0112-KDIL1-2.4012.536.2021.1.PM

INTERPRETACJA  INDYWIDUALNA Na  podstawie  art.  13  §  2a,  art.  14b  §  1  ustawy  z  29  sierpnia  1997  r.  Ordynacja  podatkowa  (Dz.  U.  z  2021  r.  poz.  1540  ze  zm.)  Dyrektor  Krajowej  Informacji  Skarbowej  stwierdza,  że  stanowisko  Wnioskodawcy  przedstawione  we  wniosku  z  15  października  2021  r.  (data  wpływu  18  października  2021  r.),  uzupełnionym  pismem  z  15  października  2021  r.  (data  wpływu  25  października  2021  r.)  o  wydanie  interpretacji  przepisów  prawa  podatkowego  dotyczącej  podatku  od  towarów  i  usług  w  zakresie  braku  prawa  do  odzyskania  podatku  naliczonego  w  związku  z  realizacją  projektu  pn.  „…”  –  jest  prawidłowe. UZASADNIENIE 18  października  2021  r.  wpłynął  do  tutejszego  organu  ww.  wniosek  o  wydanie  interpretacji  indywidualnej  dotyczącej  podatku  od  towarów  i  usług  w  zakresie  braku  prawa  do  odzyskania  podatku  naliczonego  w  związku  z  realizacją  projektu  pn.  „…”. Wniosek  został  uzupełniony  25  października  2021  r.  o  podpis  Wnioskodawcy.    We  wniosku  przedstawiono  następujący  stan  faktyczny. Gmina  realizuje  projekt  którego  pełna  nazwa  brzmi:  „…”  w  ramach  regionalnego  programu  operacyjnego  Województwa  na  lata  2014-2020.  W  ramach  projektu  wykonana  została  kompleksowa  modernizacja  energetyczna  budynków  użyteczności  publicznej  Gminy,  Szkoła  Podstawowa  (...),  Przedszkole  (...),  Miejski  Domu  Kultury  uwzględniająca:  wymianę  przewodów  instalacji,  docieplenie  stropodachu  i  dachu,  docieplenie  ścian  zewnętrznych,  wymianę  starych  okien  i  drzwi,  wymianę  grzejników  na  nowe  z  zaworami  termostatycznymi  przygrzejnikowymi,  montaż  odpowietrzników  na  pionach  oraz  regulacji  instalacji.   Głównym  celem  niniejszego  projektu  jest  kompleksowe  uporządkowanie  gospodarki  energetycznej  w  budynkach  użyteczności  publicznej  Gminy  poprzez  dążenie  do  zmniejszenia  zapotrzebowania  przez  przedmiotowy  obiekt  na  energię  cieplną.   Gmina  jest  zarejestrowanym,  czynnym  podatnikiem  podatku  od  towarów  i  usług.  Towary  i  usługi  nabywane  w  związku  z  realizacją  ww.  projektu  nie  będą  służyły  do  czynności  opodatkowanych  podatkiem  od  towarów  i  usług.  Faktury  dokumentujące  poniesione  wydatki  w  związku  z  realizacją  projektu  będą  wystawiane  na  Gminę.  Realizowana  inwestycja  jest  związana  z  działalnością  statutową  Gminy  i  należy  do  zadań  własnych  Gminy  wskazanych  w  art.  7  ust.  1  pkt  8  ustawy  z  8  marca  1990  r.  o  samorządzie  gminnym  (Dz.  U.  z  2021  r.  poz.  1372).  Realizacja  tego  projektu  nie  będzie  związana  z  wykonaniem  czynności  opodatkowanych  podatkiem  od  towarów  i  usług.   W  związku  z  powyższym  opisem  zadano  następujące  pytanie. Czy  Gminie  w  związku  z  realizacją  projektu  pn.  „…”  przysługuje  możliwość  odzyskania  podatku  VAT?   Zdaniem  Wnioskodawcy,  zadanie  inwestycyjne  dotyczące  realizacji  projektu  pn.  „...”  jest  zadaniem  publicznym  realizowanym  przez  Gminę,  określonym  w  art.  7  ust.  1  ustawy  o  samorządzie  gminnym.    