0112-KDIL1-2.4012.301.2021.3.PM

 INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z 1 czerwca 2021 r. (data wpływu 8 czerwca 2021 r.) uzupełnionym pismem z 14 września 2021 r. (data wpływu 20 września 2021 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie niepodlegania opodatkowaniu VAT czynności świadczonych przez Wnioskodawcę na podstawie umowy faktoringu – jest nieprawidłowe. UZASADNIENIE 8 czerwca 2021 r. wpłynął do tutejszego organu ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie niepodlegania opodatkowaniu VAT czynności świadczonych przez Wnioskodawcę na podstawie umowy faktoringu. Wniosek został uzupełniony 20 września 2021 r. o doprecyzowanie opisu sprawy.   We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe.   Wnioskodawca jest spółką z ograniczoną odpowiedzialnością powiązaną z M (zwana dalej spółką komandytową). Powiązanie obu spółek polega na tym, że posiadają tych samych udziałowców oraz zarząd. Spółka komandytowa świadczy usługi transportowe i spedycyjne, w związku z czym zleca podwykonawcom świadczenie na swoją rzecz usług transportowych. Zgodnie z zawieranymi umowami na usługi transportowe (zleceniami transportowymi) terminy płatności na usługi transportowe wynoszą 60 dni.   Wnioskodawca podwykonawcom spółki komandytowej oferuje faktoring w odniesieniu do faktur wystawianych przez te podmioty na spółkę komandytową za wykonane na rzecz tej spółki usługi. Zgodnie z zawieranymi umowami faktoringowymi, niewymagalne wierzytelności nabywane są z dyskontem, ale poza dyskontem nie są pobierane prowizje, ani inne formy wynagrodzenia. Po nabyciu wierzytelności Wnioskodawca wypłaca podwykonawcom zdyskontowaną wartość wierzytelności, nie czekając na nadejście terminu jej wymagalności. Po nadejściu terminu płatności otrzymuje płatność od spółki komandytowej.   Nabywane są wyłącznie wierzytelności niesporne a każdorazowo decyzja, czy dokonać nabycia wierzytelności leży po stronie spółki komandytowej.   Poza obowiązkiem zapłaty wynagrodzenia z tytułu zawarcia umowy Wnioskodawca nie świadczy na rzecz cedenta żadnych innych usług.   W przyszłości Wnioskodawca planuje na analogicznych zasadach rozszerzyć swoją ofertę o faktoring obejmujący wierzytelności wobec innych podmiotów z branży transportowej, nie tylko wobec spółki komandytowej.   W uzupełnieniu do wniosku z 14 września 2021 r. Zainteresowany wskazał, że aktualnie nie jest planowane zawierane żadnych innych umów, w ramach których będą wykonywane usługi inne niż usługi faktoringu. W szczególności takie usługi nie pojawią się w przypadku faktoringu obejmującego wierzytelności wobec podmiotu powiązanego z Wnioskodawcą.   Po skierowaniu oferty faktoringowej na wierzytelności wobec innych podmiotów niż powiązana spółka komandytowa, Wnioskodawca dopuszcza rozszerzenie umowy faktoringowej lub świadczenie na podstawie odrębnych umów następujących usług dodatkowych (byłyby one świadczone za odrębnym od dyskonta wynagrodzeniem): ·         Przyjmowane, ewidencja i archiwizacja dokumentów księgowych; ·         Wystawianie dokumentów księgowych; ·         Kontrola oraz windykacja należności; ·         Kontrola ryzyka; ·         Pozyskiwanie danych gospodarczych Klientów.   Nabywane wierzytelności nie będą wierzytelnościami trudnymi.   Stan faktyczny obejmuje zawieranie umów, na podstawie których Wnioskodawca nabywa wierzytelności poniżej ich wartości nominalnej i taką obniżoną wartość wypłaca zbywcy wierzytelności. Następnie po nadejściu terminu płatności Wnioskodawca otrzymuje pełną wartość wierzytelności od dłużnika, spółki powiązanej z Wnioskodawcą. Żadna inna umowa nie jest przez strony zawierana.   