0112-KDIL1-3.4012.362.2021.1.MR

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA   Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z 9 sierpnia 2021 r. (data wpływu 13 sierpnia 2021 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do zastosowania stawki podatku w wysokości 0% dla dokonanej wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów – jest prawidłowe.   UZASADNIENIEW dniu 13 sierpnia 2021 r. wpłynął do tutejszego organu ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do zastosowania stawki podatku w wysokości 0% dla dokonanej wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów.   We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.   Sp. z o.o. („Spółka”) jest czynnym podatnikiem podatku VAT zidentyfikowanym również dla potrzeb transakcji wewnątrzwspólnotowych. W dniu 24 maja 2021 r. Spółka sprzedała towary spółce brytyjskiej – UK Ltd. („Klient”). Towary zostały dostarczone do wskazanego przez Klienta miejsca w Irlandii Północnej. Spółka dysponuje potwierdzeniem dostarczenia towaru na miejsce. Z tytułu sprzedaży towarów Spółka wystawiła na Klienta dwie faktury z polskim podatkiem VAT wg stawki 23%. Na moment dostawy Klient nie był bowiem zarejestrowany w Irlandii Północnej na potrzeby podatku VAT i nie figurował w bazie VIES. Już po dokonaniu dostawy Klient uzyskał rejestrację dla potrzeb transakcji wewnątrzwspólnotowych w Irlandii Północnej (uzyskał numer identyfikacyjny z prefiksem XI). Klient przekazał Spółce tę informację. Na chwilę obecną Klient figuruje w bazie VIES, przy czym wniosek o rejestrację złożony został 18 czerwca 2021 r.   Obecnie Spółka rozważa możliwość skorygowania faktury wystawionej na Klienta i wykazania transakcji jako wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów ze stawką 0%. Spółka złożyłaby jednocześnie skorygowaną informację podsumowującą za maj 2021 r. wykazując w niej dostawę na rzecz Klienta jako wewnątrzwspólnotową dostawę towarów. Spółka złożyłaby również pismo do właściwego dla siebie naczelnika urzędu skarbowego wyjaśniające przyczyny korekty i okoliczności dostawy towarów.   W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie.   Czy w opisanym stanie faktycznym Spółka ma prawo do uznania dostawy na rzecz Klienta za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów i zastosowania do niej 0% stawki VAT pod warunkiem spełnienia następujących przesłanek: a)    wystawienia faktury korygującej na Klienta, na której wykaże jego numer, pod którym Klient jest zidentyfikowany dla potrzeb transakcji wewnątrzwspólnotowych w Irlandii Północnej; b)    posiadania dowodów dostarczenia towarów do Irlandii Północnej (list przewozowy, oświadczenie Klienta); c)    wykazania transakcji jako wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów na rzecz Klienta w skorygowanej informacji podsumowującej; d)    przekazania naczelnikowi właściwego urzędu skarbowego szczegółowych wyjaśnień dotyczących przyczyn i okoliczności korekty informacji podsumowującej?   Zdaniem Wnioskodawcy, ma On prawo do uznania dostawy na rzecz Klienta za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów i zastosowania do niej 0% stawki VAT, o ile spełni warunki przewidziane w treści zapytania. Uzasadnienie stanowiska do pytania: Zgodnie z art. 42 ust. 1 Ustawy VAT wewnątrzwspólnotową dostawa towarów podlega opodatkowaniu według stawki podatku 0%, pod warunkiem że: a)    podatnik dokonał dostawy na rzecz nabywcy posiadającego właściwy i ważny numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadany przez państwo członkowskie właściwe dla nabywcy zawierający dwuliterowy kod stosowany dla podatku od wartości dodanej, który nabywca podał podatnikowi; b)    podatnik przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy, posiada w swojej dokumentacji dowody, że towary będące przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy zostały wywiezione z terytorium kraju i dostarczone do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju; c)    podatnik składając deklarację podatkową, w której wykazuje tę dostawę towarów, jest zarejestrowany jako podatnik VAT UE.   