0112-KDIL1-2.4012.397.2021.2.ST

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z 5 sierpnia 2021 r. (data wpływu 5 sierpnia 2021 r.), uzupełnionym pismem z 1 października 2021 r. (data wpływu 1 października 2021 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie zwolnienia od podatku wynajmu budynków mieszkalnych na cele mieszkaniowe pracowników Najemcy na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy – jest prawidłowe.   UZASADNIENIE   5 sierpnia 2021 r. wpłynął do tutejszego organu ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej od towarów i usług w zakresie zwolnienia od podatku wynajmu budynków mieszkalnych na cele mieszkaniowe pracowników Najemcy na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy.   Wniosek uzupełniono pismem z 1 października 2021 r. (data wpływu 1 października 2021 r.) o doprecyzowanie opisu sprawy.   We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe. Wnioskodawca (Wynajmujący) jest osobą fizyczną, czynnym i zarejestrowanym podatnikiem podatku VAT.   Przedmiotem działalności gospodarczej Wnioskodawcy jest m.in. wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi.   Wnioskodawca ma zamiar zawrzeć umowę, na podstawie której wynajmie polskiemu podatnikowi VAT (Najemca) nieruchomość (budynek) mieszkalny.   W Umowie zostaną zawarte m.in. następujące zapisy: 1)      Wynajmujący oświadcza, że jest właścicielem nieruchomości o powierzchni ___________ m2, położonej w miejscowości ___________ przy ul. ___________, składającej się z ___________ pokoi, ___________, garażu, dalej zwanej „Nieruchomością”. 2)      Najemca oświadcza, że będzie używał Nieruchomości z przeznaczeniem na cele mieszkaniowe swojego pracownika, pana/pani ___________, legitymującego się dowodem osobistym/paszportem numer: ___________, zatrudnionym przez Najemcę, oraz jego rodziny, zwanych dalej łącznie „Lokatorami”. 3)      Najemca nie ma prawa podnajmowania lub oddawania do bezpłatnego używania Nieruchomości albo jej części osobom trzecim innym niż Lokatorzy bez zgody Wynajmującego, z zastrzeżeniem, że Najemca uprawniony jest do zmiany osoby Lokatora/Lokatorów, o czym zobowiązany jest niezwłocznie powiadomić Wynajmującego na piśmie. 4)      Wynajmujący wyraża zgodę na samodzielne zameldowanie na pobyt czasowy w Nieruchomości Lokatorów, na okres trwania Umowy. 5)      Po zakończeniu okresu trwania Umowy, Najemca zobowiązuje się do wymeldowania wszystkich osób zameldowanych w trakcie okresu trwania Umowy.   W uzupełnieniu wniosku Wnioskodawca udzielił następujących odpowiedzi na zadane przez tut. Organ pytania o treści:   Pytanie DKIS: Jaka jest nazwa i klasyfikacja statystyczna usługi objętej pytaniem zadanym we wniosku zgodnie z Polską Klasyfikacją Wyrobów i Usług z 2015 r., wprowadzoną rozporządzeniem Rady Ministrów z 4 września 2015 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (Dz. U. z 2015 r. poz. 1676 ze zm.)? Odpowiedź: Usługa objęta jest klasyfikacją: 68.20.11.0 Wynajem i usługi zarządzania nieruchomościami mieszkalnymi własnymi lub dzierżawionymi.   Pytanie DKIS: Czy występował Pan z wnioskiem o wydanie Wiążącej Informacji Stawkowej, o której mowa w art. 42a ustawy o podatku od towarów i usług w stosunku do usługi opisanej w złożonym wniosku? Odpowiedź: W stosunku do usługi nie był składany wniosek o wydanie WIS.   Pytanie DKIS: Czy będzie Pan wynajmował budynki mieszkalne we własnym imieniu i na własny rachunek? Odpowiedź: Budynki będą wynajmowane we własnym imieniu i na własny rachunek.   Pytanie DKIS: Czy przedmiotem złożonego przez Pana wniosku jest wynajem budynków mieszkalnych o charakterze mieszkalnym wyłącznie na cele mieszkaniowe? Odpowiedź: Przedmiotem złożonego wniosku jest wynajem budynków mieszkalnych o charakterze mieszkalnym na cele mieszkaniowe.   Pytanie DKIS: Czy świadczone usługi najmu budynków mieszkalnych Najemcy z przeznaczeniem na cele mieszkaniowe jego pracowników wiążą się z przeniesieniem ośrodka życia tych pracowników do wynajmowanego budynku? Odpowiedź: Tak.   