0112-KDIL1-2.4012.456.2021.1.PM

INTERPRETACJA  INDYWIDUALNA Na  podstawie  art.  13  §  2a,  art.  14b  §  1  ustawy  z  29  sierpnia  1997  r.  Ordynacja  podatkowa  (Dz.  U.  z  2021  r.  poz.  1540  ze  zm.)  Dyrektor  Krajowej  Informacji  Skarbowej  stwierdza,  że  stanowisko  Wnioskodawcy  przedstawione  we  wniosku  z  2  września  2021  r.  (data  wpływu  6  września  2021  r.)  o  wydanie  interpretacji  przepisów  prawa  podatkowego  dotyczącej  podatku  od  towarów  i  usług  w  zakresie  powstania  obowiązku  podatkowego  w  związku  ze  sprzedażą  udziału  w  nieruchomości,  tj.  działkach  niezabudowanych  o  nr  od  3  do  12  oraz  13  i  14  –  jest  prawidłowe.   UZASADNIENIE   6  września  2021  r.  wpłynął  do  tutejszego  organu  ww.  wniosek  o  wydanie  interpretacji  indywidualnej  dotyczącej  podatku  od  towarów  i  usług  w  zakresie  powstania  obowiązku  podatkowego  w  związku  ze  sprzedażą  udziału  w  nieruchomości,  tj.  działkach  niezabudowanych  o  nr  od  3  do  12  oraz  13  i  14.   We  wniosku  przedstawiono  następujące  zdarzenie  przyszłe. W  roku  2014  Wnioskodawca  wraz  z  żoną  oraz  bratem  i  jego  żoną  nabył  grunt  o  powierzchni  2,86  ha,  określany  w  ewidencji  gruntów  jako  grunt  rolny.  Grunt  został  nabyty  od  osoby  fizycznej  nieprowadzącej  działalności  gospodarczej  na  mocy  aktu  notarialnego.  Nabycie  przedmiotowego  gruntu  nie  podlegało  opodatkowaniu  podatkiem  od  towarów  i  usług,  dlatego  też  nie  przysługiwało  Wnioskodawcy  prawo  do  odliczenia  kwoty  podatku  naliczonego  z  tytułu  nabycia  ww.  gruntu.    Na  dzień  złożenia  niniejszego  wniosku  stosunki  własnościowe  przedstawiają  się  następująco:  Wnioskodawca  i  jego  żona  są  współwłaścicielami  1/2  przedmiotowego  gruntu,  a  brat  (po  rozwodzie  i  podziale  majątku  z  byłą  żoną)  jest  samoistnym  właścicielem  pozostałej  1/2  gruntu.    W  roku  2019  z  inicjatywy  współwłaścicieli  dokonano  podziału  części  nieruchomości  wyodrębniając  10  działek  budowlanych  o  numerach  od  3  do  12  oraz  dwie  drogi  (działki  o  numerach  13  i  14).  Każda  z  działek  budowlanych  ma  udział  w  drodze.  Wszystkie  ww.  działki  są  niezabudowane.    Przez  cały  okres  ich  posiadania  działki  te  były  wykorzystywane  rolniczo  –  do  produkcji  roślinnej  (zboża),  na  zasadzie  rolnika  ryczałtowego,  a  więc  do  czynności  zwolnionych  z  opodatkowania  podatkiem  VAT.  Działki  mające  być  przedmiotem  sprzedaży  nie  były  przedmiotem  umów  najmu,  dzierżawy,  innej  umowy  o  podobnym  charakterze,  ani  nie  były  udostępniane  odpłatnie  osobom  trzecim.    Dla  działek  tych  nie  obowiązuje  miejscowy  plan  zagospodarowania  przestrzennego.  Dla  wyodrębnionych  działek  uzyskano  decyzje  o  warunkach  zabudowy  (zgoda  na  budowę  10  domów  jednorodzinnych).    Poza  tym,  na  przeznaczonych  do  sprzedaży  działkach  nie  dokonano  żadnych  innych  inwestycji  typu:  doprowadzenie  mediów,  ogrodzenie,  utwardzenie  terenu  itp.    Wyodrębnione  w  ten  sposób  działki,  wraz  z  udziałami  w  drogach  wystawione  zostaną  na  sprzedaż.  Zainteresowany  zakłada,  że  potencjalnymi  nabywcami  będą  głównie  osoby  fizyczne  nieprowadzące  działalności  gospodarczej.    Aby  poinformować  potencjalnych  nabywców  Wnioskodawca  umieścił  ogłoszenie  o  sprzedaży  w  sieci  internet,  skorzystał  także  z  oferty  lokalnego  biura  sprzedaży  nieruchomości,  które  także  zamieściło  stosowne  ogłoszenie.    Średnia  powierzchnia  działki  budowlanej  wynosi  1040  m2,  planowana  cena  wywoławcza  to  60,00  zł/m2.    Wnioskodawca  nie  zamierza  udzielać  nabywcom  pełnomocnictwa  do  działania  w  swoim  imieniu  w  zakresie  dotyczącym  przygotowania  działek  do  sprzedaży.    Zainteresowany  posiada  także  inne  nieruchomości  które  zostaną  wystawione  do  sprzedaży  –  dotyczące  pozostałej  części  omawianej  nieruchomości  która  jest  w  trakcie  przekształcania  na  działki  budowlane,  o  planowanych  numerach  15  i  16,  z  dostępem  do  drogi.  