0112-KDIL1-3.4012.409.2021.2.AKR

INTERPRETACJA INDYWIDUALNANa  podstawie  art.  13  §  2a,  art.  14b  §  1  ustawy  z  dnia  29  sierpnia  1997  r.  Ordynacja  podatkowa  (Dz.  U.  z  2021  r.  poz.  1540  ze  zm.)  Dyrektor  Krajowej  Informacji  Skarbowej  stwierdza,  że  stanowisko  Wnioskodawcy  przedstawione  we  wniosku  z  9  września  2021  r.  (data  wpływu  9  września  2021  r.),  uzupełnionym  pismem  z  8  listopada  2021  r.  (data  wpływu  9  listopada  2021  r.)  o  wydanie  interpretacji  przepisów  prawa  podatkowego  dotyczącej  podatku  od  towarów  i  usług  w  zakresie  wskazania,  czy  Majątek  produkcyjny  nie  stanowi  zorganizowanej  części  przedsiębiorstwa  w  rozumieniu  art.  2  pkt  27e  ustawy  oraz  czy  jego  sprzedaż  będzie  podlegała  opodatkowaniu  podatkiem  od  towarów  i  usług  –  jest  prawidłowe.     UZASADNIENIE W  dniu  9  września  2021  r.  wpłynął  do  tutejszego  organu  ww.  wniosek  o  wydanie  interpretacji  indywidualnej  dotyczącej  podatku  o  towarów  i  usług  w  zakresie  wskazania,  czy  Majątek  produkcyjny  nie  stanowi  zorganizowanej  części  przedsiębiorstwa  w  rozumieniu  art.  2  pkt  27e  ustawy  oraz  czy  jego  sprzedaż  będzie  podlegała  opodatkowaniu  podatkiem  od  towarów  i  usług.  Przedmiotowy  wniosek  został  uzupełniony  9  listopada  2021  r.  o  doprecyzowanie  opisu  sprawy.    We  wniosku  przedstawiono  następujące  zdarzenie  przyszłe. A  (dalej:  „Wnioskodawca”)  jest  spółką  z  ograniczoną  odpowiedzialnością  w  likwidacji,  polskim  rezydentem  podatkowym.  Wnioskodawca  jest  czynnym  podatnikiem  podatku  od  towarów  i  usług  (dalej:  „VAT”).   Wnioskodawca  jest  właścicielem  majątku  ruchomego  i  nieruchomego  służącego  do  produkcji  butelkowanej  wody  pitnej  (dalej:  „Majątek  produkcyjny”).  Majątek  produkcyjny  stanowi  kompletną  instalację  przemysłową,  tj.  zawiera  wszystkie  kluczowe  elementy  materialne  niezbędne  dla  prowadzenia  produkcji.   Aktualnie  Majątek  produkcyjny  jest  udostępniony  podmiotowi  trzeciemu  (dalej:  „Dzierżawca”)  w  ramach  umowy  dzierżawy  (dalej:  „Umowa  dzierżawy”).  Dzierżawca  wykorzystuje  Majątek  produkcyjny  do  produkcji  butelkowanej  wody  pitnej.  Przed  zawarciem  Umowy  dzierżawy,  to  Wnioskodawca  wykorzystywał  Majątek  produkcyjny  do  tego  samego  celu.   Oprócz  Majątku  produkcyjnego,  Wnioskodawca  nie  udostępnia  Dzierżawcy  żadnych  innych  zasobów  materialnych  i  niematerialnych  (np.  know-how,  pracownicy,  środki  obrotowe)  mogących  służyć  produkcji  butelkowanej  wody  pitnej.   Wnioskodawca  nie  zatrudnia  pracowników,  którzy  mieliby  zajmować  się  produkcją  wody  pitnej  albo  obsługą  Umowy  dzierżawy,  nie  wyodrębnia  tej  produkcji,  ani  obsługi  tej  Umowy  organizacyjnie,  ani  finansowo. W  skład  Majątku  produkcyjnego  nie  wchodzą  zobowiązania.   Wynagrodzenie  Wnioskodawcy  z  Umowy  dzierżawy  jest  skalkulowane  tak,  aby  co  do  zasady  przynosiło  zysk  Wnioskodawcy,  tj.  przewyższało  wartość  amortyzacji  i  szacowany  koszt  zużycia  Majątku  produkcyjnego.   Majątek  produkcyjny  stanowi  przeważającą  część  aktywów  Wnioskodawcy.   Wnioskodawca  planuje  w  przyszłości  sprzedaż  Majątku  produkcyjnego  Dzierżawcy.  