Zgodnie z art. 42 ust 1a Ustawy VAT stawka podatku, o której mowa w ust. 1, nie ma zastosowania, jeżeli: 1)    podatnik nie dopełnił obowiązku, o którym mowa w art. 100 ust. 1 pkt 1 lub ust. 3 pkt 1, lub 2)    złożona informacja podsumowująca nie zawiera prawidłowych danych dotyczących wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów zgodnie z wymogami, o których mowa w art. 100 ust. 8 -        chyba że podatnik należycie na piśmie wyjaśnił uchybienie naczelnikowi urzędu skarbowego.   Warto zaznaczyć, że obecne brzmienie art. 42 Ustawy, w tym wprowadzony w niej wymóg podania przez nabywcę dwuliterowego kodu stosowanego dla podatku od wartości dodanej nadanego przez państwo członkowskie właściwe dla nabywcy oraz wymóg wykazania transakcji w informacji podsumowującej, jest wynikiem Dyrektywy Rady (UE) 2018/1910 z dnia 4 grudnia 2018 r. zmieniającej dyrektywę 2006/112/WE w odniesieniu do harmonizacji i uproszczenia niektórych przepisów w systemie podatku od wartości dodanej dotyczących opodatkowania handlu między państwami członkowskimi.   Zgodnie z punktem 7 preambuły do ww. Dyrektywy „(7) Jeżeli chodzi o numer identyfikacyjny VAT w odniesieniu do zwolnienia dostawy towarów w handlu wewnątrzwspólnotowym, proponuje się, żeby włączenie numeru identyfikacyjnego VAT nabywcy towarów do systemu wymiany informacji o VAT (zwanego dalej „VIES”), nadanego przez państwo członkowskie inne niż państwo rozpoczęcia transportu towarów stało się, oprócz warunku transportu towarów poza państwo członkowskie dostawy, przesłanką materialną zastosowania zwolnienia, a nie wymogiem formalnym. Wpis do VIES ma ponadto zasadnicze znaczenie dla informowania państwa członkowskiego przybycia o obecności towarów na jego terytorium, a tym samym odgrywa kluczową rolę w walce z oszustwami w Unii. Z tego względu państwa członkowskie powinny zapewnić, aby – w przypadku gdy dostawca nie spełnia obowiązków w zakresie wpisu do VIES – zwolnienie nie miało zastosowania, z wyjątkiem sytuacji, gdy dostawca działa w dobrej wierze, to znaczy w przypadku, gdy może on należycie uzasadnić przed właściwymi organami podatkowymi wszelkie uchybienia związane z informacją podsumowującą, co mogłyby również obejmować w tym czasie dostarczenie przez dostawcę prawidłowych informacji wymaganych na podstawie art. 264 Dyrektywy 2006/112/WE”.   Warto zaznaczyć, że przed wprowadzeniem zmian wynikających z ww. Dyrektywy (implementowanych do polskiego porządku prawnego od 1 lipca 2020 r.), wymóg identyfikacji nabywcy dla potrzeb transakcji wewnątrzwspólnotowych był jedynie warunkiem formalnym, co potwierdza orzecznictwo TSUE (wyrok z dnia 9 lutego 2017 r. w sprawie Euro Tyre BV vs Autoridade Tributaria e Aduaneira sygn. C-21/16).   Podobne stanowisko zajął Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji z 26 lutego 2019 r. znak 0114-KDIP1-2.4012.296.2019.1.RD „Wątpliwości Wnioskodawcy sprowadzają się do kwestii czy ma prawo do skorygowania wystawionej faktury i zastosowania 0% stawki dla wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów w sytuacji, gdy nabywca został zarejestrowany na potrzeby VAT wewnątrzunijne w terminie późniejszym od daty dostawy towarów (uzyskał wpis do rejestru VAT UE po dwóch miesiącach od daty dostawy towarów mimo, że wniosek o rejestrację złożył przed dokonaniem dostawy). Biorąc pod uwagę przedstawiony opis sprawy oraz powołane przepisy prawa należy stwierdzić, że w przypadku gdy w ramach dokonanej przez Wnioskodawcę transakcji nastąpiło rzeczywiste przemieszczenie towarów