Wcześniej  Wnioskodawca  był  (wspólnie  z  żoną)  właścicielem  nieruchomości  –  lokalu  mieszkalnego,  który  nabyli  27  kwietnia  2009  r.,  na  mocy  aktu  notarialnego.  Lokal  ten  był  nabyty  i  przez  cały  okres  posiadania  wykorzystywany  na  prywatne  cele  mieszkaniowe  –  Wnioskodawca  mieszkał  tam  wraz  z  żoną  i  dziećmi.  Lokal  ten  sprzedali  Zainteresowany  wraz  z  małżonką  30  września  2019  r.,  ponieważ  przeprowadzili  się  wtedy  do  nowo  wybudowanego  budynku  mieszkalnego  jednorodzinnego  i  lokal  ten  nie  był  im  już  potrzebny.  Z  tytułu  tej  sprzedaży  Zainteresowany  nie  był  zobowiązany  zarejestrować  się  jako  czynny  podatnik  VAT  i  wykazać  podatek  należny.  Innych  nieruchomości  Wnioskodawca  nie  sprzedawał.    Status  prawny  Wnioskodawcy  przedstawia  się  następująco:  Zainteresowany  prowadzi  działalność  gospodarczą  w  zakresie  handlu  –  handel  żywym  drobiem,  który  kupuje  i  odsprzedaje  dalej.  Jest  to  działalność  odrębna  od  prowadzonej  przeze  niego  działalności  rolniczej.  Prowadzi  także  dział  specjalny  produkcji  rolnej  –  chów  (do  16-18  tygodnia  życia)  kurek  niosek,  które  następnie  sprzedaje  –  odrębnie  od  działalności  handlowej.  Działy  specjalne  produkcji  rolnej  prowadzi  jako  rolnik  ryczałtowy  (o  którym  mowa  w  art.  2  ust.  19  ustawy  o  VAT).  W  działalności  gospodarczej  (handel)  Wnioskodawca  korzysta  ze  zwolnienia  z  VAT,  o  którym  mowa  w  art.  113  ust.  1  ustawy  –  wartość  jego  sprzedaży  nie  przekracza  w  roku  podatkowym  kwoty  200.000,00  zł.   W  związku  z  powyższym  opisem  zadano  następujące  pytania. 1)    Czy  w  opisanym  powyżej  przypadku  powstanie  obowiązek  podatkowy  w  podatku  od  towarów  i  usług  i  czy  w  razie  powstania  takiego  obowiązku  Wnioskodawca  będzie  podatnikiem  VAT  czynnym,  zobowiązanym  do  rozliczenia  tego  podatku  z  budżetem  państwa,  stosownie  do  jego  udziału  w  przedmiotowej  nieruchomości?  –  pytanie  oznaczone  we  wniosku  nr  1. 2)    Jeżeli  obowiązek  podatkowy  powstanie,  to  czy  w  takim  przypadku  Wnioskodawca  będzie  musiał  rozliczać  z  budżetem  państwa  podatek  od  towarów  i  usług  także  od  pozostałych  czynności  które  wykonuję,  tj.  od  działalności  gospodarczej  w  zakresie  handlu  oraz  od  działu  specjalnego  produkcji  rolnej  (chów  i  sprzedaż  kurek-niosek  do  16-18  tygodnia  życia)?  –  pytanie  oznaczone  we  wniosku  nr  2.   Zdaniem  Wnioskodawcy:  1)    Omawiana  nieruchomość  została  nabyta  prywatnie,  nie  w  ramach  prowadzonej  działalności  gospodarczej.  Nie  stanowiła  nigdy  majątku  związanego  z  prowadzoną  działalnością  gospodarczą.  Sprzedaż  działek  także  będzie  miała  charakter  prywatny,  Wnioskodawca  nie  prowadzi  (ani  żaden  ze  współwłaścicieli)  działalności  gospodarczej  polegającej  na  obrocie  nieruchomościami  lub  pośrednictwie  z  tym  związanym.  Wobec  powyższego  w  omawianym  przypadku  nie  powstanie  obowiązek  podatkowy  w  podatku  od  towarów  i  usług. 2)    Ponieważ  w  odniesieniu  do  pytania  nr  1  stanowisko  Wnioskodawcy  jest  takie,  jak  podał  powyżej,  także  stanowisko  w  odniesieniu  do  drugiego  pytania  jest  podobne  –  ponieważ  nie  powstanie  obowiązek  podatkowy  w  przypadku  sprzedaży  działek,  nie  będzie  konieczności  rozliczania  z  budżetem  państwa  podatku  od  towarów  i  usług  w  związku  z  wykonywanymi  przez  Wnioskodawcę  innymi  czynnościami,  tj.  działalnością  gospodarczą  w  zakresie  handlu  i  działem  specjalnym  produkcji  rolnej.   W  świetle  obowiązującego  stanu  prawnego  stanowisko  Wnioskodawcy  w  sprawie  oceny  prawnej  przedstawionego  zdarzenia  przyszłego  w  zakresie  powstania  obowiązku  podatkowego  w  związku  ze  sprzedażą  udziału  w  nieruchomości,  tj.  działkach  niezabudowanych  o  nr  od  3  do  12  oraz  13  i  14,  dotyczące  pytania  oznaczonego  we  wniosku  nr  1  –  jest  prawidłowe.   