Równolegle  ze  sprzedażą  Majątku  produkcyjnego,  Wnioskodawca  zamierza  również  –  w  ramach  procesu  likwidacji  Wnioskodawcy  –  sprzedać  pozostałą  część  swojego  majątku,  co  do  zasady  innym  podmiotom  niż  Dzierżawca.   Dzierżawca  jest  podmiotem  powiązanym  z  Wnioskodawcą  w  rozumieniu  przepisów  o  podatku  dochodowym  od  osób  prawnych.   W  piśmie  z  8  listopada  2021  r.  –  stanowiącym  uzupełnienie  wniosku  –  Wnioskodawca  na  pytania: 1)    Czy  Majątek  produkcyjny,  o  którym  mowa  we  wniosku,  na  moment  sprzedaży  będzie  wyodrębniony  w  istniejącym  przedsiębiorstwie  na  płaszczyźnie:  a)    organizacyjnej,  tj.  czy  będzie  stanowić  wyodrębniony  zespół  składników  materialnych  i  niematerialnych  (w  tym  zobowiązań)  przeznaczonych  do  realizacji  określonych  zadań  gospodarczych,  który  zarazem  mógłby  stanowić  niezależne  przedsiębiorstwo  realizujące  te  zadania?  b)    finansowej,  tj.  czy  będzie  posiadać  samodzielność  finansową,  pozwalającą  na  autonomiczne  funkcjonowanie  w  obrocie  gospodarczym  oraz  czy  na  podstawie  prowadzonej  przez  Państwa  ewidencji  księgowej  możliwe  będzie  przyporządkowanie  przychodów  i  kosztów  oraz  należności  i  zobowiązań  do  wyodrębnionej  działalności,  przez  co  możliwe  będzie  określenie  wyniku  finansowego?  c)    funkcjonalnej,  tj.  czy  będzie  stanowić  potencjalnie  niezależne  przedsiębiorstwo  samodzielnie  realizujące  zadania  gospodarcze?  2)    Czy  przedmiotem  sprzedaży  przez  Państwa  będą  wszystkie  składniki  majątku  (materialne  i  niematerialne)  związane  z  wyodrębnioną  częścią  przedsiębiorstwa,  w  tym  zobowiązania  i  należności  w  całości?  Jeśli  któreś  składniki  nie  zostaną  przekazane,  to  jaki  będzie  tego  powód? 3)    Czy  przedmiot  sprzedaży  (Majątek  produkcyjny)  będzie  wystarczający  do  samodzielnego  wykonywania  zadań,  a  prowadzenie  działalności  przez  wydzieloną  część  przedsiębiorstwa  nie  będzie  wymagać  udziału  pozostałych  struktur  Państwa  przedsiębiorstwa? 4)    Czy  Nabywca  (Dzierżawca),  po  nabyciu  Majątku  produkcyjnego,  będzie  kontynuować  działalność  prowadzoną  dotychczas  przez  Państwa  przy  pomocy  składników  majątkowych  mających  być  przedmiotem  sprzedaży?   odpowiedział: Ad  1a. We  wniosku  Wnioskodawca  wskazał,  że:  „jest  właścicielem  majątku  ruchomego  i  nieruchomego  służącego  do  produkcji  butelkowanej  wody  pitnej  (dalej:  „Majątek  produkcyjny”).  Majątek  produkcyjny  stanowi  kompletną  instalację  przemysłową,  tj.  zawiera  wszystkie  kluczowe  elementy  materialne  niezbędne  dla  prowadzenia  produkcji. Aktualnie  Majątek  produkcyjny  jest  udostępniony  podmiotowi  trzeciemu  (dalej:  „Dzierżawca”)  w  ramach  umowy  dzierżawy  (dalej:  „Umowa  dzierżawy”).  Dzierżawca  wykorzystuje  Majątek  produkcyjny  do  produkcji  butelkowanej  wody  pitnej.  