0112-KDIL1-3.4012.406.2021.1.MR

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z 24 sierpnia 2021 r. (data wpływu 30 sierpnia 2021 r.), uzupełnionym pismem z 25 sierpnia 2021 r. (data wpływu 27 sierpnia 2021 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług jest: ·         nieprawidłowe – w zakresie uznania opisywanej transakcji za sprzedaż podlegającą opodatkowaniu w Polsce, jako odpłatna dostawa towarów na terytorium kraju, dla której miejscem dostawy jest miejsce, w którym towary znajdują się w momencie rozpoczęcia transportu do nabywcy oraz w zakresie uznania, że transakcja ta nie spełnia przesłanek definicji wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów na odległość, ujętej w art. 2 pkt 22a ustawy i w związku z tym identyfikacja miejsca dostawy, zgodna z art. 22 ust. 1 pkt 1a ustawy nie będzie konieczna (pytania oznaczone we wniosku nr 1, nr 2 i nr 4); ·         prawidłowe – w zakresie wskazania, czy fakt dokonania osobistego zamówienia towarów, bezpośrednio w punkcie dystrybucji, w miejsce zamówienia na odległość składanego przykładowo: on-line, drogą telefoniczną lub drogą korespondencji e-mail, nie wpływa na spełnienie przesłanek do uznania danej transakcji za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów na odległość, ujętą w art. 2 pkt 22a ustawy (pytanie oznaczone we wniosku nr 3); ·         nieprawidłowe – w zakresie wskazania, czy fakt transportowania towarów przez Spółkę (dostawcę) nie ma wpływu na spełnienie przesłanek definicji wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów na odległość, ujętej w art. 2 pkt 22a ustawy (pytanie oznaczone we wniosku nr 5).   UZASADNIENIE   W dniu 24 sierpnia 2021 r. wpłynął do tutejszego organu ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie: ·         uznania opisywanej transakcji za sprzedaż podlegającą opodatkowaniu w Polsce, jako odpłatna dostawa towarów na terytorium kraju, dla której miejscem dostawy jest miejsce, w którym towary znajdują się w momencie rozpoczęcia transportu do nabywcy oraz w zakresie uznania, że transakcja ta nie spełnia przesłanek definicji wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów na odległość, ujętej w art. 2 pkt 22a ustawy i w związku z tym identyfikacja miejsca dostawy, zgodna z art. 22 ust. 1 pkt 1a ustawy nie będzie konieczna (pytania oznaczone we wniosku nr 1, nr 2 i nr 4); ·         wskazania, czy fakt dokonania osobistego zamówienia towarów, bezpośrednio w punkcie dystrybucji, w miejsce zamówienia na odległość składanego przykładowo: on-line, drogą telefoniczną lub drogą korespondencji e-mail, nie wpływa na spełnienie przesłanek do uznania danej transakcji za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów na odległość, ujętą w art. 2 pkt 22a ustawy (pytanie oznaczone we wniosku nr 3); ·         wskazania, czy fakt transportowania towarów przez Spółkę (dostawcę) nie ma wpływu na spełnienie przesłanek definicji wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów na odległość, ujętej w art. 2 pkt 22a ustawy (pytanie oznaczone we wniosku nr 5). Wniosek został uzupełniony o wskazanie naczelnika urzędu skarbowego właściwego ze względu na przedmiot sprawy.   We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe.   A spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w B (dalej: „Spółka” lub „Wnioskodawca”) jest czynnym podatnikiem VAT, w tym podatnikiem zarejestrowanym na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych.   W ramach prowadzonej działalności gospodarczej Spółka produkuje i dystrybuuje różnego rodzaju pokrycia dachowe, w tym w szczególności blachy gontopodobne, blachy trapezowe (dachowe i elewacyjne), blachodachówki oraz panele dachowe i elewacyjne (dalej: „towary”), jak również świadczy szereg usług powiązanych ze sprzedażą towarów, np. usługi obróbki, profilowania lub montażu. Spółka posiada sieć własnych punktów dystrybucyjnych (oddziałów dystrybucji i magazynowania) zlokalizowanych w całej Polsce.   W związku z umiejscowieniem niektórych punktów dystrybucyjnych w pobliżu granicy (np. z Czechami lub Słowacją) mogą się zdarzyć sytuacje, w których klienci – osoby fizyczne nieprowadzące działalności gospodarczej i niebędące podatnikami VAT ani podatku od wartości dodanej (dalej: „konsumenci”) – zamieszkujący poza granicami kraju, przekroczą granicę i dokonają zakupu towarów, które następnie transportowane są do wskazanego przez konsumenta miejsca poza granicami kraju (np. w Czechach lub na Słowacji).   Precyzując powyższe, Spółka zakłada możliwość dokonania sprzedaży towarów na rzecz konsumentów (tj. w relacji B2C), w następstwie której nastąpi transport towarów do innych krajów członkowskich Unii Europejskiej, przy czym: 1)    transakcja sprzedaży, tj. zamówienie towarów i zapłata, ewentualnie wpłata zaliczki, będzie mieć miejsce bezpośrednio w danym punkcie dystrybucyjnym (możliwość dokonania zamówienia on-line na stronie internetowej Spółki dostępna jest wyłącznie dla kontrahentów-podatników, konsumenci nie mają takiej możliwości), 2)    cena sprzedawanych towarów będzie obejmowała ich transport do wyznaczonego przez konsumenta miejsca fizycznego odbioru towarów w innym kraju UE (kraju przeznaczenia), ergo transport towarów jest elementem cenotwórczym i w przedmiotowym zakresie Spółka nie będzie świadczyła na rzecz tych konsumentów żadnych usług transportowych, zwłaszcza podlegających osobnemu zamówieniu lub rozliczeniu (koszty transportu nie będą nigdzie wskazywane), 3)    transport realizowany będzie przez Spółkę jako podmiot mający największą wiedzę i doświadczenie w zakresie odpowiedniego zabezpieczenia towarów na czas transportu, 4)    transport organizowany będzie na rzecz konsumenta w ramach dostawy i celem fizycznego odbioru towarów przez nabywcę (konsument może jednak zadecydować o innym sposobie transportu, np. we własnym zakresie lub za pośrednictwem podmiotu trzeciego – zewnętrznego przewoźnika), 5)    niezależnie od faktycznej realizacji transportu przez Spółkę, odpowiedzialność za towar i ryzyko jego utraty lub uszkodzenia spoczywać będzie na nabywcy już od momentu wydania towarów z magazynu (punktu dystrybucji) Spółki (stąd Spółka zakłada, iż w zdecydowanej większości przypadków konsumenci nie będą zainteresowani innym sposobem fizycznego odbioru towarów niż transportem Spółki), 6)    wydanie towarów z magazynu (punktu dystrybucji) Spółki oraz weryfikacja ilościowa i jakościowa załadunku towarów potwierdzone zostanie dokumentem wewnętrznym Spółki (WZ) zawierającym specyfikację poszczególnych sztuk ładunku, zgodną z zamówieniem, 7)    dokument WZ może posłużyć jednocześnie za dokument potwierdzający fizyczny odbiór towarów przez nabywcę, obejmuje bowiem pole: „Towar odebrał pod względem ilościowym i jakościowym oraz odebrał kartę gwarancyjną i zapoznał się z warunkami gwarancji, instrukcją transportu, składowania, konserwacji i montażu blachy: Data i Podpis:...”, wypełniane przez nabywcę (konsumenta) w momencie rozładunku i fizycznego odbioru towarów, 8)    Spółka rozważa przy tym, aby na zamówieniu lub fakturach znajdowała się adnotacja o stosowanych warunkach dostawy, opartych na Międzynarodowych Regułach Handlu (Incoterms) i objętych symbolem EXW (ex works).   Rozwijając jednocześnie ww. pkt 8 Spółka wskazuje, że omawiane zasady Incoterms z powodzeniem stosuje w transakcjach typu B2B i analogiczne zasady planuje zastosować w wyżej omawianej sytuacji. Spółka uznaje bowiem, że towar jest oddany do faktycznej dyspozycji nabywcy (tu: konsumenta) w punkcie jego wydania, tj. w punkcie dystrybucji i nie ponosi kosztów ani ryzyka związanego z załadunkiem i transportem towarów, ponieważ koszty te pokrywa nabywca w cenie towaru i ponosi ryzyko potencjalnej utraty lub uszkodzenia towaru od momentu jego wydania.   Potwierdzeniem tych okoliczności są m.in. następujące zapisy Warunków Gwarancji: (i)    „Gwarancja obowiązuje od daty wydania Produktu z magazynu A”, (ii)  „Gwarancja nie obejmuje wad Produktów będących następstwem niewłaściwego transportu” oraz (iii) „Po wydaniu Produktu, A nie ponosi odpowiedzialności za braki lub uszkodzenia”.   Dodatkowo, zarówno zamówienie, jak i ww. dokument WZ, zawierają następujące zapisy: (i)    „Kupujący zobowiązuje się do odbioru towaru lub przyjęcia dostawy w terminie...(...)”, (ii)  „Brak odbioru zamówionego towaru w terminie (...) spowoduje naliczenie przez Sprzedawcę opłaty za składowanie (...)” oraz (iii) „Jednocześnie brak odbioru zamówionego towaru w terminie (...) traktowany będzie jako rezygnacja z zamówienia, skutkująca zatrzymaniem zaliczki oraz wyrażeniem zgody na utylizację towaru”.   