Pytanie DKIS: Czy celem wynajmu przez Pana budynków mieszkalnych będzie: tylko i wyłącznie zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych pracowników Najemcy, czy również innych podmiotów/osób? – należy wskazać jakich oraz należy wskazać, czy wynajem będzie tylko i wyłącznie na  zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych tych osób. Odpowiedź: Celem wynajmu przez budynków mieszkalnych będzie tylko i wyłącznie zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych pracowników Najemcy oraz ich najbliższej rodziny.   Pytanie DKIS: Czy tylko i wyłącznie pracownicy Najemcy będą korzystać z przedmiotowych budynków, czy również inne podmioty/osoby – należy wskazać jakie i w jakim celu? Odpowiedź: Wyłącznie pracownicy Najemcy oraz ich rodzina będą korzystać z przedmiotowych budynków.   Pytanie DKIS: Czy Najemca, któremu wynajmie Pan budynki, będzie w jakikolwiek sposób z Panem powiązany, np. biznesowo, rodzinnie? Odpowiedź: Nie.   Pytanie DKIS: Czy opisane we wniosku budynki mieszkalne będą podnajmowane przez  Najemcę na podstawie umowy wynajmu innym użytkownikom? Odpowiedź: Najemca nie jest uprawniony do podnajmowania nieruchomości.   Pytanie DKIS: Czy może się zdarzyć sytuacja, że po przekazaniu budynków mieszkalnych Najemcy będzie Pan najemcą tych budynków od Najemcy? Odpowiedź: Nie.   W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie. Czy wynajem budynków mieszkalnych Spółce z przeznaczeniem na cele mieszkaniowe pracowników Najemcy, będącego podatnikiem podatku od towarów i usług, w okolicznościach wskazanych w opisie zdarzenia przyszłego, korzysta ze zwolnienia od podatku od towarów i usług, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy o podatku od towarów i usług? Zdaniem Wnioskodawcy, w przypadku wystąpienia opisanego zdarzenia przyszłego może On skorzystać ze zwolnienia od podatku od towarów i usług, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy o podatku od towarów i usług, dalej zwanej „ustawą”.   Tak jak zaznaczano, zgodnie bowiem z art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy, zwolnione od podatku VAT są usługi w zakresie wynajmowania lub wydzierżawiania nieruchomości o charakterze mieszkalnym lub części nieruchomości, na własny rachunek, wyłączne na cele mieszkaniowe.   Jednocześnie jednak art. 43 ust. 20 ustawy stanowi, że zwolnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 36, nie ma zastosowania do usług wymienionych w poz. 47 załącznika nr 3 do ustawy, w którym wymienione zostały usługi związane z zakwaterowaniem, innym niż najem na cele mieszkalne.   W tym miejscu podkreślić należy, że zwolnienie, które znajduje się w art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy stanowi implementację art. 135 ust. 1 lit. 1 Dyrektywy 2006/112/WE z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE. L 347 z 11.12.2006 s. 1 ze zm.). Przepis powyższy stanowi, że „Państwa członkowskie zwalniają następujące transakcje: (...) dzierżawę i wynajem nieruchomości.”. Krajowe ustawodawstwo stanowi o zwolnieniu z opodatkowania usługi najmu pod warunkiem jego mieszkaniowego przeznaczenia.   Z powołanych przepisów wynika więc, że zastosowanie zwolnienia uzależnione jest od spełnienia przesłanek obiektywnych, dotyczących charakteru wynajmowanej nieruchomości oraz subiektywnych, dotyczących przeznaczenia (cel mieszkaniowy). Przywołane przepisy nie uzależniają zastosowania zwolnienia od rodzaju czy formy prawnej podmiotu świadczącego usługę, jak i podmiotu nabywającego usługę.   Można więc wskazać trzy podstawowe przesłanki zastosowania zwolnienia: 1)      świadczenie usługi na własny rachunek, 2)      charakter mieszkalny nieruchomości, 3)      mieszkaniowy cel najmu lub dzierżawy. Wystąpienie wszystkich trzech przesłanek łącznie umożliwia zastosowanie zwolnienia.   Z uwagi na fakt, że przedmiotem planowanej usługi jest wynajem nieruchomości mieszkalnych przez Wnioskodawcę na rzecz Najemcy, który następnie dalej będzie udostępniać nieruchomości wyłącznie na cele mieszkaniowe, spełnione są wymienione wyżej przesłanki do zastosowana zwolnienia od podatku, przewidzianego w art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy. Okoliczności tej nie zmienia – zdaniem Wnioskodawcy – fakt, że najem dokonywany jest na rzecz podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą na własny rachunek. Istotny jest bowiem cel, na jaki nieruchomości są wynajmowane przez Wnioskodawcę – wynajmowane są Najemcy z przeznaczeniem na cele mieszkaniowe.   