0112-KDIL1-2.4012.552.2021.2.ST

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe Szanowny Panie, stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług – w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 1 – jest prawidłowe. Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej 26 października 2021 r. wpłynął Pana wniosek z 25 października 2021 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy: ·        nieuznania Pana za podatnika podatku VAT przy sprzedaży udziału w Nieruchomości i niepodlegania opodatkowaniu podatkiem VAT tej dostawy (pytanie oznaczone we wniosku nr 1); ·         udokumentowania fakturą VAT przedmiotowej transakcji (pytanie oznaczone we wniosku nr 2); ·         opodatkowania sprzedaży Nieruchomości 23% stawką podatku VAT (pytanie oznaczone we wniosku nr 3). Treść wniosku jest następująca: Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego Wnioskodawca jest współwłaścicielem działki nr (…), obręb miasto (…), nr księgi wieczystej: (…) (dalej jako: „Nieruchomość”). Drugim współwłaścicielem Nieruchomości jest żona Wnioskodawcy (…). Działka należy do majątku prywatnego Wnioskodawcy oraz Jego żony. Nigdy nie została włączona do działalności gospodarczej Wnioskodawcy. Wnioskodawca jest zarejestrowanym, czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług (dalej: „VAT”), ale nigdy nie wykorzystywał Nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej. Wnioskodawca nie prowadzi działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Nieruchomość nie stanowiła nigdy środka trwałego/towaru handlowego Wnioskodawcy ani nie była wynajmowana/dzierżawiona. Żona Wnioskodawcy nie prowadzi teraz działalności gospodarczej i nie jest czynnym podatnikiem VAT, wcześniej prowadziła firmę do około roku 2019, obecnie jest na emeryturze. Żona Wnioskodawcy nie jest obecnie zarejestrowanym, czynnym ani zwolnionym podatnikiem VAT. Przedmiotowa Nieruchomość nie była wykorzystywana ani do czynności opodatkowanych podatkiem VAT ani zwolnionych od podatku VAT. Nieruchomość była wykorzystywana tylko i wyłącznie do czynności niepodlegających opodatkowaniu podatkiem VAT (majątek prywatny). Nieruchomość nie była i nie jest udostępniana osobom trzecim. Wnioskodawca wraz z żoną nabyli Nieruchomość w listopadzie 2009 r. jako małżeństwo. Pomiędzy Wnioskodawcą a Jego żoną istnieje rozszerzona wspólność majątkowa. Zgodnie z wypisem z rejestru gruntów Nieruchomość stanowią grunty rolne zabudowane (Br-RIVa), grunty orne (RIVa). W ewidencji gruntów pozostaje zapis o zabudowie Nieruchomości, gdyż przed zakupem na Nieruchomości znajdowały się na niej szklarnie. Jednakże w momencie zakupu Nieruchomości była już niezabudowana (mogły jedynie pozostawać resztki fundamentów po szklarniach). Wnioskodawca ani Jego żona nie uzbroili działki w media. Działka pozostaje nieuzbrojona. XX sierpnia 2013 r. na wniosek Wnioskodawcy oraz Jego żony została wydana decyzja z dnia XX sierpnia 2013 r., nr (…) o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie ośmiu budynków mieszkalnych, jednorodzinnych, wolnostojących wraz z instalacjami, urządzeniami technicznymi i pozostaną niezbędną infrastrukturą techniczną oraz budowie drogi wewnętrznej. Wnioskodawca ani Jego żona nie podjęli żadnych kroków związanych z realizacją tej inwestycji. We wrześniu 2021 r. Wnioskodawca wraz z małżonką ponownie wystąpili z wnioskiem o wydanie nowej decyzji o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie czterech budynków mieszkalnych wielorodzinnych wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną. Dla Nieruchomości nie wydano miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wnioskodawca ani Jego żona nie występowali o wydanie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Działka nie została odrolniona. Przed sprzedażą Nieruchomości nie zostały ani nie zostaną poczynione działania dotyczące zwiększenia wartości Nieruchomości (np. uzbrojenie terenu, wydzielenie dróg wewnętrznych). Wnioskodawca wraz z żoną zamierzają sprzedać Nieruchomość jednemu nabywcy. Wnioskodawca ani Jego żona nie podejmowali działań marketingowych w celu sprzedaży Nieruchomości ani nigdzie nie ogłaszali zamiaru jej sprzedaży. Potencjalny nabywca jest osobą fizyczną (znajomym Wnioskodawcy). Przy sprzedaży Nieruchomości Wnioskodawca ani Jego żona nie korzystają z profesjonalnych pełnomocników ani nie mają takiego zamiaru. W związku z planowaną sprzedażą Nieruchomości nie zostały ani zostaną udzielone nabywcy pełnomocnictwa/zgody do dokonania w imieniu Wnioskodawcy dodatkowych czynności w odniesieniu do Nieruchomości. Wnioskodawca ani Jego żona nie dokonywali wcześniej sprzedaży innych działek i nie mają takich planów. Pytania 1)    Czy Wnioskodawca przy sprzedaży opisanej w stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym Nieruchomości będzie działał jako podatnik VAT a przedmiotowa sprzedaż Nieruchomości będzie podlegała przepisom ustawy o VAT? 2)    W przypadku twierdzącej odpowiedzi na pytanie nr 1, w sytuacji, gdyby Organ podatkowy uznał, że przy sprzedaży opisanej w stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym Nieruchomości Wnioskodawca będzie działał jako podatnik VAT a przedmiotowa sprzedaż Nieruchomości będzie podlegała przepisom ustawy o VAT, to czy tylko Wnioskodawca jako prowadzący działalność gospodarczą, będący właścicielem Nieruchomości na zasadach wspólności majątkowej małżeńskiej, będzie miał prawo udokumentować transakcję wystawiając we własnym imieniu fakturę na sprzedaż Nieruchomości? 