W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie. Czy w sytuacji, w której poza dyskontem nie są pobierane żadne inne formy wynagrodzenia z tytułu zawartej umowy faktoringu, umowa ta w jakimkolwiek zakresie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT, w szczególności czy dyskonto w zawieranych umowach faktoringu podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług? – pytanie oznaczone we wniosku nr 1.   Zdaniem Wnioskodawcy, w rozpatrywanym zdarzeniu przyszłym nie pojawia się w ramach wykonania umowy faktoringu żadne świadczenie, które podlegałoby opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. W szczególności dyskonto z jakim faktor nabywa wierzytelności nie stanowi wynagrodzenia z tytułu świadczenia usług w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług i w związku z tym nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.   Uzasadnienie stanowiska podatnika: Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają: 1.    odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju; 2.    eksport towarów; 3.    import towarów na terytorium kraju; 4.    wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju; 5.    wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.   W zaprezentowanym zdarzeniu przyszłym nie mamy do czynienia z żadną z czynności wymienionych w pkt. 3-5 powyżej.   Odpłatną dostawą towarów w rozumieniu art. 7 ustawy o podatku od towarów i usług jest przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.   Rozpatrywane transakcje nie stanowią umowy dostawy towarów, nie pojawia się bowiem żadne świadczenie mieszczące się w definicji pojęcia towaru w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług (art. 2 pkt. 6 ustawy o podatku od towarów i usług). Wierzytelność jest prawem majątkowym, nie zaś rzeczą ani energią. Nie może być zatem uznana za towar będący przedmiotem podlegającej opodatkowaniu VAT dostawy towarów.   Zgodnie z art. 8 ustawy o podatku od towarów i usług, świadczeniem usług jest każde świadczenie, które nie stanowi dostawy towarów. W omawianym przypadku Wnioskodawca nie wykonuje na rzecz zbywcy wierzytelności żadnych świadczeń. Wnioskodawca nie jest dłużnikiem wobec zbywcy z jakiegokolwiek tytułu (np. z tytułu wykonania czynności windykacyjnych, takich jak poszukiwanie dłużnika lub jego majątku, wzywanie do zapłaty, ściąganie długu). Ponieważ zawarte umowy nie przewidują świadczenia żadnych usług na rzecz zbywcy wierzytelności, nie istnieją żadne zobowiązania nabywcy wierzytelności wobec zbywcy po dokonaniu zbycia wierzytelności, prócz zapłaty ceny nabycia wierzytelności. To oznacza, że nie mamy do czynienia z czynnością opodatkowaną. Nie ma bowiem świadczenia a także konsekwentnie należnej za to świadczenie zapłaty. Samo dyskonto przy nabyciu wierzytelności nie jest wynagrodzeniem za świadczenie, a jedynie odzwierciedleniem aktualnej wartości nabywanej wierzytelności z uwzględnieniem odroczonego terminu jej wymagalności.   Powyższy pogląd podzielają sądy administracyjne. W uchwale siedmiu sędziów NSA z 19 marca 2012 r. sygn. akt I FPS 5/11 sąd wskazał, że: „(...) podstawowym i koniecznym warunkiem do uznania transakcji za odpłatną usługę, a więc czynność opodatkowaną, jest wystąpienie wynagrodzenia bezpośrednio związanego z tą czynnością, rzeczywiście otrzymanego (bądź należnego), jako świadczenia wzajemnego za wykonaną usługę. Zatem badając konkretną transakcję należy poszukiwać takiego ewentualnego bezpośredniego wynagrodzenia, które otrzymuje kupujący – cesjonariusz, jako świadczenie wzajemne za ewentualnie wykonaną na rzecz zbywcy – cedenta usługę. Plastyczniej rzecz ujmując, poszukiwać należy strumienia pieniędzy płynącego od zbywcy – cedenta do nabywcy cesjonariusza za wykonaną usługę, czyli odwrotnie płynącego, niż w przypadku umowy kupna sprzedaży, kiedy zapłatę za wierzytelność otrzymuje zbywca od nabywcy. Podkreślenia wymaga bowiem, że dla rozstrzygnięcia, czy mamy do czynienia z odpłatną usługą, konieczne jest ustalenie, czy – obok transakcji kupna-sprzedaży wierzytelności – wystąpiło świadczenie usługi przez nabywcę wierzytelności na rzecz jej zbywcy za bezpośrednim wynagrodzeniem otrzymanym, co ważne, przez nabywcę. W omawianej sytuacji, kiedy występuje tylko zaplata ceny za wierzytelność, trudno uznać, że do świadczenia takiej usługi dochodzi”.   