z terytorium Polski na terytorium Włoch w celu przeniesienia na nabywcę posiadającego siedzibę we Włoszech prawa do rozporządzania wywożonym towarem jak właściciel, to wskazana transakcja spełnia przesłanki uznania jej za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów. Ponadto – jak wynika z opisu sprawy – Wnioskodawca posiada komplet dokumentów potwierdzających faktyczne dokonanie dostawy i odbiór towarów we Włoszech w tym m.in. list przewozowy wystawiony przez zewnętrzną firmę transportową podpisany przez odbiorcę we Włoszech oraz szereg innych dokumentów i ciąg korespondencji jak zamówienie, fakturę. Przy tym nabywca po dwóch miesiącach od daty dostawy towarów mimo, że wniosek o rejestrację złożył przed dokonaniem dostawy uzyskał wpis do rejestru VAT UE. Wobec powyższego mając na uwadze powołane przepisy prawa oraz okoliczności niniejszej sprawy stwierdzić należy, że w analizowanym przypadku zostały spełnione warunki do zastosowania stawki 0% na podstawie art. 41 ust. 3 w zw. z art. 42 ust. 1 ustawy. Zatem w tym konkretnym przypadku Wnioskodawca ma prawo do skorygowania wystawionej faktury i zastosowania 0% stawki dla dokonanej na rzecz nabywcy z Włoch wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów”.   Zdaniem Spółki, jakkolwiek obecnie opisany wyżej wymóg rejestracji nabywcy dla potrzeb transakcji wewnątrzwspólnotowych jest przesłanką materialną dla zastosowania stawki 0%, nie oznacza to jednak, że uprawnienie do zastosowania 0% VAT w odniesieniu do wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów nie może zostać przywrócone.   Art. 42 Ustawy VAT nie określa, czy nabywca powinien być zidentyfikowany dla potrzeb transakcji wewnątrzwspólnotowych na moment dostawy. Jednocześnie w art. 41 ust. 1a Ustawy VAT przewidziano możliwość przywrócenia uprawniania do zastosowania stawki 0% dla wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, jeżeli podatnik należycie wyjaśni na piśmie uchybienie naczelnikowi urzędu skarbowego.   W konsekwencji Spółka jest zdania, że będzie uprawniona do potraktowania sprzedaży na rzecz Klienta jako wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów i zastosowania stawki 0% przy spełnieniu poniższych warunków: a)    wystawienia faktury korygującej na Klienta, na której wykaże jego numer pod którym Klient jest zidentyfikowany dla potrzeb transakcji wewnątrzwspólnotowych w Irlandii Północnej; b)    posiadania dowodów dostarczenia towarów do Irlandii Północnej (list przewozowy, oświadczenie Klienta); c)    wykazania transakcji jako wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów na rzecz Klienta w skorygowanej informacji podsumowującej; d)    przekazania naczelnikowi właściwego urzędu skarbowego szczegółowych wyjaśnień dotyczących przyczyn i okoliczności korekty informacji podsumowującej.   W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe.   Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług(Dz. U. z 2021 r. poz. 685 ze zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają: 1)    odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju; 2)    eksport towarów; 3)    import towarów na terytorium kraju; 4)    wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju; 5)    wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.   Na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).   Z powołanego przepisu art. 5 ust. 1 ustawy wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają wymienione czynności, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia (określanym na podstawie przepisów ustawy) jest terytorium kraju, przez które – w myśl definicji zawartej w art. 2 pkt 1 ustawy – rozumie się terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z zastrzeżeniem art. 2a.   