Na  wstępie  należy  zaznaczyć,  że  zgodnie  z  art.  19a  ust.  1  ustawy  z  11  marca  2004  r.,  o  podatku  od  towarów  i  usług  (Dz.  U.  z  2021  r.  poz.  685  ze  zm.),  zwanej  dalej  ustawą,  obowiązek  podatkowy  powstaje  z  chwilą  dokonania  dostawy  towarów  lub  wykonania  usługi,  z  zastrzeżeniem  ust.  1a,  1b,  5  i  7-11,  art.  14  ust.  6,  art.  20,  art.  21  ust.  1  i  art.  138f.   Zgodnie  z  przepisem  art.  5  ust.  1  pkt  1  ustawy  opodatkowaniu  podatkiem  od  towarów  i  usług  podlegają  odpłatna  dostawa  towarów  i  odpłatne  świadczenie  usług  na  terytorium  kraju.    W  myśl  art.  7  ust.  1  ustawy,  przez  dostawę  towarów,  o  której  mowa  w  art.  5  ust.  1  pkt  1,  rozumie  się  przeniesienie  prawa  do  rozporządzania  towarami  jak  właściciel  (…).   Przez  towary  –  na  podstawie  art.  2  pkt  6  ustawy  –  rozumie  się  rzeczy  oraz  ich  części,  a  także  wszelkie  postacie  energii.    Biorąc  pod  uwagę  powyższe  przepisy  stwierdzić  należy,  że  grunt  spełnia  definicję  towaru  wynikającą  z  art.  2  pkt  6  ustawy,  a  jego  sprzedaż  jest  traktowana  jako  czynność  odpłatnej  dostawy  towarów  na  terytorium  kraju.    Nie  każda  jednak  czynność  stanowiąca  dostawę  towarów,  w  rozumieniu  art.  7  ust.  1  ustawy,  podlega  opodatkowaniu  podatkiem  od  towarów  i  usług,  ponieważ  aby  dana  czynność  była  opodatkowana  tym  podatkiem,  musi  być  wykonana  przez  podmiot,  który  w  związku  z  jej  wykonaniem  jest  podatnikiem  podatku  od  towarów  i  usług.    Podatnikami  –  według  zapisu  art.  15  ust.  1  ustawy  –  są  osoby  prawne,  jednostki  organizacyjne  niemające  osobowości  prawnej  oraz  osoby  fizyczne,  wykonujące  samodzielnie  działalność  gospodarczą,  o  której  mowa  w  ust.  2,  bez  względu  na  cel  lub  rezultat  takiej  działalności.    W  myśl  art.  15  ust.  2  ustawy,  działalność  gospodarcza  obejmuje  wszelką  działalność  producentów,  handlowców  lub  usługodawców,  w  tym  podmiotów  pozyskujących  zasoby  naturalne  oraz  rolników,  a  także  działalność  osób  wykonujących  wolne  zawody.  Działalność  gospodarcza  obejmuje  w  szczególności  czynności  polegające  na  wykorzystywaniu  towarów  lub  wartości  niematerialnych  i  prawnych  w  sposób  ciągły  dla  celów  zarobkowych.    Powyższe  oznacza,  że  dostawa  towarów,  w  tym  przypadku  gruntów,  podlegać  będzie  opodatkowaniu  podatkiem  od  towarów  i  usług  wyłącznie  wówczas,  gdy  czynność  podlegającą  opodatkowaniu  wykona  podmiot,  który  dla  tej  właśnie  czynności  będzie  działał  jako  podatnik.  Jednocześnie  okoliczności  dokonania  tej  czynności  powinny  nosić  znamiona  działalności  gospodarczej,  o  której  mowa  w  ustawie,  tzn.  powinny  polegać  na  wykorzystywaniu  towarów  lub  wartości  niematerialnych  i  prawnych  w  sposób  ciągły  dla  celów  zarobkowych.   Definicja  działalności  gospodarczej,  zawarta  w  ustawie,  ma  charakter  uniwersalny,  pozwalający  na  objęcie  pojęciem  „podatnik”  tych  wszystkich  podmiotów,  które  prowadzą  określoną  działalność,  występując  w  profesjonalnym  obrocie  gospodarczym.   Tym  samym,  nie  jest  działalnością  handlową,  a  zatem  i  gospodarczą,  sprzedaż  majątku  osobistego,  który  nie  został  nabyty  ani  też  wykorzystany  w  trakcie  jego  posiadania  w  celu  jego  odsprzedaży  i  nie  jest  związany  z  prowadzoną  działalnością  gospodarczą.   Zatem,  status  podatnika  podatku  od  towarów  i  usług  wynika  z  okoliczności  dokonywania  czynności  podlegających  opodatkowaniu  tym  podatkiem.  Dla  ustalenia,  czy  osoba  dokonująca  transakcji  sprzedaży  nieruchomości  jest  podatnikiem  podatku  VAT,  istotne  jest  stwierdzenie,  że  prowadzi  ona  działalność  gospodarczą  w  rozumieniu  przepisów  cytowanej  wyżej  ustawy.   