Podobnie w wyroku z 18 grudnia 2014 r. (sygn. akt I FSK 1130/13) NSA orzekł, że „w przypadku umów cesji (obrotu) wierzytelnościami, gdy dochodzi do nabycia przez cesjonariusza wierzytelności od cedenta za umówioną cenę – niższą niż nominalna wartość tej wierzytelności i nie ustalono między stronami żadnego wynagrodzenia z tytułu tak określonej usługi nabycia długu, czynność ta, jeżeli umowa jest zawarta na własne ryzyko cesjonariusza (nabywcy), nie stanowi odpłatnej usługi, w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy o VAT i w konsekwencji nie podlega opodatkowaniu”.   Analogicznie w wyroku w wyroku z 18 czerwca 2015 r. (sygn. akt I FSK 828/14) NSA stwierdził, że „powołując się na stan faktyczny podany we wniosku przez podatnika w którym wykluczono, aby strony zawarły w umowie cesji dodatkowe postanowienie obligujące cesjonariusza do dodatkowych czynności poza zapłatą ceny ustalonej przez strony. W takim przypadku cena zapłacona cesjonariuszowi z tytułu tego rodzaju czynności – będąca różnicą między wartością nominalną cedowanych wierzytelności, a ceną ich sprzedaży (...) nie jest wynagrodzeniem za usługę. W momencie realizacji tej czynności cesjonariusz czyni to na własny rachunek i ryzyko, a nie na rachunek i ryzyko cedenta wierzytelności, którego sprzedaż pozbawiona jest takiego ryzyka. (...) Zasadnie w związku z tym Sąd I instancji ocenił, że warunkiem koniecznym dla uznania transakcji za odpłatną usługę, czyli czynność opodatkowaną, jest wystąpienie wynagrodzenia bezpośrednio związanego z tą czynnością, rzeczywiście otrzymanego lub należnego, jako świadczenia wzajemnego”.   W wyroku z 28 marca 2019 r. (sygn. akt), WSA w Warszawie stwierdził, że „poszukiwać należy strumienia pieniędzy płynącego od zbywcy (Cedenta) do nabywcy (Cesjonariusza) za wykonaną usługę, czyli płynącego odwrotnie niż w przypadku umowy kupna sprzedaży, kiedy zapłatę za wierzytelność otrzymuje zbywca od nabywcy. Zasadnym jest zatem twierdzenie, te z racji tego, że z opisu stanu faktycznego nie wynika jakiekolwiek wynagrodzenie należne od Cedenta (zbywcy) dla Cesjonariusza (nabywcy), to nie może być mowy o wykonywaniu przez Spółkę odpłatnej usługi”.   Tak samo orzekł WSA w Gliwicach w wyroku z 27 lutego 2019 r. (sygn. akt III SA/GI 1264/18).   W świetle jednolitego stanowiska zarówno sądów administracyjnych jak i TSUE należy stwierdzić, że nabycie wierzytelności, któremu nie towarzyszą żadne inne czynności związane z nabytą wierzytelnością, nie stanowi usługi w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy VAT. Na gruncie podatku VAT opodatkowane jest inne niż dyskonto wynagrodzenie za świadczenie usług faktoringu (stawką 23 %). Ponieważ takie wynagrodzenie nie jest przewidziane w zawieranych umowach, opodatkowanie podatkiem VAT się nie pojawi, co przesądza o zasadności stanowiska Wnioskodawcy w niniejszej sprawie.   Powyższe wywody znajdują potwierdzenie także w stanowiskach organów podatkowych: ·         w interpretacji indywidualnej z 6 listopada 2017 r., sygn. 0111-KDIB3-1.4012.413.2017.2.IK, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej uznał, że stosownie do art. 5 ust. 1 ustawy o VAT, nabycie wierzytelności na podstawie przepisów kodeksu cywilnego nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Opisana transakcja dotyczy jedynie przelewu wierzytelności z cedenta na cesjonariusza, skoro Wnioskodawca wyraźnie wskazał, że nie dojdzie do przekazywania żadnego wynagrodzenia dla