Spółka przyjmuje zatem, iż data oddania towarów do faktycznej dyspozycji nabywcy (tu: konsumenta) w punkcie wydania (dystrybucji), a inaczej data wydania towarów z magazynu jest datą przejścia na nabywcę wszelkich praw i obowiązków oraz ryzyk związanych z tym towarem, w tym: prawa do roszczeń gwarancyjnych, prawa do fizycznego odbioru towaru, prawa do zniszczenia (utylizacji) towaru, obowiązku pokrycia kosztów składowania towarów, czy też ponoszenia odpowiedzialności i ryzyka związanego z niewłaściwym transportem lub uszkodzeniem towarów. Na tle powyższego, Spółka planuje traktować omawiane dostawy jak „zwykłą” sprzedaż krajową, uznając, iż miejscem opodatkowania jest Polska.   Biorąc jednak pod uwagę fakt, iż przedmiotem sprzedaży (dostawy) są towary podlegające przetransportowaniu z Polski do innych krajów UE, Spółka nabrała wątpliwości czy opisywany tutaj wariant sprzedaży nie spełni przesłanek tzw. sprzedaży towarów na odległość (WSTO), dla której z zasady miejscem opodatkowania będzie kraj przeznaczenia towarów.   Końcowo, mając na uwadze opisywane zagadnienie i poruszone wątpliwości, Wnioskodawca wskazuje, że: 1)    w momencie rozpoczęcia transportu do nabywcy (tu: konsumenta) towary zawsze znajdować się będą w Polsce, w określonym punkcie dystrybucji, 2)    transport opisywany na potrzeby wniosku odbywać się będzie środkami transportu należącymi do Spółki, 3)    sprzedaż opisywana na potrzeby wniosku nie obejmuje dostawy towarów podlegających montażowi lub instalacji przez Spółkę (dostawa z montażem), 4)    Spółka ma siedzibę działalności gospodarczej wyłącznie w Polsce i w ramach opisywanej transakcji B2C towary będą transportowane do innych krajów członkowskich wyłącznie z Polski, 5)    przedmiotem zainteresowania Wnioskodawcy nie jest ocena zastosowania wyjątku od zasady miejsca opodatkowania WSTO w kraju konsumpcji (art. 22a ust. 1 VAT), a w konsekwencji na potrzeby wniosku przyjąć należy, że w ramach opisywanej transakcji B2C Spółka zawsze przekracza limit 10 tys. euro (42 tys. złotych).   W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania.   1.    Czy Spółka postąpi prawidłowo uznając opisywaną transakcję za sprzedaż podlegającą opodatkowaniu w Polsce, jako odpłatną dostawę towarów na terytorium kraju, dla której miejscem dostawy jest miejsce, w którym towary znajdują się w momencie rozpoczęcia transportu do nabywcy, zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 i art. 7 ust. 1 w zw. z art. 22 ust. 1 pkt 1 VAT? (pytanie oznaczone we wniosku nr 1) 2.    Czy Spółka postąpi prawidłowo przyjmując, iż wobec zastosowania określonych warunków dostawy: Incoterms EXW datą dokonania dostawy i przeniesienia na konsumenta prawa do rozporządzania towarami jak właściciel będzie data oddania towarów do faktycznej dyspozycji nabywcy (tu: konsumenta) w punkcie wydania (dystrybucji)? (pytanie oznaczone we wniosku nr 2) 3.    Czy fakt dokonania osobistego zamówienia towarów, bezpośrednio w punkcie dystrybucji, w miejsce zamówienia na odległość składanego przykładowo: on-line, drogą telefoniczną lub drogą korespondencji e-mail, automatycznie niweluje konieczność oceny spełnienia przesłanek definicji wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów na odległość, ujętej w art. 2 pkt 22a VAT? (pytanie oznaczone we wniosku nr 3) 4.    Czy Spółka postąpi prawidłowo przyjmując, iż opisywana transakcja nie spełnia przesłanek definicji wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów na odległość, ujętej w art. 2 pkt 22a VAT i w związku z tym identyfikacja miejsca dostawy, zgodna z art. 22 ust. 1 pkt 1a VAT nie będzie konieczna? (pytanie oznaczone we wniosku nr 4) 5.    Czy w opisywanych okolicznościach fakt transportowania towarów przez Spółkę (dostawcę) ma wpływ na spełnienie przesłanek definicji wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów na odległość, ujętej w art. 2 pkt 22a VAT? (pytanie oznaczone we wniosku nr 5)   Zdaniem Wnioskodawcy, opisywana w zdarzeniu przyszłym transakcja będzie stanowiła sprzedaż krajową i transakcję niemieszczącą się w zakresie pojęcia wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów na odległość, w szczególności wobec zastosowania opisywanych warunków dostawy EXW i określenia momentu przeniesienia na nabywcę prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.   Wnioskodawca stoi bowiem na stanowisku, iż przy ocenie przesłanek występowania dostawy krajowej oraz wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów na odległość kluczowa jest ocena, w którym momencie dochodzi do dostawy towaru w rozumieniu przepisów ustawy o VAT oraz określenie sposobu dokonania takiej dostawy. Dopiero bowiem wnikliwa analiza całościowych warunków danej transakcji pozwoli odpowiedzieć na pytanie z jaką transakcją mamy do czynienia, a kolejno pozwoli określić miejsca świadczenia (dostawy).   Uzasadniając i precyzując powyższe Wnioskodawca wskazuje co następuje.   Ad 1 i 2 Zgodnie z art. 2 pkt 1 ustawy VAT, przez terytorium kraju rozumie się terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.   W myśl art. 2 pkt 22 ustawy VAT, przez sprzedaż rozumie się: odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.   Stosownie do dyspozycji art. 5 ust. 1 ustawy VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają: 1)    odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;2)    eksport towarów; 3)    import towarów na terytorium kraju; 4)    wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju; 5)    wewnątrzwspólnotową dostawa towarów.   Jak natomiast wynika z treści art. 7 ust. 1 ustawy VAT, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w tym również: 1)    przeniesienie z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w imieniu takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa własności towarów w zamian za odszkodowanie; 2)    wydanie towarów na podstawie umowy dzierżawy, najmu, leasingu lub innej umowy o podobnym charakterze zawartej na czas określony lub umowy sprzedaży na warunkach odroczonej płatności, jeżeli umowa przewiduje, że w następstwie normalnych zdarzeń przewidzianych tą umową lub z chwilą zapłaty ostatniej raty prawo własności zostanie przeniesione; 3)    wydanie towarów na podstawie umowy komisu: między komitentem a komisantem, jak również wydanie towarów przez komisanta osobie trzeciej; 4)    wydanie towarów komitentowi przez komisanta na podstawie umowy komisu, jeżeli komisant zobowiązany był do nabycia rzeczy na rachunek komitenta; 5)    ustanowienie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego, ustanowienie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu oraz przekształcenie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego na spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu, a także ustanowienie na rzecz członka spółdzielni mieszkaniowej odrębnej własności lokalu mieszkalnego lub lokalu o innym przeznaczeniu oraz przeniesienie na rzecz członka spółdzielni własności lokalu lub własności domu jednorodzinnego; 6)    oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste; 7)    zbycie praw, o których mowa w pkt 5 i 6.   Powoływane regulacje prowadzą do wniosku, iż przedmiotem opodatkowania VAT w Polsce jest sprzedaż krajowa, a przy tym [m.in.] odpłatna dostawa towarów na terytorium Polski (dostawa krajowa).   Wniosek ten jest ściśle związany z tzw. zasadą terytorialności, zgodnie z którą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają określone czynności, ale tylko wówczas, gdy miejscem ich świadczenia (określanym na podstawie przepisów ustawy) jest terytorium kraju, ergo terytorium Polski.   Przepisem określającymi miejsce świadczenia na potrzeby dostawy towarów jest art. 22 ust. 1 ustawy VAT, niemniej konstrukcja tego przepisu wskazuje, iż norma ta pozwala na identyfikację miejsca dostawy w zależności od przedmiotu oraz sposobu dokonywania dostawy (np. towary wysyłane lub transportowane/towary niewysyłane lub nietransportowane).   W efekcie, w ocenie Wnioskodawcy analiza miejsca świadczenia i ustalenie przedmiotu, czy też sposobu dostawy poprzedzać powinna analiza momentu dokonania dostawy w rozumieniu przepisów ustawy o VAT.   Dopiero bowiem stwierdzenie, iż w danym momencie doszło do dostawy towaru uzasadnia przystąpienie do weryfikacji miejsca dokonania takiej dostawy.   