3)    W przypadku twierdzącej odpowiedzi na pytanie nr 1, w sytuacji, gdyby Organ podatkowy uznał, że przy sprzedaży opisanej w stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym Nieruchomości Wnioskodawca będzie działał jako podatnik VAT a przedmiotowa sprzedaż Nieruchomości będzie podlegała przepisom ustawy o VAT, to czy sprzedaż Nieruchomości będzie podlegała opodatkowaniu stawką 23% VAT? Pana stanowisko w sprawie Zdaniem Wnioskodawcy: 1)    Wnioskodawca przy sprzedaży opisanej w stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym Nieruchomości nie będzie działał jako podatnik VAT a przedmiotowa sprzedaż Nieruchomości nie będzie podlegała przepisom ustawy o VAT. 2)    W przypadku twierdzącej odpowiedzi na pytanie nr 1, w sytuacji, gdyby Organ podatkowy uznał, że przy sprzedaży opisanej w stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym Nieruchomości Wnioskodawca będzie działał jako podatnik VAT a przedmiotowa sprzedaż Nieruchomości będzie podlegała przepisom ustawy o VAT, Wnioskodawca stoi na stanowisku, że tylko on jako prowadzący działalność gospodarczą, będący właścicielem Nieruchomości na zasadach wspólności majątkowej małżeńskiej, będzie miał prawo udokumentować transakcję wystawiając we własnym imieniu fakturę na sprzedaż Nieruchomości. 3)    W przypadku twierdzącej odpowiedzi na pytanie nr 1, w sytuacji, gdyby Organ podatkowy uznał, że przy sprzedaży opisanej w stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym Nieruchomości Wnioskodawca będzie działał jako podatnik VAT a przedmiotowa sprzedaż Nieruchomości będzie podlegała przepisom ustawy o VAT, Wnioskodawca uważa, że sprzedaż Nieruchomości będzie podlegała opodatkowaniu stawką 23% VAT. Uzasadnienie stanowiska własnego Wnioskodawcy: Ad 1 Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. W myśl art. 2 pkt 6 ustawy o VAT, przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii. Na mocy art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...). Należy więc przyjąć, że w oparciu o definicję zawartą w art. 2 pkt 6 ustawy o VAT, zbycie nieruchomości gruntowych (działek), traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy o VAT. Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (...). Wskazać należy, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ustawy o VAT, bądź świadczenie usług zdefiniowane w art. 8 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana czynność podlegała opodatkowaniu tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług. Stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych – art. 15 ust. 2 ustawy o VAT. Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Przy czym, w świetle przytoczonych wyżej przepisów status podatnika podatku od towarów i usług wynika z okoliczności dokonania czynności podlegających opodatkowaniu tym podatkiem. Dla ustalenia, czy osoba dokonująca transakcji sprzedaży nieruchomości jest podatnikiem podatku VAT istotne jest stwierdzenie, że prowadzi ona działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy. Zatem, kiedy osoba fizyczna dokonuje sprzedaży swojego majątku osobistego, a czynność ta wykonywana jest okazjonalnie i nie zmierza do nadania jej stałego charakteru, nie oznacza to prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT. Nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej czy zarejestrowanej działalności gospodarczej. Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności. Jednocześnie wykorzystywanie składników majątku, tj. takie wykorzystywanie majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania, które polega na czerpaniu dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności gospodarczej. Należy stwierdzić, że każdy, kto dokonuje czynności, które zmierzają do wykorzystania nieruchomości dla celów działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT powinien być uznany za podatnika podatku od towarów i usług. W konsekwencji, wykorzystywanie majątku należącego do danej osoby stanowi również działalność gospodarczą jeżeli jest dokonywane w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Podstawowym kryterium dla opodatkowania sprzedaży nieruchomości jest ustalenie, czy działanie to można uznać za wykorzystywanie majątku w sposób ciągły do celów zarobkowych, czy majątek nabyty został i faktycznie wykorzystany na potrzeby własne, czy też z przeznaczeniem do działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ustawy o VAT. W tym miejscu należy zaznaczyć, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych. Ponadto jak wynika z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C 181/10), dostawę gruntu przeznaczonego pod zabudowę należy uznać za objętą podatkiem od wartości dodanej, pod warunkiem, że transakcja ta nie stanowi jedynie czynności związanej ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. Z ww. orzeczeń C-180/10 i C-181/10 wynika również, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Inaczej jest natomiast – wyjaśnił Trybunał – w przypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy. Zatem za podatnika należy uznać osobę, która w celu dokonania sprzedaży gruntów angażuje podobne środki wykazując aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego zarządu majątkiem prywatnym. Wnioskodawca jest współwłaścicielem działki nr (…), obręb miasto (…), nr księgi wieczystej: (…). Drugim współwłaścicielem