Wnioskodawcy w związku z nabyciem wierzytelności. Nabywając we własnym imieniu i na własny rachunek cudzą wierzytelność Wnioskodawca wejdzie w miejsce dotychczasowego wierzyciela, po nabyciu wierzytelności Wnioskodawcy przysługuje wyłączne prawo dysponowania wierzytelnością, a relacje ze zbywcą wierzytelności zakończą się w momencie zakupu wierzytelności i zapłaty ceny; ·         w interpretacji indywidualnej z 23 maja 2016 r., sygn. ITPP2/4512-223/16/AW, Minister Finansów stwierdził, że przelew wierzytelności niepodlegający zwrotnemu przeniesieniu i niezwiązany z żadnymi usługami, ani dodatkowymi świadczeniami poza zapłatą ceny sprzedaży ustaloną ostatecznie w umowie cesji, nie stanowi usługi w rozumieniu ustawy o VAT(...) Bezzwrotna cesja wierzytelności nie jest usługą w rozumieniu ustawy o VAT, jeżeli nie jest związana ze świadczeniem dodatkowych czynności, których wykonanie lub chociażby zobowiązanie do ich wykonania może stanowić o świadczeniu usługi nabywcy na rzecz zbywcy, które to może również obejmować nabycie wierzytelności; ·         w interpretacji indywidualnej z 10 maja 2016 r., sygn. ILPP2/4512-1-145/16-3/EN, organ uznał, iż „uznanie nabywcy wierzytelności za usługodawcę musi być poprzedzone ustaleniem, że wykonuje on świadczenie na rzecz zbywcy wierzytelności, co oznacza, że nabywca powinien być dłużnikiem zbywcy z jakiegoś tytułu (np. z tytułu wykonania czynności windykacyjnych, takich jak poszukiwanie dłużnika lub jego majątku, wzywanie do zapłaty, itp.); ·         w interpretacji indywidualnej z 24 lutego 2016 r., sygn. ILPP1/4512-1-891/15-3/NS, Minister Finansów zgodził się ze stanowiskiem podatnika, że by uznać dane świadczenie za odpłatne, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy świadczącym usługę a odbiorcą, zaś w zamian za wykonanie usługi powinno zostać wypłacone wynagrodzenie. W przypadku omawianych cesji te elementy nie występują. By móc mówić o usłudze, w rozumieniu art. 5 ust. 1 ustawy o VAT, powinno dojść do wzajemnego świadczenia o ekwiwalentnym wymiarze. W omawianej sytuacji występuje jedynie zapłata za wierzytelność, więc trudno uznać, że do świadczenia takiej usługi dochodzi. Transakcja nabycia na własne ryzyko wierzytelności, po cenie niższej od wartości nominalnej, nie może być zakwalifikowana jako świadczona przez nabywcę wierzytelności usługa w rozumieniu art. 5 ust. 1 ustawy o VAT; ·         w interpretacji indywidualnej z 22 września 2015 r., sygn. IPPP1/4512-663/15-2/JL organ stanął na stanowisku, że przelew wierzytelności niepodlegający zwrotnemu przeniesieniu i niezwiązany z żadnymi usługami, ani dodatkowymi świadczeniami poza zapłatą ceny sprzedaży ustaloną ostatecznie w umowie cesji, nie stanowi usługi w rozumieniu ustawy o VAT. Wierzyciel dokonuje cesji wierzytelności i nie działa w tym zakresie jako usługodawca, Wnioskodawca jest nabywcą wierzytelności i również nie może być usługodawcą. Bezzwrotna cesja wierzytelności nie jest usługą w rozumieniu ustawy o VAT, jeżeli nie jest związana ze świadczeniem dodatkowych czynności, których wykonanie lub chociażby zobowiązanie do ich wykonania może stanowić o świadczeniu usługi nabywcy na rzecz zbywcy, która to może również obejmować nabycie wierzytelność.   Biorąc pod uwagę powyższe należy uznać, że stanowisko podatnika odnośnie zadanego pytania jest prawidłowe.   W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest nieprawidłowe.   Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2021 r. poz. 685 ze zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.   W myśl art. 7 ust. 1 ustawy – przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).   Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również: przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;  zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji; świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.   