W  myśl  art.  15  ust.  6  ustawy  o  podatku  od  towarów  i  usług,  gmina  nie  jest  podatnikiem  podatku  VAT  w  zakresie  realizowanych  zadań  nałożonych  odrębnymi  przepisami  prawa  dla  realizacji  których  została  powołana.    W  związku  z  powyższym  Gminie  nie  przysługuje  prawo  do  obniżenia  podatku  należnego  o  podatek  naliczony  więc  uważa  się,  że  podatek  VAT  naliczony  w  fakturach,  a  dotyczący  wymienionego  zadania  winien  być  uznany  jako  koszt.  Realizacja  tego  projektu  nie  będzie  związana  z  wykonaniem  czynności  opodatkowanych  podatkiem  od  towarów  i  usług.   W  związku  z  realizacją  ww.  projektu  Gminie  nie  przysługuje  prawo  do  odzyskania  podatku  VAT.   W  świetle  obowiązującego  stanu  prawnego  stanowisko  Wnioskodawcy  w  sprawie  oceny  prawnej  przedstawionego  stanu  faktycznego  jest  prawidłowe.   Zgodnie  z  art.  86  ust.  1  ustawy  z  11  marca  2004  r.  o  podatku  od  towarów  i  usług  (Dz.  U.  z  2021  r.  poz.  685  ze  zm.),  zwanej  dalej  ustawą,  w  zakresie,  w  jakim  towary  i  usługi  są  wykorzystywane  do  wykonywania  czynności  opodatkowanych,  podatnikowi,  o  którym  mowa  w  art.  15,  przysługuje  prawo  do  obniżenia  kwoty  podatku  należnego  o  kwotę  podatku  naliczonego,  z  zastrzeżeniem  art.  114,  art.  119  ust.  4,  art.  120  ust.  17  i  19  oraz  art.  124.   Stosownie  do  treści  art.  86  ust.  2  pkt  1  ustawy,  kwotę  podatku  naliczonego  stanowi  suma  kwot  podatku  wynikających  z  faktur  otrzymanych  przez  podatnika  z  tytułu:  a)    nabycia  towarów  i  usług,  b)    dokonania  całości  lub  części  zapłaty  przed  nabyciem  towaru  lub  wykonaniem  usługi.    Na  mocy  art.  87  ust.  1  ustawy,  w  przypadku  gdy  kwota  podatku  naliczonego,  o  której  mowa  w  art.  86  ust.  2,  jest  w  okresie  rozliczeniowym  wyższa  od  kwoty  podatku  należnego,  podatnik  ma  prawo  do  obniżenia  o  tę  różnicę  kwoty  podatku  należnego  za  następne  okresy  lub  do  zwrotu  różnicy  na  rachunek  bankowy.    Zasady  dokonywania  zwrotu  różnicy  podatku  na  rachunek  bankowy  podatnika  zostały  określone  w  art.  87  ust.  2-6  ustawy.    Z  powyższych  regulacji  wynika,  że  prawo  do  obniżenia  kwoty  podatku  należnego  o  kwotę  podatku  naliczonego  przysługuje  wówczas,  gdy  zostaną  spełnione  określone  warunki,  tzn.  odliczenia  tego  dokonuje  zarejestrowany,  czynny  podatnik  podatku  od  towarów  i  usług  oraz  gdy  towary  i  usługi,  z  których  nabyciem  podatek  został  naliczony,  są  wykorzystywane  do  wykonywania  czynności  opodatkowanych,  tzn.  takich,  których  następstwem  jest  określenie  podatku  należnego  (powstanie  zobowiązania  podatkowego).    Przedstawiona  zasada  wyklucza  zatem  możliwość  dokonania  obniżenia  kwoty  podatku  należnego  o  kwotę  podatku  naliczonego  związanego  z  towarami  i  usługami,  które  nie  są  wykorzystywane  do  wykonywania  czynności  opodatkowanych,  czyli  w  przypadku  ich  wykorzystania  do  czynności  zwolnionych  od  podatku  oraz  niepodlegających  temu  podatkowi.    