Nieruchomości jest żona Wnioskodawcy (…). Działka należy do majątku prywatnego Wnioskodawcy oraz Jego żony. Nigdy nie została włączona do działalności gospodarczej Wnioskodawcy. Wnioskodawca jest zarejestrowanym, czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług, ale nigdy nie wykorzystywał Nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej. Wnioskodawca nie prowadzi działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Nieruchomość nie stanowiła nigdy środka trwałego/towaru handlowego Wnioskodawcy ani nie była wynajmowana/dzierżawiona. Żona Wnioskodawcy nie prowadzi teraz działalności gospodarczej i nie jest czynnym podatnikiem VAT, wcześniej prowadziła firmę do około roku 2019, obecnie jest na emeryturze. Żona Wnioskodawcy nie jest obecnie zarejestrowanym, czynnym ani zwolnionym podatnikiem VAT. Przedmiotowa Nieruchomość nie była wykorzystywana ani do czynności opodatkowanych podatkiem VAT ani zwolnionych od podatku VAT. Nieruchomość była wykorzystywana tylko i wyłącznie do czynność niepodlegających opodatkowaniu podatkiem VAT (majątek prywatny). Nieruchomość nie była i nie jest udostępniana osobom trzecim. Wnioskodawca wraz z żoną nabyli Nieruchomość w listopadzie 2009 r. jako małżeństwo. Pomiędzy Wnioskodawcą a Jego żoną istnieje rozszerzona wspólność majątkowa. Zgodnie z wypisem z rejestru gruntów Nieruchomość stanowią grunty rolne zabudowane (Br-RIVa), grunty orne (RIVa). W ewidencji gruntów pozostaje zapis o zabudowie Nieruchomości, gdyż przed zakupem na Nieruchomości znajdowały się na niej szklarnie. Jednakże w momencie zakupu Nieruchomości była już niezabudowana (mogły jedynie pozostawać resztki fundamentów po szklarniach). Wnioskodawca ani Jego żona nie uzbroili działki w media. Działka pozostaje nieuzbrojona. XX sierpnia 2013 r. na wniosek Państwa (...) została wydana decyzja z dnia XX sierpnia 2013 r., nr (…) o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie ośmiu budynków mieszkalnych, jednorodzinnych, wolnostojących wraz z instalacjami, urządzeniami technicznymi i pozostaną niezbędną infrastrukturą techniczną oraz budowie drogi wewnętrznej. Wnioskodawca ani Jego żona nie podjęli żadnych kroków związanych z realizacją tej inwestycji. We wrześniu 2021 r. Wnioskodawca wraz z małżonką ponownie wystąpili z wnioskiem o wydanie nowej decyzji o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie czterech budynków mieszkalnych wielorodzinnych wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną. Dla Nieruchomości nie wydano miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wnioskodawca ani Jego żona nie występowali o wydanie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Działka nie została odrolniona. Przed sprzedażą Nieruchomości nie zostały ani nie zostaną poczynione działania dotyczące zwiększenia wartości Nieruchomości (np. uzbrojenie terenu, wydzielenie dróg wewnętrznych). Wnioskodawca wraz z żoną zamierzają sprzedać Nieruchomość jednemu nabywcy. Wnioskodawca ani Jego żona nie podejmowali działań marketingowych w celu sprzedaży Nieruchomości ani nigdzie nie ogłaszali zamiaru jej sprzedaży. Potencjalny nabywca jest osobą fizyczną (znajomym Wnioskodawcy). Przy sprzedaży Nieruchomości Wnioskodawca ani Jego żona nie korzystają z profesjonalnych pełnomocników ani nie mają takiego zamiaru. W związku z planowaną sprzedażą Nieruchomości nie zostały ani zostaną udzielone nabywcy pełnomocnictwa/zgody do dokonania w imieniu Wnioskodawcy dodatkowych czynności w odniesieniu do Nieruchomości. Wnioskodawca ani Jego żona nie dokonywali wcześniej sprzedaży innych działek i nie mają takich planów. Wskazać należy, iż przyjęcie, że dana osoba fizyczna sprzedając nieruchomości działa w charakterze podatnika prowadzącego działalność gospodarczą, w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, wymaga ustalenia, że jej działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną), czego przejawem jest taka aktywność tej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną. W przypadku Wnioskodawcy nie mamy do czynienia z działalnością w zakresie obrotu nieruchomościami przybierającą formę zawodową (profesjonalną). Wnioskodawca nie dokonał uzbrojenia ani podziału Nieruchomości, nie wydzielił dróg wewnętrznych, nie podejmował działań marketingowych w celu sprzedaży Nieruchomości (nie dał nawet żadnego ogłoszenia). Na aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej przykładowo przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu zaistnienia pojedynczych z nich. Zdaniem sądów administracyjnych i organów podatkowych (wyrażonym np. w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 marca 2017 r., I FSK 1643/15 oraz w interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 15 lipca 2021 r., 0112-KDIL3.4012.109.2021.2.AW), przejawem działania w sposób profesjonalny może być na przykład: uzbrojenie terenu, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek (wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia), uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu lub prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie obrotu nieruchomościami. Wnioskodawca wystąpił jedynie o wydanie decyzji o warunkach zagospodarowania terenu. Nie podejmował i nie będzie podejmował innych czynności, w związku z czym nie można stwierdzić, że działa w niniejszej transakcji jako podatnik VAT. Podsumowując, Wnioskodawca przy sprzedaży opisanej w stanie faktycznym Nieruchomości