Definicja świadczenia usług ma charakter dopełniający definicję dostawy towarów i jest wyrazem realizacji powszechności opodatkowania podatkiem od towarów i usług transakcji wykonywanych przez podatnika w ramach działalności gospodarczej. Wobec powyższego należy stwierdzić, że każde świadczenie niebędące dostawą towarów polegające na działaniu, zaniechaniu lub tolerowaniu czyjegoś zachowania stanowi, co do zasady, usługę w rozumieniu ustawy. Niemniej muszą być przy tym spełnione następujące warunki: ̶            w następstwie zobowiązania, w wykonaniu którego usługa jest świadczona, druga strona (wierzyciel/nabywca) jest bezpośrednim beneficjentem świadczenia, ̶            świadczonej usłudze odpowiada świadczenie wzajemne ze strony nabywcy (wynagrodzenie).   Należy podkreślić, że oba ww. warunki powinny być spełnione łącznie, aby świadczenie podlegało, jako usługa, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.   Aby dana czynność (usługa) podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT, musi istnieć bezpośredni związek o charakterze przyczynowym pomiędzy świadczoną usługą a otrzymanym świadczeniem wzajemnym, w ten sposób, że zapłacone kwoty stanowią rzeczywiste wynagrodzenie za wyodrębnioną usługę świadczoną w ramach stosunku prawnego lub dochodzi do wymiany świadczeń wzajemnych. Otrzymana zapłata powinna być konsekwencją wykonania świadczenia. Wynagrodzenie musi być należne za wykonanie tego świadczenia.   W dorobku orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej przyjmuje się, że odpłatność ma miejsce wtedy, gdy istnieje bezpośredni związek pomiędzy dostawą towarów lub świadczeniem usług a otrzymanym wynagrodzeniem, przy czym wynagrodzenie jakkolwiek musi być wyrażone w pieniądzu, to jednak nie musi być w tej formie dokonane. Należy podkreślić, że na gruncie przepisów o podatku od towarów i usług bez znaczenia pozostaje to, czy kwota uzyskanego wynagrodzenia (cena) została skalkulowana tak, że stanowi tylko koszt wytworzenia towaru lub wykonania usługi, czy została powiększona także o zysk sprzedającego.   Jednocześnie, skoro przepisy nie określają formy zapłaty za świadczoną usługę należy uznać, że zobowiązanie usługobiorcy może mieć postać świadczenia nie tylko określonej sumy pieniędzy, ale także świadczenie innej usługi (usługi wzajemnej). Oznacza to, że z danego stosunku prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać wyraźna, bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę. Ponadto, aby dana czynność (świadczenie) podlegało opodatkowaniu podatkiem VAT musi istnieć bezpośredni związek o charakterze przyczynowym, pomiędzy świadczoną usługą a świadczeniem wzajemnym. Otrzymana zapłata powinna być konsekwencją wykonania świadczenia.   Wierzytelność jest prawem majątkowym, które może być przedmiotem obrotu gospodarczego. Instytucja przelewu wierzytelności została uregulowana w przepisach art. 509-518 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2020 r. poz. 1740 ze zm.) – zwanej dalej Kodeksem cywilnym.   Zgodnie z art. 509 § 1 Kodeksu cywilnego – wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania.   W myśl art. 509 § 2 Kodeksu cywilnego – wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w szczególności roszczenie o zaległe odsetki.   Jak stanowi art. 510 § 1 Kodeksu cywilnego – umowa sprzedaży, zamiany, darowizny lub inna umowa zobowiązująca do przeniesienia wierzytelności przenosi wierzytelność na nabywcę, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej albo że strony inaczej postanowiły.   Istotą przelewu wierzytelności jest zatem umowa zawierana przez wierzyciela z osobą trzecią, na podstawie której osoba ta nabywa od wierzyciela przysługującą mu wierzytelność.   