0112-KDIL1-2.4012.525.2021.3.PM

INTERPRETACJA  INDYWIDUALNA Na  podstawie  art.  13  §  2a,  art.  14b  §  1  ustawy  z  29  sierpnia  1997  r.  Ordynacja  podatkowa  (Dz.  U.  z  2021  r.  poz.  1540  ze  zm.)  Dyrektor  Krajowej  Informacji  Skarbowej  stwierdza,  że  stanowisko  Wnioskodawcy  przedstawione  we  wniosku  z  12  sierpnia  2021  r.  (data  wpływu  13  sierpnia  2021  r.),  uzupełnionym  pismem  z  4  października  2021  r.  (data  wpływu  8  października  2021  r.)  oraz  pismem  z  27  października  2021  r.  (data  wpływu  28  października  2021  r.)  o  wydanie  interpretacji  przepisów  prawa  podatkowego  dotyczącej  podatku  od  towarów  i  usług  w  zakresie  zwolnienia  od  podatku  sprzedaży  nieruchomości  w  części  niezabudowanej  działki  o  nr  4  (druga  część  pytania  oznaczonego  we  wniosku  nr  2)  –  jest  nieprawidłowe.   UZASADNIENIE   13  sierpnia  2021  r.  wpłynął  do  tutejszego  organu  ww.  wniosek  o  wydanie  interpretacji  indywidualnej  dotyczącej  podatku  od  towarów  i  usług  w  zakresie  zwolnienia  od  podatku  sprzedaży  nieruchomości  w  części  niezabudowanej  działki  o  nr  4  (druga  część  pytania  oznaczonego  we  wniosku  nr  2). Wniosek  został  uzupełniony  pismem  z  4  października  2021  r.  oraz  pismem  z  27  października  2021  r.  odpowiednio  o  doprecyzowanie  opisu  sprawy,  przeformułowanie  pytania  oraz  stanowiska  w  sprawie,  jak  również  dokument  potwierdzenia  przelewu  opłaty.    We  wniosku  przedstawiono  następujące  zdarzenie  przyszłe. Przedsiębiorca  A,  zwany  dalej  podatnikiem,  Stroną  lub  Wnioskodawcą,  prowadzi  samodzielną  działalność  gospodarczą  w  zakresie  tzw.  siłowni,  służącej  poprawie  kondycji  fizycznej,  PKD  96.04.Z.  Strona  jest  podatnikiem  czynnym  VAT,  zobowiązanym  do  składania  deklaracji  miesięcznych.  Strona  w  zakresie  podatku  dochodowego  od  osób  fizycznych  przy  prowadzeniu  samodzielnej  działalności  gospodarczej  jest  zobowiązana  do  prowadzenia  podatkowej  księgi  przychodów  i  rozchodów,  zwanej  dalej  w  skrócie  księgą,  i  przewiduje  że  ww.  księgę  będzie  prowadziła  także  w  następnych  latach  podatkowych.  Od  uzyskanego  dochodu  z  tytułu  prowadzenia  samodzielnej  działalności  gospodarczej  podatnik  zobowiązany  jest  opłacać  podatek  dochodowy  od  osób  fizycznych  według  stawki  liniowej  w  wysokości  19,00  %.  Strona  przewiduje,  iż  podatek  dochodowy  od  osób  fizycznych  na  zasadach  opisanych  powyżej,  Wnioskodawca  będzie  od  dochodów  uzyskiwanych  z  tytułu  prowadzenia  działalności  opłacać  także  w  latach  podatkowych  następnych.   15  czerwca  2021  r.  Pan  A,  ale  nie  jako  przedsiębiorca  tylko  jako  osoba  fizyczna,  nabył  sporządzając  stosowny  akt  notarialny  od  osób  fizycznych  nie  będących  podatnikami  VAT  czynnymi  za  kwotę  440.000,00  zł  nieruchomość  zabudowaną,  składającą  się  dwóch  działek  i  zabudowaną  budynkiem  mieszkalnym  oraz  budynkiem  niemieszkalnym,  które  to  budynki  zostały  wybudowane  i  przyjęte  do  użytkowania  w  roku  2010,  zwaną  dalej  w  skrócie  nieruchomością  zabudowaną.  Sprzedający  nie  udokumentowali  sprzedaży  nieruchomości  fakturą.   Zgodnie  z  planem  zagospodarowania  przestrzennego  Gminy,  opisana  powyżej  nieruchomość  znajduje  się  na  terenach  zabudowy  letniskowej.   1  lipca  2021  r.  A.  opisaną  powyżej  nieruchomość  zabudowaną  wynajął  spółce  cywilnej  prowadzącej  działalność,  na  cele  związane  z  prowadzoną  przez  ww.  spółkę  działalnością  gospodarczą  w  zakresie  PKD:  55.20.Z  obiekty  noclegowe  turystyczne  i  miejsca  krótkotrwałego  wypoczynku  za  kwotę  czynszu  miesięcznego  brutto  w  wysokości  1.500,00  zł.   Podatnik  nie  wpisał  i  nie  zamierza  wpisać  nabytych  środków  trwałych  pobudowanych  na  ww.  nieruchomości  zabudowanej  (tj.  budynku  mieszkalnego  i  budynku  niemieszkalnego)  w  ramach  prowadzonej  przez  siebie  działalności  gospodarczej  i  nie  zamierza  wykorzystywać  ww.  nieruchomości  zabudowanej  oraz  budynków  w  ramach  prowadzonej  samodzielnie  działalności  gospodarczej.    W  sierpniu  2021  r.  