nie będzie działał jako podatnik VAT a przedmiotowa sprzedaż Nieruchomości nie będzie podlegała przepisom ustawy o VAT. Ad 2 Pytanie nr 2 Wnioskodawcy ma charakter warunkowy i dotyczy sytuacji gdyby Organ podatkowy uznał stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 1 za nieprawidłowe. Zgodnie z dyspozycją art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Jak stanowi art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...). Przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii, o czym stanowi art. 2 pkt 6 ww. ustawy o VAT. Tak więc grunt spełnia definicję towaru określoną w art. 2 pkt 6 ustawy o VAT, a jego sprzedaż stanowi dostawę towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy o VAT. Wskazać w tym miejscu należy, że odpłatna dostawa towarów podlega opodatkowaniu wtedy, gdy jest dokonywana przez podmiot o statusie podatnika działającego w takim charakterze w odniesieniu do tej czynności. Zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wyznacza czynnik przedmiotowy – opodatkowaniu podlega odpłatna dostawa towarów lub odpłatne świadczenie usług oraz czynnik podmiotowy – czynności muszą być wykonywane przez podatnika, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, działającego w takim charakterze. W myśl art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Gdyby Organ podatkowy uznał stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 1 za nieprawidłowe z uwagi na to, że prowadzi działalność gospodarczą w innym zakresie niż sprzedaż nieruchomości i jest czynnym podatnikiem VAT, to Wnioskodawca stoi na stanowisku, że Jego żona nie będzie jednak działała jako podatnik VAT w dokumentowanej transakcji (nie podejmuje ona żadnych czynności, które świadczyłyby o prowadzeniu działalności gospodarczej). Na wystawionej fakturze zatem w nazwie sprzedającego może wystąpić jedynie nazwa podatnika VAT – a więc Wnioskodawcy. Podsumowując, w przypadku twierdzącej odpowiedzi na pytanie nr 1, w sytuacji, gdyby Organ podatkowy uznał, że przy sprzedaży opisanej w stanie faktycznym Nieruchomości Wnioskodawca będzie działał jako podatnik VAT a przedmiotowa sprzedaż Nieruchomości będzie podlegała przepisom ustawy oVAT, Wnioskodawca stoi na stanowisku, że tylko On jako prowadzący działalność gospodarczą będący właścicielem Nieruchomości na zasadach wspólności majątkowej małżeńskiej, będzie miał prawo udokumentować transakcję wystawiając we własnym imieniu fakturę na sprzedaż Nieruchomości. Ad 3 Pytanie nr 3 Wnioskodawcy ma również charakter warunkowy i dotyczy sytuacji gdyby Organ podatkowy uznał stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 1 za nieprawidłowe. Zgodnie z przepisami art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT, zwalnia się z podatku VAT dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane. Treść powyższego przepisu jest zgodna z orzeczeniem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 28 marca 1996 r. w sprawie C-468/93 Gemeente Emmen, z którego wynika, że teren budowlany oznacza „Każdy nieuzbrojony lub uzbrojony teren uznany przez państwa członkowskie za teren z przeznaczeniem pod zabudowę”. Art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej: „PlanZagospU”) określa: ·         zasady kształtowania polityki przestrzennej przez jednostki samorządu terytorialnego i organy administracji rządowej, ·         zakres i sposoby postępowania w sprawach przeznaczania terenów na określone cele oraz ustalania zasad ich zagospodarowania i zabudowy. Natomiast z art. 4 ust. 1 PlanZagospU stanowi, że ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. O przeznaczeniu terenu niezabudowanego decydują akty prawa miejscowego – miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego – a w przypadku jego braku decyzja o warunkach zabudowy. Dostawa gruntu niezabudowanego nieobjętego planem zagospodarowania przestrzennego lub decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, podlega zwolnieniu z VAT na mocy art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT. Potwierdza to Minister Finansów w interpretacji ogólnej z 14 czerwca 2013 r., sygn. PT10/033/12/207/WLI/13/RD58639, w której stwierdził, że „Tym samym od dnia 1 kwietnia 2013 r. w związku z wprowadzeniem do ustawy o VAT definicji terenu budowlanego dla potrzeb prawidłowej klasyfikacji gruntów celem zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 9 tej ustawy, w sytuacji gdy brak jest planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, nie należy już kierować się danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków, które były, zgodnie z wykładnią zaprezentowaną w wyroku z dnia 17 stycznia 2011 r., istotne w stanie prawnym obowiązującym do dnia 31 marca 2013 r. W konsekwencji dostawa terenu niezabudowanego, nieobjętego planem zagospodarowania przestrzennego lub decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, podlega zwolnieniu z podatku od towarów i usług”. Jako tożsame z nieruchomościami niezabudowanymi należy również uznać nieruchomości na których: ·         przeszłości znajdowały się naniesienia, lecz zostały one wyburzone; ·         znajdują się naniesienia w trakcie procesu rozbiórki, ·         są przeznaczone do rozbiórki z uwagi na brak wartości ekonomicznej obiektu oraz jego stan techniczny, oraz zostały uzyskane wszelkie wymagane pozwolenia na przeprowadzenie prac rozbiórkowych. W orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości UE wskazuje