Jak wskazano powyżej, przez dostawę towarów rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Jednolite i ugruntowane orzecznictwo wskazuje przy tym, iż cywilnoprawne przesłanki momentu przeniesienia własności rzeczy nie mają tu decydującego znaczenia w szczególności, gdy różne systemy krajowe państw członkowskich mogą odmiennie regulować kwestie przeniesienia własności.   Dla oceny skutków podatkowych i identyfikacji momentu dokonania dostawy towaru na gruncie VAT istotne jest zatem przeniesienie praktycznej i ekonomicznej kontroli nad rzeczą i możliwości korzystania z niej oraz dysponowania (rozporządzania) nią jak właściciel.   Tym samym do dostawy towaru na gruncie VAT dochodzi nie w momencie fizycznego wydania rzeczy, czy przeniesienia prawa własności, ale w momencie przekazania faktycznego (realnego) władztwa nad towarem, w tym w momencie przeniesienia ryzyka związanego z dysponowaniem towarem.   Odnośne wykładni omawianego art. 7 ust. 1 ustawy VAT warto przytoczyć – istotny w tym zakresie – fragment uzasadnienia uchwały 7 sędziów Naczelnego sądu Administracyjnego z 12 października 2015 r. (I FPS 1/15): „(...) rozumienie pojęcia „przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel” w ujęciu art. 14 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE oraz art. 7 ust. 1 u.p.t.u. (zdanie wstępne), nie oznacza jego interpretowania jedynie w sensie ekonomicznym. Z użytego w tych przepisach zwrotu wynika bowiem, że z dostawą towarów mamy do czynienia nie tylko gdy dochodzi do przejścia prawa własności towaru, co oznacza, że do dostawy towarów dochodzi zawsze gdy następuje przeniesienie własności towaru w sensie prawnym (cywilistycznym) oraz w każdym innym przypadku, gdy podatnik przeniesie faktyczne lub ekonomiczne władztwo nad rzeczą na inny podmiot, a nabywca towaru będzie miał swobodę w dysponowaniu (rozporządzaniu) rzeczą, tak jakby był jej właścicielem”.   Powyższe w pełni koresponduje zatem ze wskazaniami Trybunału, który uznaje, że za dostawę towaru należy uznać transakcję, na podstawie której dochodzi do przeniesienia prawa do rozporządzania rzeczą jak właściciel, nawet jeżeli nie dochodzi do przeniesienia własności na gruncie prawa cywilnego.   Jak wskazano w wyroku ETS z 8 lutego 1990 r. w sprawie C-320/88 (Staatssecretaris van Financiśn przeciwko Shipping and Forwarding Enterprise Safe BV): „w świetle art. 5 ust. 1 Szóstej Dyrektywy „dostawę towarów” należy interpretować jako przeniesienie prawa do dysponowania prawem rzeczowym (majątkiem) jak właściciel, nawet jeśli nie nastąpiło faktyczne przeniesienie własności tego majątku w sensie prawnym”.   Konsekwentnie, z dostawą towaru będziemy mieli do czynienia także wówczas, gdy dojdzie do przeniesienia prawa umożliwiającego nabywcy rozporządzanie (dysponowanie) towarem na tożsamych zasadach co właściciel, w tym dojdzie do przeniesienia odpowiedzialności związanej z tym towarem, a więc wszelkich kosztów i ryzyk dotyczących rozporządzania (dysponowania) towarem, przykładowo: kosztów jego transportu, magazynowania, utylizacji, czy tez ryzyka jego uszkodzenia lub utraty.   Mając na uwadze powyższe, Wnioskodawca stoi na stanowisku, iż dla oceny momentu przeniesienia na nabywcę ww. odpowiedzialności, pomocne mogą okazać się stosowane warunki handlowe dostawy, czy inaczej reguły Incoterms.   Zwłaszcza, że wśród licznych interpretacji podatnicy, jak i organy podatkowe, wielokrotnie odnosili się do tych reguł (tak m.in. DIS w Łodzi w interpretacji z 29 grudnia 2015 r., IPTPP2/4512-616/15-2/JSZ [reguła: DDU], DKIS w interpretacji z 23 października 2020 r., 0112-KDIL1-3.4012.310.2020.1.AKR [reguła: DAP], czy DKIS w interpretacji z 13 kwietnia 2018 r., 0114-KDIP1-2.4012.84.2018.2.KT i z 29 lipca 2020 r., 0114-KDIP1-2.4012.181. 2020.1.RM [reguła: FCA]).   Zatem, jak wskazano w opisie okoliczności faktycznych, w relacjach B2B Spółka z powodzeniem stosuje reguły EXW (ang. ex works) i dokładnie takie same reguły zamierza stosować w relacji B2C będącej przedmiotem wniosku.   Precyzując powyższe, skoro Spółka przyjmuje, iż data oddania towarów do faktycznej dyspozycji nabywcy (tu: konsumenta) w punkcie wydania (dystrybucji), a inaczej data wydania towarów z magazynu jest datą przejścia na nabywcę omawianej odpowiedzialności, to data ta wyznacza datę dokonania dostawy towarów.   W dacie tej dojdzie bowiem do przeniesienia wszelkich praw i obowiązków oraz ryzyk związanych z tym towarem, w tym: prawa do roszczeń gwarancyjnych, prawa do fizycznego odbioru towaru, prawa do zniszczenia (utylizacji) towaru, obowiązku pokrycia kosztów składowania towarów, czy też ponoszenia odpowiedzialności i ryzyka związanego z niewłaściwym transportem lub uszkodzeniem towarów.   Powyższe prowadzi zatem do wniosku, iż opisywana tu odpłatna dostawa towarów na rzecz konsumenta ma miejsce na terytorium Polski, albowiem na terytorium Polski w określonym punkcie dystrybucyjnym dochodzi do „przeniesienia prawa do rozporządzania towarami jak właściciel”. Co więcej, wniosek ten w pełni koresponduje z powołanymi powyżej zasadami określenia miejsca świadczenia. Biorąc bowiem pod uwagę, iż przedmiotem dostawy są towary podlegające przetransportowaniu z Polski do innych krajów członkowskich, zastosowanie znajdzie uregulowanie art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy VAT.   Zgodnie z tym, miejscem dostawy towarów wysyłanych lub transportowanych przez dokonującego ich dostawy, ich nabywcę lub przez osobę trzecią jest miejsce, w którym towary znajdują się w momencie rozpoczęcia wysyłki lub transportu do nabywcy. W omawianym zakresie miejscem rozpoczęcia transportu niewątpliwie jest Polska.   Podsumowując, Wnioskodawca stoi na stanowisku, iż Spółka postąpi prawidłowo uznając opisywaną transakcję za sprzedaż podlegającą opodatkowaniu w Polsce, jako odpłatną dostawę towarów na terytorium kraju, dla której miejscem dostawy jest to, w którym towary znajdują się w momencie rozpoczęcia transportu do nabywcy, zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 i art. 7 ust. 1 w zw. z art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy VAT.   Jednocześnie, w opinii Wnioskodawcy Spółka postąpi prawidłowo przyjmując, iż wobec zastosowania określonych warunków dostawy: Incoterms EXW – datą dokonania dostawy i przeniesienia na konsumenta prawa do rozporządzania towarami jak właściciel będzie data oddania towarów do faktycznej dyspozycji nabywcy (tu: konsumenta) w punkcie wydania (dystrybucji). W szczególności, że fakt przeniesienia prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w momencie wydania towarów z magazynu, uprawdopodabniają poszczególne zapisy dokumentacji sprzedażowej powołane w opisie zdarzenia przyszłego i wskazujące na następujące okoliczności warunków dostawy: 1)    „kupujący zobowiązuje się do odbioru towaru”; 2)    „brak odbioru ... spowoduje naliczenie ... opłaty za składowanie”; 3)    „brak odbioru ... traktowany będzie, jako ...wyrażenie zgody na utylizację towaru”.   Ad 3 i 4 Rozwijając powyższe Wnioskodawca uznaje, że odmienne określenie miejsca dokonania dostawy, ergo miejsca opodatkowania opisywanej transakcji, może mieć miejsce wyłącznie w przypadku, w którym opisywane działanie Spółki mieściłoby się w zakresie definicji wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów na odległość (WSTO). Względem tego rodzaju transakcji ustawa przewiduje bowiem odmienne zasady określenia miejsca opodatkowania.   Precyzując, zgodnie ze wskazaniem art. 22 ust. 1 pkt 1a ustawy VAT, miejscem dostawy towarów w przypadku wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów na odległość jest miejsce, w którym towary znajdują się w momencie zakończenia wysyłki lub transportu.   Zatem ustawodawca postanowił wprowadzić szczególne uregulowanie dotyczące miejsca świadczenia związanego z WSTO, którym z zasady jest państwo członkowskie przeznaczenia towarów, a inaczej kraj konsumpcji, w którym kończy się transport towarów i są one odbierane przez ich nabywcę.   Aby jednak prawidłowo ocenić czy opisywana zasada identyfikacji miejsca świadczenia znajdzie zastosowanie, w pierwszej kolejności konieczna jest odpowiedź na pytanie, czy transakcja Spółki spełnia przesłanki definicji WSTO. Zdaniem Wnioskodawcy absolutnie nie.   Pojęcie wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów na odległość obowiązuje od 1 lipca 2021 r. i zostało wprowadzone ustawą nowelizującą z 20 maja 2021 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2021.1163, dalej: „nowelizacja”).   