0112-KDIL1-2.4012.651.2020.2.PM

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r., poz. 1325, z późn. zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z 18 grudnia 2020 r. (data wpływu 29 grudnia 2020 r.) uzupełnionym pismem z 1 marca 2021 r. (data wpływu 2 marca 2021 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie zwolnienia od podatku VAT – zgodnie z art. 113 ust. 1 ustawy – świadczonych w ramach projektu usług, z uwagi, że nie stanowią one usług doradczych – jest prawidłowe. UZASADNIENIE 29 grudnia 2020 r. wpłynął do tutejszego organu ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie zwolnienia od podatku VAT – zgodnie z art. 113 ust. 1 ustawy – świadczonych w ramach projektu usług, z uwagi, że nie stanowią one usług doradczych. Wniosek został uzupełniony pismem z 1 marca 2021 r. o wskazanie skutków podatkowych, doprecyzowanie opisu sprawy, przeformułowanie pytania oraz przedstawienie własnego stanowiska w sprawie. We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny. Wnioskodawca prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą pod firmą (…). W ramach tej działalności Wnioskodawca wygrał przetarg na udział w projekcie realizowanym przez Fundację (…) (dalej określaną jako Zamawiający). (…) Oferta Wnioskodawcy została wybrana i w dokumencie szczegółowo określającym zadania które powinien wykonać ((…)) Zamawiający podał: „(…)” oraz doprecyzował cele „(…)” następująco: „(…)”. W uzupełniniu do wniosku z 1 marca 2021 r. Zainteresowany wskazał, następujące skutki prawnopodatkowe jakie Wnioskodawca chce wywieść z faktu otrzymania interpretacji: W przypadku gdy KIS zgodzi się ze stanowiskiem Wnioskodawcy, usługi opisane w zapytaniu i wykonane w roku 2020 i wykonywane w roku 2021, nie będą podlegały wyłączeniu ze zwolnienia podmiotowego od podatku VAT, określonym w Ustawie o VAT (określaną dalej Ustawą) w art. 113 ust. 13 pkt 2 lit. b., które obecnie przysługuje Wnioskodawcy. W przypadku przeciwnym, sprzedaż tych usług będzie wymagała odprowadzenia podatku VAT. Posługując się charakterystyką wymaganych usług określonych przez Zamawiającego Wnioskodawca uważa, że nie świadczy usług doradczych w rozumieniu Ustawy jak wyżej. Z punktu widzenia oceny prawnej realizowanej usługi, takie czynności jak: „udzielanie porad, opinii i wyjaśnień” chociaż mogą potencjalnie wystąpić, są jedynie szczególną i opcjonalną formą realizowanych działań, a więc nie mogą być traktowane jako cecha podstawowa decydująca o formalnym charakterze zamówionych usług. Wnioskodawca cytuje ponownie Zamawiającego ((…)), gdy wskazuje na „nie merytoryczny” a „opiekuńczy” charakter wymaganych działań Wykonawcy: (…). Wnioskodawca realizuje dla Zamawiającego wyżej opisane usługi od 1 września 2020 r. W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie (ostatecznie sformułowane w piśmie z 1 marca 2021 r.). Czy zdaniem KIS usługi (zgodne ze specyfikacją Zamawiającego te usługi) opisane w zapytaniu, wykonane w roku 2020 i wykonywane w roku 2021 nie są usługami doradczymi w rozumieniu art. 113 ust. 13 pkt 2 li. b ustawy i ich wykonanie przez Wnioskodawcę podlega zwolnieniu podmiotowemu od podatku VAT, zgodnie z art. 113 ust. 1 ustawy, ze względu na wartość sprzedaży w latach 2019 i 2020, która nie przekroczyła 200.000 zł ? Zdaniem Wnioskodawcy (ostatecznie sformułowanym w piśmie z 1 marca 2021 r.), zamówione i wykonane przez Wnioskodawcę usługi polegały na (…). W ramach wiążącej Wnioskodawcę umowy, Zamawiający jednoznacznie określił w swoich wymaganiach ((…)), że „(…)”. W związku z tym Wnioskodawca uważa, że pomimo używania przez Zamawiającego w specyfikacji zamawianych usług określenia „(…)”, realizowane przez Wnioskodawcę czynności nie są „usługami doradczymi” w rozumieniu ustawy VAT (Ustawa o VAT, art. 113 ust. 13 pkt 2 lit. b, a więc ich wykonanie podlega zwolnieniu podmiotowemu od podatku VAT, zgodnie z art. 113 ust. 1 Ustawy, ze względu na to, że wartość sprzedaży usług w latach 2019 i 2020 nie przekroczyła/przekroczy 200.000 zł. W praktyce gospodarczej zapis dotyczący świadczenia usług doradczych budzi wiele wątpliwości. W interpretacji indywidualnej z dnia 30 maja 2017 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej zaznaczył, że: „...ani ustawa o podatku od towarów i usług, ani przepisy wykonawcze do niej, nie definiują pojęcia doradztwa. W potocznym rozumieniu termin »doradztwo« obejmuje szereg usług doradczych, tj. np.: podatkowe, prawne, finansowe. Wobec braku w ustawie o VAT definicji doradztwa należy posiłkowo odwołać się do wykładni językowej. Zgodnie z definicją zawartą w Słowniku języka polskiego PWN 2006, pod pojęciem »doradcy« należy rozumieć »tego, kto doradza«. Natomiast »doradzać«, w myśl powołanego wyżej Słownika języka polskiego PWN 