się, że w takim przypadku skutki podatkowe należy oceniać uwzględniając sens ekonomiczny, (np. orzeczenie TSUE z 19 listopada 2009 r. sygn. C- 461/08). Jeżeli więc przedmiotem dostawy jest grunt, na którym znajduje się budynek lub część budynku przeznaczonego do rozbiórki, a dostawa działki następuje z przeznaczeniem na budowę w miejscu starego budynku nowego obiektu, de facto mamy do czynienia z dostawą gruntu niezabudowanego. Istotą tego typu transakcji jest bowiem nie tyle dostawa istniejącego budynku, co samej działki/gruntu, na którym jest on posadowiony. Analogiczne stanowisko można odnaleźć w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 listopada 2013 r. sygn. I FSK 1436/13. Zgodnie z wypisem z rejestru gruntów Nieruchomość stanowią grunty rolne zabudowane (Br-RIVa), grunty orne (RIVa). W ewidencji gruntów pozostaje zapis o zabudowie Nieruchomości, gdyż przed zakupem na Nieruchomości znajdowały się na niej szklarnie. Jednakże w momencie zakupu Nieruchomości była już niezabudowana (mogły jedynie pozostawać resztki fundamentów po szklarniach). Wnioskodawca ani Jego żona nie uzbroili działki w media. Działka pozostaje nieuzbrojona. XX sierpnia 2013 r. na wniosek Państwa B. została wydana decyzja z dnia XX sierpnia 2013 r., nr (…) o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie ośmiu budynków mieszkalnych, jednorodzinnych, wolnostojących wraz z instalacjami, urządzeniami technicznymi i pozostaną niezbędną infrastrukturą techniczną oraz budowie drogi wewnętrznej. Wnioskodawca ani Jego żona nie podjęli żadnych kroków związanych z realizacją tej inwestycji. We wrześniu 2021 r. Wnioskodawca wraz z małżonką ponownie wystąpili z wnioskiem o wydanie nowej decyzji o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie czterech budynków mieszkalnych wielorodzinnych wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną. Dla Nieruchomości nie wydano miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wnioskodawca ani Jego żona nie występowali o wydanie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Działka nie została odrolniona. Przed sprzedażą Nieruchomości nie zostały ani nie zostaną poczynione działania dotyczące zwiększenia wartości Nieruchomości (np. uzbrojenie terenu, wydzielenie dróg wewnętrznych). Przedmiotowa Nieruchomość jest więc terenem niezabudowanym, dla którego wydano decyzję o warunkach zabudowy (dla inwestycji polegającej na budowie budynków mieszkalnych). W związku z powyższym jej sprzedaż nie podlega zwolnieniu z VAT na mocy art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT. Zwolnienia przewidziane w art. 43 ust 1 pkt 10 oraz 10a ustawy o VAT dotyczą terenów zabudowanych, w związku z czym nie znajdują zastosowania w przedmiotowym stanie faktycznym. Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT, zwalnia się od podatku dostawę towarów wykorzystywanych wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku, jeżeli z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. W konsekwencji, aby zastosować zwolnienie od podatku, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT, dla dostawy towarów, spełnione muszą być łącznie dwa warunki wskazane w tym przepisie, tj.: ·         towary muszą służyć wyłącznie działalności zwolnionej, ·         przy nabyciu (imporcie, wytworzeniu) tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Niespełnienie jednego z powyższych warunków daje podstawę do wyłączenia dostawy towarów ze zwolnienia od podatku VAT przewidzianego w ww. art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT. Zaznaczenia wymaga przy tym, że NSA w wyroku z 28 lutego 2013 r., sygn. akt I FSK 627/12 wskazał, że „zwolnienie, o którym mowa w art. 136 lit. b dyrektywy 2006/112/WE, a więc również wynikające z art. 43 ust. 1 pkt 2 u.p.t.u., przysługuje tylko wtedy gdy podatnik nie ma prawa do odliczenia podatku na skutek ograniczeń i zakazów przewidzianych przepisami dyrektywy lub u.p.t.u., co wynika np. ze związku ze sprzedażą zwolnioną od podatku (por. art. 86 i art. 88 ustawy), a więc nie ma zastosowania, gdy brak odliczenia podatku w poprzedniej fazie obrotu wynika z faktu, że dana czynność w ogóle nie podlegała opodatkowaniu (por. wyrok ETS z dnia 8 grudnia 2005 r. w sprawie C-280/04 Jyske Finanse A/S) oraz gdy podatnik, mając prawo do odliczenia podatku naliczonego, z uprawnienia tego nie skorzystał”. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji z 19 kwietnia 2021 r., sygn. 0114-KDIP4- 1.4012.163.2021.l.APR wskazał, że „Skoro do omawianej transakcji dostawy działki nr 2, zarówno w odniesieniu do terenu oznaczonego symbolem 2MN.1 jak i dla terenu 7ZU, nie znajdzie zastosowania zwolnienie z podatku wynikające z art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy oraz z art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, przedmiotowa transakcja będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług (nie będzie korzystała ze zwolnienia z tego podatku)”. Wnioskodawcy przy nabyciu Nieruchomości nie przysługiwało prawo do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Jednakże Wnioskodawca nie wykorzystywał Nieruchomości wyłącznie do działalności zwolnionej z VAT. Sprzedaż Nieruchomości nie będzie więc podlegała zwolnieniu na mocy art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT. Podsumowując, w przypadku twierdzącej odpowiedzi na pytanie nr 1, w sytuacji, gdyby Organ podatkowy uznał, że przy sprzedaży opisanej w stanie