Tak więc w przypadku przedmiotowego wynajmu nieruchomości mieszkalnych wyłącznie na cele mieszkaniowe zastosowanie znajdzie zwolnienie od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy, o ile w umowie najmu najemca zobowiąże się do wykorzystywania wynajmowanych nieruchomości mieszkalnych wyłącznie na cele mieszkaniowe.   W tym miejscu należy zauważyć, że stosowanie zwolnień od podatku ma charakter wyjątkowy (od ogólnej zasady powszechności opodatkowania) i nie podlega ani wykładni rozszerzającej, ani zawężającej, natomiast możliwość wychodzenia poza wykładnię literalną jest niedopuszczalne. W efekcie podatnik uprawniony jest do zastosowania ww. preferencji jedynie, gdy charakter czynności świadczonych przez niego w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości wyczerpuje znamiona ujęte w treści przepisu statuującego jego prawo do zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług.   Stosownie do treści art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy, zwalnia się od podatku usługi w zakresie wynajmowania lub wydzierżawiania nieruchomości o charakterze mieszkalnym lub części nieruchomości, na własny rachunek, wyłącznie na cele mieszkaniowe.   Na mocy art. 43 ust. 20 ustawy zwolnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 36, nie ma zastosowania do usług wymienionych w poz. 47 załącznika nr 3 do ustawy.   Z powołanych wyżej przepisów wynika, że ze zwolnienia od podatku od towarów i usług korzysta wyłącznie świadczenie usług wynajmu nieruchomości (lub jej części) o charakterze mieszkalnym na cele mieszkaniowe.   Zastosowanie zwolnienia jest więc uzależnione od spełnienia przesłanek obiektywnych dotyczących charakteru wynajmowanego nieruchomości oraz subiektywnych dotyczących przeznaczenia wynajmowanego (cel mieszkaniowy). W związku z tym, zwolnieniu nie podlega wynajem nieruchomości o charakterze mieszkalnym na cel inny niż mieszkaniowy. Przy czym przepis nie uzależnia zastosowania zwolnienia od rodzaju czy formy prawnej podmiotu świadczącego usługę, jak i podmiotu nabywającego tę usługę. Powyższe wskazuje, że przesłanki do zastosowania zwolnienia są następujące: 1)      świadczenie usługi na własny rachunek, 2)      charakter mieszkalny nieruchomości, 3)      mieszkaniowy cel najmu lub dzierżawy.   Zaistnienie wszystkich powyższych przesłanek skutkuje zastosowaniem zwolnienia od podatku. Brak któregokolwiek z powyższych elementów nie pozwala natomiast na zastosowanie zwolnienia i w konsekwencji następuje opodatkowanie świadczonej usługi.   Usługa wynajmu nieruchomości korzysta ze zwolnienia na podstawie ww. art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy, pod warunkiem łącznego spełnienia przesłanek co do podmiotu, przedmiotu i celu takiej umowy. Podatnik podatku VAT będzie mógł skorzystać ze zwolnienia z opodatkowania podatkiem od towarów i usług ww. usługi, jeśli umowa najmu w swojej treści zawiera między innymi postanowienia, z których w sposób niebudzący wątpliwości wynika, że dotyczy ona nieruchomości mieszkalnej i nieruchomość ta może być wykorzystana przez najemcę tylko w celach mieszkaniowych.   Uwzględniając powołane wyżej przepisy prawa oraz opisane zdarzenie przyszłe należy stwierdzić, że usługa wynajmu nieruchomości mieszkalnych przez Wnioskodawcę podmiotom gospodarczym w celu udostępnienia pracownikom Najemcy na ich cele mieszkaniowe spełnia wymienione wyżej przesłanki do zastosowania zwolnienia od podatku, przewidzianego w art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy.   Dla zastosowania zwolnienia bowiem nie ma znaczenia rodzaj i forma prawna zarówno podmiotu wynajmującego, jak i najemcy. Istotny jest cel, na jaki nieruchomości są wynajmowane przez Wnioskodawcę, a w rozpatrywanej sprawie – wynajmowane są podatnikowi VAT w celu udostępnienia ich pracownikowi Najemcy.   Tak więc w przypadku wynajmu nieruchomości mieszkaniowych wyłącznie na cele mieszkaniowe zastosować należy zwolnienie od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy, o ile w umowie najmu najemca zobowiąże się do wykorzystywania wynajmowanej nieruchomości wyłącznie na cele mieszkaniowe.   