Ponadto  należy  podkreślić,  że  ustawodawca  zapewnił  podatnikowi  prawo  do  odliczenia  podatku  naliczonego,  pod  warunkiem  spełnienia  przez  niego  zarówno  przesłanek  pozytywnych,  wynikających  z  art.  86  ust.  1  ustawy  oraz  niezaistnienia  przesłanek  negatywnych,  określonych  w  art.  88  ustawy.  Przepis  ten  określa  listę  wyjątków,  które  pozbawiają  podatnika  prawa  do  obniżenia  kwoty  podatku  należnego  o  kwotę  podatku  naliczonego.    Jedno  z  takich  ograniczeń  zostało  wskazane  w  art.  88  ust.  3a  pkt  2  ustawy,  zgodnie  z  którym  nie  stanowią  podstawy  do  obniżenia  podatku  należnego  oraz  zwrotu  różnicy  podatku  lub  zwrotu  podatku  naliczonego  faktury  i  dokumenty  celne  w  przypadku,  gdy  transakcja  udokumentowana  fakturą  nie  podlega  opodatkowaniu  albo  jest  zwolniona  od  podatku.    Oznacza  to,  że  podatnik  nie  może  skorzystać  z  prawa  do  odliczenia  w  odniesieniu  do  podatku,  który  jest  należny  wyłącznie  z  tego  względu,  że  został  wykazany  na  fakturze  w  sytuacji,  gdy  transakcja  nie  podlega  opodatkowaniu  albo  jest  zwolniona  od  podatku.    Natomiast  na  podstawie  przepisu  art.  88  ust.  4  ustawy,  obniżenia  kwoty  lub  zwrotu  różnicy  podatku  należnego  nie  stosuje  się  również  do  podatników,  którzy  nie  są  zarejestrowani  jako  podatnicy  VAT  czynni,  zgodnie  z  art.  96,  z  wyłączeniem  przypadków,  o  których  mowa  w  art.  86  ust.  2  pkt  7.   Zgodnie  z  ww.  regulacją,  z  prawa  do  odliczenia  podatku  skorzystać  mogą  wyłącznie  podatnicy,  którzy  są  zarejestrowani  jako  podatnicy  VAT  czynni.    Zatem,  aby  podmiot  mógł  skorzystać  z  prawa  do  obniżenia  podatku  należnego  o  podatek  naliczony  związany  z  dokonanym  nabyciem  towarów  i  usług,  w  pierwszej  kolejności  winien  spełnić  przesłanki  umożliwiające  uznanie  go  –  dla  tej  czynności  –  za  podatnika  podatku  od  towarów  i  usług,  działającego  w  ramach  prowadzonej  działalności  gospodarczej.    W  myśl  art.  15  ust.  1  ustawy,  podatnikami  są  osoby  prawne,  jednostki  organizacyjne  niemające  osobowości  prawnej  oraz  osoby  fizyczne,  wykonujące  samodzielnie  działalność  gospodarczą,  o  której  mowa  w  ust.  2,  bez  względu  na  cel  lub  rezultat  takiej  działalności.    Działalność  gospodarcza  –  według  art.  15  ust.  2  ustawy  –  obejmuje  wszelką  działalność  producentów,  handlowców  lub  usługodawców,  w  tym  podmiotów  pozyskujących  zasoby  naturalne  oraz  rolników,  a  także  działalność  osób  wykonujących  wolne  zawody.  Działalność  gospodarcza  obejmuje  w  szczególności  czynności  polegające  na  wykorzystywaniu  towarów  lub  wartości  niematerialnych  i  prawnych  w  sposób  ciągły  dla  celów  zarobkowych.    Należy  zauważyć,  że  w  świetle  art.  15  ust.  6  ustawy,  nie  uznaje  się  za  podatnika  organów  władzy  publicznej  oraz  urzędów  obsługujących  te  organy  w  zakresie  realizowanych  zadań  nałożonych  odrębnymi  przepisami  prawa,  dla  realizacji  których  zostały  one  powołane,  z  wyłączeniem  czynności  wykonywanych  na  podstawie  zawartych  umów  cywilnoprawnych.   