Na  mocy  art.  9  ust.  1  Dyrektywy  2006/112/WE  Rady  z  dnia  28  listopada  2006  r.  w  sprawie  wspólnego  systemu  podatku  od  wartości  dodanej  (Dz.  Urz.  UE  L  347  z  11  grudnia  2006,  str.  1,  z  późn.  zm.),  „podatnikiem”  jest  każda  osoba  prowadząca  samodzielnie  w  dowolnym  miejscu  jakąkolwiek  działalność  gospodarczą,  bez  względu  na  cel  czy  też  rezultaty  takiej  działalności.   „Działalność  gospodarcza”  obejmuje  wszelką  działalność  producentów,  handlowców  lub  usługodawców,  włącznie  z  górnictwem,  działalnością  rolniczą  i  wykonywaniem  wolnych  zawodów  lub  uznanych  za  takie.  Za  działalność  gospodarczą  uznaje  się  w  szczególności  wykorzystywanie,  w  sposób  ciągły,  majątku  rzeczowego  lub  wartości  niematerialnych  w  celu  uzyskania  z  tego  tytułu  dochodu.   Jednocześnie,  w  art.  12  ust.  1  lit.  b)  powołanej  Dyrektywy  wskazano,  że  państwa  członkowskie  mogą  uznać  za  podatnika  każdego,  kto  okazjonalnie  dokonuje  transakcji  związanej  z  działalnością,  o  której  mowa  w  art.  9  ust.  1  akapit  drugi,  w  szczególności  dostawy  terenu  budowlanego.  „Teren  budowlany”  to  każdy  grunt  nieuzbrojony  lub  uzbrojony,  uznawany  za  teren  budowlany  przez  państwa  członkowskie  (art.  12  ust.  3  Dyrektywy  2006/112/WE).   Opodatkowaniu  podatkiem  VAT  podlega,  na  podstawie  art.  2  ust.  1  lit.  a)  Dyrektywy  2006/112/WE,  odpłatna  dostawa  towarów  na  terytorium  państwa  członkowskiego  przez  podatnika  działającego  w  takim  charakterze.   Z  przytoczonych  regulacji  wynika,  że  podatnikiem  podatku  od  towarów  i  usług  może  być  każda  osoba,  która  okazjonalnie  dokonuje  czynności  opodatkowanych,  przy  czym  czynności  te  winny  być  związane  z  działalnością  zdefiniowaną  jako  działalność  gospodarcza,  tj.  wszelką  działalnością  producentów,  handlowców  i  osób  świadczących  usługi,  włącznie  z  górnictwem,  działalnością  rolniczą  i  wykonywaniem  wolnych  zawodów  lub  uznanych  za  takie.   Warunkiem  opodatkowania  danej  czynności  podatkiem  od  towarów  i  usług  w  świetle  powyższych  przepisów,  jest  spełnienie  dwóch  przesłanek  łącznie:  po  pierwsze  dana  czynność  ujęta  jest  w  katalogu  czynności  podlegających  opodatkowaniu  podatkiem  od  towarów  i  usług,  po  drugie  –  czynność  została  wykonana  przez  podmiot,  który  w  związku  z  jej  wykonaniem  jest  podatnikiem  podatku  od  towarów  i  usług.   Właściwym  zatem  jest  wykluczenie  osób  fizycznych  z  grona  podatników  w  przypadku,  gdy  dokonują  sprzedaży,  przekazania  bądź  darowizny  towarów  stanowiących  część  majątku  osobistego,  tj.  majątku,  który  nie  został  nabyty  w  celu  jego  odsprzedaży,  bądź  wykonywania  innych  czynności  w  ramach  działalności  gospodarczej.   W  kontekście  powyższych  rozważań  nie  jest  podatnikiem  podatku  od  towarów  i  usług  ten,  kto  jako  osoba  fizyczna  dokonuje  jednorazowych  lub  okazjonalnych  transakcji,  za  które  nie  jest  przewidziana  ściśle  regularna  zapłata  oraz  nie  prowadzi  zorganizowanej,  czy  zarejestrowanej  działalności  gospodarczej,  a  tylko  np.  wyzbywa  się  majątku  osobistego.  Dokonywanie  określonych  czynności  incydentalnie,  poza  sferą  prowadzonej  działalności  gospodarczej,  również  nie  pozwala  na  uznanie  danego  podmiotu  za  podatnika  w  zakresie  tych  czynności.    Z  okoliczności  sprawy  wynika,  że  Wnioskodawca  i  jego  żona  są  współwłaścicielami  1/2  gruntu,  tj.  kilkunastu  działek  niezabudowanych.  Działki  powstały  po  wydzieleniu  z  inicjatywy  współwłaścicieli.  Przez  cały  okres  ich  posiadania  działki  te  były  wykorzystywane  rolniczo  –  do  produkcji  roślinnej  (zboża),  na  zasadzie  rolnika  ryczałtowego,  a  więc  do  czynności  zwolnionych  z  opodatkowania  podatkiem  VAT.  