Mając na względzie powołane wyżej przepisy prawa oraz przedstawiony opis sprawy należy stwierdzić, że świadczona przez Wnioskodawcę usługa wynajmu nieruchomości mieszkaniowych na rzecz podmiotów gospodarczych w celu udostępnienia pracownikom tych podmiotów gospodarczych, będzie korzystać ze zwolnienia z opodatkowania podatkiem VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy.   Stanowisko Wnioskodawcy znajduje potwierdzenie m.in. w: -         interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 28 marca 2019 r., sygn. 0112-KDIL2-1.4012.68.2019.1.AS, -         interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 1 sierpnia 2019 r., sygn. 0114-KDIP1-1.4012.314.2019.2.KOM, -         interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 15 lipca 2019 r., sygn. 0115-KDIT1-1.4012.327.2019.1.IK.   W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.   Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2021 r. poz. 685 ze zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Na mocy art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).   Przez towary – w oparciu o art. 2 pkt 6 ustawy – rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.   Natomiast przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również: 1)      przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej; 2)      zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji; 3)      świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.   Z tak szeroko sformułowanej definicji wynika, że przez świadczenie usług należy przede wszystkim rozumieć określone zachowanie podatnika na rzecz odrębnego podmiotu, które zasadniczo wynika z dwustronnego stosunku zobowiązaniowego, zakładającego istnienie podmiotu będącego odbiorcą (nabywcą usługi), jak również podmiotu świadczącego usługę.   Z treści powołanego wyżej przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy jednoznacznie wynika, że dostawa towarów i świadczenie usług, co do zasady, podlegają opodatkowaniu VAT wówczas, gdy czynności te są wykonywane odpłatnie.   Aby uznać dane świadczenie za odpłatne, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno zostać wypłacone wynagrodzenie. Musi istnieć bezpośredni związek pomiędzy świadczoną usługą i przekazanym za nią wynagrodzeniem. Oznacza to, że z danego stosunku prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać wyraźna, bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę.   Należy jednak zauważyć, że nie każda czynność stanowiąca odpłatną dostawę towarów lub odpłatne świadczenie usług podlega opodatkowaniu. Aby dana czynność podlegała opodatkowaniu musi być wykonywana przez podmiot o statusie podatnika działającego w takim charakterze w odniesieniu do tej czynności.   Na mocy art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.   Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy, działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.   Zarówno w treści ustawy, jak i przepisach wykonawczych, ustawodawca przewidział opodatkowanie niektórych czynności stawkami obniżonymi, bądź zwolnienie od podatku. Zakres i zasady zwolnienia od podatku od towarów i usług dostawy towarów lub świadczenia usług zostały określone między innymi w art. 43 ustawy.   W tym miejscu należy zauważyć, że stosowanie zwolnień od podatku ma charakter wyjątkowy (od ogólnej zasady powszechności opodatkowania) i nie podlega ani wykładni rozszerzającej, ani zawężającej, natomiast możliwość wychodzenia poza wykładnię literalną jest niedopuszczalne. W efekcie podatnik uprawniony jest do zastosowania ww. preferencji jedynie, gdy charakter czynności świadczonych przez niego w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości wyczerpuje znamiona ujęte w treści przepisu statuującego jego prawo do zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług.   