Wnioskodawca  zawiadomił  w  formie  pisemnej  Naczelnika  Urzędu  Skarbowego,  który  jest  dla  podatnika  właściwy  miejscowo  w  zakresie  podatku  dochodowego  od  osób  fizycznych,  że  stosownie  do  art.  9  ust.  1  ustawy  z  20  listopada  1998  r.  o  zryczałtowanym  podatku  dochodowym  od  niektórych  przychodów  osiąganych  przez  osoby  fizyczne,  iż  od  1  lipca  2021  r.  będzie  uzyskiwał  przychody  z  tytułu  wynajmu  budynku  mieszkalnego  oraz  oświadczył  że  ww.  przychody  w  roku  2021  będą  opodatkowane  zryczałtowanym  podatkiem  dochodowym  od  osób  fizycznych  od  przychodów  ewidencjonowanych,  wg  stawki  podatkowej  w  wysokości  8,5  %.  Jednocześnie  Strona  mając  za  podstawę  art.  21  ust.  1c  ustawy  o  podatku  dochodowym  zryczałtowanym  oświadczyła,  iż  zaliczki  na  ww.  podatek  będzie  opłacać  kwartalnie,  a  pierwszą  zaliczkę  na  podatek  dochodowy  od  osób  fizycznych  podatnik  wpłaci  na  rachunek  bankowy  Urzędu  Skarbowego  do  20  października  2021  r.   Strona  przewiduje,  iż  opisaną  na  wstępie  nieruchomość  zabudowaną  sprzeda  przed  upływem  5  lat,  licząc  od  końca  roku  jej  nabycia,  tj.  od  roku  2021.  Podatnik  zamierza  przez  najbliższe  6  kolejnych  lat  prowadzić  samodzielną  działalność  gospodarczą.  Podatnik  w  okresie  najbliższych  6  lat  nie  zamierza  opisanych  powyżej  budynków  remontować  ani  też  dokonywać  ich  rozbudowy  czy  też  adaptacji.   W  uzupełnieniu  do  wniosku  z  4  października  2021  r.  Zainteresowany  wskazał,  że  budynek  mieszkalny  oraz  budynek  niemieszkalny  są  posadowione  na  działce  numer  5.   Wnioskodawcy  w  stosunku  do  ww.  budynków  nie  przysługiwało  prawo  obniżenia  kwoty  podatku  należnego  o  kwotę  podatku  naliczonego.   W  okresie  od  pierwszego  zasiedlenia  ww.  budynków  w  roku  2010  do  momentu  w  przyszłości  sprzedaży  opisanych  we  wniosku  nieruchomości  oraz  budynków  nie  były  ponoszone  oraz  nie  będą  w  przyszłości  ponoszone  wydatki  na  ich  ulepszenie  w  rozumieniu  przepisów  ustawy  o  podatku  dochodowym  od  osób  fizycznych,  które  to  wydatki  stanowiły  lub  będą  stanowić  w  przyszłości  co  najmniej  30,00  %  wartości  początkowej  ww.  obiektów.   Opisane  powyżej  budynki  nie  były  wykorzystywane  oraz  nie  będą  wykorzystywane  w  przyszłości  na  cele  działalności  zwolnionej  z  opodatkowania  podatkiem  od  towarów  i  usług.   Jedna  z  działek  niezabudowanych,  tj.  działka  nr  4  położona  jest  w  ewidencji  gruntów  opisana  jako  inne  tereny  zabudowane  o  powierzchni  0,0083  ha,  oznaczenie  gruntów  Bi  oraz  grunty  zadrzewione  i  zakrzaczone  na  użytkach  rolnych  o  powierzchni  0,0063  ha,  oznaczenie  gruntów  Lzr-PsV,  zwana  dalej  w  skrócie  nieruchomością  niezabudowaną.   Budynki  znajdują  się  wyłącznie  na  jednej  działce.  Jako  niezabudowana  działka  nie  była  wykorzystywana  przez  Wnioskodawcę  i  nie  będzie  w  przyszłości  wykorzystywana  przez  Wnioskodawcę  od  momentu  jej  nabycia  do  momentu  jej  sprzedaży,  wyłącznie  na  cele  związane  z  działalnością  zwolnioną  z  opodatkowania  podatkiem  od  towarów  i  usług.    Zainteresowany  z  tytułu  nabycia  niezabudowanej  działki  nie  przysługiwało  prawo  do  obniżenia  kwoty  podatku  należnego  o  podatek  naliczony.   Ponadto  Wnioskodawca  wskazał,  że  po  dniu  nabycia  nieruchomości  nie  występował  osobiście  lub  też  za  pośrednictwem  pełnomocnika  lub  osoby  trzeciej  o  zmianę  przeznaczenia  opisanych  we  wniosku  nieruchomości  w  planie  zagospodarowania  przestrzennego  oraz  nie  zamierza  występować  w  przyszłości  o  zmianę  przeznaczenia  opisanych  we  wniosku  nieruchomości  w  planie  zagospodarowania  przestrzennego.   Zainteresowany  nie  zamierza  w  przyszłości  podejmować  jakichkolwiek  aktywnych  działań  marketingowych  w  celu  sprzedaży  ww.  nieruchomości  (np.  reklama),  wykraczających  poza  zwykłe  formy  ogłoszenia.   Wnioskodawca  środki  finansowe  ze  sprzedaży  nieruchomości  wskazanej  w  opisie  zamierza  w  przyszłości  przeznaczyć  na  cele  osobiste,  bez  bliższego  sprecyzowania  jakie  to  mogą  być  konkretnie  cele.  Być  może  podaruje  ww.  środki  finansowe  dla  dzieci.   Zainteresowany  nie  dokonywał  oraz  w  przyszłości  nie  będzie  dokonywał  osobiście  lub  też  za  pośrednictwem  osób  trzecich  –  do  chwili  sprzedaży  w  przyszłości  ww.  nieruchomości  –  jakichkolwiek  czynności  w  celu  przygotowania  opisanych  we  wniosku  nieruchomości  do  sprzedaży  (tj.  działań  zmierzających  do  zwiększenia  wartości  lub  atrakcyjności  nieruchomości).   