Działki  mające  być  przedmiotem  sprzedaży  nie  były  przedmiotem  umów  najmu,  dzierżawy,  innej  umowy  o  podobnym  charakterze,  ani  nie  były  udostępniane  odpłatnie  osobom  trzecim.  Dla  wyodrębnionych  działek  uzyskano  decyzje  o  warunkach  zabudowy  (zgoda  na  budowę  10  domów  jednorodzinnych).  Poza  tym,  na  przeznaczonych  do  sprzedaży  działkach  nie  dokonano  żadnych  innych  inwestycji  typu:  doprowadzenie  mediów,  ogrodzenie,  utwardzenie  terenu  itp.  Aby  poinformować  potencjalnych  nabywców  Wnioskodawca  umieścił  ogłoszenie  o  sprzedaży  w  sieci  internet,  skorzystał  także  z  oferty  lokalnego  biura  sprzedaży  nieruchomości. Wnioskodawca  nie  zamierza  udzielać  nabywcom  pełnomocnictwa  do  działania  w  swoim  imieniu  w  zakresie  dotyczącym  przygotowania  działek  do  sprzedaży.  Zainteresowany  prowadzi  działalność  gospodarczą  w  zakresie  handlu.  Jest  to  działalność  odrębna  od  prowadzonej  przez  niego  działalności  rolniczej.  Prowadzi  także  dział  specjalny  produkcji  rolnej  –  odrębnie  od  działalności  handlowej.  Działy  specjalne  produkcji  rolnej  prowadzi  jako  rolnik  ryczałtowy.  W  działalności  gospodarczej  (handel)  Wnioskodawca  korzysta  ze  zwolnienia  z  VAT,  o  którym  mowa  w  art.  113  ust.  1  ustawy  –  wartość  jego  sprzedaży  nie  przekracza  w  roku  podatkowym  kwoty  200.000,00  zł.   Wątpliwości  Wnioskodawcy  dotyczą  kwestii  powstania  obowiązku  podatkowego  w  związku  ze  sprzedażą  udziałów  w  nieruchomości,  tj.  działkach  niezabudowanych.    W  świetle  powyższego,  aby  wyjaśnić  wątpliwości  Wnioskodawcy  należy  w  pierwszej  kolejności  ustalić,  czy  w  okolicznościach  niniejszej  sprawy  Wnioskodawca  będzie  działał  w  charakterze  podatnika  zdefiniowanego  w  art.  15  ust.  1  ustawy.   Przyjęcie,  że  dany  podmiot  sprzedając  grunt  działa  w  charakterze  podatnika  prowadzącego  handlową  działalność  gospodarczą  (jako  handlowiec)  wymaga  ustalenia,  czy  jego  działalność  w  tym  zakresie  przybiera  formę  zawodową  (profesjonalną).  Przejawem  zaś  takiej  aktywności  określonej  osoby  w  zakresie  obrotu  nieruchomościami,  która  może  wskazywać,  że  jej  czynności  przybierają  formę  zorganizowaną  może  być  np.:  nabycie  terenu  przeznaczonego  pod  zabudowę,  jego  uzbrojenie,  wydzielenie  dróg  wewnętrznych,  działania  marketingowe  podjęte  w  celu  sprzedaży  działek,  wykraczające  poza  zwykłe  formy  ogłoszenia,  uzyskanie  decyzji  o  warunkach  zabudowy  terenu,  czy  wystąpienie  o  opracowanie  planu  zagospodarowania  przestrzennego  dla  sprzedawanego  obszaru,  prowadzenie  działalności  gospodarczej  w  zakresie  usług  deweloperskich  lub  innych  tego  rodzaju  usług  o  zbliżonym  charakterze.   Z  orzeczenia  Trybunału  Sprawiedliwości  Unii  Europejskiej  z  15  września  2011  r.  w  sprawach  połączonych  Jarosław  Słaby  przeciwko  Ministrowi  Finansów  (C-180/10)  oraz  Emilian  Kuć  i  Halina  Jeziorska-Kuć  przeciwko  Dyrektorowi  Izby  Skarbowej  w  Warszawie  (C-181/10)  wynika,  że  czynności  związane  ze  zwykłym  wykonywaniem  prawa  własności  nie  mogą  same  z  siebie  być  uznawane  za  prowadzenie  działalności  gospodarczej.  Sama  liczba  i  zakres  transakcji  sprzedaży  nie  mogą  stanowić  kryterium  rozróżnienia  między  czynnościami  dokonywanymi  prywatnie,  które  znajdują  się  poza  zakresem  zastosowania  Dyrektywy,  a  czynnościami  stanowiącymi  działalność  gospodarczą.  Podobnie  –  zdaniem  Trybunału  –  okoliczność,  że  przed  sprzedażą  zainteresowany  dokonał  podziału  gruntu  na  działki  w  celu  osiągnięcia  wyższej  ceny  łącznej.  Całość  powyższych  elementów  może  bowiem  odnosić  się  do  zarządzania  majątkiem  prywatnym  zainteresowanego.    