Zgodnie z uzasadnieniem projektu nowelizacji (wykaz UC60, druk sejmowy 1114) zmiany stanowią implementację pakietu rozwiązań e-commerce w VAT opracowanego przez Komisję Europejską, która dążyła do uproszczenia obowiązków związanych z podatkiem VAT [m.in.] dla przedsiębiorstw prowadzących transgraniczną sprzedaż towarów (głównie przez Internet) konsumentom końcowym oraz do zapewnienia, aby podatek VAT od takich dostaw był prawidłowo płacony na rzecz państwa członkowskiego nabywcy.   Stąd omawiane pojęcie zastąpiło dotychczas uregulowaną w ustawie sprzedaż wysyłkową. Nie ulega jednak wątpliwości, iż definicja WSTO jest zbieżna z uprzednio obowiązującą definicją sprzedaży wysyłkowej z terytorium kraju.   Zgodnie bowiem z uchylonym art. 2 pkt 23 ustawy VAT, definicja sprzedaży wysyłkowej z terytorium kraju obejmowała: „dostawę towarów wysyłanych lub transportowanych przez podatnika podatku od towarów i usług lub na jego rzecz z terytorium kraju na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, które jest państwem przeznaczenia dla wysyłanego lub transportowanego towaru pod warunkiem, że dostawa dokonywana jest na rzecz: (...)” [Konsumenta].   Zgodnie natomiast z wprowadzonym nowelizacją art. 2 pkt 22a ustawy VAT, definicja wewnątrzwspólnotowej sprzedaży towarów na odległość obejmuje: „dostawę towarów wysyłanych lub transportowanych przez dostawcę lub na jego rzecz, w tym wtedy, gdy dostawca uczestniczy pośrednio w transporcie lub wysyłce towarów, z terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium państwa członkowskiego zakończenia wysyłki lub transportu towarów do nabywcy, który jest: (...)” [Konsumentem].   Jak zatem można dostrzec obie powoływane definicje odnoszą się przede wszystkim do: (i) dostawy na rzecz konsumenta oraz (ii) dostawy, w ramach której następuje przemieszczenie towarów z Polski do innego kraju członkowskiego.   Przy tym Wnioskodawca wskazuje, iż w ramach analizowanej transakcji dostawa na rzecz konsumenta nie powinna budzić jakichkolwiek wątpliwości. Analizy wymaga zatem druga z przesłanek – okoliczność przemieszczenia towarów, a inaczej sposób dokonywania omawianej dostawy.   Odwołując się w tym miejscu do dotychczasowego dorobku doktryny, na tle oceny przesłanek sprzedaży wysyłkowej zasadnym jest wskazanie, iż z WSTO [a wcześniej ze sprzedażą wysyłkową] mamy do czynienia wówczas, gdy: towary są przedmiotem transportu i transport ten następuje w związku z ich sprzedażą, tj. gdy cała operacja związana z transportem towarów następuje w ramach dostawy towarów i w wykonaniu jednego zamiaru sprzedawcy (tak m.in. Bartosiewicz Adam, odpowiedzi LEX 21.11.2011 r. i 09.10.2013 r.).   Istotna jest więc ta część definicji, która wprost odnosi się do sposobu dokonywania dostawy i kładzie nacisk na okoliczność tego, że sprzedawane towary są wysyłane lub transportowane (tak m.in. Zaniewicz Edyta, odpowiedzi LEX 18.03.2019 r.).   Powyższe potwierdzają również organy, które wskazują, iż: „dostawa towarów stanowiąca sprzedaż wysyłkową z terytorium kraju winna być dokonana w ramach wysyłki lub transportu (...)” (tak m.in. DKIS z 13 lipca 2018 r., 0111-KDIB3-3.4012.119.2018.2.JS).   Na tle powyższego, pomimo powszechnej praktyki, iż pierwotnie sprzedaż wysyłkowa, a obecnie WSTO, dotyczy dostaw realizowanych w ramach zamówień składanych na odległość, co do zasady drogą elektroniczną (on-line), a w szczególności przez internet przy pomocy różnego rodzaju platform handlowych, e-sklepów itd., to analizowane tu definicje w żaden sposób nie odnoszą się do tych okoliczności.   Zatem, Wnioskodawca stoi na stanowisku, iż z WSTO możemy mieć do czynienia również wtedy, gdy nabywca (konsument) osobiście złoży zamówienie, np. bezpośrednio w siedzibie dostawcy lub – jak w niniejszej sprawie – w określonym magazynie (punkcie dystrybucji), a dopiero kolejno nastąpi transport lub wysyłka tych towarów [o czym poniżej].   W ocenie Wnioskodawcy, fakt dokonania osobistego zamówienia towarów, bezpośrednio w punkcie dystrybucji, w miejsce zamówienia na odległość składanego przykładowo: on-line, drogą telefoniczną lub drogą korespondencji e-mail, automatycznie nie niweluje konieczności oceny spełnienia przesłanek definicji wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów na odległość, ujętej w art. 2 pkt 22a ustawy VAT.   Zdaniem Wnioskodawcy kluczowy jest bowiem sposób dokonania dostawy, a nie sposób złożenia zamówienia.   Tym samym stwierdzenie, iż dostawa następuje w związku z przemieszczeniem (wysyłką lub transportem) towarów, a inaczej, że przemieszczenie (transport lub wysyłka) odbywa się celem dokonania dostawy, ma tutaj decydujące znaczenie.   W efekcie, jeżeli w analizowanej sytuacji transport (lub wysyłka) następuje po dokonaniu dostawy, a więc celem transportu nie jest przeniesienie na nabywcę (konsumenta) prawa do rozporządzania towarem jak właściciel, albowiem to w ramach stosowanych warunków handlowych (EXW) następuje już po wydaniu towarów z magazynu (punktu dystrybucji) to uznać należy, iż przesłanki definicji WSTO nie są spełnione. Skoro bowiem, w przedmiotowym zakresie transport (lub wysyłka) nie odbywa się celem dokonania dostawy, tj. celem przeniesienia na nabywcę (konsumenta) prawa do rozporządzania towarem jak właściciel, to nie można przyjąć, iż mówimy o „dostawie towarów wysyłanych lub transportowanych”.   Konsekwentnie, w ocenie Wnioskodawcy Spółka postąpi prawidłowo przyjmując, iż opisywana transakcja nie spełnia przesłanek definicji wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów na odległość, ujętej w art. 2 pkt 22a ustawy VAT i w związku z tym identyfikacja miejsca dostawy, zgodna z art. 22 ust. 1 pkt 1a ustawy VAT nie będzie konieczna.   Ad 5 Okoliczności tej zdaniem Wnioskodawcy nie zmienia nawet fakt doprecyzowania przesłanek definicji WSTO, względem ww. sprzedaży wysyłkowej. Doprecyzowanie to dotyczy bowiem dookreślenia kręgu podmiotów realizujących ów transport (lub wysyłkę). Uściślając, obie definicje wskazywały, iż powoływany transport (lub wysyłka) musi być realizowany: (i) przez dostawcę lub (ii) na jego rzecz, a więc również przez innych podmiot, niemniej działający na rzecz dostawcy.   W efekcie można dojść do wniosku, że z WSTO będziemy mieć do czynienia w sytuacji, w której sprzedaż na rzecz konsumentów odbywa się w następujący sposób: 1)    towar wieziony jest do nabywcy w innym kraju członkowskim przez sprzedawcę jego środkiem transportu, lub 2)    towar wieziony jest przez przewoźnika, któremu zleca przewóz sprzedawca.   Przeciwnie natomiast z WSTO nie będziemy mieli do czynienia, jeśli: 1)    towar odbierany jest od sprzedawcy przez nabywcę jego własnym środkiem transportu, lub 2)    towar wieziony jest przez przewoźnika, któremu zleca przewóz nabywca.   Każdorazowo bowiem analizy wymaga kto i na czyją rzecz transportuje towar. Jeżeli zatem transport (lub wysyłka) odbywa się przez nabywcę lub na jego rzecz, to o WSTO nie ma mowy. Jeżeli jednak transport (lub wysyłka) odbywa się przez dostawcę lub na jego rzecz to, o WSTO może być mowa, o ile zgodnie ze wskazaniami powyżej transport ten odbywa się w ramach dostawy – celem przeniesienia na nabywcę prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.   Podsumowując, zdaniem Wnioskodawcy faktyczna realizacja transportu przez Spółkę nie ma znaczenia, albowiem jak już wskazano transport ten: po pierwsze nie odbywa się celem dokonania dostawy, a po drugie jego realizacja następuje na rzecz nabywcy (konsumenta), po dostawie sensu stricto.   Precyzując fakt, iż w omawianej transakcji do dostawy towarów (przeniesienia prawa do rozporządzania nimi jak właściciel) doszło przed faktyczną realizacją transportu, powinien być tutaj decydujący dla uznania, iż mowa jest co prawda o towarach wysyłanych lub transportowanych przez dokonującego ich dostawy (po dokonaniu dostawy w rozumieniu VAT), jednakże w żadnym wypadku nie ma mowy o dostawie towarów wysyłanych lub transportowanych przez dostawcę w ramach wewnątrzwspólnotowej sprzedaży towarów na odległość (celem dokonania dostawy w rozumieniu VAT).   Odmiennie rozumienie analizowanej definicji WSTO w opinii Wnioskodawcy byłoby sprzeczne z dotychczasowymi interpretacjami pojęcia dostawy krajowej oraz zasadami identyfikacji miejsca świadczenia (dostawy).   Reasumując, w opisywanych okolicznościach fakt transportowania towarów przez Spółkę (dostawcę) nie ma wpływu na spełnienie przesłanek definicji wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów na odległość, ujętej w art. 2 pkt 22a ustawy VAT.   