Wnioskodawca  poza  opisaną  we  wniosku  nieruchomością  (osobiście  lub  za  pośrednictwem  osób  trzecich  działających  w  imieniu  strony)  nie  dokonywał  nabycia  innych  nieruchomości.  Zainteresowany  w  przyszłości  zamierza,  jeżeli  pozwolą  mu  na  to  zdrowie  i  możliwości  finansowe,  okazjonalnie  za  dobrą  cenę  nabyć  nieruchomości  z  przeznaczeniem  na  cele  rekreacyjne,  które  w  przyszłości  zamierza  podarować  swoim  dzieciom  lub  dziecku.  Strona  nie  zamierza  nabytych  ewentualnie  nieruchomości  w  przyszłości  sprzedawać  oraz  nie  zamierza  w  przyszłości  zajmować  się  działalnością  w  zakresie  handlu  nieruchomościami.   W  piśmie  z  27  października  2021  r.  Zainteresowany  wskazał,  że  niezabudowana  działka,  od  momentu  zakupu  do  momentu  jej  sprzedaży,  nie  była  i  nie  będzie  w  przyszłości  udostępniana  osobom  fizycznym  lub  podmiotom  gospodarczym  na  podstawie  umów  cywilnoprawnych,  np.  najem,  dzierżawa,  itp.   W  związku  z  powyższym  opisem  zadano  następujące  pytanie  (ostatecznie  sformułowane  w  piśmie  z  4  października  2021  r.). Czy  w  przyszłości  podatnik  dokonując  dostawy  (sprzedaży)  opisanej  powyżej  nieruchomości  niezabudowanej,  jako  podatnik  VAT  czynny,  będzie  miał  prawo  do  uznania,  iż  niniejsza  dostawa  (sprzedaż)  ww.  nieruchomości  będzie  zwolniona  z  opodatkowania  podatkiem  do  towarów  i  usług  (druga  część  pytania  oznaczonego  we  wniosku  nr  2)?   Zdaniem  Wnioskodawcy,  wskazać  należy,  iż  za  towar  w  ustawie  o  podatku  od  towarów  i  usług  uznaje  się  także  grunt  oraz  wybudowane  na  nim  budynki  czy  też  budowle.  W  przedmiotowej  sprawie  Stronie  jako  podatkowi  VAT  czynnemu  nie  przysługiwało  na  podstawie  art.  86  ust.  1  ustawy  o  podatku  od  towarów  i  usług,  prawo  do  odliczenia  od  podatku  należnego  na  podatku  naliczonego  związanego  z  nabyciem  opisanej  na  wstępie  nieruchomości  zabudowanej  oraz  nieruchomości  niezabudowanej.    Nadto  wskazać  należy,  iż  podatnik  w  przyszłości  nie  ma  zamiaru  dokonywać  remontów  ani  też  adaptacji  w  budynkach  wybudowanych  na  niniejszej  nieruchomości  zabudowanej  oraz  nie  zamierza  w  przyszłości  ponosić  wydatków  na  modernizację  ww.  budynków  które  przekroczyłyby  30,00  %  ich  wartości  początkowej.  Wskazać  dodatkowo  należy,  iż  z  tytułu  nabycia  opisanych  we  wniosku  nieruchomości  nie  przysługiwało  Wnioskodawcy  prawo  do  obniżenia  podatku  należnego  wyszczególnionego  w  fakturach  dokumentujących  ich  nabycie.    Dlatego  też  reasumując  powyższe,  stosownie  do  art.  43  ust.  1  pkt.  10,  pkt.  10a  i  pkt.  10b  ustawy  o  podatku  od  towarów  i  usług  należy  uznać,  iż  w  przyszłości  podatnik  dokonując  dostawy  (sprzedaży)  opisanej  powyżej  nieruchomości  zabudowanej  oraz  opisanej  powyżej  nieruchomości  niezabudowanej,  jako  podatnik  VAT  czynny,  będzie  miał  prawo  do  uznania,  iż  niniejsza  dostawa  (sprzedaż)  ww.  nieruchomości  będzie  zwolniona  z  opodatkowania  podatkiem  do  towarów  i  usług.   W  świetle  obowiązującego  stanu  prawnego  stanowisko  Wnioskodawcy  w  sprawie  oceny  prawnej  przedstawionego  zdarzenia  przyszłego  –  dotyczącego  drugiej  części  pytania  oznaczonego  we  wniosku  nr  2  –  jest  nieprawidłowe.   Zgodnie  z  przepisem  art.  5  ust.  1  pkt  1  ustawy  z  11  marca  2004  r.  o  podatku  od  towarów  i  usług  (Dz.  U.  z  2021  r.  poz.  685  ze  zm.),  zwanej  dalej  ustawą,  opodatkowaniu  podatkiem  od  towarów  i  usług  podlegają  odpłatna  dostawa  towarów  i  odpłatne  świadczenie  usług  na terytorium  kraju.    Przez  towary,  stosownie  do  art.  2  pkt  6  ustawy,  rozumie  się  rzeczy  oraz  ich  części,  a  także  wszelkie  postacie  energii.    Pojęcie  dostawy  towarów  ustawodawca  zdefiniował  w  art.  7  ust.  1  ustawy.  Zgodnie  z  tym  przepisem  przez  dostawę  towarów,  o  której  mowa  w  art.  5  ust.  1  pkt  1,  rozumie  się  przeniesienie  prawa  do  rozporządzania  towarami  jak  właściciel  (…).   Przy  czym  dostawa  towarów  mieści  się  w  definicji  sprzedaży,  określonej  w  art.  2  pkt  22  ustawy,  który  stanowi,  że  przez  sprzedaż  rozumie  się  odpłatną  dostawę  towarów  i  odpłatne  świadczenie  usług  na  terytorium  kraju,  eksport  towarów  oraz  wewnątrzwspólnotową  dostawę  towarów.    