Co  istotne  –  jak  wskazał  TSUE  –  dla  uznania,  że  czynność  sprzedaży  działek  następuje  w  ramach  zarządu  majątkiem  prywatnym  nie  ma  znaczenia  fakt,  że  podmiot  dokonujący  dostawy  jest  „rolnikiem  ryczałtowym”.  Według  TSUE  sprzedaż  działek  przekształconych  z  rolnych  na  budowlane  nie  podlega  opodatkowaniu  podatkiem  VAT,  jeżeli  następuje  w  ramach  zarządzania  majątkiem  prywatnym.  Trybunał  orzekł,  że  „osoby  fizycznej,  która  prowadziła  działalność  rolniczą  na  gruncie  nabytym  ze  zwolnieniem  z  podatku  od  wartości  dodanej  i  przekształconym  wskutek  zmiany  planu  zagospodarowania  przestrzennego  niezależnej  od  woli  tej  osoby  w  grunt  przeznaczony  pod  zabudowę,  nie  można  uznać  za  podatnika  podatku  od  wartości  dodanej  w  rozumieniu  prawa  UE,  kiedy  dokonuje  ona  sprzedaży  tego  gruntu,  jeżeli  sprzedaż  ta  następuje  w  ramach  zarządu  majątkiem  prywatnym  tej  osoby”.    Inaczej  jest  natomiast  –  jak  wyjaśnił  Trybunał  –  w  przypadku  gdy  zainteresowany  podejmuje  aktywne  działania  w  zakresie  obrotu  nieruchomościami,  angażując  środki  podobne  do  wykorzystywanych  przez  producentów,  handlowców  i  usługodawców  w  rozumieniu  art.  9  ust.  1  akapit  drugi  Dyrektywy  112.  Zatem  za  podatnika  należy  uznać  osobę,  która  w  celu  dokonania  sprzedaży  gruntów  angażuje  podobne  środki  wykazując  aktywność  w  przedmiocie  zbycia  nieruchomości  porównywalną  do  działań  podmiotów  zajmujących  się  profesjonalnie  tego  rodzaju  obrotem,  tj.  działania  wykraczające  poza  zakres  zwykłego  zarządu  majątkiem  prywatnym.    W  rozumieniu  powyższych  twierdzeń  pomóc  mogą  zapisy  orzeczenia  Naczelnego  Sądu  Administracyjnego  w  Warszawie  z  29  października  2007  r.,  sygn.  akt  I  FPS  3/07,  w  myśl  którego  formalny  status  danego  podmiotu  jako  podatnika  zarejestrowanego,  a  także  okoliczność,  że  dana  czynność  została  wykonana  wielokrotnie  lub  jednorazowo,  lecz  z  zamiarem  częstotliwości  nie  mogą  przesądzać  o  opodatkowaniu  tej  czynności  bez  każdorazowego  ustalenia,  czy  w  odniesieniu  do  konkretnej  czynności  podmiot  ten  występował  w  charakterze  podatnika  podatku  VAT.    W  tym  miejscu  podkreślić  należy,  że  pojęcie  „majątku  prywatnego”  nie  występuje  na  gruncie  analizowanych  przepisów  ustawy,  jednakże  wynika  z  wykładni  art.  15  ust.  2  ustawy,  w  której  zasadnym  jest  odwołanie  się  do  treści  orzeczenia  TSUE  w  sprawie  C-291/92  (Finanzamt  Uelzen  v.  Dieter  Armbrecht),  które  dotyczyło  kwestii  opodatkowania  sprzedaży  przez  osobę,  będącą  podatnikiem  podatku  od  wartości  dodanej,  części  majątku  niewykorzystywanej  do  prowadzonej  działalności  gospodarczej,  a  służącej  jej  do  celów  prywatnych.  „Majątek  prywatny”  to  zatem  taka  część  majątku  danej  osoby  fizycznej,  która  nie  jest  przez  nią  przeznaczona  ani  wykorzystywana  dla  potrzeb  prowadzonej  działalności  gospodarczej.  Ze  wskazanego  orzeczenia  wynika  zatem,  że  podatnik  musi  w  całym  okresie  posiadania  danej  nieruchomości  wykazywać  zamiar  wykorzystywania  części  nieruchomości  w  ramach  majątku  osobistego.  Przykładem  takiego  wykorzystania  nieruchomości  mogłoby  być,  np.  wybudowanie  domu  dla  zaspokojenia  własnych  potrzeb  mieszkaniowych.  Potwierdzone  to  zostało  również  w  wyroku  TSUE  z  21  kwietnia  2005  r.,  sygn.  akt  C-25/03  Finanzamt  Bergisch  Gladbach  v.  HE,  który  stwierdził,  że  majątek  prywatny  to  mienie  wykorzystywane  dla  zaspokojenia  potrzeb  własnych.    Biorąc  pod  uwagę  powołane  przepisy  oraz  opis  sprawy,  tj.  w  szczególności,  że  przez  cały  okres  posiadania  działek  były  one  wykorzystywane  rolniczo  –  do  produkcji  roślinnej  (zboża),  na  zasadzie  rolnika  ryczałtowego,  należy  stwierdzić,  że  w  analizowanej  sytuacji  brak  będzie  podstaw  do  uznania  Wnioskodawcy  –  w  związku  ze  sprzedażą  działek  –  za  podatnika  podatku  od  towarów  i  usług  prowadzącego  działalność  gospodarczą  w  zakresie  handlu  nieruchomościami,  a  w  konsekwencji  uznania,  że  sprzedaż  działek  będzie  podlegać  opodatkowaniu  podatkiem  VAT.   