W myśl art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy,  zwalnia się od podatku usługi w zakresie wynajmowania lub wydzierżawiania nieruchomości o charakterze mieszkalnym lub części nieruchomości, na własny rachunek, wyłącznie na cele mieszkaniowe lub na rzecz społecznych agencji najmu, o których mowa w art. 22a ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1995 r. o niektórych formach popierania budownictwa mieszkaniowego (Dz. U. z 2019 r. poz. 2195 oraz z 2021 r. poz. 11, 1177 i 1243).   Ww. przepis art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy wskazuje, że zwolnieniu od podatku od towarów i usług podlega wyłącznie świadczenie usług w zakresie wynajmowania lub wydzierżawiania nieruchomości, po pierwsze o charakterze mieszkalnym, po drugie – na cele mieszkaniowe.   Zastosowanie zwolnienia jest więc uzależnione od spełnienia przesłanek dotyczących charakteru wynajmowanej nieruchomości (nieruchomość mieszkalna) oraz dotyczących przeznaczenia wynajmowanej nieruchomości (cel mieszkaniowy). W związku z tym zwolnieniu nie podlega wynajem nieruchomości o charakterze mieszkalnym na cel inny niż mieszkaniowy.   Wskazany przepis nie uzależnia zastosowania zwolnienia od rodzaju czy formy prawnej podmiotu świadczącego usługę, jak i od podmiotu nabywającego tę usługę. Nie odnosi się również do czasu wynajmowania nieruchomości oraz klasyfikacji statystycznych.   Powyższe wskazuje, że przesłanki do zastosowania zwolnienia są następujące: -        świadczenie usługi na własny rachunek, -        charakter mieszkalny nieruchomości, -        mieszkaniowy cel najmu lub dzierżawy.   Zaistnienie wszystkich powyższych przesłanek skutkuje zastosowaniem zwolnienia od podatku. Brak któregokolwiek z powyższych elementów nie pozwala natomiast na zastosowanie zwolnienia i w konsekwencji następuje opodatkowanie świadczonej usługi.   Z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca jest czynnym i zarejestrowanym podatnikiem podatku VAT. Przedmiotem działalności gospodarczej Wnioskodawcy jest m.in. wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi. Wnioskodawca ma zamiar zawrzeć umowę, na podstawie której wynajmie polskiemu podatnikowi VAT nieruchomość (budynek) mieszkalny. W umowie Najemca oświadczy m.in., że będzie używał nieruchomości z przeznaczeniem na cele mieszkaniowe swojego pracownika oraz jego rodziny. Przedmiotem złożonego wniosku jest wynajem budynków mieszkalnych o charakterze mieszkalnym na cele mieszkaniowe. Przedmiotowa usługa, objęta jest klasyfikacją: 68.20.11.0 Wynajem i usługi zarządzania nieruchomościami mieszkalnymi własnymi lub dzierżawionymi. Budynki będą wynajmowane przez Wnioskodawcę we własnym imieniu i na własny rachunek. Celem wynajmu przez budynków mieszkalnych będzie tylko i wyłącznie zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych pracowników Najemcy oraz ich najbliższej rodziny. Wyłącznie pracownicy Najemcy oraz ich rodzina będą korzystać z przedmiotowych budynków. Świadczone usługi najmu budynków mieszkalnych Najemcy z przeznaczeniem na cele mieszkaniowe pracowników Wnioskodawcy wiążą się z przeniesieniem ośrodka życia tych pracowników do wynajmowanego budynku. Najemca, któremu Wnioskodawca wynajmie budynki, nie będzie w jakikolwiek sposób z Nim powiązany. Najemca nie jest uprawniony do podnajmowania nieruchomości. Po przekazaniu budynków mieszkalnych Najemcy Wnioskodawca nie będzie najemcą tych budynków od Najemcy. Przy tak przedstawionym opisie sprawy wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą kwestii zwolnienia od podatku wynajmu budynków mieszkalnych na cele mieszkaniowe pracowników Najemcy na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy.   Należy wskazać, że umowa najmu jest cywilnoprawną umową nakładającą na strony – zarówno wynajmującego, jak i najemcę – określone przepisami obowiązki.   Jak wynika z art. 659 § 1 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2020 r. poz. 1740, ze zm.), przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić wynajmującemu umówiony czynsz.   Najem jest więc umową dwustronnie zobowiązującą i wzajemną, odpowiednikiem świadczenia wynajmującego, polegającego na oddaniu rzeczy do używania, jest świadczenie najemcy, polegające na płaceniu umówionego czynszu.   Z powyższego wynika, że umówiony między stronami czynsz jest wynagrodzeniem za możliwość korzystania z cudzej rzeczy i stanowi świadczenie wzajemne należne za używanie lokalu przez jego najemcę.   