Należy  podkreślić,  że  co  do  zasady  dla  uznania,  że  dostawa  towarów  oraz  świadczenie  usług  podlega  opodatkowaniu  podatkiem  od  towarów  i  usług,  bezwzględnym  warunkiem  jest  „odpłatność”  za  daną  czynność,  co  wynika  wprost  z  cyt.  wyżej  przepisu  art.  5  ust.  1  pkt  1  ustawy.  Odpłatność  oznacza  wykonanie  czynności  (dostawy  towarów  oraz  świadczenia  usług)  za  wynagrodzeniem.  W  znaczeniu  potocznym  wynagrodzenie  to  zapłata  za  pracę,  należność,  a  także  odszkodowanie.  Natomiast  odpłatny  to  taki,  który  wymaga  zapłacenia,  zwrotu  kosztów,  płatny.    Należy  więc  przyjąć,  że  w  oparciu  o  definicję  zawartą  w  art.  2  pkt  6  ustawy,  zbycie  nieruchomości  gruntowych  (działek),  traktowane  jest  jako  czynność  odpłatnej  dostawy  towarów,  o  której  mowa  w  art.  7  ust.  1  ustawy.    Stosownie  do  art.  8  ust.  1  ustawy,  przez  świadczenie  usług,  o  którym  mowa  w  art.  5  ust.  1  pkt  1,  rozumie  się  każde  świadczenie  na  rzecz  osoby  fizycznej,  osoby  prawnej  lub  jednostki  organizacyjnej  niemającej  osobowości  prawnej,  które  nie  stanowi  dostawy  towarów  w  rozumieniu  art.  7  (…).   Nie  każda  czynność  stanowiąca  dostawę  towarów  w  rozumieniu  art.  7  ust.  1  ustawy,  podlega  opodatkowaniu  podatkiem  od  towarów  i  usług.  Aby  dana  czynność  podlegała  opodatkowaniu  podatkiem  od  towarów  i  usług,  musi  być  wykonana  przez  podatnika.    Na  mocy  art.  15  ust.  1  ustawy,  podatnikami  są  osoby  prawne,  jednostki  organizacyjne  niemające  osobowości  prawnej  oraz  osoby  fizyczne,  wykonujące  samodzielnie  działalność  gospodarczą,  o  której  mowa  w  ust.  2,  bez  względu  na  cel  lub  rezultat  takiej  działalności.    Działalność  gospodarcza  –  art.  15  ust.  2  ustawy  –  obejmuje  wszelką  działalność  producentów,  handlowców  lub  usługodawców,  w  tym  podmiotów  pozyskujących  zasoby  naturalne  oraz  rolników,  a  także  działalność  osób  wykonujących  wolne  zawody.  Działalność  gospodarcza  obejmuje  w  szczególności  czynności  polegające  na  wykorzystywaniu  towarów  lub  wartości  niematerialnych  i  prawnych  w  sposób  ciągły  dla  celów  zarobkowych.    Powyższe  oznacza,  że  dostawa  towarów,  w  tym  przypadku  gruntów,  podlegać  będzie  opodatkowaniu  podatkiem  od  towarów  i  usług  wyłącznie  wówczas,  gdy  czynność  podlegającą  opodatkowaniu  wykona  podmiot,  który  dla  tej  właśnie  czynności  będzie  działał  jako  podatnik.  Jednocześnie  okoliczności  dokonania  tej  czynności  powinny  nosić  znamiona  działalności  gospodarczej,  o  której  mowa  w  ustawie,  tzn.  powinny  polegać  na  wykorzystywaniu  towarów  lub  wartości  niematerialnych  i  prawnych  w  sposób  ciągły  dla  celów  zarobkowych.   Definicja  działalności  gospodarczej,  zawarta  w  ustawie,  ma  charakter  uniwersalny,  pozwalający  na  objęcie  pojęciem  „podatnik”  tych  wszystkich  podmiotów,  które  prowadzą  określoną  działalność,  występując  w  profesjonalnym  obrocie  gospodarczym.   Tym  samym,  nie  jest  działalnością  handlową,  a  zatem  i  gospodarczą,  sprzedaż  majątku  osobistego,  który  nie  został  nabyty  ani  też  wykorzystany  w  trakcie  jego  posiadania  w  celu  jego  odsprzedaży  i  nie  jest  związany  z  prowadzoną  działalnością  gospodarczą.   Zatem,  status  podatnika  podatku  od  towarów  i  usług  wynika  z  okoliczności  dokonywania  czynności  podlegających  opodatkowaniu  tym  podatkiem.  Dla  ustalenia,  czy  osoba  dokonująca  transakcji  sprzedaży  nieruchomości  jest  podatnikiem  podatku  VAT,  istotne  jest  stwierdzenie,  że  prowadzi  ona  działalność  gospodarczą  w  rozumieniu  przepisów  cytowanej  wyżej  ustawy.   Na  mocy  art.  9  ust.  1  Dyrektywy  2006/112/WE  Rady  z  dnia  28  listopada  2006  r.  w  sprawie  wspólnego  systemu  podatku  od  wartości  dodanej  (Dz.  Urz.  UE  L  347  z  11  grudnia  2006,  str.  1,  z  późn.  zm.),  „podatnikiem”  jest  każda  osoba  prowadząca  samodzielnie  w  dowolnym  miejscu  jakąkolwiek  działalność  gospodarczą,  bez  względu  na  cel  czy  też  rezultaty  takiej  działalności.   „Działalność  gospodarcza”  obejmuje  wszelką  działalność  producentów,  handlowców  lub  usługodawców,  włącznie  z  górnictwem,  działalnością  rolniczą  i  wykonywaniem  wolnych  zawodów  lub  uznanych  za  takie.  