faktycznym Nieruchomości Wnioskodawca będzie działał jako podatnik VAT a przedmiotowa sprzedaż Nieruchomości będzie podlegała przepisom ustawy o VAT, Wnioskodawca uważa, że sprzedaż Nieruchomości będzie podlegała opodatkowaniu stawką 23% VAT. Ocena stanowiska Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku w zakresie nieuznania Pana za podatnika podatku VAT przy sprzedaży udziału w Nieruchomości i niepodlegania opodatkowaniu podatkiem VAT tej dostawy (pytanie oznaczone we wniosku nr 1) jest prawidłowe. Uzasadnienie interpretacji indywidualnej Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2021 r. poz. 685 ze zm.), zwanej dalej ustawą: Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. W myśl art. 2 pkt 6 ustawy: Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii. Na mocy art. 8 ust. 1 ustawy: Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (...). Na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy: Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…). Dostawa towaru mieści się w definicji sprzedaży określonej w art. 2 pkt 22 ustawy. Zgodnie z tym przepisem: Przez sprzedaż rozumie się odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów. Zaznaczenia wymaga, że na gruncie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, również zbycie udziału w towarze (np. współwłasności nieruchomości gruntowej) stanowi odpłatną dostawę towarów. Powyższe potwierdził NSA w uchwale 7 sędziów z dnia 24 października 2011 r., sygn. akt I FPS 2/11. W związku z powyższym, sprzedaż udziału w prawie własności nieruchomości gruntowej należy traktować jako dostawę towarów, zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy, która mieści się w zakresie przedmiotowym opodatkowania podatkiem od towarów i usług. Grunt spełnia bowiem definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a jego sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju. Należy w tym miejscu zauważyć, że kwestie stosunków majątkowych pomiędzy małżonkami reguluje ustawa z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. Z 2020 r. poz. 1359), zwana dalej k.r.o. Stosownie do art. 31 § 1 k.r.o.: Z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich (majątek wspólny). Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą do majątku osobistego każdego z małżonków. Zatem, istotą wspólności majątkowej małżeńskiej, zarówno ustawowej, jak i umownej, jest to, że każdy z małżonków jest współwłaścicielem poszczególnych składników majątku wspólnego (dorobkowego) na zasadach współwłasności łącznej (bezudziałowej). W świetle art. 35 k.r.o.: W czasie trwania wspólności ustawowej żaden z małżonków nie może żądać podziału majątku wspólnego. Nie może również rozporządzać ani zobowiązywać się do rozporządzania udziałem, który w razie ustania wspólności przypadnie mu w majątku wspólnym lub w poszczególnych przedmiotach należących do tego majątku. Natomiast w myśl art. 36 § 1 oraz § 2 k.r.o.: Oboje małżonkowie są obowiązani współdziałać w zarządzie majątkiem wspólnym, w szczególności udzielać sobie wzajemnie informacji o stanie majątku wspólnego, o wykonywaniu zarządu majątkiem wspólnym i o zobowiązaniach obciążających majątek wspólny. Każdy z małżonków może samodzielnie zarządzać majątkiem wspólnym, chyba że przepisy poniższe stanowią inaczej. Wykonywanie zarządu obejmuje czynności, które dotyczą przedmiotów majątkowych należących do majątku wspólnego, w tym czynności zmierzające do zachowania tego majątku. Zgodnie z art. 37 § 1 pkt 1 k.r.o.: Zgoda drugiego małżonka jest potrzebna do dokonania czynności prawnej prowadzącej do zbycia, obciążenia, odpłatnego nabycia nieruchomości lub użytkowania wieczystego, jak również prowadzącej do oddania nieruchomości do używania lub pobierania z niej pożytków. Z uwagi na powyższe regulacje prawne w akcie notarialnym dokumentującym tego rodzaju nabycie nieruchomości wymieniani są oboje małżonkowie, jeżeli istnieje między nimi ustawowa wspólność majątkowa. Wspólność wynikająca ze stosunku małżeństwa jest współwłasnością łączną uprawniającą do współposiadania rzeczy wchodzących w skład majątku wspólnego, a w czasie jej trwania żaden z małżonków nie może żądać podziału majątku wspólnego. Stosownie do art. 43 § 1 k.r.o.: Oboje małżonkowie mają równe udziały w majątku wspólnym. Nie każda jednak czynność stanowiąca dostawę towarów – w rozumieniu art. 7 ustawy – podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana czynność była opodatkowana tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług. W świetle art. 15 ust. 1 ustawy: Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Jak wynika natomiast z art. 15 ust. 2 ustawy: Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Przy czym, w świetle przytoczonych wyżej przepisów status podatnika podatku od towarów i usług wynika z okoliczności dokonania czynności podlegających opodatkowaniu tym podatkiem. Dla ustalenia, czy osoba dokonująca transakcji sprzedaży nieruchomości jest podatnikiem podatku VAT istotne jest stwierdzenie, że prowadzi ona działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy. Zatem, kiedy osoba fizyczna dokonuje sprzedaży swojego majątku osobistego, a czynność ta wykonywana jest okazjonalnie i nie zmierza do nadania jej stałego charakteru, nie oznacza to prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej czy zarejestrowanej działalności gospodarczej. Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności. Jednocześnie wykorzystywanie składników majątku, tj. takie wykorzystywanie majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania, które polega na czerpaniu dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności gospodarczej. Należy stwierdzić, że każdy, kto dokonuje czynności, które zmierzają do wykorzystania nieruchomości dla celów działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, powinien być uznany za podatnika podatku od towarów i usług. W konsekwencji, wykorzystywanie majątku należącego do danej osoby stanowi również działalność gospodarczą jeżeli jest dokonywane w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Podstawowym kryterium dla opodatkowania sprzedaży nieruchomości jest ustalenie, czy działanie to można uznać za wykorzystywanie majątku w sposób ciągły do celów zarobkowych, czy majątek nabyty został i faktycznie wykorzystany na potrzeby własne, czy też z przeznaczeniem do działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ustawy. W tym miejscu należy zaznaczyć, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych. Ponadto, jak wynika z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10), dostawę gruntu przeznaczonego pod zabudowę należy uznać za objętą podatkiem od wartości dodanej, pod warunkiem, że transakcja ta nie stanowi jedynie czynności związanej ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. Wskazać należy, iż przyjęcie, że dana osoba fizyczna sprzedając nieruchomości działa w charakterze podatnika prowadzącego działalność gospodarczą, w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, wymaga ustalenia, że jej działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną), czego przejawem jest taka aktywność tej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną, np. nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zagospodarowania terenu (zabudowy), czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej przykładowo przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu zaistnienia pojedynczych z nich. W kwestii opodatkowania dostawy udziału w nieruchomości istotne jest, czy w świetle zaprezentowanego we wniosku opisu sprawy Wnioskodawca, w celu dokonania opisanej we wniosku sprzedaży podejmował/będzie podejmował aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta, handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, co skutkuje koniecznością uznania Go za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług, czy też sprzedaż nastąpi w ramach zarządu majątkiem prywatnym. Stwierdzić należy, że uznanie, czy dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy. Z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca od listopada 2009 r. jest współwłaścicielem działki nr (…). Drugim współwłaścicielem Nieruchomości jest żona Wnioskodawcy. Działka należy do majątku prywatnego Wnioskodawcy oraz Jego żony. Pomiędzy Wnioskodawcą a Jego żoną istnieje rozszerzona wspólność majątkowa. Wnioskodawca jest zarejestrowanym, czynnym podatnikiem podatku VAT, ale nigdy nie wykorzystywał Nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej. Wnioskodawca nie prowadzi działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Nieruchomość nie stanowiła nigdy środka trwałego/towaru handlowego Wnioskodawcy. Żona Wnioskodawcy wcześniej prowadziła firmę do około roku 2019, obecnie nie jest obecnie zarejestrowanym, czynnym ani zwolnionym podatnikiem VAT. Przedmiotowa Nieruchomość nie była wykorzystywana ani do czynności opodatkowanych podatkiem VAT ani zwolnionych od podatku VAT. Nieruchomość była wykorzystywana tylko i wyłącznie do czynności niepodlegających opodatkowaniu podatkiem VAT (majątek prywatny). Nieruchomość nie była i nie jest udostępniana osobom trzecim. W momencie zakupu Nieruchomości była niezabudowana (mogły jedynie pozostawać resztki fundamentów po szklarniach). Wnioskodawca ani Jego żona nie uzbroili działki w media. Działka pozostaje nieuzbrojona. XX sierpnia 2013 r. na wniosek Wnioskodawcy oraz Jego żony została wydana decyzja z dnia XX sierpnia 2013 r., nr (…) o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie ośmiu budynków mieszkalnych, jednorodzinnych, wolnostojących wraz z instalacjami, urządzeniami technicznymi i pozostaną niezbędną infrastrukturą techniczną oraz budowie drogi wewnętrznej. Wnioskodawca ani Jego żona nie podjęli żadnych kroków związanych z realizacją tej inwestycji. We wrześniu 2021 r. Wnioskodawca wraz z małżonką ponownie wystąpili z wnioskiem o wydanie nowej decyzji o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie czterech budynków mieszkalnych wielorodzinnych wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną. Dla Nieruchomości nie wydano miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Działka nie została odrolniona. Przed sprzedażą Nieruchomości nie zostały ani nie zostaną poczynione działania dotyczące zwiększenia wartości Nieruchomości (np. uzbrojenie terenu, wydzielenie dróg wewnętrznych). Wnioskodawca wraz z żoną zamierzają sprzedać Nieruchomość jednemu nabywcy, lecz nie podejmowali działań marketingowych w celu sprzedaży Nieruchomości ani nigdzie nie ogłaszali zamiaru jej sprzedaży. Potencjalny nabywca jest osobą fizyczną (znajomym Wnioskodawcy). Przy sprzedaży Nieruchomości Wnioskodawca ani Jego żona nie korzystają z profesjonalnych pełnomocników ani nie mają takiego zamiaru. W związku z planowaną sprzedażą Nieruchomości nie zostały ani zostaną udzielone nabywcy pełnomocnictwa/zgody do