Na gruncie podatku od towarów i usług najem nieruchomości stanowi odpłatne świadczenie usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy i podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na mocy art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.   Usługa najmu nieruchomości korzysta ze zwolnienia na podstawie ww. art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy, pod warunkiem łącznego spełnienia przesłanek co do podmiotu, przedmiotu i celu takiej umowy. Podatnik podatku VAT będzie mógł, zatem skorzystać ze zwolnienia z opodatkowania podatkiem od towarów i usług ww. usługi, jeśli umowa najmu w swojej treści zawiera między innymi postanowienia, z których w sposób niebudzący wątpliwości wynika, że dotyczy ona nieruchomości mieszkalnej i nieruchomość ta może być wykorzystana przez najemcę tylko w celach mieszkaniowych.   Dla zastosowania zwolnienia bowiem nie ma znaczenia rodzaj i forma prawna zarówno podmiotu wynajmującego, jak i najemcy. Istotny jest cel, na jaki nieruchomości są wynajmowane przez Wnioskodawcę, a rozpatrywanej sprawie – wynajmowane będą na cele mieszkaniowe, przy czym najemcą nie będzie finalny użytkownik realizujący własne potrzeby mieszkaniowe, a Spółka, która udostępni lokale swoim pracownikom oraz ich najbliższej rodzinie – w celu realizacji przez nich potrzeb mieszkaniowych. Tak więc, w przypadku wynajmu budynków mieszkalnych wyłącznie na cele mieszkaniowe w okolicznościach przedstawionych przez Wnioskodawcę we wniosku, zastosować należy zwolnienie od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy.   Podsumowując, wynajem budynków mieszkalnych Spółce z przeznaczeniem na cele mieszkaniowe pracowników Najemcy, będącego podatnikiem podatku od towarów i usług,  będzie korzystało ze zwolnienia od podatku od towarów i usług, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy.   Tym samym stanowisko Wnioskodawcy uznano za prawidłowe.   Tut. Organ informuje, iż wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (zapytania) Zainteresowanego. Inne kwestie przedstawione we wniosku, które nie zostały objęte pytaniem nie mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone w wydanej interpretacji. W szczególności dotyczy to zwolnienia od podatku wynajmu garażu/garaży.   Ponadto, należy wskazać, że od 23 lipca 2021 r. przepis art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy brzmi następująco: zwalnia się od podatku usługi w zakresie wynajmowania lub wydzierżawiania nieruchomości o charakterze mieszkalnym lub części nieruchomości, na własny rachunek, wyłącznie na cele mieszkaniowe lub na rzecz społecznych agencji najmu, o których mowa w art. 22a ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1995 r. o niektórych formach popierania budownictwa mieszkaniowego (Dz. U. z 2019 r. poz. 2195 oraz z 2021 r. poz. 11, 1177 i 1243). Zaznacza się, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego).   Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.   Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.   Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej, przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej: 1)      z zastosowaniem art. 119a; 2)      w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3)      z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.   Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej).   Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2193 ze zm.), wprowadzającymi regulacje intertemporalne.    Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.). Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach (art. 47 § 1 ww. ustawy) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie  ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 54 § 1a ww. ustawy), w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy). W przypadku wnoszenia skargi w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego i stanu epidemii jako najwłaściwszy proponuje się kontakt z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego ePUAP. W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ww. ustawy).   Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.