2006, oznacza „udzielić porady, wskazać sposób postępowania w jakiejś sprawie. Doradztwo jest zatem udzieleniem fachowych zaleceń, porad, np. ekonomicznych czy finansowych (…)”. W praktyce, wachlarz możliwych usług niematerialnych świadczonych w celu zwiększenia efektywności działań pracowników jest szeroki i można go uporządkować np. pod kątem wymaganego przez Zamawiającego nacisku na rozwój kompetencji zawodowych pracowników (rozwój kompetencji „twardych”) lub na ich sprawność działania/współdziałania (rozwój kompetencji „miękkich”). Przy analizie usług pod tym kątem, specyfika „doradcy” to przekazywanie gotowych sposobów rozwiązania konkretnych problemów (udzielenie fachowych porad), niezależnie od pracowników, którzy mają je wykonać. Usługi których dotyczy moje zapytanie, zostały opisane przez Zamawiającego w zapytaniu ofertowym oraz w szczegółowych wymaganiach dla wykonawcy. Chociaż w tych dokumentach Zamawiający używa słowa „doradca” (co jest powodem wystąpienia Wnioskodawcy do KIS z prośbą o interpretację), to występuje ono w połączeniu wskazującym na inny od potocznego kontekst jego użycia. Pojęcie „doradca” to tylko jeden z elementów znacznie szerszych obowiązków Wykonawcy, które Zamawiający określił odrębnymi nazwami. (…) Zamawiający w swych wymaganiach najczęściej określa obowiązki Wykonawcy jako „wsparcie”: (…) W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe. Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2020 r., poz. 106, z późn. zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...). W myśl art. 8 ust. 1 ustawy, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (...). W świetle art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Według art. 15 ust. 2 ustawy, działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Należy zauważyć, że ustawodawca przewiduje zwolnienie od podatku VAT dla określonej grupy podatników. Regulacje w tym zakresie zawarte zostały w art. 113 ustawy. Stosownie do art. 113 ust. 1 ustawy, zwalnia się od podatku sprzedaż dokonywaną przez podatników, u których wartość sprzedaży nie przekroczyła łącznie w poprzednim roku podatkowym kwoty 200.000 zł. Do wartości sprzedaży nie wlicza się kwoty podatku. Na podstawie art. 113 ust. 2 ustawy, do wartości sprzedaży, o której mowa w ust. 1, nie wlicza się: wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów oraz sprzedaży wysyłkowej z terytorium kraju oraz sprzedaży wysyłkowej na terytorium kraju; odpłatnej dostawy towarów i odpłatnego świadczenia usług zwolnionych od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 lub przepisów wydanych na podstawie art. 82 ust. 3, z wyjątkiem: transakcji związanych z nieruchomościami, usług, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 7, 12 i 38-41, usług ubezpieczeniowych – jeżeli czynności te nie mają charakteru transakcji pomocniczych; odpłatnej dostawy towarów, które na podstawie przepisów o podatku dochodowym są zaliczane przez podatnika do środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji. Jak stanowi art. 113 ust. 5 ustawy, jeżeli wartość sprzedaży zwolnionej od podatku na podstawie ust. 1 przekroczy kwotę, o której mowa w ust. 1, zwolnienie traci moc począwszy od czynności, którą przekroczono tę kwotę. Stosownie do art. 113 ust. 9 ustawy, zwalnia się od podatku sprzedaż dokonywaną przez podatnika rozpoczynającego w trakcie roku podatkowego wykonywanie czynności określonych w art. 5, jeżeli przewidywana przez niego wartość sprzedaży nie przekroczy, w proporcji do okresu prowadzonej działalności gospodarczej w roku podatkowym, kwoty określonej w ust. 1. Zgodnie z art. 113 ust. 10 ustawy, jeżeli faktyczna wartość sprzedaży zwolnionej od podatku na podstawie ust. 9, w proporcji do okresu prowadzonej działalności gospodarczej, przekroczy w trakcie roku podatkowego kwotę określoną w ust. 1, zwolnienie traci moc począwszy od czynności, którą przekroczono tę kwotę. Z kolei przepis art. 113 ust. 13 pkt 2 ustawy stanowi, że zwolnień, o których mowa w ust. 1 i 9, nie stosuje się do podatników świadczących usługi: prawnicze, w zakresie doradztwa, z wyjątkiem doradztwa rolniczego związanego z uprawą i hodowlą roślin oraz chowem i hodowlą zwierząt, a także związanego ze sporządzaniem planu zagospodarowania i modernizacji gospodarstwa rolnego, jubilerskie, ściągania długów w tym factoringu. Zatem, jak stanowi art. 113 ust. 13 pkt 2 lit. b ustawy, zwolnień o których mowa w ust. 1 i 9, nie stosuje się do podatników świadczących usługi w zakresie doradztwa, z wyjątkiem doradztwa rolniczego w tym związanego ze sporządzaniem planu zagospodarowania i modernizacji gospodarstwa rolnego. Wobec powyższego należy wskazać, że usługi w zakresie doradztwa (poza wskazanymi wyjątkami) nie mogą korzystać ze zwolnienia, o