Dalsze wątpliwości Wnioskodawcy budzi wyżej wspomniane doprecyzowanie, gdzie definicja WSTO wskazuje dodatkowo [czego nie wskazywała definicja sprzedaży wysyłkowej], iż z wewnątrzwspólnotową dostawą towarów na odległość będziemy mieć do czynienia także wówczas, gdy dostawca uczestniczy pośrednio w transporcie (lub wysyłce). Ustawa o VAT nie zawiera przy tym definicji legalnej ww. pośredniego uczestnictwa w transporcie (lub wysyłce) towarów.   W przedmiotowym zakresie słusznym jest odniesienie się do regulacji art. 5a rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 282/2011 ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dyrektywy VAT) (dalej: „rozporządzenie”). Zgodnie z tym uznaje się, że towary zostały wysłane lub przetransportowane przez dostawcę lub na jego rzecz, w tym gdy dostawca uczestniczy pośrednio w wysyłce lub transporcie towarów, w szczególności w następujących przypadkach: a)    w przypadku gdy dostawca zleca podwykonanie wysyłki lub transportu towarów osobie trzeciej, która dostarcza towary nabywcy; b)    w przypadku gdy wysyłka lub transport towarów dokonywane są przez osobę trzecią, ale dostawca ponosi całkowitą lub częściową odpowiedzialność za dostarczenie towarów nabywcy; c)    w przypadku gdy dostawca wystawia fakturę i pobiera od nabywcy opłaty za transport lub wysyłkę, a następnie przekazuje je osobie trzeciej, która organizuje wysyłkę lub transport towarów; d)    w przypadku gdy dostawca zachęca nabywcę w dowolny sposób do skorzystania z usług w zakresie dostarczania towarów świadczonych przez osobę trzecią, umożliwia kontakt nabywcy i osoby trzeciej lub przekazuje w inny sposób tej osobie informacje niezbędne do dostarczenia towarów nabywcy.   W efekcie, o pośrednim zaangażowaniu dostawcy w przetransportowanie (lub wysyłkę) towarów możemy mówić w wielu przypadkach, także tych niewskazanych wprost ww. regulacji. Regulacja ta zawiera bowiem katalog otwarty, czego wyrazem jest posłużenie się pojęciem „w szczególności”. Dodatkowo, biorąc pod uwagę treść dalszego zastrzeżenia zawartego w ww. art. 5a rozporządzenia, o pośrednim udziale dostawy możemy mówić nawet wówczas, gdy transport odbywa się na rzecz nabywcy, niemniej dostawca organizuje lub pomaga w organizacji tego transportu.   Stosownie bowiem do treści wspomnianego zastrzeżenia: towarów nie uważa się jednak za wysłane lub przetransportowane przez dostawcę lub na jego rzecz, w przypadku gdy nabywca transportuje te towary samodzielnie lub z udziałem osoby trzeciej organizuje dostarczanie tych towarów, a dostawca nie bierze udziału bezpośrednio ani pośrednio w organizacji lub pomocy w organizacji wysyłki lub transportu tych towarów.   Wnioskodawca uznaje jednak, że nie jest tak, że absolutnie każdy pośredni jego udział w dostawie automatycznie przesądza o spełnieniu przesłanek definicji WSTO.   Zarówno bezpośredni jak i omawiany tu pośredni udział w transporcie (lub wysyłce) powinien służyć jednemu zamiarowi dostawcy, tj. powinien służyć finalnemu przeniesieniu na nabywcę (konsumenta) prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Wyjaśniając powyższe Wnioskodawca stoi na stanowisku, iż w przedmiotowym zakresie, wciąż aktualny wydaje się wcześniej rozpatrywany argument, iż taki pośredni udział ma służyć dokonaniu dostawy, a inaczej jakiekolwiek zaangażowanie dostawcy (tzw. pośrednie) w transport (lub wysyłkę) ma miejsce w ramach przeniesienia prawa do rozporządzania tworami jak właściciel.   Konsekwentnie, jeśli takie zaangażowanie dostawcy następuje po przeniesieniu na nabywcę prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, to działanie takie uznawać należy za irrelewantne z punktu widzenia omawianej definicji WSTO [niemniej mające znaczenie dla identyfikacji miejsca dostawy towarów wysyłanych lub transportowanych, zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy, o czym mowa była powyżej]. W omawianym zakresie zatem ograniczenie się do ściśle językowej wykładni użytego w definicji WSTO sformułowania: „dostawy towarów wysyłanych lub transportowanych” wyłącznie w odniesieniu do przedmiotu dostawy jako towarów wysyłanych lub transportowanych, nie może mieć miejsca. Zdaniem Wnioskodawcy, w omawianym zakresie nie można pomijać znaczenia sposobu dokonania dostawy i opisanego powyżej faktu, iż omawiany sposób (transport lub wysyłka) ma prowadzić do przeniesienia prawa do rozporządzenia towarami jak właściciel, tj. ma być wykonany w ramach dostawy.   Jakikolwiek inny związek transportu lub wysyłki z dostawą (tu: celem fizycznego odbioru towarów) nie powinien mieć znaczenia. Odmienne podejście przeczyłoby bowiem celom wprowadzenia omawianej definicji WSTO oraz wykładni systemowej związanej ze strukturą tej definicji i jej więziami ze wspomnianą na wstępie zasadą terytorialności oraz wykładnią pojęcia dostawy towarów.   Przekładając powyższe na grunt analizowanej transakcji, jeśli do przeniesienia prawa do rozporządzania towarami dochodzi w momencie ich wydania z magazynu (punktu dystrybucji) to okoliczność, iż towary są wysyłane lub transportowane ma znaczenie wyłącznie dla określenia miejsca dostawy takich towarów (w myśl art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy VAT).   Przeciwnie natomiast jeśli do przeniesienia prawa do rozporządzania towarami dochodzi dopiero na skutek transportu lub wysyłki towarów to, taki sposób dostawy ma znaczenie dla oceny przesłanek definicji WSTO. Jedynie wówczas odpowiedź na pytanie, czy przy tym sposobie dostawy przedmiotowego transportu lub wysyłki dokonuje dostawca (bezpośrednio lub pośrednio) będzie miała kluczowe znaczenie.   Podsumowując, w ocenie Wnioskodawcy w opisywanych okolicznościach fakt transportowania towarów przez Spółkę (dostawcę) nie ma wpływu na spełnienie przesłanek definicji wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów na odległość, ujętej w art. 2 pkt 22a ustawy VAT.   W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest: ·         nieprawidłowe – w zakresie uznania opisywanej transakcji za sprzedaż podlegającą opodatkowaniu w Polsce, jako odpłatna dostawa towarów na terytorium kraju, dla której miejscem dostawy jest miejsce, w którym towary znajdują się w momencie rozpoczęcia transportu do nabywcy oraz w zakresie uznania, że transakcja ta nie spełnia przesłanek definicji wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów na odległość, ujętej w art. 2 pkt 22a ustawy i w związku z tym identyfikacja miejsca dostawy, zgodna z art. 22 ust. 1 pkt 1a ustawy nie będzie konieczna (pytanie oznaczone we wniosku nr 1, nr 2 i nr 4); ·         prawidłowe – w zakresie wskazania, czy fakt dokonania osobistego zamówienia towarów, bezpośrednio w punkcie dystrybucji, w miejsce zamówienia na odległość składanego przykładowo: on-line, drogą telefoniczną lub drogą korespondencji e-mail, nie wpływa na spełnienie przesłanek do uznania danej transakcji za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów na odległość, ujętą w art. 2 pkt 22a ustawy (pytanie oznaczone we wniosku nr 3); ·         nieprawidłowe – w zakresie wskazania, czy fakt transportowania towarów przez Spółkę (dostawcę) ma wpływ na spełnienie przesłanek definicji wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów na odległość, ujętej w art. 2 pkt 22a ustawy (pytanie oznaczone we wniosku nr 5).   Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2021 r. poz. 685 ze zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają: 1)    odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju; 2)    eksport towarów; 3)    import towarów na terytorium kraju; 4)    wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju; 5)    wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.   Z powyższego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają określone czynności, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia (określanym na podstawie przepisów ustawy) jest terytorium kraju, przez które – stosownie do definicji zawartej w art. 2 pkt 1 ustawy – rozumie się terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (z zastrzeżeniem art. 2a).   Zgodnie z art. 2 pkt 3 ustawy, przez terytorium Unii Europejskiej rozumie się terytoria państw członkowskich Unii Europejskiej (...).   Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).   Przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii – art. 2 pkt 6 ustawy.   Na mocy art. 2 pkt 22 ustawy, przez sprzedaż rozumie się odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.   Zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy, miejscem dostawy towarów jest w przypadku towarów wysyłanych lub transportowanych przez dokonującego ich dostawy, ich nabywcę lub przez osobę trzecią – miejsce, w którym towary znajdują się w momencie rozpoczęcia wysyłki lub transportu do nabywcy.   Natomiast w myśl art. 2 pkt 22a) ustawy przez wewnątrzwspólnotową sprzedaż towarów na odległość (dalej WSTO) rozumie się dostawę towarów wysyłanych lub transportowanych przez dostawcę lub na jego rzecz, w tym wtedy, gdy dostawca uczestniczy pośrednio w transporcie lub wysyłce towarów, z terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium państwa członkowskiego zakończenia wysyłki lub transportu towarów do nabywcy, który jest: a)    podatnikiem podatku od towarów i usług lub osobą prawną niebędącą podatnikiem podatku od towarów i usług, którzy nie mają obowiązku rozliczania wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, o którym mowa w art. 9, lub b)    podatnikiem podatku od wartości dodanej lub osobą prawną niebędącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, którzy nie mają obowiązku rozliczania wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów odpowiadającego wewnątrzwspólnotowemu nabyciu towarów, o którym mowa w art. 9, lub c)    podmiotem niebędącym podatnikiem – pod warunkiem że dostarczane towary nie są nowymi środkami transportu ani towarami, o których mowa w art. 22 ust. 1 pkt 2.   Dla rozpoznania WSTO znaczenie ma również treść art. 5a rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011, w którym wskazano, kiedy ma miejsce pośrednie uczestnictwo dostawcy w wysyłce lub transporcie towarów: „Do celów stosowania art. 14 ust. 4 dyrektywy 2006/112/WE uznaje się, że towary zostały wysłane lub przetransportowane przez dostawcę lub na jego rzecz, w tym gdy dostawca uczestniczy pośrednio w wysyłce lub transporcie towarów, w szczególności w następujących przypadkach: a)    w przypadku gdy dostawca zleca podwykonanie wysyłki lub transportu towarów osobie trzeciej, która dostarcza towary nabywcy; b)    w przypadku gdy wysyłka lub transport towarów dokonywane są przez osobę trzecią, ale dostawca ponosi całkowitą lub częściową odpowiedzialność za dostarczenie towarów nabywcy; c)    w przypadku gdy dostawca wystawia fakturę i pobiera od nabywcy opłaty za transport lub wysyłkę, a następnie przekazuje je osobie trzeciej, która organizuje wysyłkę lub transport towarów; d)    w przypadku gdy dostawca zachęca nabywcę w dowolny sposób do skorzystania z usług w zakresie dostarczania towarów świadczonych przez osobę trzecią, umożliwia kontakt nabywcy i osoby trzeciej lub przekazuje w inny sposób tej osobie informacje niezbędne do dostarczenia towarów nabywcy.   Towarów nie uważa się jednak za wysłane lub przetransportowane przez dostawcę lub na jego rzecz, w przypadku gdy nabywca transportuje te towary samodzielnie lub z udziałem osoby trzeciej organizuje dostarczanie tych towarów, a dostawca nie bierze udziału bezpośrednio ani pośrednio w organizacji lub pomocy w organizacji wysyłki lub transportu tych towarów.   Zatem, jak wynika z przywołanych przepisów wewnątrzwspólnotowa sprzedaż towarów na odległość ma miejsce jeżeli towary są wysyłane lub transportowane przez dostawcę lub na jego rzecz z jednego państwa członkowskiego do innego państwa członkowskiego, a dostawa towarów musi być dokonywana na rzecz: -        podatnika lub osoby prawnej niebędącej podatnikiem, w przypadku których nie występuje opodatkowanie tego nabycia jako wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, -        każdej innej osoby niebędącej podatnikiem.   Przedmiotem WSTO mogą być towary wyprodukowane w UE lub towary, które zostały już dopuszczone do swobodnego obrotu w UE i które znajdują się na jej terytorium i są dostarczane nabywcom w UE. WSTO nie stosuje się w odniesieniu do: -        nowych środków transportu, -        towarów, które są instalowane lub montowane, z próbnym uruchomieniem lub bez niego, przez dokonującego ich dostawy lub przez podmiot działający na jego rzecz, -        dzieł sztuki, przedmiotów kolekcjonerskich, antyków, towarów używanych – jednak tylko wówczas, gdy podstawę opodatkowania ustala się zgodnie z procedurami szczególnymi określonymi w art. 120 ust. 4 lub 5 ustawy o VAT.   Z opisu sprawy wynika, że w ramach prowadzonej działalności gospodarczej Wnioskodawca (Spółka) produkuje i dystrybuuje różnego rodzaju pokrycia dachowe, jak również świadczy szereg usług powiązanych ze sprzedażą towarów, np. usługi obróbki, profilowania lub montażu. Spółka posiada sieć własnych punktów dystrybucyjnych (oddziałów dystrybucji i magazynowania) zlokalizowanych w całej Polsce. W związku z umiejscowieniem niektórych punktów dystrybucyjnych w pobliżu granicy (np. z Czechami lub Słowacją) mogą się zdarzyć sytuacje, w których klienci – osoby fizyczne nieprowadzące działalności gospodarczej i niebędące podatnikami VAT ani podatku od wartości dodanej („konsumenci”) – zamieszkujący poza granicami kraju, przekroczą granicę i dokonają zakupu towarów, które następnie transportowane są do wskazanego przez konsumenta miejsca poza granicami kraju (np. w Czechach lub na Słowacji). Spółka zakłada możliwość dokonania sprzedaży towarów na rzecz konsumentów (tj. w relacji B2C), w następstwie której nastąpi transport towarów do innych krajów członkowskich Unii Europejskiej, przy czym: 1)    transakcja sprzedaży, tj. zamówienie towarów i zapłata, ewentualnie wpłata zaliczki, będzie mieć miejsce bezpośrednio w danym punkcie dystrybucyjnym (możliwość dokonania zamówienia on-line na stronie internetowej Spółki dostępna jest wyłącznie dla kontrahentów-podatników, konsumenci nie mają takiej możliwości), 2)    cena sprzedawanych towarów będzie obejmowała ich transport do wyznaczonego przez konsumenta miejsca fizycznego odbioru towarów w innym kraju UE (kraju przeznaczenia), ergo transport towarów jest elementem cenotwórczym i w przedmiotowym zakresie Spółka nie będzie świadczyła na rzecz tych konsumentów żadnych usług transportowych, zwłaszcza podlegających osobnemu zamówieniu lub rozliczeniu (koszty transportu nie będą nigdzie wskazywane), 3)    transport realizowany będzie przez Spółkę jako podmiot mający największą wiedzę i doświadczenie w zakresie odpowiedniego zabezpieczenia towarów na czas transportu, 4)    transport organizowany będzie na rzecz konsumenta w ramach dostawy i celem fizycznego odbioru towarów przez nabywcę (konsument może jednak zadecydować o innym sposobie transportu, np. we własnym zakresie lub za pośrednictwem podmiotu trzeciego – zewnętrznego przewoźnika), 5)    niezależnie od faktycznej realizacji transportu przez Spółkę, odpowiedzialność za towar i ryzyko jego utraty lub uszkodzenia spoczywać będzie na nabywcy już od momentu wydania towarów z magazynu (punktu dystrybucji) Spółki (stąd Spółka zakłada, iż w zdecydowanej większości przypadków konsumenci nie będą zainteresowani innym sposobem fizycznego odbioru towarów niż transportem Spółki), 6)    wydanie towarów z magazynu (punktu dystrybucji) Spółki oraz weryfikacja ilościowa i jakościowa załadunku towarów potwierdzone zostanie dokumentem wewnętrznym Spółki (WZ) zawierającym specyfikację poszczególnych sztuk ładunku, zgodną z zamówieniem, 7)    dokument WZ może posłużyć jednocześnie za dokument potwierdzający fizyczny odbiór towarów przez nabywcę, obejmuje bowiem pole: „Towar odebrał pod względem ilościowym i jakościowym oraz odebrał kartę gwarancyjną i zapoznał się z warunkami gwarancji, instrukcją transportu, składowania, konserwacji i montażu blachy: Data i Podpis:...”, wypełniane przez nabywcę (konsumenta) w momencie rozładunku i fizycznego odbioru towarów, 8)    Spółka rozważa przy tym, aby na zamówieniu lub fakturach znajdowała się adnotacja o stosowanych warunkach dostawy, opartych na Międzynarodowych Regułach Handlu (Incoterms) i objętych symbolem EXW (ex works).   Spółka uznaje, że towar jest oddany do faktycznej dyspozycji nabywcy (konsumenta) w punkcie jego wydania, tj. w punkcie dystrybucji i nie ponosi kosztów ani ryzyka związanego z załadunkiem i transportem towarów, ponieważ koszty te pokrywa nabywca w cenie towaru i ponosi ryzyko potencjalnej utraty lub uszkodzenia towaru od momentu jego wydania. Ponadto, Wnioskodawca wskazuje, że: 1)    w momencie rozpoczęcia transportu do nabywcy (konsumenta) towary zawsze znajdować się będą w Polsce, w określonym punkcie dystrybucji, 2)    transport opisywany na potrzeby niniejszego wniosku odbywać się będzie środkami transportu należącymi do Spółki, 3)    sprzedaż opisywana na potrzeby niniejszego wniosku nie obejmuje dostawy towarów podlegających montażowi lub instalacji przez Spółkę (dostawa z montażem), 4)    Spółka ma siedzibę działalności gospodarczej wyłącznie w Polsce i w ramach opisywanej transakcji B2C towary będą transportowane do innych krajów członkowskich wyłącznie z Polski, 5)    na potrzeby niniejszego wniosku przyjąć należy, że w ramach opisywanej transakcji B2C Spółka zawsze przekracza limit 10 tys. euro (42 tys. złotych).   