Art. 2 pkt 6 ustawy stanowi, że przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii. Na mocy art. 2 pkt 22 ustawy, przez sprzedaż rozumie się odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.   Natomiast zgodnie z art. 2 pkt 2 ustawy, przez państwo członkowskie rozumie się państwo członkowskie Unii Europejskiej, a także Irlandię Północną w zakresie określonym w Protokole w sprawie Irlandii/Irlandii Północnej do Umowy o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej (Dz. Urz. UE L 29 z 31.01.2020, str. 7, z późn. zm.)   Według art. 13 ust. 1 ustawy przez wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 5, rozumie się wywóz towarów z terytorium kraju w wykonaniu czynności określonych w art. 7 na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, z zastrzeżeniem ust. 2-8. Z kolei w ust. 2 ww. artykułu wskazano przepis ust. 1 stosuje się pod warunkiem, że nabywca towarów jest: 1)    podatnikiem podatku od wartości dodanej zidentyfikowanym na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju; 2)    osobą prawną niebędącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, która jest zidentyfikowana na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju; 3)    podatnikiem podatku od wartości dodanej lub osobą prawną niebędącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, działającymi w takim charakterze na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju, niewymienionymi w pkt 1 i 2, jeżeli przedmiotem dostawy są wyroby akcyzowe, które, zgodnie z przepisami o podatku akcyzowym, są objęte procedurą zawieszenia poboru akcyzy lub procedurą przemieszczania wyrobów akcyzowych z zapłaconą akcyzą; 4)    podmiotem innym niż wymienione w pkt 1 i 2, działającym (zamieszkującym) w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim, jeżeli przedmiotem dostawy są nowe środki transportu.   Ogólną definicję pojęcia wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów stanowi art. 13 ust. 1 ustawy. Zgodnie z jego treścią, wewnątrzwspólnotową dostawą towarów jest wywóz towarów z terytorium kraju w wykonaniu czynności określonych w art. 7 ustawy, na terytorium innego państwa członkowskiego niż Polska. Elementem, który musi wystąpić, aby uznać daną czynność za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, jest wywóz towaru z terytorium kraju na terytorium innego państwa członkowskiego. Jednak podkreślić należy, że dostawą wewnątrzwspólnotową nie jest sama czynność faktyczna, jaką jest wywóz towarów. Wywóz ten musi bowiem nastąpić w wyniku dokonania dostawy. Jest to warunek konieczny, stanowiący odbicie warunków dotyczących nabycia, gdzie wymaga się, aby miało miejsce nabycie prawa do rozporządzania jak właściciel towarami, co następuje w wyniku dokonanej dostawy.   Na podstawie art. 13 ust. 6 ustawy, wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów występuje, jeżeli dokonującym dostawy jest podatnik, o którym mowa w art. 15, u którego sprzedaż nie jest zwolniona od podatku na podstawie art. 113 ust. 1 i 9, z zastrzeżeniem ust. 7. W myśl art. 41 ust. 3 ustawy, w wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów stawka podatku wynosi 0%, z zastrzeżeniem art. 42.   Należy zaznaczyć, że stosownie do art. 42 ust. 1 ustawy – wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów podlega opodatkowaniu według stawki podatku 0% pod warunkiem że: 1)   podatnik dokonał dostawy na rzecz nabywcy posiadającego właściwy i ważny numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadany przez państwo członkowskie właściwe dla nabywcy, zawierający dwuliterowy kod stosowany dla podatku od wartości dodanej; 2)   podatnik przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy, posiada w swojej dokumentacji dowody, że towary będące przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy zostały wywiezione z terytorium kraju i dostarczone do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju; 3)   podatnik składając deklarację podatkową, w której wykazuje tę dostawę towarów, jest zarejestrowany jako podatnik VAT UE.   