dalszej odsprzedaży i nie były/nie są wykorzystywane w działalności operacyjnej Wnioskodawcy. Przy nabyciu działki nr (...) i prawa użytkowania wieczystego działki nr (...) Wnioskodawcy przysługiwało prawo do odliczenia podatku VAT. Działka nr (...) i prawo użytkowania wieczystego działki nr (...) nie były/nie są wykorzystywane wyłącznie do czynności zwolnionych od podatku VAT. W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie (ostatecznie sformułowane w dniu 15 kwietnia 2021 r. w piśmie stanowiącym uzupełnienie wniosku). Czy sprzedaż prawa własności Nieruchomości I, tj. niezabudowanej działki nr (...) oraz sprzedaż prawa użytkowania wieczystego części Nieruchomości II, tj. części niezabudowanej działki nr (...), dla których wydana została decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie korzysta ze zwolnienia od podatku od towarów i usług, i podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług? Zdaniem Wnioskodawcy (ostatecznie sformułowanym w dniu 15 kwietnia 2021 r.), w zdarzeniu zaistniałym i przyszłym przedstawionym we Wniosku, sprzedaż prawa własności Nieruchomości I, tj. niezabudowanej działki nr (...) oraz sprzedaż prawa użytkowania wieczystego części Nieruchomości II, tj. części niezabudowanej działki nr (...), dla których wydana została decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, nie korzysta ze zwolnienia od podatku od towarów i usług, i podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. W myśl art. 7 ust. 1 pkt 5 i pkt 6 ustawy o VAT, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...), w tym: 6) oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste; 7) zbycie praw, o których mowa w pkt 5 i 6. Przez towary – na podstawie art. 2 pkt 6 ustawy o VAT, rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii. Zgodnie z powołanymi przepisami, grunt (tak prawo własności nieruchomości, jak i prawo wieczystego użytkowania nieruchomości), spełnia definicję „towaru” wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy o VAT, a jego sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju. W myśl art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT, zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowalne. Jednocześnie zgodnie z art. 2 pkt 33 ustawy o VAT, przez tereny budowalne rozumie się grunty przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu – zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z art. 4 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym: lokalizację inwestycji celu publicznego określa się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego; sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy. W myśl art. 54 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa: rodzaj inwestycji; warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie: warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych; linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1. Zdaniem Wnioskodawcy, w przypadku wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego (która jest jednym z rodzajów decyzji zaliczanych do kategorii decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu), jeśli decyzja ta przewiduje wybudowanie obiektu budowlanego na danej działce gruntu – przesądza to o jej budowlanym charakterze – a więc sprzedaż takiej działki gruntu nie korzysta ze zwolnienia od podatku od towarów i usług, i podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Tym samym, zdaniem Wnioskodawcy, sprzedaż Nieruchomości nie korzysta ze zwolnienia od podatku od towarów i usług, i podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego jest prawidłowe. Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2021 r., poz. 685 z późn. zm.), zwanej dalej ustawą – opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. W myśl art. 2 pkt 6 ustawy, przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii. Przez sprzedaż należy rozumieć odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów – art. 2 pkt 22 ustawy. Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w tym również: przeniesienie z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w imieniu takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa prawa własności towarów w zamian za odszkodowanie; wydanie towarów na podstawie umowy dzierżawy, najmu, leasingu lub innej umowy o podobnym charakterze zawartej na czas określony lub umowy sprzedaży na warunkach odroczonej płatności, jeżeli umowa przewiduje, że w następstwie normalnych zdarzeń przewidzianych tą umową lub z chwilą zapłaty ostatniej raty prawo własności zostanie przeniesione; wydanie towarów na podstawie umowy komisu: między komitentem a komisantem, jak również wydanie towarów przez komisanta osobie trzeciej; wydanie towarów komitentowi przez komisanta na podstawie umowy komisu, jeżeli komisant zobowiązany był do nabycia rzeczy na rachunek komitenta; ustanowienie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego, ustanowienie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu oraz przekształcenie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego na spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu, a także ustanowienie na rzecz członka spółdzielni mieszkaniowej odrębnej własności lokalu mieszkalnego lub lokalu o innym przeznaczeniu oraz przeniesienie na rzecz członka spółdzielni własności lokalu lub własności domu jednorodzinnego; oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste; zbycie praw, o których mowa w pkt 5 i 6. Towarem jest także udział w prawie własności lub prawo użytkowania wieczystego nieruchomości. Jest to zgodne z normami unijnymi, bowiem w myśl art. 15 ust. 2 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11.12.2006 s. 1, z późn. zm.), zwanej dalej „Dyrektywą 2006/112/WE”, państwa członkowskie mogą uznać za rzeczy: określone udziały w nieruchomości, prawa rzeczowe dające ich posiadaczowi prawo do korzystania z nieruchomości, udziały i inne równoważne udziałom tytuły prawne dające ich posiadaczowi prawne lub faktyczne prawo własności lub posiadania nieruchomości lub jej części. Jak wynika z powyższego, zarówno sprzedaż prawa użytkowania wieczystego, jak również oddanie nieruchomości w użytkowanie wieczyste stanowi dostawę towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy i na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. W świetle powołanych wyżej przepisów, grunt spełnia definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a jego sprzedaż, jak również oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste oraz sprzedaż prawa użytkowania wieczystego gruntu, stanowi dostawę towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy. Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (…). Wskazać należy, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ustawy, bądź świadczenie usług zdefiniowane w art. 8 ustawy, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana czynność podlegała opodatkowaniu tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług. W świetle art. 15 ust. 1 ustawy – podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych – art. 15 ust. 2 ustawy. Z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca był właścicielem nieruchomości gruntowej, składającej się z działki nr (...), którą sprzedał 28 stycznia 2021 r., oraz jest użytkownikiem wieczystym nieruchomości gruntowej, składającej się z działki nr (...) – prawo użytkowania wieczystego zostało ustanowione do 17 kwietnia 2086 r. Wnioskodawca zamierza dokonać podziału działki geodezyjnej (...), która będzie przedmiotem sprzedaży prawa użytkowania wieczystego części Nieruchomości II. Nieruchomości są niezabudowane i leżą na terenie, dla którego Gmina nie posiadała na moment sprzedaży Nieruchomości I, nie posiada (i nie będzie posiadała na dzień zawarcia umowy sprzedaży Nieruchomości II) obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. W odniesieniu do Nieruchomości została jednak wydana decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, wydana z upoważnienia Burmistrza Gminy 24 października 2006 r., ustalająca budowę obiektu handlowego wraz z infrastrukturą towarzyszącą. Nieruchomości nie są objęte obszarem rewitalizacji oraz obszarem zdegradowanym, ani nie znajdują się na terenie Specjalnej Strefy Rewitalizacji, o których mowa w ustawie o rewitalizacji. Działka oznaczona nr (...) w ewidencji gruntów oznaczona jest symbolem użytków RV – grunty orne, jednakże nie stanowi ona ani żadna z jej części nieruchomości rolnej w rozumieniu przepisów ustawy Kodeks cywilny. Na Nieruchomościach nie znajdują się śródlądowe wody stojące w rozumieniu ustawy Prawo wodne, ani wody znajdujące się w zagłębieniach terenu powstałych w wyniku działalności człowiek. Wnioskodawca jest czynnym, zarejestrowanym podatnikiem podatku VAT od 10 sierpnia 2007 r., przedmiotem działalności opodatkowanej jest obrót nieruchomościami własnymi oraz sprzedaż usług marketingowych, doradczych. Działka nr (...) i prawo użytkowania wieczystego działki nr (...) zostały nabyte na podstawie tego samego aktu notarialnego z lutego 2014 r. Nabycie działki nr (...) i prawa użytkowania wieczystego działki nr (...) nastąpiło w ramach czynności podlegających VAT i było udokumentowane fakturą VAT ze stawką 23%. Działka nr (...) i prawo użytkowania wieczystego działki nr (...) zostały nabyte w celu dalszej odsprzedaży i nie były/nie są wykorzystywane w działalności operacyjnej Wnioskodawcy. Przy nabyciu działki nr (...) i prawa użytkowania wieczystego działki nr (...) Wnioskodawcy przysługiwało prawo do odliczenia podatku VAT. Działka nr (...) i prawo użytkowania wieczystego działki nr (...) nie były/nie są wykorzystywane wyłącznie do czynności zwolnionych od podatku VAT. Przy tak przedstawionym opisie sprawy wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą ustalenia czy sprzedaż prawa własności Nieruchomości I, tj. niezabudowanej działki nr (...) oraz sprzedaż prawa użytkowania wieczystego części Nieruchomości II, tj. części niezabudowanej działki nr (...), dla których wydana została decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie korzysta ze zwolnienia od podatku od towarów