W wyniku przelewu wierzytelności prawa przysługujące dotychczasowemu wierzycielowi przechodzą na nabywcę wierzytelności, przy czym sam stosunek zobowiązaniowy nie ulega zmianie. Na podstawie umowy przelewu wierzytelności cesjonariusz może dochodzić spełnienia określonego świadczenia od dłużnika, przysługuje mu również uprawnienie do rozporządzania wierzytelnością poprzez jej dalszą odsprzedaż, zamianę, darowiznę, zapis w testamencie lub zastaw. W zamian za nabywaną wierzytelność cesjonariusz (nabywca) zobowiązuje się do spełnienia określonego świadczenia na rzecz cedenta. Spełnienie świadczenia, wynikającego z umowy przelewu nastąpi, gdy cedent przeniesie wierzytelność na cesjonariusza, a on zapłaci mu cenę za cedowaną wierzytelność (w sytuacji, kiedy cesja miała charakter odpłatny).   W myśl art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.   Działalność gospodarcza – na mocy art. 15 ust. 2 ustawy – obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.   Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca jest spółką z ograniczoną odpowiedzialnością powiązaną ze spółką komandytową. Spółka komandytowa zleca podwykonawcom świadczenie na swoją rzecz usług transportowych. Wnioskodawca podwykonawcom spółki komandytowej oferuje faktoring w odniesieniu do faktur wystawianych przez te podmioty na spółkę komandytową za wykonane na rzecz tej spółki usługi. Zgodnie z zawieranymi umowami faktoringowymi, niewymagalne wierzytelności nabywane są z dyskontem, ale poza dyskontem nie są pobierane prowizje, ani inne formy wynagrodzenia. Po nabyciu wierzytelności Wnioskodawca wypłaca podwykonawcom zdyskontowaną wartość wierzytelności, nie czekając na nadejście terminu jej wymagalności. Po nadejściu terminu płatności otrzymuje płatność od spółki komandytowej. Nabywane są wyłącznie wierzytelności niesporne a każdorazowo decyzja, czy dokonać nabycia wierzytelności leży po stronie spółki komandytowej. Poza obowiązkiem zapłaty wynagrodzenia z tytułu zawarcia umowy wnioskodawca nie świadczy na rzecz cedenta żadnych innych usług. Aktualnie nie jest planowane zawierane żadnych innych umów, w ramach których będą wykonywane usługi inne niż usługi faktoringu. W szczególności takie usługi nie pojawią się w przypadku faktoringu obejmującego wierzytelności wobec podmiotu powiązanego z Wnioskodawcą. Nabywane wierzytelności nie będą wierzytelnościami trudnymi. Stan faktyczny obejmuje zawieranie umów, na podstawie których Wnioskodawca nabywa wierzytelności poniżej ich wartości nominalnej i taką obniżoną wartość wypłaca zbywcy wierzytelności. Następnie po nadejściu terminu płatności Wnioskodawca otrzymuje pełną wartość wierzytelności od dłużnika, spółki powiązanej z Wnioskodawcą. Żadna inna umowa nie jest przez strony zawierana.   Wątpliwości Zainteresowanego dotyczą kwestii podlegania opodatkowaniu czynności wykonywanych przez Wnioskodawcę w ramach umowy faktoringu, świadczonej na rzecz podwykonawcy spółki komandytowej, za które przysługuje wyłącznie dyskonto.   Analiza przedstawionego zdarzenia przyszłego, treści cytowanych przepisów prawa podatkowego oraz orzecznictwa TSUE prowadzi do stwierdzenia, że w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z wykonaniem przez Wnioskodawcę skonkretyzowanych zadań określonych w umowie, za które Wnioskodawca otrzyma środki finansowe w określonej wysokości (dyskonto będzie wynagrodzeniem za świadczoną usługę). W zaistniałych okolicznościach dojdzie do zawiązania stosunku zobowiązaniowego pomiędzy Wnioskodawcą i podwykonawcą spółki. Wnioskodawca zobowiązuje się do nabycia i zapłaty kwoty zaakceptowanych wierzytelności przenoszonych przez podwykonawcę spółki komandytowej w zamian za korzyść majątkową w postaci Dyskonta. Główną korzyścią uzyskiwaną przez podwykonawców spółki komandytowej w ramach świadczenia dokonywanego przez Wnioskodawcę będzie