Za  działalność  gospodarczą  uznaje  się  w  szczególności  wykorzystywanie,  w  sposób  ciągły,  majątku  rzeczowego  lub  wartości  niematerialnych  w  celu  uzyskania  z  tego  tytułu  dochodu.   Jednocześnie,  w  art.  12  ust.  1  lit.  b)  powołanej  Dyrektywy  wskazano,  że  państwa  członkowskie  mogą  uznać  za  podatnika  każdego,  kto  okazjonalnie  dokonuje  transakcji  związanej  z  działalnością,  o  której  mowa  w  art.  9  ust.  1  akapit  drugi,  w  szczególności  dostawy  terenu  budowlanego.  „Teren  budowlany”  to  każdy  grunt  nieuzbrojony  lub  uzbrojony,  uznawany  za  teren  budowlany  przez  państwa  członkowskie  (art.  12  ust.  3  Dyrektywy  2006/112/WE).   Opodatkowaniu  podatkiem  VAT  podlega,  na  podstawie  art.  2  ust.  1  lit.  a)  Dyrektywy  2006/112/WE,  odpłatna  dostawa  towarów  na  terytorium  państwa  członkowskiego  przez  podatnika  działającego  w  takim  charakterze.   Z  przytoczonych  regulacji  wynika,  że  podatnikiem  podatku  od  towarów  i  usług  może  być  każda  osoba,  która  okazjonalnie  dokonuje  czynności  opodatkowanych,  przy  czym  czynności  te  winny  być  związane  z  działalnością  zdefiniowaną  jako  działalność  gospodarcza,  tj.  wszelką  działalnością  producentów,  handlowców  i  osób  świadczących  usługi,  włącznie  z  górnictwem,  działalnością  rolniczą  i  wykonywaniem  wolnych  zawodów  lub  uznanych  za  takie.   Warunkiem  opodatkowania  danej  czynności  podatkiem  od  towarów  i  usług  w  świetle  powyższych  przepisów,  jest  spełnienie  dwóch  przesłanek  łącznie:  po  pierwsze  dana  czynność  ujęta  jest  w  katalogu  czynności  podlegających  opodatkowaniu  podatkiem  od  towarów  i  usług,  po  drugie  –  czynność  została  wykonana  przez  podmiot,  który  w  związku  z  jej  wykonaniem  jest  podatnikiem  podatku  od  towarów  i  usług.   Właściwym  zatem  jest  wykluczenie  osób  fizycznych  z  grona  podatników  w  przypadku,  gdy  dokonują  sprzedaży,  przekazania  bądź  darowizny  towarów  stanowiących  część  majątku  osobistego,  tj.  majątku,  który  nie  został  nabyty  w  celu  jego  odsprzedaży,  bądź  wykonywania  innych  czynności  w  ramach  działalności  gospodarczej.   W  kontekście  powyższych  rozważań  nie  jest  podatnikiem  podatku  od  towarów  i  usług  ten,  kto  jako  osoba  fizyczna  dokonuje  jednorazowych  lub  okazjonalnych  transakcji,  za  które  nie  jest  przewidziana  ściśle  regularna  zapłata  oraz  nie  prowadzi  zorganizowanej,  czy  zarejestrowanej  działalności  gospodarczej,  a  tylko  np.  wyzbywa  się  majątku  osobistego.  Dokonywanie  określonych  czynności  incydentalnie,  poza  sferą  prowadzonej  działalności  gospodarczej,  również  nie  pozwala  na  uznanie  danego  podmiotu  za  podatnika  w  zakresie  tych  czynności.   Z  przedstawionego  opisu  sprawy  wynika,  że  Wnioskodawca  prowadzi  działalność  gospodarczą  i  jest  zarejestrowanym,  czynnym  podatnikiem  podatku  VAT.  15  czerwca  2021  r.  Zainteresowany  nabył  do  majątku  prywatnego  m.in.  nieruchomość  składającą  się  z  działki  niezbudowanej  (4). Zainteresowany  przewiduje,  iż  sprzeda  nieruchomość  przed  upływem  5  lat,  licząc  od  końca  roku  jej  nabycia.  Wnioskodawca  po  dniu  nabycia  nieruchomości  nie  występował  osobiście  lub  też  za  pośrednictwem  pełnomocnika  lub  osoby  trzeciej  o  zmianę  przeznaczenia  opisanych  we  wniosku  nieruchomości  w  planie  zagospodarowania  przestrzennego  oraz  nie  zamierza  występować  w  przyszłości  o  zmianę  przeznaczenia  opisanych  we  wniosku  nieruchomości  w  planie  zagospodarowania  przestrzennego. Zainteresowany  nie  zamierza  w  przyszłości  podejmować  jakichkolwiek  aktywnych  działań  marketingowych  w  celu  sprzedaży  ww.  nieruchomości  (np.  reklama),  wykraczających  poza  zwykłe  formy  ogłoszenia. Wnioskodawca  środki  finansowe  ze  sprzedaży  nieruchomości  wskazanej  w  opisie  zamierza  w  przyszłości  przeznaczyć  na  cele  osobiste,  bez  bliższego  sprecyzowania  jakie  to  mogą  być  konkretnie  cele.  Być  może  podaruje  ww.  środki  finansowe  dla  dzieci. Zainteresowany  nie  dokonywał  oraz  w  przyszłości  nie  będzie  dokonywał  osobiście  lub  też  za  pośrednictwem  osób  trzecich  –  do  chwili  sprzedaży  w  przyszłości  ww.  nieruchomości  –  jakichkolwiek  czynności  w  celu  przygotowania  opisanych  we  wniosku  nieruchomości  do  sprzedaży  (tj.  działań  zmierzających  do  zwiększenia  wartości  lub  atrakcyjności  nieruchomości). Wnioskodawca  poza  opisaną  we  wniosku  nieruchomością  (osobiście  lub  za  pośrednictwem  osób  trzecich  działających  w  imieniu  strony)  nie  dokonywał  nabycia  innych  nieruchomości.  