Przed  zawarciem  Umowy  dzierżawy,  to  Wnioskodawca  wykorzystywał  Majątek  produkcyjny  do  tego  samego  celu. Oprócz  Majątku  produkcyjnego,  Wnioskodawca  nie  udostępnia  Dzierżawcy  żadnych  innych  zasobów  materialnych  i  niematerialnych  (np.  know-how,  pracownicy,  środki  obrotowe)  mogących  służyć  produkcji  butelkowanej  wody  pitnej”. Wnioskodawca  potwierdza,  że  Majątek  produkcyjny  nie  obejmuje  jakichkolwiek  zasobów  niematerialnych. We  wniosku  wprost  wskazano,  że:  „W  skład  Majątku  produkcyjnego  nie  wchodzą  zobowiązania”,  co  Wnioskodawca  potwierdza. Wnioskodawca  aktualnie  prowadzi  działalność  polegającą  na  dzierżawie  Majątku  produkcyjnego.  Sam  Majątek  produkcyjny  z  pewnością  nie  umożliwia  prowadzenia  działalności  polegającej  na  produkcji  butelkowanej  wody  pitnej,  czyli  działalności,  którą  prowadzi  Dzierżawca.  Wynika  to  wprost  z  zawartej  we  wniosku  informacji,  że:  „Wnioskodawca  nie  zatrudnia  pracowników,  którzy  mieliby  zajmować  się  produkcją  wody  pitnej  albo  obsługą  Umowy  dzierżawy,  nie  wyodrębnia  tej  produkcji  ani  obsługi  tej  Umowy  organizacyjnie  ani  finansowo”.  Wnioskodawca  tę  informację  potwierdza. Podsumowując,  w  opinii  Wnioskodawcy,  sam  Majątek  produkcyjny  nie  może  stanowić  samodzielnego  przedsiębiorstwa  prowadzącego  działalność  produkcyjną.   Ad  1b. We  wniosku  wprost  wskazano,  że:  „Wnioskodawca  nie  zatrudnia  pracowników,  którzy  mieliby  zajmować  się  produkcją  wody  pitnej  albo  obsługą  Umowy  dzierżawy,  nie  wyodrębnia  tej  produkcji  ani  obsługi  tej  Umowy  organizacyjnie  ani  finansowo”.  Wnioskodawca  potwierdza,  że  nie  wyodrębnia  finansowo  działalności  związanej  z  dzierżawą  Majątku  produkcyjnego  w  księgach  rachunkowych  Wnioskodawcy.   Ad  1c. We  wniosku  wprost  wskazano,  że:  „Oprócz  Majątku  produkcyjnego,  Wnioskodawca  nie  udostępnia  Dzierżawcy  żadnych  innych  zasobów  materialnych  i  niematerialnych  (np.  know-how,  pracownicy,  środki  obrotowe)  mogących  służyć  produkcji  butelkowanej  wody  pitnej”. Zdaniem  Wnioskodawcy,  sam  Majątek  produkcyjny  nie  stanowi  potencjalnie  niezależnego  przedsiębiorstwa  samodzielnie  realizującego  zadania  gospodarcze.  Sam  Majątek  produkcyjny  nie  umożliwia  bowiem  produkowania  butelkowanej  wody  pitnej  (ani  jakichkolwiek  innych  towarów).  Aby  podjąć  działalność  produkcyjną  konieczne  jest  m.in.  zapewnienie  pracowników  oraz  know-how.   Ad  2. U  Wnioskodawcy  nie  została  wyodrębniona  część  przedsiębiorstwa  związana  z  produkcją  wody  pitnej  lub  z  obsługą  Umowy  dzierżawy. Z  wniosku  wprost  wynika,  że  składniki  niematerialne  nie  wchodzą  w  skład  Majątku  produkcyjnego,  co  Wnioskodawca  potwierdza. Z  wniosku  wprost  wynika  także,  że  zobowiązania  nie  wchodzą  w  skład  Majątku  produkcyjnego,  co  Wnioskodawca  potwierdza. Składniki  niematerialne  związane  z  produkcją  wody  pitnej  nie  zostaną  przez  Wnioskodawcę  przekazane  nabywcy  Majątku  produkcyjnego,  ponieważ  Wnioskodawca  ich  nie  posiada. Zobowiązania  Wnioskodawcy  nie  zostaną  przeniesione  na  nabywcę  Majątku  produkcyjnego,  ponieważ  wolą  stron  jest  sprzedaż  jedynie  aktywów  Wnioskodawcy,  nie  zaś  przeniesienie  jakichkolwiek  pasywów  (zobowiązań).   Ad  3. We  wniosku  wskazano,  że:  „Aktualnie  Majątek  produkcyjny  jest  udostępniony  podmiotowi  trzeciemu  (dalej:  „Dzierżawca”)  w  ramach  umowy  dzierżawy  (dalej:  „Umowa  dzierżawy”).  