Brak  jest  bowiem  przesłanek  świadczących  o  takiej  aktywności  Wnioskodawcy  w  przedmiocie  zbycia  działek,  która  byłaby  porównywalna  do  działań  podmiotów  zajmujących  się  profesjonalnie  tego  rodzaju  obrotem  (brak  przesłanek  zawodowego  –  stałego  i  zorganizowanego  charakteru  działalności).  Nie  wystąpił  bowiem  ciąg  zdarzeń,  które  jednoznacznie  przesądzałyby,  że  sprzedaż  działek  będzie  wypełniała  przesłanki  działalności  gospodarczej.    Tym  samym,  Wnioskodawca  dokonując  sprzedaży  działek  objętych  wnioskiem  nie  będzie  działał  w  charakterze  –  zdefiniowanego  w  art.  15  ust.  1  ustawy  –  podatnika  podatku  VAT  prowadzącego  działalność  gospodarczą  w  rozumieniu  art.  15  ust.  2  ustawy,  a  sprzedaż  tych  działek  nie  będzie  podlegać  opodatkowaniu  podatkiem  VAT.    Z  uwagi  na  fakt,  iż  w  wyniku  sprzedaży  działek  nie  dojdzie  do  odpłatnej  dostawy  towarów  podlegającej  opodatkowaniu  podatkiem  od  towarów  i  usług,  nie  powstanie  również  obowiązek  podatkowy  w  podatku  VAT.    Podsumowując,  przy  sprzedaży  udziału  w  nieruchomości,  tj.  działkach  niezabudowanych  o  nr  od  3  do  12  oraz  13  i  14  nie  powstanie  obowiązek  podatkowy  w  podatku  od  towarów  i  usług.    Zatem  stanowisko  Wnioskodawcy  w  kwestii  dotyczącej  pytania  oznaczonego  we  wniosku  nr  1  należało  uznać  jako  prawidłowe.    Z  uwagi  na  fakt,  iż  przy  sprzedaży  działek  nie  powstanie  obowiązek  podatkowy  w  podatku  VAT,  to  pytanie  dotyczące  obowiązku  rozliczania  podatku  od  pozostałych  czynności,  tj.  działalności  gospodarczej  w  zakresie  handlu  oraz  działu  specjalnego  produkcji  rolnej  (oznaczone  we  wniosku  nr  2)  nie  wymaga  odpowiedzi.    Jednocześnie  podkreślić  należy,  że  tut.  Organ  wydając  interpretację  przepisów  prawa  podatkowego  na  podstawie  art.  14b  §  1  Ordynacji  podatkowej  nie  prowadzi  postępowania  podatkowego  w  rozumieniu  tej  ustawy.  Niniejsza  interpretacja  indywidualna  ogranicza  się  wyłącznie  do  udzielenia  pisemnej  informacji  co  do  zakresu  i  sposobu  zastosowania  prawa  podatkowego  w  okolicznościach  stanu  faktycznego/zdarzenia  przyszłego  podanego  przez  Wnioskodawcę.  Tut.  Organ  informuje,  iż  nie  jest  właściwy  do  przeprowadzenia  postępowania  dowodowego,  które  w  przedmiotowej  sprawie  umożliwiłoby  weryfikację  opisanego  stanu  faktycznego/zdarzenia  przyszłego.   Zaznacza  się  także,  że  zgodnie  z  art.  14b  §  3  Ordynacji  podatkowej,  składający  wniosek  o  wydanie  interpretacji  indywidualnej  obowiązany  jest  do  wyczerpującego  przedstawienia  zaistniałego  stanu  faktycznego  albo  zdarzenia  przyszłego.  Organ  jest  ściśle  związany  przedstawionym  we  wniosku  stanem  faktycznym  (opisem  zdarzenia  przyszłego).  Zainteresowany  ponosi  ryzyko  związane  z  ewentualnym  błędnym  lub  nieprecyzyjnym  przedstawieniem  we  wniosku  opisu  stanu  faktycznego  (zdarzenia  przyszłego).  Interpretacja  indywidualna  wywołuje  skutki  prawnopodatkowe  tylko  wtedy,  kiedy  rzeczywisty  stan  faktyczny  sprawy  będącej  przedmiotem  interpretacji  pokrywał  się  będzie  ze  stanem  faktycznym  (opisem  zdarzenia  przyszłego)  podanym  przez  Wnioskodawcę  w  złożonym  wniosku.  W  związku  z  powyższym,  niniejsza  interpretacja  została  wydana  na  podstawie  wskazania  we  wniosku,  że  „W  roku  2019  z  inicjatywy  współwłaścicieli  dokonano  podziału  części  nieruchomości  wyodrębniając  10  działek  budowlanych  o  numerach  od  3  do  12  oraz  dwie  drogi  (działki  o  numerach  13  i  14).  (…).  Przez  cały  okres  ich  posiadania  działki  te  były  wykorzystywane  rolniczo  –  do  produkcji  roślinnej  (zboża),  na  zasadzie  rolnika  ryczałtowego  (…)”.   