Zainteresowany  w  przyszłości  zamierza,  jeżeli  pozwolą  mu  na  to  zdrowie  i  możliwości  finansowe,  okazjonalnie  za  dobrą  cenę  nabyć  nieruchomości  z  przeznaczeniem  na  cele  rekreacyjne,  które  w  przyszłości  zamierza  podarować  swoim  dzieciom  lub  dziecku.  Strona  nie  zamierza  nabytych  ewentualnie  nieruchomości  w  przyszłości  sprzedawać  oraz  nie  zamierza  w  przyszłości  zajmować  się  działalnością  w  zakresie  handlu  nieruchomościami. Niezabudowana  działka,  od  momentu  zakupu  do  momentu  jej  sprzedaży,  nie  była  i  nie  będzie  w  przyszłości  udostępniana  osobom  fizycznym  lub  podmiotom  gospodarczym  na  podstawie  umów  cywilnoprawnych,  np.  najem,  dzierżawa,  itp.   Wątpliwości  Wnioskodawcy  dotyczą  kwestii  zwolnienia  od  podatku  sprzedaży  nieruchomości  w  części  działki  niezabudowanej  o  nr  4.   Aby  uznać  czy  dana  sprzedaż  będzie  zwolniona  od  podatku  VAT,  należy  w  pierwszej  kolejności  ustalić,  czy  dla  czynności  tej  znajdą  zastosowanie  przepisy  ustawy  o  podatku  od  towarów  i  usług.   W  świetle  powyższego,  aby  wyjaśnić  wątpliwości  Wnioskodawcy  należy  ustalić,  czy  w  okolicznościach  niniejszej  sprawy  Wnioskodawca  będzie  działał  w  charakterze  podatnika  zdefiniowanego  w  art.  15  ust.  1  ustawy.   Przyjęcie,  że  dany  podmiot  sprzedając  grunt  działa  w  charakterze  podatnika  prowadzącego  handlową  działalność  gospodarczą  (jako  handlowiec)  wymaga  ustalenia,  czy  jego  działalność  w  tym  zakresie  przybiera  formę  zawodową  (profesjonalną).  Przejawem  zaś  takiej  aktywności  określonej  osoby  w  zakresie  obrotu  nieruchomościami,  która  może  wskazywać,  że  jej  czynności  przybierają  formę  zorganizowaną  może  być  np.:  nabycie  terenu  przeznaczonego  pod  zabudowę,  jego  uzbrojenie,  wydzielenie  dróg  wewnętrznych,  działania  marketingowe  podjęte  w  celu  sprzedaży  działek,  wykraczające  poza  zwykłe  formy  ogłoszenia,  uzyskanie  decyzji  o  warunkach  zabudowy  terenu,  czy  wystąpienie  o  opracowanie  planu  zagospodarowania  przestrzennego  dla  sprzedawanego  obszaru,  prowadzenie  działalności  gospodarczej  w  zakresie  usług  deweloperskich  lub  innych  tego  rodzaju  usług  o  zbliżonym  charakterze.   Z  orzeczenia  Trybunału  Sprawiedliwości  Unii  Europejskiej  z  15  września  2011  r.  w  sprawach  połączonych  Jarosław  Słaby  przeciwko  Ministrowi  Finansów  (C-180/10)  oraz  Emilian  Kuć  i  Halina  Jeziorska-Kuć  przeciwko  Dyrektorowi  Izby  Skarbowej  w  Warszawie  (C-181/10)  wynika,  że  czynności  związane  ze  zwykłym  wykonywaniem  prawa  własności  nie  mogą  same  z  siebie  być  uznawane  za  prowadzenie  działalności  gospodarczej.  Sama  liczba  i  zakres  transakcji  sprzedaży  nie  mogą  stanowić  kryterium  rozróżnienia  między  czynnościami  dokonywanymi  prywatnie,  które  znajdują  się  poza  zakresem  zastosowania  Dyrektywy,  a  czynnościami  stanowiącymi  działalność  gospodarczą.  Podobnie  –  zdaniem  Trybunału  –  okoliczność,  że  przed  sprzedażą  zainteresowany  dokonał  podziału  gruntu  na  działki  w  celu  osiągnięcia  wyższej  ceny  łącznej.  Całość  powyższych  elementów  może  bowiem  odnosić  się  do  zarządzania  majątkiem  prywatnym  zainteresowanego.    Co  istotne  –  jak  wskazał  TSUE  –  dla  uznania,  że  czynność  sprzedaży  działek  następuje  w  ramach  zarządu  majątkiem  prywatnym  nie  ma  znaczenia  fakt,  że  podmiot  dokonujący  dostawy  jest  „rolnikiem  ryczałtowym”.  Według  TSUE  sprzedaż  działek  przekształconych  z  rolnych  na  budowlane  nie  podlega  opodatkowaniu  podatkiem  VAT,  jeżeli  następuje  w  ramach  zarządzania  majątkiem  prywatnym.  Trybunał  orzekł,  że  „osoby  fizycznej,  która  prowadziła  działalność  rolniczą  na  gruncie  nabytym  ze  zwolnieniem  z  podatku  od  wartości  dodanej  i  przekształconym  wskutek  zmiany  planu  zagospodarowania  przestrzennego  niezależnej  od  woli  tej  osoby  w  grunt  przeznaczony  pod  zabudowę,  nie  można  uznać  za  podatnika  podatku  od  wartości  dodanej  w  rozumieniu  prawa  UE,  kiedy  dokonuje  ona  sprzedaży  tego  gruntu,  jeżeli  sprzedaż  ta  następuje  w  ramach  zarządu  majątkiem  prywatnym  tej  osoby”.    