Wątpliwości Wnioskodawcy w analizowanej sprawie dotyczą m.in. wskazania, czy transakcja opisana we wniosku stanowi odpłatną dostawę towarów na terytorium kraju, dla której miejscem dostawy jest miejsce, w którym towary znajdują się w momencie rozpoczęcia transportu do nabywcy – zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 i art. 7 ust. 1 w zw. z art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy oraz czy Wnioskodawca postąpi prawidłowo, przyjmując, że opisana transakcja nie stanowi wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów na odległość i w związku z tym identyfikacja miejsca dostawy na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 1a ustawy nie będzie konieczna (pytanie oznaczone we wniosku nr 1, nr 2 i nr 4).   Mając na uwadze opisany we wniosku model sprzedaży, w ramach którego Wnioskodawca zamierza dokonywać dostaw towarów na rzecz klientów – osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej i niebędących podatnikami VAT ani podatku od wartości dodanej i towary (w ramach tych dostaw) będą transportowane przez Wnioskodawcę z Polski do innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, to należy uznać, że dostawy te będą stanowiły wewnątrzwspólnotową dostawę towarów na odległość (WSTO).   Wnioskodawca wskazał, że będzie dokonywał sprzedaży towarów na rzecz konsumentów (tj. w relacji B2C), w następstwie której nastąpi transport towarów do innych krajów członkowskich Unii Europejskiej. Z opisu sprawy wynika także, że opisywana we wniosku sprzedaż na rzecz klientów w relacji B2C nie obejmuje dostawy towarów podlegających montażowi lub instalacji przez Spółkę (dostawy z montażem). Transport organizowany będzie przez Wnioskodawcę na rzecz konsumenta w ramach dostawy (celem fizycznego odbioru towarów przez nabywcę), a cena sprzedawanych towarów będzie obejmowała ich transport do wyznaczonego przez konsumenta miejsca. Zatem, jeżeli dochodzi do transportu towaru w związku z jego dostawą – tak jak ma to miejsce w analizowanej sprawie – to transport ten jest naturalną konsekwencją nabycia tego towaru przez konsumenta.   W tym miejscu należy wskazać, że w definicji zawartej w art. 2 pkt 22a ustawy, ustawodawca nie zakreśla ram czasowych, w których ma nastąpić przemieszczenie towarów między różnymi krajami członkowskimi UE na rzecz konsumenta.   W związku z powyższym, w analizowanej sprawie stosowane przez Wnioskodawcę warunki dostawy w oparciu o regułę Incoterms EXW (ex works) nie będą miały znaczenia dla rozpoznania wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów na odległość, bowiem efektem zakupu towaru przez konsumenta jest transport tego towaru do innego państwa członkowskiego UE. Przemieszczenie tego towaru następuje zatem w ścisłym związku z tą konkretną dostawą towarów, a Wnioskodawca w nim bezpośrednio uczestniczy.   Z tego też względu w przedstawionych okolicznościach, data dokonania dostawy i przeniesienia prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (jak wskazuje Wnioskodawca w opisie sprawy – towar jest oddany do faktycznej dyspozycji konsumenta w punkcie jego wydania, tj. w punkcie dystrybucji), nie wpływa na spełnienie przesłanek do uznania dokonywanych transakcji za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów na odległość (WSTO).   Biorąc pod uwagę obowiązujące przepisy prawa oraz przedstawiony opis sprawy, należy wskazać, że w przedstawionych okolicznościach w przypadku dostawy towarów na rzecz osób fizycznych, w wyniku której towary te będą transportowane z Polski do innego państwa członkowskiego, zostaną spełnione warunki do uznania danej sprzedaży za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów na odległość.   Zaznaczyć należy, że na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 1a) ustawy, miejscem dostawy towarów – w przypadku wewnątrzwspólnotowej sprzedaży towarów na odległość – jest miejsce, w którym towary znajdują się w momencie zakończenia wysyłki lub transportu do nabywcy.   Stosownie do art. 22a ust. 1 ustawy przepis art. 22 ust. 1 pkt 1a nie ma zastosowania, jeżeli łącznie spełnione są następujące warunki: 1)    dostawca posiada siedzibę działalności gospodarczej, a w razie braku takiej siedziby – stałe miejsce zamieszkania lub zwykłe miejsce pobytu, tylko na terytorium jednego państwa członkowskiego; 2)    towary są wysyłane lub transportowane na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium państwa członkowskiego, o którym mowa w pkt 1; 3)    suma całkowitej wartości dostaw towarów wysyłanych lub transportowanych na terytorium państwa członkowskiego, o którym mowa w pkt 2, oraz całkowitej wartości usług, o których mowa w art. 28k ust. 1, świadczonych na rzecz podmiotów, o których mowa w art. 28k ust. 2 pkt 2, pomniejszona o kwotę podatku lub podatku od wartości dodanej, nie przekroczyła w trakcie roku podatkowego ani w poprzednim roku podatkowym kwoty 10 000 euro lub jej równowartości wyrażonej w walucie krajowej państwa członkowskiego, o którym mowa w pkt 1, przy czym w przypadku dostawcy posiadającego siedzibę działalności gospodarczej, a w razie braku takiej siedziby – stałe miejsce zamieszkania lub zwykłe miejsce pobytu, tylko na terytorium kraju, wyrażona w złotych równowartość kwoty w euro wynosi 42 000 zł.   Dostawca, do którego ma zastosowanie przepis ust. 1, może wskazać jako miejsce dostawy miejsce, o którym mowa w art. 22 ust. 1 pkt 1a. Dostawca, którego towary w momencie rozpoczęcia ich wysyłki lub transportu znajdują się na terytorium kraju, wskazuje miejsce dostawy przez złożenie zawiadomienia o takim wyborze w terminie do 10. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano tego wyboru, na zasadach określonych w art. 28p (art. 22a ust. 3 ustawy).   Co do zasady miejscem dostawy (opodatkowania) w przypadku WSTO jest kraj w którym towary znajdują się w momencie zakończenia wysyłki lub transportu do nabywcy – czyli kraj konsumenta. Natomiast w sytuacji gdy są spełnione warunki określone w art. 22 ust. 1 pkt 1a ustawy, za miejsce opodatkowania dostawy towarów uznaje się kraj rozpoczęcia wysyłki/transportu towarów. Przy czym podatnik uprawniony do stosowania ww. zasady szczególnej może z niej zrezygnować (przez złożenie stosownego zawiadomienia) i rozliczać dostawy na zasadach ogólnych.   Na podstawie art. 22a ust. 7 ustawy, warunkiem uznania dostawy towarów w ramach wewnątrzwspólnotowej sprzedaży towarów na odległość za dostawę dokonaną na terytorium państwa członkowskiego zakończenia wysyłki lub transportu towarów do nabywcy, w przypadku gdy towary w momencie rozpoczęcia ich wysyłki lub transportu znajdują się na terytorium kraju, jest otrzymanie przez dostawcę, przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy, dowodów, że towary zostały dostarczone do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego zakończenia wysyłki lub transportu towarów.   Dowodami, o których mowa w ust. 7, są dokumenty: 1)        przewozowe otrzymane od przewoźnika (spedytora) odpowiedzialnego za wywóz towarów z terytorium kraju – w przypadku gdy przewóz towarów jest zlecany przez dostawcę przewoźnikowi (spedytorowi), 2)        potwierdzające odbiór towarów poza terytorium kraju – jeżeli dokumenty te łącznie potwierdzają dostarczenie towarów do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego zakończenia wysyłki lub transportu towarów (art. 22a ust. 8 ustawy).   W przypadku gdy dokumenty, o których mowa w ust. 8, nie potwierdzają jednoznacznie dostarczenia towarów do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego zakończenia wysyłki lub transportu towarów, dokumentami wskazującymi, że dostawa towarów została dokonana na terytorium państwa członkowskiego zakończenia wysyłki lub transportu towarów, mogą być również inne dokumenty otrzymywane przez dostawcę w tego rodzaju dostawie towarów, w szczególności: 1)        korespondencja handlowa z nabywcą, w tym jego zamówienie; 2)        dokument potwierdzający zapłatę za towar, a w przypadku gdy dostawa ma charakter nieodpłatny lub zobowiązanie jest realizowane w innej formie - inny dokument stwierdzający wygaśnięcie zobowiązania (art. 22a ust. 9 ustawy).   