Oznacza  to,  że  organ  władzy  publicznej  będzie  uznany  za  podatnika  podatku  od  towarów  i  usług  w  dwóch  przypadkach,  tj.  gdy  wykonuje  czynności  inne  niż  te,  które  mieszczą  się  w  ramach  jego  zadań  oraz,  gdy  wykonuje  czynności  mieszczące  się  w  ramach  zadań,  ale  czyni  to  na  podstawie  umów  cywilnoprawnych.   Jak  wynika  z  powyższego,  wyłączenie  organów  władzy  publicznej  z  kategorii  podatnika  ma  charakter  wyłącznie  podmiotowo-przedmiotowy.   Kryterium  podziału  stanowi  charakter  wykonywanych  czynności:  czynności  o  charakterze  publicznoprawnym  wyłączają  te  podmioty  z  kategorii  podatników,  natomiast  czynności  o  charakterze  cywilnoprawnym  skutkują  uznaniem  tych  podmiotów  za  podatników  podatku  od  towarów  i  usług,  a  realizowane  przez  nie  odpłatne  dostawy  towarów  i  świadczenie  usług  podlegają  opodatkowaniu  podatkiem  od  towarów  i  usług.   Z  powołanych  wyżej  przepisów  wynika,  że  jednostki  samorządu  terytorialnego  są  podatnikami  podatku  od  towarów  i  usług  jedynie  w  zakresie  wszelkich  czynności,  które  mają  charakter  cywilnoprawny,  tzn.  są  przez  nie  realizowane  na  podstawie  umów  cywilnoprawnych.  Będą  to  zatem  wszystkie  realizowane  przez  te  jednostki  (urzędy)  czynności  w  sferze  ich  aktywności  cywilnoprawnej,  np.  czynności  sprzedaży,  zamiany  (nieruchomości  i  ruchomości),  wynajmu,  dzierżawy  itp.,  umów  prawa  cywilnego  (nazwanych  i  nienazwanych)  –  tylko  w  tym  zakresie  ich  czynności  mają  charakter  działalności  gospodarczej  w  rozumieniu  art.  15  ust.  2  ustawy.   W  myśl  art.  2  ust.  1  ustawy  z  8  marca  1990  r.  o  samorządzie  gminnym  (Dz.  U.  z  2021  r.  poz.  1372  ze  zm.),  gmina  wykonuje  zadania  publiczne  w  imieniu  własnym  i  na  własną  odpowiedzialność.    Jak  stanowi  art.  6  ust.  1  ustawy  o  samorządzie  gminnym,  do  zakresu  działania  gminy  należą  wszystkie  sprawy  publiczne  o  znaczeniu  lokalnym,  niezastrzeżone  ustawami  na  rzecz  innych  podmiotów.  Zaspokajanie  zbiorowych  potrzeb  wspólnoty  należy  do  zadań  własnych  gminy  (art.  7  ust.  1  ww.  ustawy).   Z  opisu  sprawy  wynika,  że  Wnioskodawca  jest  zarejestrowanym,  czynnym  podatnikiem  podatku  VAT.  Gmina  realizuje  projekt  polegający  na  termomodernizacji  budynków  użyteczności  publicznej.  Nabywane  w  ramach  projektu  towary  i  usługi  nie  będą  wykorzystywane  do  wykonywania  czynności  opodatkowanych.  Inwestycja  jest  związana  z  działalnością  statutową  Gminy.   Przy  tak  przedstawionym  opisie  sprawy  wątpliwości  Wnioskodawcy  dotyczą  kwestii  prawa  do  odzyskania  podatku  naliczonego  w  związku  z  realizacją  projektu.    Zgodnie  z  powołanymi  wyżej  przepisami,  rozliczenie  podatku  naliczonego  na  zasadach  określonych  w  art.  86  ustawy  uwarunkowane  jest  tym,  aby  nabywane  towary  i  usługi  były  wykorzystywane  przez  zarejestrowanego,  czynnego  podatnika  podatku  VAT  w  ramach  działalności  gospodarczej  do  wykonywania  czynności  opodatkowanych  podatkiem  od  towarów  i  usług.    