Inaczej  jest  natomiast  –  jak  wyjaśnił  Trybunał  –  w  przypadku  gdy  zainteresowany  podejmuje  aktywne  działania  w  zakresie  obrotu  nieruchomościami,  angażując  środki  podobne  do  wykorzystywanych  przez  producentów,  handlowców  i  usługodawców  w  rozumieniu  art.  9  ust.  1  akapit  drugi  Dyrektywy  112.  Zatem  za  podatnika  należy  uznać  osobę,  która  w  celu  dokonania  sprzedaży  gruntów  angażuje  podobne  środki  wykazując  aktywność  w  przedmiocie  zbycia  nieruchomości  porównywalną  do  działań  podmiotów  zajmujących  się  profesjonalnie  tego  rodzaju  obrotem,  tj.  działania  wykraczające  poza  zakres  zwykłego  zarządu  majątkiem  prywatnym.    W  rozumieniu  powyższych  twierdzeń  pomóc  mogą  zapisy  orzeczenia  Naczelnego  Sądu  Administracyjnego  w  Warszawie  z  29  października  2007  r.,  sygn.  akt  I  FPS  3/07,  w  myśl  którego  formalny  status  danego  podmiotu  jako  podatnika  zarejestrowanego,  a  także  okoliczność,  że  dana  czynność  została  wykonana  wielokrotnie  lub  jednorazowo,  lecz  z  zamiarem  częstotliwości  nie  mogą  przesądzać  o  opodatkowaniu  tej  czynności  bez  każdorazowego  ustalenia,  czy  w  odniesieniu  do  konkretnej  czynności  podmiot  ten  występował  w  charakterze  podatnika  podatku  VAT.    W  tym  miejscu  podkreślić  należy,  że  pojęcie  „majątku  prywatnego”  nie  występuje  na  gruncie  analizowanych  przepisów  ustawy,  jednakże  wynika  z  wykładni  art.  15  ust.  2  ustawy,  w  której  zasadnym  jest  odwołanie  się  do  treści  orzeczenia  TSUE  w  sprawie  C-291/92  (Finanzamt  Uelzen  v.  Dieter  Armbrecht),  które  dotyczyło  kwestii  opodatkowania  sprzedaży  przez  osobę,  będącą  podatnikiem  podatku  od  wartości  dodanej,  części  majątku  niewykorzystywanej  do  prowadzonej  działalności  gospodarczej,  a  służącej  jej  do  celów  prywatnych.  „Majątek  prywatny”  to  zatem  taka  część  majątku  danej  osoby  fizycznej,  która  nie  jest  przez  nią  przeznaczona  ani  wykorzystywana  dla  potrzeb  prowadzonej  działalności  gospodarczej.  Ze  wskazanego  orzeczenia  wynika  zatem,  że  podatnik  musi  w  całym  okresie  posiadania  danej  nieruchomości  wykazywać  zamiar  wykorzystywania  części  nieruchomości  w  ramach  majątku  osobistego.  Przykładem  takiego  wykorzystania  nieruchomości  mogłoby  być,  np.  wybudowanie  domu  dla  zaspokojenia  własnych  potrzeb  mieszkaniowych.  Potwierdzone  to  zostało  również  w  wyroku  TSUE  z  21  kwietnia  2005  r.,  sygn.  akt  C-25/03  Finanzamt  Bergisch  Gladbach  v.  HE,  który  stwierdził,  że  majątek  prywatny  to  mienie  wykorzystywane  dla  zaspokojenia  potrzeb  własnych.    Biorąc  pod  uwagę  powołane  przepisy  oraz  opis  sprawy  należy  stwierdzić,  że  w  analizowanej  sytuacji  brak  będzie  podstaw  do  uznania  Wnioskodawcy  –  w  związku  ze  sprzedażą  działki  –  za  podatnika  podatku  od  towarów  i  usług  prowadzącego  działalność  gospodarczą  w  zakresie  handlu  nieruchomościami,  a  w  konsekwencji  uznania,  że  sprzedaż  działki  będzie  podlegać  opodatkowaniu  podatkiem  VAT.   Brak  jest  bowiem  przesłanek  świadczących  o  takiej  aktywności  Wnioskodawcy  w  przedmiocie  zbycia  działki,  która  byłaby  porównywalna  do  działań  podmiotów  zajmujących  się  profesjonalnie  tego  rodzaju  obrotem  (brak  przesłanek  zawodowego  –  stałego  i  zorganizowanego  charakteru  działalności).  Nie  wystąpił  bowiem  ciąg  zdarzeń,  które  jednoznacznie  przesądzałyby,  że  sprzedaż  działki  będzie  wypełniała  przesłanki  działalności  gospodarczej.    Tym  samym,  Wnioskodawca  dokonując  sprzedaży  niezabudowanej  działki  nie  będzie  działał  w  charakterze  –  zdefiniowanego  w  art.  15  ust.  1  ustawy  –  podatnika  podatku  VAT  prowadzącego  działalność  gospodarczą  w  rozumieniu  art.  15  ust.  2  ustawy,  a  sprzedaż  gruntu  nie  będzie  podlegać  opodatkowaniu  podatkiem  VAT.   Skoro  sprzedaż  działki  nie  będzie  podlegać  opodatkowaniu  podatkiem  VAT,  tym  samym  nie  znajdzie  zastosowanie  zwolnienie  od  podatku  dla  przedmiotowej  czynności.    Podsumowując,  z  uwagi  na  fakt,  iż  sprzedaż  niezabudowanej  działki  o  nr  4  nie  będzie  podlegać  opodatkowaniu  podatkiem  od  towarów  i  usług,  tym  samym,  transakcja  ta  nie  będzie  korzystać  ze  zwolnienia  od  podatku  VAT.   Zatem  stanowisko  Wnioskodawcy  należało  uznać  jako  nieprawidłowe.   