Warunki te muszą być spełnione łącznie. Spełnienie pierwszego z nich ma zagwarantować, że czynność zostanie potraktowana jako wewnątrzwspólnotowe nabycie w kraju odbiorcy i zostanie tam faktycznie opodatkowana, a drugi wskazuje że istotnie nastąpił wywóz towarów z jednego państwa członkowskiego (z kraju) i jego transport (przemieszczenie) do innego państwa członkowskiego. Istotą transakcji wewnątrzwspólnotowych jest faktyczne opodatkowanie dostawy towaru w państwie przeznaczenia (do którego towar jest docelowo przemieszczany). Dostawa, która następuje na terytorium państwa dostawcy towarów, jest opodatkowana stawką 0%, a w państwie nabywcy następuje opodatkowanie tej dostawy według stawki podatku tam właściwej. Transakcja opodatkowana w ten sposób ma na celu uniknięcie zakłócania konkurencji, powodowanego podwójnym opodatkowaniem lub brakiem opodatkowania. Jednak zastosowanie stawki 0% przy wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów uzależnione jest także od zarejestrowania podatnika jako podatnika VAT UE, najpóźniej w momencie składania deklaracji uwzględniającej daną dostawę.   Zgodnie z art. 42 ust. 1a, stawka podatku, o której mowa w ust. 1, nie ma zastosowania, jeżeli: 1)    podatnik nie dopełnił obowiązku, o którym mowa w art. 100 ust. 1 pkt 1 lub ust. 3 pkt 1, lub 2)    złożona informacja podsumowująca nie zawiera prawidłowych danych dotyczących wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów zgodnie z wymogami, o których mowa w art. 100 ust. 8 -        chyba że podatnik należycie na piśmie wyjaśnił uchybienie naczelnikowi urzędu skarbowego.   Dowodami, o których mowa w ust. 1 pkt 2 – zgodnie z art. 42 ust. 3 ustawy – są następujące dokumenty, jeżeli łącznie potwierdzają dostarczenie towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju: 1)    dokumenty przewozowe otrzymane od przewoźnika (spedytora) odpowiedzialnego za wywóz towaru z terytorium kraju, z których jednoznacznie wynika, że towary zostały dostarczone do miejsca ich przeznaczenia na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju – w przypadku gdy przewóz towarów jest zlecany przewoźnikowi (spedytorowi), 2)    (uchylony), 3)    specyfikacja poszczególnych sztuk ładunku, 4)    (uchylony) – z zastrzeżeniem ust. 4 i 5. Zgodnie z art. 42 ust. 11 ustawy, w przypadku gdy dokumenty, o których mowa w ust. 3-5, nie potwierdzają jednoznacznie dostarczenia do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju towarów, dowodami, o których mowa w ust. 1 pkt 2, mogą być również inne dokumenty wskazujące, że nastąpiła dostawa wewnątrzwspólnotowa, w szczególności: 1)    korespondencja handlowa z nabywcą, w tym jego zamówienie; 2)    dokumenty dotyczące ubezpieczenia lub kosztów frachtu; 3)    dokument potwierdzający zapłatę za towar, z wyjątkiem przypadków, gdy dostawa ma charakter nieodpłatny lub zobowiązanie jest realizowane w innej formie, w takim przypadku inny – dokument stwierdzający wygaśnięcie zobowiązania; 4)    dowód potwierdzający przyjęcie przez nabywcę towaru na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju.   Zatem potraktowanie danej czynności jako wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów jest możliwe gdy są spełnione dwa podstawowe warunki. Pierwszy z tych warunków dotyczy aspektu prawnego transakcji – jego spełnienie ma gwarantować, że czynność ta zostanie potraktowana jako wewnątrzwspólnotowe nabycie w państwie przeznaczenia i zostanie tam faktycznie opodatkowana. Drugi z warunków dotyczy aspektu faktycznego transakcji, tj. udokumentowania faktu wywozu towaru oraz dostarczenia go w ramach dostawy w państwie przeznaczenia – jego spełnienie pozwala na przyjęcie, że faktycznie nastąpił wywóz towarów z kraju i jego transport (przemieszczenie) do innego państwa członkowskiego. Ten ostatni warunek, od którego spełnienia zależy potraktowanie danej dostawy jako dostawy wewnątrzwspólnotowej, dotyczy udokumentowania faktu wywozu towaru z terytorium kraju oraz dostarczenia go w ramach dostawy w państwie przeznaczenia. Koncentruje się on zatem na faktycznych, a nie prawnych aspektach transakcji. Powyższy warunek został określony wprost w art. 42 ust. 1 pkt 2 ustawy.   