Dzierżawca  wykorzystuje  Majątek  produkcyjny  do  produkcji  butelkowanej  wody  pitnej.  Przed  zawarciem  Umowy  dzierżawy,  to  Wnioskodawca  wykorzystywał  Majątek  produkcyjny  do  tego  samego  celu. Oprócz  Majątku  produkcyjnego,  Wnioskodawca  nie  udostępnia  Dzierżawcy  żadnych  innych  zasobów  materialnych  i  niematerialnych  (np.  know-how,  pracownicy,  środki  obrotowe)  mogących  służyć  produkcji  butelkowanej  wody  pitnej. Wnioskodawca  nie  zatrudnia  pracowników,  którzy  mieliby  zajmować  się  produkcją  wody  pitnej  albo  obsługą  Umowy  dzierżawy,  nie  wyodrębnia  tej  produkcji  ani  obsługi  tej  Umowy  organizacyjnie  ani  finansowo”. Oznacza  to,  że  zdaniem  Wnioskodawcy,  sam  Majątek  produkcyjny  nie  będzie  wystarczający  do  prowadzenia  działalności  produkcyjnej,  czyli  zadań  gospodarczych,  do  których  jest  przeznaczony.  Prowadzenie  takiej  działalności  wymaga  np.  zatrudnienia  pracowników  oraz  posiadania  odpowiedniego  know-how.   Ad  4. Wnioskodawca  jest  spółką  w  likwidacji.  Obecnie  Wnioskodawca  prowadzi  jedynie  działalność  polegającą  na  dzierżawie  Majątku  produkcyjnego.  Obecnie  Wnioskodawca  nie  zajmuje  się  działalnością  produkcyjną  (chociażby  dlatego,  że  nie  posiada  niezbędnych  składników  niematerialnych). Nabywcą  Majątku  produkcyjnego  będzie  jego  aktualny  dzierżawca.  Dzierżawca  prowadzi  działalność  polegającą  na  produkcji  butelkowanej  wody  pitnej.  Jest  to  możliwe,  ponieważ  to  dzierżawca  dysponuje  wszelkimi  składnikami  materialnymi  i  niematerialnymi  niezbędnymi  do  prowadzenia  tej  produkcji.  Przy  czym  obecnie  Dzierżawca  dysponuje  Majątkiem  produkcyjnym  na  podstawie  umowy  dzierżawy,  natomiast  w  przyszłości  zamierza  zostać  właścicielem  Majątku  produkcyjnego  (transakcji  zakupu  Majątku  produkcyjnego  dotyczy  wniosek). Nabywca  nie  będzie  zatem  kontynuował  działalności  prowadzonej  przez  Wnioskodawcę.  Obecnie  działalność  Wnioskodawcy  polega  bowiem  na  wydzierżawianiu  Majątku  produkcyjnego.  Natomiast  Nabywca  prowadzi  działalność  w  zakresie  produkcji  butelkowanej  wody  pitnej.  Taką  samą  działalność  nabywca  będzie  prowadził  po  nabyciu  Majątku  produkcyjnego.   W  związku  z  powyższym  opisem  zadano  następujące  pytania. 1.    Czy  Majątek  produkcyjny  stanowi  zorganizowaną  część  przedsiębiorstwa  Wnioskodawcy? 2.    Czy  sprzedaż  Majątku  produkcyjnego  przez  Wnioskodawcę  będzie  podlegała  opodatkowaniu  podatkiem  od  towarów  i  usług?   Zdaniem  Wnioskodawcy,  zgodnie  z  art.  5  ust.  1  pkt  1  ustawy  z  dnia  11  marca  2004  r.  o  podatku  od  towarów  i  usług  (Dz.  U.  z  2021  r.  poz.  685  ze  zm.  –  dalej  „Ustawa  o  VAT”:  „Opodatkowaniu  podatkiem  od  towarów  i  usług,  zwanym  dalej  „podatkiem”,  podlegają  (...)  odpłatna  dostawa  towarów  i  odpłatne  świadczenie  usług  na  terytorium  kraju”.   Zgodnie  z  art.  7  ust.  1  Ustawy  o  VAT:  „Przez  dostawę  towarów,  o  której  mowa  w  art.  5  ust.  1  pkt  1,  rozumie  się  przeniesienie  prawa  do  rozporządzania  towarami  jak  właściciel  (...)”.   