i usług i jest/będzie opodatkowana podatkiem od towarów i usług. Należy wskazać, że z analizy przedstawionego opisu sprawy oraz treści przywołanych przepisów prawa wynika, że Wnioskodawca dokonując transakcji zbycia Nieruchomości I oraz części Nieruchomości II występuje/będzie występował w charakterze podatnika podatku od towarów i usług (o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy), natomiast powyższa czynność w świetle ustawy jest/będzie traktowana jako odpłatna dostawa towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy. Zatem dostawa ww. Nieruchomości podlega/będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy. Podkreślić należy, że dokonywana czynność, która podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług może albo być opodatkowana właściwą stawką podatku, albo może korzystać ze zwolnienia od tego podatku. Na podstawie art. 41 ust. 1 ustawy, stawka podatku od towarów i usług wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1. Stosownie do art. 146aa ust. 1 pkt 1 ustawy, w okresie od dnia 1 stycznia 2019 r. do końca roku następującego po roku, dla którego wartość relacji, o której mowa w art. 38a pkt 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, jest nie większa niż 43% oraz wartość, o której mowa w art. 112aa ust. 5 tej ustawy, jest nie mniejsza niż -6%, stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2 i art. 110, wynosi 23%. Zarówno w treści wskazanej ustawy, jak i w przepisach wykonawczych do niej, ustawodawca przewidział opodatkowanie niektórych towarów i czynności stawkami preferencyjnymi oraz zwolnienie od podatku. Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane. Przez tereny budowlane – w myśl art. 2 pkt 33 ustawy – rozumie się grunty przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu – zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2021 r., poz. 741) reguluje zasady kształtowania polityki przestrzennej przez jednostki samorządu terytorialnego i organy administracji rządowej. W myśl art. 3 ust. 1 ww. ustawy, kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, z wyjątkiem morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej oraz terenów zamkniętych, należy do zadań własnych gminy. Zgodnie z art. 4 ust. 1 ww. ustawy, ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W myśl art. 4 ust. 2 ww. ustawy, w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym: lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego; sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Z zapisów wyżej cytowanego przepisu wynika, że przez decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu należy rozumieć zarówno decyzję o lokalizacji inwestycji celu publicznego, jak i decyzję o warunkach zabudowy. W świetle art. 2 pkt 5 tej ustawy, przez inwestycję celu publicznego należy rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), oraz metropolitalnym (obejmującym obszar metropolitalny) bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2020 r. poz. 1990 oraz z 2021 r. poz. 11 i 234). Zgodnie z przepisami art. 50 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku – w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Warunek, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4, stosuje się odpowiednio. Ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego następuje na wniosek inwestora (art. 52 ust. 1 ww. ustawy). W myśl art. 52 ust. 2 pkt 1 cyt. ustawy, wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego powinien zawierać określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2000. Natomiast art. 54 ww. ustawy przewiduje, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa: rodzaj inwestycji; warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie: warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych; linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1. O przeznaczeniu nieruchomości stanowią zatem akty prawa miejscowego. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego – jako źródło prawa miejscowego, a w przypadku jego braku decyzja o warunkach zabudowy – jako akt indywidualny prawa administracyjnego. Ponadto, stosownie do treści wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 28 marca 1996 r. w sprawie C-468/93 Gemeente Emmen – „teren budowlany oznacza każdy nieuzbrojony lub uzbrojony teren uznany przez państwa członkowskie za teren z przeznaczeniem pod zabudowę”. Tym samym również w świetle orzeczeń Trybunału Sprawiedliwości, za teren budowlany uznać można jedynie taki, który regulacjami prawa krajowego został przeznaczony pod zabudowę. Analiza przedstawionego zaistniałego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego oraz treści przywołanych przepisów prawa podatkowego prowadzi do stwierdzenia, że – jak twierdzi sam Wnioskodawca – sprzedaż Nieruchomości, o których mowa w opisie sprawy, nie korzystała/nie będzie korzystała ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy. Wnioskodawca wskazał wprawdzie, że Nieruchomość I nie posiadała na moment sprzedaży, a Nieruchomość II nie posiada i nie będzie