Interpretacja  indywidualna  wywołuje  skutki  prawnopodatkowe  tylko  wtedy,  o  ile  rzeczywisty  stan  faktyczny  sprawy  będącej  przedmiotem  interpretacji  pokrywał  się  będzie  z  opisem  zdarzenia  przyszłego  podanym  przez  Wnioskodawcę  w  złożonym  wniosku.  W  związku  z  powyższym,  w  przypadku  zmiany  któregokolwiek  elementu  przedstawionego  w  opisie  sprawy,  udzielona  odpowiedź  traci  swą  aktualność.   Niniejsza  interpretacja  rozstrzyga  kwestie  objęte  pytaniem  dotyczącym  zwolnienia  od  podatku  VAT  sprzedaży  nieruchomości  w  części  działki  niezabudowanej  o  nr  4  (druga  część  pytanie  oznaczonego  we  wniosku  nr  2).  W  kwestii  objętej  pytaniem  dotyczącym  zwolnienia  od  podatku  VAT  sprzedaży  nieruchomości  w  części  działki  zabudowanej  o  nr  5  (pierwsza  część  pytanie  oznaczonego  we  wniosku  nr  2)  wydana  została  interpretacja  indywidualna  20  października  2021  r.  nr  0112-KDIL1-2.4012.422.2021.3.PM.  Natomiast  w  kwestii  dotyczącej  podatku  dochodowego  od  osób  fizycznych  wydane  zostanie  odrębne  rozstrzygnięcie.    Interpretacja  dotyczy  zdarzenia  przyszłego  przedstawionego  przez  Wnioskodawcę  i  stanu  prawnego  obowiązującego  w  dniu  wydania  interpretacji.   Zgodnie  z  art.  14na  §  1  Ordynacji  podatkowej  przepisów  art.  14k-14n  nie  stosuje  się,  jeżeli  stan  faktyczny  lub  zdarzenie  przyszłe  będące  przedmiotem  interpretacji  indywidualnej  stanowi  element  czynności  będących  przedmiotem  decyzji  wydanej: 1)    z  zastosowaniem  art.  119a; 2)    w  związku  z  wystąpieniem  nadużycia  prawa,  o  którym  mowa  w  art.  5  ust.  5  ustawy  z  dnia  11  marca  2004  r.  o  podatku  od  towarów  i  usług; 3)    z  zastosowaniem  środków  ograniczających  umowne  korzyści.   Przepisów  art.  14k-14n  nie  stosuje  się,  jeżeli  korzyść  podatkowa,  stwierdzona  w  decyzjach  wymienionych  w  §  1,  jest  skutkiem  zastosowania  się  do  utrwalonej  praktyki  interpretacyjnej,  interpretacji  ogólnej  lub  objaśnień  podatkowych  (art.  14na  §  2  Ordynacji  podatkowej).   Powyższe  unormowania  należy  odczytywać  łącznie  z  przepisami  art.  33  ustawy  z  23  października  2018  r.  o  zmianie  ustawy  o  podatku  dochodowym  od  osób  fizycznych,  ustawy  o  podatku  dochodowym  od  osób  prawnych,  ustawy  –  Ordynacja  podatkowa  oraz  niektórych  innych  ustaw  (Dz.  U.  poz.  2193  ze  zm.),  wprowadzającymi  regulacje  intertemporalne.    Stronie  przysługuje  prawo  do  wniesienia  skargi  na  niniejszą  interpretację  przepisów  prawa  podatkowego  z  powodu  jej  niezgodności  z  prawem.  Skargę  wnosi  się  do  Wojewódzkiego  Sądu  Administracyjnego  za  pośrednictwem  organu,  którego  działanie,  bezczynność  lub  przewlekłe  prowadzenie  postępowania  jest  przedmiotem  skargi  (art.  54  §  1  ww.  ustawy  z  30  sierpnia  2002  r.  Prawo  o  postępowaniu  przed  sądami  administracyjnymi  –  Dz.  U.  z  2019  r.  poz.  2325  ze  zm.).  Skargę  wnosi  się  w  dwóch  egzemplarzach  (art.  47  §  1  ww.  ustawy)  na  adres:  Krajowa  Informacja  Skarbowa,  ul.  Teodora  Sixta  17,  43-300  Bielsko-Biała  lub  drogą  elektroniczną  na  adres  Elektronicznej  Skrzynki  Podawczej  Krajowej  Informacji  Skarbowej  na  platformie  ePUAP:  /KIS/SkrytkaESP  (art.  54  §  1a  ww.  ustawy),  w  terminie  trzydziestu  dni  od  dnia  doręczenia  skarżącemu  rozstrzygnięcia  w  sprawie  albo  aktu,  o  którym  mowa  w  art.  3  §  2  pkt  4a  (art.  53  §  1  ww.  ustawy).  W  przypadku  wnoszenia  skargi  w  okresie  obowiązywania  stanu  zagrożenia  epidemicznego  i  stanu  epidemii  jako  najwłaściwszy  proponuje  się  kontakt  z  wykorzystaniem  systemu  teleinformatycznego  ePUAP.  W  przypadku  pism  i  załączników  wnoszonych  w  formie  dokumentu  elektronicznego  odpisów  nie  dołącza  się  (art.  47  §  3  ww.  ustawy).   Jednocześnie,  zgodnie  z  art.  57a  ww.  ustawy,  skarga  na  pisemną  interpretację  przepisów  prawa  podatkowego  wydaną  w  indywidualnej  sprawie,  opinię  zabezpieczającą  i  odmowę  wydania  opinii  zabezpieczającej  może  być  oparta  wyłącznie  na  zarzucie  naruszenia  przepisów  postępowania,  dopuszczeniu  się  błędu  wykładni  lub  niewłaściwej  oceny  co  do  zastosowania  przepisu  prawa  materialnego.  Sąd  administracyjny  jest  związany  zarzutami  skargi  oraz  powołaną  podstawą  prawną.