Ww. przepisy określają warunki, które muszą być spełnione aby opodatkować WSTO w kraju konsumenta. Przy czym dotyczą one wyłącznie sytuacji gdy towar jest dostarczany z terytorium kraju.   W analizowanej sprawie, Wnioskodawca wskazał, że w ramach opisywanej transakcji w relacji B2C, Spółka zawsze przekracza limit 10 000 euro (42 000 zł). Ponadto Wnioskodawca będzie posiadał dokumenty potwierdzające, że towary zostały dostarczone do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego zakończenia transportu towarów, tj. fakturę oraz zamówienie i dokument wewnętrzny WZ, zwierający specyfikację poszczególnych sztuk ładunku, który zawiera pole dla nabywcy, wypełniane przez niego w momencie rozładunku i fizycznego odbioru towarów.   W związku z powyższym, w sytuacji opisanej we wniosku, miejscem dostawy towarów (w przypadku wewnątrzwspólnotowej sprzedaży towarów na odległość) jest miejsce, w którym towary znajdują się w momencie zakończenia wysyłki lub transportu do nabywcy, zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 1a) ustawy.   Podsumowując, opisane we wniosku transakcje na rzecz osób fizycznych (B2C) będą stanowiły wewnątrzwspólnotową dostawę towarów na odległość (WSTO), dla której miejscem dostawy – zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 1a) ustawy – jest miejsce, w którym towary znajdują się w momencie zakończenia transportu do nabywcy.   Tym samym, transakcje opisane we wniosku nie stanowią/nie będą stanowić odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju, dla której miejscem dostawy jest miejsce, w którym towary znajdują się w momencie rozpoczęcia transportu do nabywcy – zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 i art. 7 ust. 1 w zw. z art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy.   W konsekwencji stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 1, nr 2 i nr 4 jest nieprawidłowe.   Wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą także wskazania, czy fakt dokonania osobistego zamówienia towarów, bezpośrednio w punkcie dystrybucji, w miejsce zamówienia na odległość składanego przykładowo: on-line, drogą telefoniczną lub drogą korespondencji e-mail oraz fakt transportowania tych towarów przez Spółkę (dostawcę) ma wpływ na spełnienie przesłanek definicji wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów na odległość, ujętej w art. 2 pkt 22a ustawy.   Jak już wcześniej wskazano, określona w art. 2 pkt 22a ustawy wewnątrzwspólnotowa sprzedaż towarów na odległość ma miejsce jeżeli towary są wysyłane lub transportowane przez dostawcę lub na jego rzecz z jednego państwa członkowskiego do innego państwa członkowskiego, a dostawa towarów musi być dokonywana na rzecz: podatnika lub osoby prawnej niebędącej podatnikiem, w przypadku których nie występuje opodatkowanie tego nabycia jako wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów lub każdej innej osoby niebędącej podatnikiem. Z definicji tej nie wynika natomiast aby dla uznania dostawy za WSTO miała znaczenie forma składania zamówienia towaru przez nabywcę. Zatem zamówienie przez nabywcę towaru na miejscu, tj. u dostawcy – tak jak w analizowanej sprawie, nie wyklucza wewnątrzwspólnotowej sprzedaży towarów na odległość, jeżeli spełnione są przesłanki do uznania danej dostawy za WSTO.   W związku z powyższym, należy zgodzić się z Wnioskodawcą, że „fakt dokonania osobistego zamówienia towarów, bezpośrednio w punkcie dystrybucji, w miejsce zamówienia na odległość składanego przykładowo: on-line, drogą telefoniczną lub drogą korespondencji e-mail, automatycznie nie niweluje konieczności oceny spełnienia przesłanek definicji wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów na odległość, ujętej w art. 2 pkt 22a ustawy”.   Tym samym stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 3 jest prawidłowe.   Odnosząc się natomiast do wątpliwości Wnioskodawcy dotyczących wskazania, czy fakt transportowania towarów przez dostawcę (Spółkę), wpływa na spełnienie przesłanek do uznania dostawy za WSTO, należy ponownie wskazać, że WSTO ma miejsce wówczas, gdy towary są wysyłane lub transportowane przez dostawcę lub na jego rzecz. Zatem kluczowe znaczenie dla uznania, czy w analizowanej sprawie występuje WSTO ma fakt, czy dostawca towarów wysyła/transportuje towar, ewentualnie czy wysyłka/transport jest dokonywana na jego rzecz albo uczestniczy on pośrednio w tej wysyłce/transporcie. Wnioskodawca wskazał, transport opisywany na potrzeby niniejszego wniosku odbywać się będzie środkami transportu należącymi do Spółki. Zatem, jeżeli sam dostawca transportuje towar – tak jak w przedstawionym opisie sprawy – to są spełnione przesłanki z art. 2 pkt 22a ustawy. Tym samym, okoliczność ta wpływa na spełnienie definicji WSTO. Ponadto, jak już wcześniej wskazano, efektem zakupu towaru przez konsumenta jest transport tego towaru do innego państwa członkowskiego UE, a przemieszczenie tego towaru następuje w ścisłym związku z konkretną dostawą towarów.   W związku z powyższym, w analizowanej sprawie fakt transportowania towarów przez Wnioskodawcę (dostawcę) ma wpływ na spełnienie przesłanek definicji wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów na odległość, ujętej w art. 2 pkt 22a ustawy.   Tym samym stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 5 jest nieprawidłowe.   Niniejsze rozstrzygnięcie odnosi się do sytuacji, w której transport towarów do konsumentów na terytorium innych krajów UE, będzie realizowany przez Wnioskodawcę jako dostawcę towarów, zatem Wnioskodawca będzie brał w nim bezpośredni udział. Powyższe oparto na informacji podanej przez Wnioskodawcę w opisie sprawy, tj. „transport opisywany na potrzeby niniejszego wniosku odbywać się będzie środkami transportu należącymi do Wnioskodawcy”.   Tutejszy organ wskazuje, że niniejszą interpretacją załatwiono wniosek w zakresie: -        braku uznania opisywanej transakcji za sprzedaż podlegającą opodatkowaniu w Polsce, jako odpłatna dostawa towarów na terytorium kraju, dla której miejscem dostawy jest miejsce, w którym towary znajdują się w momencie rozpoczęcia transportu do nabywcy oraz w zakresie uznania, że transakcja ta nie spełnia przesłanek definicji wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów na odległość, ujętej w art. 2 pkt 22a ustawy i w związku z tym identyfikacja miejsca dostawy, zgodna z art. 22 ust. 1 pkt 1a ustawy nie będzie konieczna (pytanie oznaczone we wniosku nr 1, nr 2 i nr 4); -        uznania, że fakt dokonania osobistego zamówienia towarów, bezpośrednio w punkcie dystrybucji, w miejsce zamówienia na odległość składanego przykładowo: on-line, drogą telefoniczną lub drogą korespondencji e-mail, nie wpływa na spełnienie przesłanek do uznania danej transakcji za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów na odległość, ujętą w art. 2 pkt 22a ustawy (pytanie oznaczone we wniosku nr 3); -        wskazania, że fakt transportowania towarów przez Spółkę (dostawcę) ma wpływ na spełnienie przesłanek definicji wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów na odległość, ujętej w art. 2 pkt 22a ustawy (pytanie oznaczone we wniosku nr 5).   Natomiast w pozostałym zakresie (pytanie oznaczone we wniosku nr 6 i nr 7) wydano odrębne rozstrzygnięcie z 31 stycznia 2022 r. nr 0112-KDIL1-3.4012.491.2021.1.MR   Należy zauważyć, że zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.   Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.   Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej: 1) z zastosowaniem art. 119a; 2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej). Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2193 ze zm.), wprowadzającymi regulacje intertemporalne.   Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.). Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach (art. 47 § 1 ww. ustawy) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 54 § 1a ww. ustawy), w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy). W przypadku wnoszenia skargi w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego i stanu epidemii jako najwłaściwszy proponuje się kontakt z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego ePUAP. W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ww. ustawy).   Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.