dokonania w imieniu Wnioskodawcy dodatkowych czynności w odniesieniu do Nieruchomości. Wnioskodawca ani Jego żona nie dokonywali wcześniej sprzedaży innych działek i nie mają takich planów. Przy tak przedstawionym opisie sprawy wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą kwestii nieuznania Go za podatnika podatku VAT przy sprzedaży udziału w Nieruchomości oraz niepodlegania opodatkowaniu podatkiem VAT tej dostawy. Jak wynika z dokonanej wyżej analizy przepisów, dostawa towarów (np. nieruchomości) podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana jest przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działający w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy. Dopiero po zdefiniowaniu podmiotu jako podatnika VAT – co do zasady – mają dla określenia jego praw i obowiązków zastosowanie przepisy ustawy o podatku od towarów i usług. W świetle powyższego, w pierwszej kolejności należy ustalić, czy w okolicznościach niniejszej sprawy Wnioskodawca działa/będzie działał w charakterze podatnika zdefiniowanego w art. 15 ust. 1 ustawy. Jak wyjaśniono wyżej – odwołując się zarówno do treści przepisów ustawy, jak i stanowiska judykatury – w przypadku osób fizycznych, które dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej, należy szczególnie wnikliwie przeanalizować okoliczności w jakich będzie realizowana transakcja. Co do zasady bowiem osoby fizyczne, które dokonują transakcji w ramach zarządu majątkiem prywatnym, wykluczone są z grona podatników VAT. W niniejszej sprawie brak jest przesłanek świadczących o takiej aktywności Wnioskodawcy w przedmiocie zbycia udziału w Nieruchomości, która byłaby porównywalna do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem (brak przesłanek zawodowego – stałego zorganizowanego charakteru takiej działalności). Nie wystąpił bowiem ciąg zdarzeń, które jednoznacznie przesądzają, że sprzedaż wypełnia przesłanki działalności gospodarczej. Wnioskodawca nie podjął takich aktywnych działań w zakresie obrotu nieruchomościami, które świadczyłyby o angażowaniu środków w sposób podobny do wykorzystywanych przez handlowców. Działania podejmowane przez Wnioskodawcę w stosunku do Nieruchomości należą do zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym. Jedyną aktywnością jaką Wnioskodawca podjął w stosunku do Nieruchomości było dwukrotne wystąpienie o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Wnioskodawca sprzedając swój udział w Nieruchomości korzysta/będzie korzystać więc z przysługującego Mu prawa do rozporządzania własnym majątkiem, która to czynność oznacza działanie w sferze prywatnej, do której nie mają/nie będą miały zastosowania przepisy ustawy. W konsekwencji dokonując sprzedaży udziału w Nieruchomości, Wnioskodawca korzysta/będzie korzystał z przysługującego mu prawa do rozporządzania majątkiem osobistym, co nie jest wykonywaniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Brak tego statusu pozbawia/będzie pozbawiał Wnioskodawcę cech podatnika podatku VAT, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy, w zakresie sprzedaży udziału w Nieruchomości, a dostawę udziału w Nieruchomości cech czynności podlegającej opodatkowaniu, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy. Podsumowując, Wnioskodawca przy sprzedaży udziału w Nieruchomości nie działa/nie będzie działał w charakterze podatnika podatku VAT zdefiniowanego w art. 15 ust. 1 ustawy, a w konsekwencji dostawa ta nie podlega/nie będzie podlegała opodatkowaniu tym podatkiem. Tym samym stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 1 uznano za prawidłowe. Dodatkowe informacje Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy: ·         stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia oraz ·         zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji. Ta interpretacja rozstrzyga wyłącznie w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 1. W niniejszych okolicznościach sprawy zagadnienia zawarte w pytaniach nr 2 i 3 stały się zbędne, gdyż wskazał Pan, że odpowiedzi na ww. pytania, jedynie w sytuacji uznania za nieprawidłowe Pana stanowiska w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 1. Uwzględniając powyższą informację oraz fakt, że Pana stanowisko dotyczące pytania oznaczonego we wniosku nr 1 zostało uznane za prawidłowe, udzielenie odpowiedzi na pytania oznaczone we wniosku nr 2 i 3 stało się nieuzasadnione. Natomiast w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 4, dotyczącego podatku dochodowego od osób fizycznych zostało wydane odrębne rozstrzygnięcie. Ponadto należy zauważyć, że w myśl art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Mając na uwadze, że wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego został złożony przez Pana, zaznacza się, że interpretacja nie wywiera skutku prawnego dla Pana żony, która chcąc uzyskać interpretację indywidualną, powinna wystąpić z odrębnym wnioskiem o jej wydanie. Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji ·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji. ·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1)    z zastosowaniem art. 119a; 2)    w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3)    z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych. Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): ·         w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo ·         w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.).