W  kwestii  skutków  prawnych,  jakie  wywołuje  interpretacja  indywidualna  wydana  dla  Wnioskodawcy,  należy  stwierdzić,  że  w  myśl  art.  14b  §  1  ustawy  Ordynacja  podatkowa,  Dyrektor  Krajowej  Informacji  Skarbowej,  na  wniosek  zainteresowanego,  wydaje,  w  jego  indywidualnej  sprawie,  interpretację  przepisów  prawa  podatkowego  (interpretację  indywidualną).  Mając  na  uwadze,  że  wniosek  o  wydanie  interpretacji  przepisów  prawa  podatkowego  złożył  Pan  M,  zaznacza  się,  że  interpretacja  nie  wywiera  skutku  prawnego  dla  pozostałych  współwłaścicieli  działek.   Interpretacja  dotyczy  zdarzenia  przyszłego  przedstawionego  przez  Wnioskodawcę  i  stanu  prawnego  obowiązującego  w  dniu  wydania  interpretacji.   Zgodnie  z  art.  14na  §  1  Ordynacji  podatkowej  przepisów  art.  14k-14n  nie  stosuje  się,  jeżeli  stan  faktyczny  lub  zdarzenie  przyszłe  będące  przedmiotem  interpretacji  indywidualnej  stanowi  element  czynności  będących  przedmiotem  decyzji  wydanej: 1)    z  zastosowaniem  art.  119a; 2)    w  związku  z  wystąpieniem  nadużycia  prawa,  o  którym  mowa  w  art.  5  ust.  5  ustawy  z  dnia  11  marca  2004  r.  o  podatku  od  towarów  i  usług; 3)    z  zastosowaniem  środków  ograniczających  umowne  korzyści.   Przepisów  art.  14k-14n  nie  stosuje  się,  jeżeli  korzyść  podatkowa,  stwierdzona  w  decyzjach  wymienionych  w  §  1,  jest  skutkiem  zastosowania  się  do  utrwalonej  praktyki  interpretacyjnej,  interpretacji  ogólnej  lub  objaśnień  podatkowych  (art.  14na  §  2  Ordynacji  podatkowej).   Powyższe  unormowania  należy  odczytywać  łącznie  z  przepisami  art.  33  ustawy  z  23  października  2018  r.  o  zmianie  ustawy  o  podatku  dochodowym  od  osób  fizycznych,  ustawy  o  podatku  dochodowym  od  osób  prawnych,  ustawy  –  Ordynacja  podatkowa  oraz  niektórych  innych  ustaw  (Dz.  U.  poz.  2193  ze  zm.),  wprowadzającymi  regulacje  intertemporalne.    Stronie  przysługuje  prawo  do  wniesienia  skargi  na  niniejszą  interpretację  przepisów  prawa  podatkowego  z  powodu  jej  niezgodności  z  prawem.  Skargę  wnosi  się  do  Wojewódzkiego  Sądu  Administracyjnego  za  pośrednictwem  organu,  którego  działanie,  bezczynność  lub  przewlekłe  prowadzenie  postępowania  jest  przedmiotem  skargi  (art.  54  §  1  ww.  ustawy  z  dnia  30  sierpnia  2002  r.  Prawo  o  postępowaniu  przed  sądami  administracyjnymi  –  Dz.  U.  z  2019  r.  poz.  2325  ze  zm.).  Skargę  wnosi  się  w  dwóch  egzemplarzach  (art.  47  §  1  ww.  ustawy)  na  adres:  Krajowa  Informacja  Skarbowa,  ul.  Teodora  Sixta  17,  43-300  Bielsko-Biała  lub  drogą  elektroniczną  na  adres  Elektronicznej  Skrzynki  Podawczej  Krajowej  Informacji  Skarbowej  na  platformie  ePUAP:  /KIS/SkrytkaESP  (art.  54  §  1a  ww.  ustawy),  w  terminie  trzydziestu  dni  od  dnia  doręczenia  skarżącemu  rozstrzygnięcia  w  sprawie  albo  aktu,  o  którym  mowa  w  art.  3  §  2  pkt  4a  (art.  53  §  1  ww.  ustawy).  W  przypadku  wnoszenia  skargi  w  okresie  obowiązywania  stanu  zagrożenia  epidemicznego  i  stanu  epidemii  jako  najwłaściwszy  proponuje  się  kontakt  z  wykorzystaniem  systemu  teleinformatycznego  ePUAP.  W  przypadku  pism  i  załączników  wnoszonych  w  formie  dokumentu  elektronicznego  odpisów  nie  dołącza  się  (art.  47  §  3  ww.  ustawy).   Jednocześnie,  zgodnie  z  art.  57a  ww.  ustawy,  skarga  na  pisemną  interpretację  przepisów  prawa  podatkowego  wydaną  w  indywidualnej  sprawie,  opinię  zabezpieczającą  i  odmowę  wydania  opinii  zabezpieczającej  może  być  oparta  wyłącznie  na  zarzucie  naruszenia  przepisów  postępowania,  dopuszczeniu  się  błędu  wykładni  lub  niewłaściwej  oceny  co  do  zastosowania  przepisu  prawa  materialnego.  Sąd  administracyjny  jest  związany  zarzutami  skargi  oraz  powołaną  podstawą  prawną.