Towarami,  zgodnie  z  art.  2  pkt  6  Ustawy  o  VAT,  są  rzeczy  oraz  ich  części,  a  także  wszelkie  postacie  energii.   Zgodnie  z  art.  6  pkt  1  Ustawy  o  VAT:  „Przepisów  ustawy  nie  stosuje  się  do  (...)  transakcji  zbycia  przedsiębiorstwa  lub  zorganizowanej  części  przedsiębiorstwa”.   Termin  „transakcja  zbycia”  należy  rozumieć  w  sposób  zbliżony  do  pojęcia  „dostawy  towarów”  w  ujęciu  art.  7  ust.  1  Ustawy  o  VAT,  tzn.  „zbycie”  obejmuje  wszelkie  czynności,  w  ramach  których  następuje  przeniesienie  prawa  do  rozporządzania  jak  właściciel,  np.  sprzedaż.   Ze  względu  na  szczególny  charakter  art.  6  pkt  1  Ustawy  o  podatku  VAT,  przepis  ten  powinien  być  interpretowany  ściśle.  Oznacza  to,  że  ma  zastosowanie  wyłącznie  w  przypadku  zbycia  (a  zatem  wszelkich  czynności,  w  ramach  których  następuje  przeniesienie  prawa  do  rozporządzania  towarami  jak  właściciel)  przedsiębiorstwa  (w  rozumieniu  Kodeksu  cywilnego)  lub  zorganizowanej  jego  części,  zdefiniowanej  w  art.  2  pkt  27e  Ustawy  o  VAT.   Przepisy  Ustawy  o  VAT  nie  zawierają  natomiast  definicji  przedsiębiorstwa.  Definicja  taka  zawarta  jest  w  art.  55[1]  ustawy  –  Kodeks  cywilny  (tekst  jedn.:  Dz.  U.  z  2020  r.  poz.  1740  ze  zm.).  Zgodnie  z  nią,  przedsiębiorstwo  jest  zorganizowanym  zespołem  składników  niematerialnych  i  materialnych  przeznaczonym  do  prowadzenia  działalności  gospodarczej. Obejmuje  ono  w  szczególności: 1)   oznaczenie  indywidualizujące  przedsiębiorstwo  lub  jego  wyodrębnione  części  (nazwa przedsiębiorstwa); 2)   własność  nieruchomości  lub  ruchomości,  w  tym  urządzeń,  materiałów,  towarów  i  wyrobów,  oraz  inne  prawa  rzeczowe  do  nieruchomości  lub  ruchomości; 3)   prawa  wynikające  z  umów  najmu  i  dzierżawy  nieruchomości  lub  ruchomości  oraz prawa  do  korzystania  z  nieruchomości  lub  ruchomości  wynikające  z  innych  stosunków  prawnych; 4)   wierzytelności,  prawa  z  papierów  wartościowych  i  środki  pieniężne; 5)   koncesje,  licencje  i  zezwolenia; 6)   patenty  i  inne  prawa  własności  przemysłowej; 7)   majątkowe  prawa  autorskie  i  majątkowe  prawa  pokrewne; 8)   tajemnice  przedsiębiorstwa; 9)   księgi  i  dokumenty  związane  z  prowadzeniem  działalności  gospodarczej.   Biorąc  pod  uwagę  tak  szeroką  definicję  przedsiębiorstwa  nie  może  być  wątpliwości,  że  Majątek  produkcyjny  nie  stanowi  przedsiębiorstwa  (m.in.  nie  obejmuje  on  nazwy  Wnioskodawcy,  ksiąg  i  dokumentów  związanych  w  prowadzeniem  przedsiębiorstwa,  wierzytelności  i  środków  pieniężnych,  tajemnic  przedsiębiorstwa).   Dalsza  część  argumentacji  będzie  zatem  odnosić  się  zorganizowanej  części  przedsiębiorstwa.   Zgodnie  z  art.  2  pkt  27e  Ustawy  o  VAT:  „Ilekroć  w  dalszych  przepisach  jest  mowa  o  (...)  zorganizowanej  części  przedsiębiorstwa  –  rozumie  się  przez  to  organizacyjnie  i  finansowo  wyodrębniony  w  istniejącym  przedsiębiorstwie  zespół  składników  materialnych  i  niematerialnych,  w  tym  zobowiązania,  przeznaczonych  do  realizacji  określonych  zadań  gospodarczych,  który  zarazem  mógłby  stanowić  niezależne  przedsiębiorstwo  samodzielnie  realizujące  te  zadania”.   