uzyskanie możliwości spłacenia wierzytelności bez angażowania własnych środków finansowych na tym etapie, a tym samym istotna poprawa płynności finansowej. Wnioskodawca będzie spłacał wierzytelności podwykonawcy spółki komandytowej i uzyskiwał będzie wynagrodzenie za finansowanie zapewniane poprzez dyskonto. Dyskonto naliczone zostanie w momencie zakupu wierzytelności przez Wnioskodawcę od podwykonawcy spółki komandytowej (który otrzyma wierzytelność w wartości pomniejszonej o dyskonto) jednak ekonomicznie ciężar i koszt dyskonta poniesie spółka komandytowa. Należy zauważyć, że Wnioskodawca w celu realizacji zawartej z podwykonawcą spółki komandytowej umowy będzie zobowiązany do wykonania usługi, mającej na celu zapewnienie podwykonawcy poprawy płynności finansowej.   Zatem, biorąc pod uwagę przepisy ustawy o podatku od towarów i usług w okolicznościach niniejszej sprawy uznać należy, że Wnioskodawca wyświadczy na rzecz podwykonawcy spółki komandytowej usługę mającą na celu osiągnięcie pożądanego przez strony efektu polegającego na finansowaniu działalności podwykonawcy. Za powyższą usługę Wnioskodawca uzyska wynagrodzenie ustalone przez strony w postaci dyskonta.   Podsumowując – w sytuacji, w której poza dyskontem nie są pobierane żadne inne formy wynagrodzenia – wykonywane przez Wnioskodawcę czynności w ramach świadczonej usługi faktoringu będą podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Tym samym stanowisko Wnioskodawcy należało uznać jako nieprawidłowe.   Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy udzielona odpowiedź traci swą aktualność.   Zwrócić należy uwagę, że wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (zapytania) Zainteresowanego. Inne kwestie, które nie zostały objęte pytaniem nie mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa – rozpatrzone.   Odnosząc się do powołanych przez Wnioskodawcę interpretacji indywidualnych, tutejszy Organ informuje, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego zaistniałego stanu faktycznego, czy też zdarzenia przyszłego.   Natomiast w odniesieniu do przywołanych orzeczeń na ocenę prawidłowości analizowanej kwestii nie może wpłynąć powołane orzecznictwo, ponieważ zapadło ono w odniesieniu do indywidualnego i właściwego tylko temu orzecznictwu opisu sprawy.   W związku z powyższym, nie negując takiego orzecznictwa, jako cennego źródła w zakresie wskazywania kierunków wykładni norm prawa podatkowego, należy zauważyć, że moc obowiązująca zaprezentowanych przez Wnioskodawcę wyroków zamyka się w obrębie spraw, dla których zostały wydane.   Niniejsza interpretacja rozstrzyga kwestie w części wniosku dotyczącego podatku od towarów i usług. W części podatku od czynności cywilnoprawnych zostanie wydane odrębne rozstrzygnięcie.   Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.   Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej: 1)    z zastosowaniem art. 119a; 2)    w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3)    z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.   Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej).   Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2193 ze zm.), wprowadzającymi regulacje intertemporalne.   Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.). Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach (art. 47 § 1 ww. ustawy) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 54 § 1a ww. ustawy), w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy). W przypadku wnoszenia skargi w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego i stanu epidemii jako najwłaściwszy proponuje się kontakt z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego ePUAP. W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ww. ustawy).   Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.