Podstawowym  warunkiem,  którego  spełnienie  należy  analizować  w  aspekcie  prawa  do  odliczenia  podatku  VAT  jest  związek  dokonywanych  nabyć  towarów  i  usług  ze  sprzedażą  uprawniającą  do  dokonywania  takiego  odliczenia,  czyli  sprzedażą  generującą  podatek  należny.   W  omawianej  sprawie  warunek  uprawniający  do  obniżenia  kwoty  podatku  należnego  o  kwotę  podatku  naliczonego  nie  zostanie  spełniony,  ponieważ  –  jak  wynika  z  okoliczności  sprawy  –  towary  i  usługi  nabywane  w  ramach  ww.  operacji  nie  będą  służyły  czynnościom  opodatkowanym.  Jak  wskazał  Wnioskodawca,  projekt  jest  wykonywany  w  związku  z  realizacją  zadań  własnych  Gminy  niepodlegających  opodatkowaniu  podatkiem  VAT.  Wobec  tego,  Gmina  nabywając  towary  i  usługi  nie  będzie  dokonywała  ich  zakupu  w  związku  z  prowadzoną  działalnością  gospodarczą  w  rozumieniu  art.  15  ust.  2  ustawy,  zatem  w  tym  przypadku  nie  będzie  działała  w  charakterze  podatnika  podatku  VAT,  o  którym  mowa  w  art.  15  ust.  1  ustawy.    Zatem  w  omawianej  sprawie  warunki  uprawniające  do  odliczenia  nie  są  spełnione  i  Gminie  nie  przysługuje  prawo  do  odliczenia  podatku  naliczonego  poniesionego  w  związku  z  realizacją  przedmiotowego  projektu.   Gminie  z  tego  tytułu  nie  przysługuje  również  prawo  do  zwrotu  podatku,  o  którym  mowa  w  art.  87  ust.  1  ustawy.    W  związku  z  poniesionymi  wydatkami,  Gmina  nie  ma  także  możliwości  uzyskania  zwrotu  podatku  na  zasadach  określonych  w  rozdziale  4  rozporządzenia  Ministra  Finansów  z  16  grudnia  2013  r.  w  sprawie  miejsca  świadczenia  usług  oraz  zwrotu  kwoty  podatku  naliczonego  jednostce  dokonującej  nabycia  (importu)  towarów  lub  usług  (Dz.  U.  z  2021  r.  poz.  80).  Ewentualny  zwrot  na  podstawie  tych  przepisów  obwarowany  jest  pewnymi  warunkami,  które  podatnik  winien  spełnić.  Wśród  warunków  tych  ustawodawca  wymienia  m.in.  złożenie  zgłoszenia  rejestracyjnego  i  pochodzenie  środków  finansowych  ze  źródeł  określonych  w  §  8  ust.  3  i  ust.  4  ww.  rozporządzenia,  a  w  zakresie  środków  pochodzących  z  budżetu  Unii  Europejskiej  podpisanie  umowy  o  dofinansowanie  przed  dniem  1  maja  2004  r.  Ponieważ  Gmina  w  stosunku  do  przedmiotowej  inwestycji  nie  działa  jako  podatnik  podatku  VAT  w  rozumieniu  art.  15  ust.  1  ustawy,  nie  znajdzie  zastosowania  regulacja  powołanego  wyżej  rozporządzenia.   Podsumowując,  Gminie  nie  przysługuje  prawo  do  odzyskania  podatku  VAT  w  związku  z  realizacją  projektu.   Zatem  stanowisko  Wnioskodawcy  należało  uznać  jako  prawidłowe.   Interpretacja  indywidualna  wywołuje  skutki  prawnopodatkowe  tylko  wtedy,  gdy  rzeczywisty  stan  faktyczny  sprawy  będącej  przedmiotem  interpretacji  pokrywał  się  będzie  z  opisem  stanu  faktycznego  podanym  przez  Wnioskodawcę  w  złożonym  wniosku.  W  związku  z  powyższym,  w  przypadku  zmiany  któregokolwiek  elementu  przedstawionego  we  wniosku  opisu  sprawy,  udzielona  odpowiedź  traci  swoją  aktualność   Interpretacja  dotyczy  zaistniałego  stanu  faktycznego  przedstawionego  przez  Wnioskodawcę  i  stanu  prawnego  obowiązującego  w  dacie  zaistnienia  zdarzenia.   