Zgodnie z powołanymi przepisami ustawy, możliwość zastosowania stawki 0% przy wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów istnieje, gdy spełnione zostaną łącznie warunki dotyczące statusu dostawcy oraz nabywcy, a także posiadania przez dostawcę stosownej dokumentacji. Przy czym istotne jest to, aby dokumenty dotyczące transakcji zawierały informacje, z których jednoznacznie wynika, że określony towar został faktycznie wywieziony z terytorium kraju i dostarczony nabywcy do innego państwa członkowskiego UE. Dokumenty, o których mowa w art. 42 ust. 3 i 4 ustawy, ewentualnie uzupełnione dowodami wymienionymi w art. 42 ust. 11 ustawy, zebrane razem mają zatem potwierdzać informację, której wymaga przepis. Nie oznacza to jednak, że dla potwierdzenia tej okoliczności wymagane jest łączne posiadanie wszystkich typów dokumentów wymienionych w powołanych przepisach, o ile posiadane dokumenty wyraźnie potwierdzają dostarczenie towarów do nabywcy na terytorium innego państwa członkowskiego.   W tym miejscu należy również zwrócić uwagę na orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, który w orzeczeniu C-409/04 w sprawie Teleos plc i inni zawarł tezę, gdzie wskazuje na główne cechy dostaw wewnątrzwspólnotowych. Jak podaje, „uznanie danej dostawy lub danego nabycia za czynności wewnątrzwspólnotowe musi być dokonywane na podstawie elementów obiektywnych, takich jak fizyczne przemieszczenie towarów pomiędzy państwami członkowskimi. (...) Wewnątrzwspólnotowe nabycie towaru następuje, a zwolnienie od podatku dostawy wewnątrzwspólnotowej znajduje zastosowanie tylko wtedy, gdy prawo do rozporządzenia towarem jak właściciel zostało przeniesione na nabywcę i gdy dostawca ustali, że towar ten został wysłany lub przetransportowany do innego państwa członkowskiego i że w wyniku wysyłki lub transportu fizycznie opuścił terytorium państwa członkowskiego dostawy”.   Zatem należy uznać, że dostawa wewnątrzwspólnotowa oznacza dostawę towarów, a więc musi nastąpić przeniesienie prawa do rozporządzenia towarem jak właściciel, towar musi być transportowany pomiędzy dwoma państwami członkowskimi Unii Europejskiej, a transakcje muszą być dokonywane pomiędzy podatnikami tych państw członkowskich.   Ponadto, jak wskazał Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku C-587/10 (VSTR) przeciwko Finanzamt Plauen, „o ile numer identyfikacji dla celów podatku VAT stanowi dowód statusu podatkowego podatnika oraz ułatwia kontrolę czynności wewnątrzwspólnotowych, to jednak jest to wymóg formalny, który w żadnym wypadku nie może podważać zwolnienia z podatku VAT, jeżeli materialne przesłanki zaistnienia dostawy wewnątrzwspólnotowej zostały spełnione”. Jednocześnie na mocy art. 106j ust. 1 ustawy, w przypadku, gdy po wystawieniu faktury: 1)      udzielono obniżki ceny w formie rabatu, o której mowa w art. 29a ust. 7 pkt 1, 2)      udzielono opustów i obniżek cen, o których mowa w art. 29a ust. 10 pkt 1, 3)      dokonano zwrotu podatnikowi towarów i opakowań, 4)      dokonano zwrotu nabywcy całości lub części zapłaty, o której mowa w art. 106b ust. 1 pkt 4, 5)      podwyższono cenę lub stwierdzono pomyłkę w cenie, stawce, kwocie podatku lub w jakiejkolwiek innej pozycji faktury – podatnik wystawia fakturę korygującą. W myśl art. 106j ust. 2 ustawy, faktura