posiadała na moment zawarcia umowy sprzedaży obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jednakże w odniesieniu do obu Nieruchomości została wydana decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W konsekwencji Nieruchomości te stanowią teren budowlany. Zatem grunt będący przedmiotem planowanej sprzedaży nie może zostać uznany za teren niezabudowany inny niż teren budowlany, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy. Należy wskazać, że jeżeli przy zbyciu towaru wystąpią przesłanki uniemożliwiające zastosowanie opisanego zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, to przepisy dopuszczają również możliwość skorzystania ze zwolnienia od podatku w oparciu o przepis art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy przy spełnieniu łącznie obu warunków, o których mowa w tym przepisie. Zgodnie z przepisem art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, zwalnia się od podatku dostawę towarów wykorzystywanych wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku, jeżeli z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Zwolnienie od podatku określone w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy dotyczy wszystkich towarów – zarówno nieruchomości, jak i ruchomości – przy nabyciu (imporcie lub wytworzeniu) których nie przysługiwało podatnikowi prawo do odliczenia podatku VAT i wykorzystywanych –niezależnie od okresu ich używania przez podatnika (kilka dni, miesięcy czy lat) – wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku VAT. Obydwa warunki muszą być spełnione jednocześnie. Mając na uwadze powyższe wskazać należy, że dla zastosowania zwolnienia od podatku VAT, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, dla dostawy towarów, spełnione muszą być łącznie dwa warunki wskazane w tym przepisie, tj.: towary od momentu ich nabycia do momentu ich zbycia muszą służyć wyłącznie działalności zwolnionej, w żadnym momencie ich posiadania nie można zmienić ich przeznaczenia oraz sposobu wykorzystywania; przy nabyciu (imporcie, wytworzeniu) tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Niespełnienie choćby jednego z powyższych warunków będą daje podstawę do wyłączenia dostawy towarów ze zwolnienia od podatku VAT przewidzianego w ww. art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy. Jak wskazał Wnioskodawca w opisie sprawy, działka nr (...) i prawo użytkowania wieczystego działki nr (...) nie były/nie są wykorzystywane wyłącznie do czynności zwolnionych od podatku VAT. Ponadto przy nabyciu działki nr (...) i prawa użytkowania wieczystego działki nr (...) Wnioskodawcy przysługiwało prawo do odliczenia podatku VAT. Zatem w odniesieniu do przedmiotowych Nieruchomości nie będzie miało zastosowania zwolnienie od podatku określone w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy. Jak bowiem wynika z powyższych wyjaśnień niespełnienie jednego z warunków określonych w powyższym przepisie daje podstawę do wyłączenia dostawy towarów ze zwolnienia od podatku VAT przewidzianego w ww. art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy. W konsekwencji, w związku z powyższymi okolicznościami, dostawa przedmiotowej działki nr (...) była opodatkowana oraz dostawa prawa użytkowania wieczystego części działki nr (...) będzie opodatkowana podatkiem od towarów i usług. Podsumowując, sprzedaż prawa własności Nieruchomości I, tj. niezabudowanej działki nr (...) oraz sprzedaż prawa użytkowania wieczystego części Nieruchomości II, tj. części niezabudowanej działki nr (...), dla których wydana została decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie korzystała/nie będzie korzystała ze zwolnienia od podatku od towarów i usług, i jest/będzie opodatkowana podatkiem od towarów i usług. Zatem stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za prawidłowe. Ponadto, należy zauważyć, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (oraz z opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. Niniejszą interpretację wydano w oparciu o informację, że dla Nieruchomości wydana została decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność. Interpretacja dotyczy: zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia, zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej: z zastosowaniem art. 119a; w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej). Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2193, z późn. zm.), wprowadzającymi regulacje intertemporalne. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, z późn. zm.). Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach (art. 47 § 1 ww. ustawy) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 54 § 1a ww. ustawy), w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy). W przypadku wnoszenia skargi w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego i stanu epidemii jako najwłaściwszy proponuje się kontakt z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego ePUAP. W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ww. ustawy). Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.