Zgodnie  z  art.  14na  §  1  Ordynacji  podatkowej  przepisów  art.  14k-14n  nie  stosuje  się,  jeżeli  stan  faktyczny  lub  zdarzenie  przyszłe  będące  przedmiotem  interpretacji  indywidualnej  stanowi  element  czynności  będących  przedmiotem  decyzji  wydanej: 1)    z  zastosowaniem  art.  119a; 2)    w  związku  z  wystąpieniem  nadużycia  prawa,  o  którym  mowa  w  art.  5  ust.  5  ustawy  z  dnia  11  marca  2004  r.  o  podatku  od  towarów  i  usług; 3)    z  zastosowaniem  środków  ograniczających  umowne  korzyści.   Przepisów  art.  14k-14n  nie  stosuje  się,  jeżeli  korzyść  podatkowa,  stwierdzona  w  decyzjach  wymienionych  w  §  1,  jest  skutkiem  zastosowania  się  do  utrwalonej  praktyki  interpretacyjnej,  interpretacji  ogólnej  lub  objaśnień  podatkowych  (art.  14na  §  2  Ordynacji  podatkowej).   Powyższe  unormowania  należy  odczytywać  łącznie  z  przepisami  art.  33  ustawy  z  23  października  2018  r.  o  zmianie  ustawy  o  podatku  dochodowym  od  osób  fizycznych,  ustawy  o  podatku  dochodowym  od  osób  prawnych,  ustawy  –  Ordynacja  podatkowa  oraz  niektórych  innych  ustaw  (Dz.  U.  poz.  2193  ze  zm.),  wprowadzającymi  regulacje  intertemporalne.    Stronie  przysługuje  prawo  do  wniesienia  skargi  na  niniejszą  interpretację  przepisów  prawa  podatkowego  z  powodu  jej  niezgodności  z  prawem.  Skargę  wnosi  się  do  Wojewódzkiego  Sądu  Administracyjnego  za  pośrednictwem  organu,  którego  działanie,  bezczynność  lub  przewlekłe  prowadzenie  postępowania  jest  przedmiotem  skargi  (art.  54  §  1  ww.  ustawy  z  dnia  30  sierpnia  2002  r.  Prawo  o  postępowaniu  przed  sądami  administracyjnymi  –  Dz.  U.  z  2019  r.  poz.  2325  ze  zm.).  Skargę  wnosi  się  w  dwóch  egzemplarzach  (art.  47  §  1  ww.  ustawy)  na  adres:  Krajowa  Informacja  Skarbowa,  ul.  Teodora  Sixta  17,  43-300  Bielsko-Biała  lub  drogą  elektroniczną  na  adres  Elektronicznej  Skrzynki  Podawczej  Krajowej  Informacji  Skarbowej  na  platformie  ePUAP:  /KIS/SkrytkaESP  (art.  54  §  1a  ww.  ustawy),  w  terminie  trzydziestu  dni  od  dnia  doręczenia  skarżącemu  rozstrzygnięcia  w  sprawie  albo  aktu,  o  którym  mowa  w  art.  3  §  2  pkt  4a  (art.  53  §  1  ww.  ustawy).  W  przypadku  wnoszenia  skargi  w  okresie  obowiązywania  stanu  zagrożenia  epidemicznego  i  stanu  epidemii  jako  najwłaściwszy  proponuje  się  kontakt  z  wykorzystaniem  systemu  teleinformatycznego  ePUAP.  W  przypadku  pism  i  załączników  wnoszonych  w  formie  dokumentu  elektronicznego  odpisów  nie  dołącza  się  (art.  47  §  3  ww.  ustawy).   Jednocześnie,  zgodnie  z  art.  57a  ww.  ustawy,  skarga  na  pisemną  interpretację  przepisów  prawa  podatkowego  wydaną  w  indywidualnej  sprawie,  opinię  zabezpieczającą  i  odmowę  wydania  opinii  zabezpieczającej  może  być  oparta  wyłącznie  na  zarzucie  naruszenia  przepisów  postępowania,  dopuszczeniu  się  błędu  wykładni  lub  niewłaściwej  oceny  co  do  zastosowania  przepisu  prawa  materialnego.  Sąd  administracyjny  jest  związany  zarzutami  skargi  oraz  powołaną  podstawą  prawną.