korygująca powinna zawierać: 1)      wyrazy „FAKTURA KORYGUJĄCA” albo wyraz „KOREKTA”; 2)      numer kolejny oraz datę jej wystawienia; 3)      dane zawarte w fakturze, której dotyczy faktura korygująca: a)    określone w art. 106e ust. 1 pkt 1-6, b)    nazwę (rodzaj) towaru lub usługi objętych korektą; 4)      przyczynę korekty; 5)      jeżeli korekta wpływa na zmianę podstawy opodatkowania lub kwoty podatku należnego – odpowiednio kwotę korekty podstawy opodatkowania lub kwotę korekty podatku należnego z podziałem na kwoty dotyczące poszczególnych stawek podatku i sprzedaży zwolnionej; 6)      w przypadkach innych niż wskazane w pkt 5 – prawidłową treść korygowanych pozycji.   Ze wskazanych przepisów wynika, że jeżeli po wystawieniu faktury wystąpią zdarzenia mające wpływ na treść wystawionej faktury lub okaże się, że wystawiona faktura zawiera błędy, podatnik wystawia w takim przypadku fakturę korygującą.   Fakturę korygującą wystawia się więc m.in. w razie stwierdzenia pomyłki w cenie, stawce lub kwocie podatku, bądź w jakiejkolwiek innej pozycji faktury. Faktura korygująca wystawiana jest w celu podania właściwych, prawidłowych i zgodnych z rzeczywistością kwot i innych danych, decydujących o rzetelności wystawionego dokumentu. Tym samym, istotą faktur korygujących jest korekta faktur pierwotnych tak, aby dokumentowały rzeczywisty przebieg zdarzeń gospodarczych. Faktury korygujące wystawia się w celu udokumentowania ostatecznej wielkości sprzedaży w danym okresie rozliczeniowym. Należy przy tym zauważyć, że prawo wystawienia faktury korygującej przysługuje wyłącznie sprzedawcy i dotyczy sytuacji, gdy sprzedaż została udokumentowana fakturą.   Z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca w dniu 24 maja 2021 r. sprzedał towary spółce brytyjskiej (Klient). Towary zostały dostarczone do wskazanego przez Klienta miejsca w Irlandii Północnej. Spółka dysponuje potwierdzeniem dostarczenia towaru na miejsce. Z tytułu sprzedaży towarów Spółka wystawiła na Klienta dwie faktury z polskim podatkiem VAT wg stawki 23%. Na moment dostawy Klient nie był bowiem zarejestrowany w Irlandii Północnej na potrzeby podatku VAT i nie figurował w bazie VIES. Już po dokonaniu dostawy Klient uzyskał rejestrację dla potrzeb transakcji wewnątrzwspólnotowych w Irlandii Północnej (uzyskał numer identyfikacyjny z prefiksem XI). Klient przekazał Spółce tę informację. Na chwilę obecną Klient figuruje w bazie VIES, przy czym wniosek o rejestrację złożony został 18 czerwca 2021 r. Spółka rozważa możliwość skorygowania faktury wystawionej na Klienta i wykazania transakcji jako wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów ze stawką 0%. Spółka złożyłaby jednocześnie skorygowaną informację podsumowującą za maj 2021 r. wykazując w niej dostawę na rzecz Klienta jako wewnątrzwspólnotową dostawę towarów wraz z pismem do właściwego naczelnika urzędu skarbowego wyjaśniające przyczyny korekty i okoliczności dostawy towarów.   Wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą kwestii, czy ma prawo do skorygowania wystawionej faktury i zastosowania 0% stawki dla wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów w sytuacji gdy Klient uzyskał rejestrację dla potrzeb transakcji wewnątrzwspólnotowych w Irlandii Północnej już pod dokonaniu dostawy.   