którym mowa w art. 113 ust. 1 i 9 ustawy. W tym miejscu podkreślić należy, że ani ustawa o podatku od towarów i usług, ani przepisy wykonawcze do niej, nie definiują pojęcia doradztwa. W potocznym rozumieniu termin „doradztwo” obejmuje szereg usług doradczych, tj. np. podatkowe, prawne, finansowe, techniczne, inżynierskie i inne. Wobec braku w ustawie definicji doradztwa należy posiłkowo odwołać się do wykładni językowej. Zgodnie z definicją zawartą w Słowniku Języka Polskiego PWN 2006, pod pojęciem „doradcy” należy rozumieć „tego, kto doradza”. Natomiast „doradzać”, w myśl powołanego wyżej Słownika Języka Polskiego PWN 2006, oznacza „udzielić porady, wskazać sposób postępowania w jakiejś sprawie”. Doradztwo jest zatem udzieleniem fachowych zaleceń, porad, np. ekonomicznych czy finansowych. Użyty w ustawie o podatku od towarów i usług termin „usługi w zakresie doradztwa” należy rozumieć w związku z tym szeroko. W świetle powołanych wyżej przepisów należy zauważyć, że o zwolnieniu, o którym mowa w art. 113 ust. 13 pkt 2 lit. b ustawy, decyduje kwalifikacja, bądź istota wykonywanych czynności. Z treści wniosku wynika, że Wnioskodawca prowadzący działalność gospodarczą bierze udział w projekcie świadcząc od roku 2020 na rzecz zamawiającego usługi w poniższym zakresie: (…) Zainteresowany wskazał, że w ramach świadczonych usług mogą potencjalnie wystąpić takie czynności jak udzielanie porad, opinii i wyjaśnień. Jednak czynności te są jedynie szczególną i opcjonalną formą realizowanych działań i nie mogą być traktowane jako cecha podstawowa decydująca o formalnym charakterze świadczonych usług. Zamawiający wskazuje nie na merytoryczny, a opiekuńczy charakter wymaganych działań Wnioskodawcy. Zainteresowany uważa, że nie świadczy usług doradczych w rozumieniu art. 113 ust. 13 pkt 2 lit. b ustawy. W ramach wykonanych w roku 2020 oraz wykonywanych w roku 2021 usług wartość sprzedaży nie przekroczyła odpowiednio w proporcji oraz łącznie kwoty 200.000 zł. Wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą kwestii zwolnienia od podatku VAT – zgodnie z art. 113 ust. 1 ustawy – świadczonych w ramach projektu usług, z uwagi, że nie stanowią one usług doradczych. Zatem skoro Wnioskodawca uważa, że w ramach projektu nie świadczy usług doradczych, to należy przyjąć, że w analizowanej sprawie nie wystąpią czynności, o których mowa w art. 113 ust. 13 pkt 2 lit. b ustawy. Mając zatem na uwadze przedstawione okoliczności sprawy oraz obowiązujące przepisy należy stwierdzić, że w sytuacji, gdy Wnioskodawca wykonuje w ramach projektu czynności w zakresie opisanym we wniosku, niewymienione w art. 113 ust. 13 pkt 2 lit. b ustawy (w szczególności nie świadczy usług doradczych) i nie utracił prawa do zwolnienia od podatku VAT, ponieważ wartość sprzedaży nie przekroczyła w roku 2019 i 2020 kwoty 200.000 zł, to Wnioskodawca świadcząc usługi na rzecz Zamawiającego ma prawo do korzystania ze zwolnienia od podatku od towarów i usług przewidzianego w art. 113 ust. 1 ustawy, do momentu przekroczenia kwoty 200.000 zł. Reasumując, wykonane przez Wnioskodawcę w roku 2020 i 2021 czynności, o ile nie są usługami doradczymi wyłączonymi ze zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 113 ust. 13 pkt 2 lit. b ustawy, dają prawo do zastosowania tego zwolnienia według art. 113 ust. 1 ustawy. Zatem stanowisko Wnioskodawcy należało uznać jako prawidłowe. Zaznacza się, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym. Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. Zatem, należy zaznaczyć, że wydając przedmiotową interpretację organ oparł się na informacji, że „Wnioskodawca uważa, że nie świadczy usług doradczych w rozumieniu Ustawy”. W konsekwencji w przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan faktyczny, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność. Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia. Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej: z zastosowaniem art. 119a; w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej). Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2193, z późn. zm.), wprowadzającymi regulacje intertemporalne. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, z późn. zm.). Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach (art. 47 § 1 ww. ustawy) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 54 § 1a ww. ustawy), w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy). W przypadku wnoszenia skargi w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego i stanu epidemii jako najwłaściwszy proponuje się kontakt z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego ePUAP. W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ww. ustawy). Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.