Biorąc pod uwagę przedstawiony opis sprawy oraz powołane przepisy prawa należy stwierdzić, że w przypadku gdy w ramach dokonanej przez Wnioskodawcę transakcji nastąpiło rzeczywiste przemieszczenie towarów z terytorium Polski na terytorium Irlandii Północnej w wyniku którego na nabywcę z Wielkiej Brytanii zostało przeniesione prawo do rozporządzania towarem jak właściciel, to wskazana transakcja spełnia przesłanki uznania jej za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów. Wnioskodawca wskazał, że wystawił na Klienta dwie faktury oraz dysponuje potwierdzeniem dostarczenia towaru na miejsce. Przy czym, jeżeli w okolicznościach niniejszej sprawy nabywca towarów wystąpił o nadanie firmie numeru identyfikacyjnego dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, tj. podjął działania mające na celu uzyskanie numeru identyfikacyjnego dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, to nawet w sytuacji, gdy Klient z Wielkiej Brytanii uzyskał rejestrację dla potrzeb transakcji wewnątrzwspólnotowych w Irlandii Północnej (uzyskał numer identyfikacyjny z prefiksem XI) oraz przekazał Wnioskodawcy tę informację już po dokonaniu dostawy, należy stwierdzić, że zostały spełnione warunki wynikające z art. 13 ust. 2 pkt 1 oraz art. 42 ust. 1 pkt 1.   Wobec powyższego mając na uwadze powołane przepisy prawa oraz okoliczności niniejszej sprawy stwierdzić należy, że w analizowanym przypadku zostały spełnione warunki do zastosowania stawki 0% na podstawie art. 41 ust. 3 w zw. z art. 42 ust. 1 ustawy. Zatem w tym konkretnym przypadku Wnioskodawca ma prawo do skorygowania wystawionej faktury i zastosowania 0% stawki dla dokonanej wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów   W konsekwencji, należy stwierdzić, że w analizowanym przypadku Spółka, ma prawo do uznania dostawy na rzecz Klienta za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów i zastosowania do niej 0% stawki VAT pod warunkiem spełnienia następujących przesłanek: a)    wystawienia faktury korygującej na Klienta, na której wykaże jego numer, pod którym Klient jest zidentyfikowany dla potrzeb transakcji wewnątrzwspólnotowych w Irlandii Północnej; b)   posiadania dowodów dostarczenia towarów do Irlandii Północnej (list przewozowy, oświadczenie Klienta); c)    wykazania transakcji jako wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów na rzecz Klienta w skorygowanej informacji podsumowującej; d)   przekazania naczelnikowi właściwego urzędu skarbowego szczegółowych wyjaśnień dotyczących przyczyn i okoliczności korekty informacji podsumowującej.   Tym samym stanowisko Wnioskodawcy jest prawidłowe. Należy ponadto zauważyć, że w niniejszej interpretacji udzielono odpowiedzi tylko w zakresie zadanego pytania. Inne kwestie nieobjęte pytaniem zawarte w opisie sprawy lub we własnym stanowisku nie mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa – rozpatrzone.   Należy zauważyć, że zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.   Tutejszy organ zastrzega, że rozstrzygnięcie, czy dokumenty, którymi dysponuje podatnik rzeczywiście potwierdzają dokonanie wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów może być stwierdzone ostatecznie jedynie w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej bądź kontroli celno-skarbowej, przeprowadzonej przez właściwy organ podatkowy, a nie w postępowaniu dotyczącym wydania interpretacji indywidualnej.   Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.   Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej: 1) z zastosowaniem art. 119a; 2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej). Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2193 ze zm.), wprowadzającymi regulacje intertemporalne.   Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.). Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach (art. 47 § 1 ww. ustawy) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 54 § 1a ww. ustawy), w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy). W przypadku wnoszenia skargi w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego i stanu epidemii jako najwłaściwszy proponuje się kontakt z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego ePUAP. W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ww. ustawy).   Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.