Pod  pojęciem  zorganizowanej  części  przedsiębiorstwa  rozumie  się  zatem  organizacyjnie  i  finansowo  wyodrębniony  w  istniejącym  przedsiębiorstwie  zespół  składników  materialnych  i  niematerialnych,  w  tym  zobowiązania,  przeznaczonych  do  realizacji  określonych  zadań  gospodarczych,  który  zarazem  mógłby  stanowić  niezależne  przedsiębiorstwo  samodzielnie  realizujące  te  zadania.   Podstawowym  wymogiem  dla  uznania,  że  transakcja  dotyczy  zorganizowanej  części  przedsiębiorstwa  jest  więc  to,  aby  obejmowała  ona  zespół  składników  materialnych  i  niematerialnych  (w  tym  zobowiązań).  Kolejnym  warunkiem  jest  wydzielenie  tego  zespołu  w  istniejącym  przedsiębiorstwie.  Wydzielenie  to  ma  zachodzić  na  trzech  płaszczyznach:  organizacyjnej,  finansowej  i  funkcjonalnej  (przeznaczenie  do  realizacji  określonych  zadań  gospodarczych).   Wyodrębnienie  organizacyjne  oznacza,  że  zorganizowana  część  przedsiębiorstwa  ma  swoje  miejsce  w  strukturze  organizacyjnej  podatnika  jako  dział,  wydział,  oddział  itp.  Przy  czym,  w  doktrynie  zwraca  się  uwagę,  że  organizacyjne  wyodrębnienie  powinno  być  dokonane  na  bazie  statutu,  regulaminu  lub  innego  aktu  o  podobnym  charakterze.  Organizacyjny  aspekt  wyodrębnienia  oznacza,  że  składniki  tworzące  „część przedsiębiorstwa”  powinny  posiadać  cechę  zorganizowania.  Cecha  ta  powinna  występować  w  „istniejącym  przedsiębiorstwie”,  a  więc  w  ramach  prowadzonej  działalności  i  dotyczyć  określonego  zespołu  składników  tworzących  część  tego  przedsiębiorstwa.   Wyodrębnienie  finansowe  najpełniej  realizowane  jest  w  przypadku  zakładu  lub  oddziału  osoby  prawnej.  Wyodrębnienie  finansowe  nie  oznacza  samodzielności  finansowej,  ale  sytuację,  w  której  przez  odpowiednią  ewidencję  zdarzeń  gospodarczych  możliwe  jest  przyporządkowanie  przychodów  i  kosztów  oraz  należności  i  zobowiązań  do  zorganizowanej  części  przedsiębiorstwa.   Natomiast  wyodrębnienie  funkcjonalne  należy  rozumieć  jako  przeznaczenie  do  realizacji  określonych  zadań  gospodarczych.  Zorganizowana  część  przedsiębiorstwa  musi  stanowić  funkcjonalnie  odrębną  całość  –  obejmować  elementy  niezbędne  do  samodzielnego  prowadzenia  działań  gospodarczych,  którym  służy  w  strukturze  przedsiębiorstwa.  Aby  zatem  część  mienia  przedsiębiorstwa  mogła  być  uznana  za  jego  zorganizowaną  część,  musi  ona  –  obiektywnie  oceniając  –  posiadać  potencjalną  zdolność  do  funkcjonowania  jako  samodzielny  podmiot  gospodarczy.  Składniki  majątkowe  materialne  i  niematerialne  wchodzące  w  skład  zorganizowanej  części  przedsiębiorstwa  muszą  zatem  umożliwić  nabywcy  podjęcie  działalności  gospodarczej  w  ramach  odrębnego  przedsiębiorstwa.   Wymagane  jest,  aby  zorganizowana  część  przedsiębiorstwa  mogła  stanowić  potencjalnie  niezależne  przedsiębiorstwo,  samodzielnie  realizujące  zadania  gospodarcze,  których  realizacji  służy  w  istniejącym  przedsiębiorstwie.  Powyższe  oznacza,  że  przez  zorganizowaną  część  przedsiębiorstwa  można  rozumieć  wyłącznie  tę  część  przedsiębiorstwa,  która  jest  przede  wszystkim  wyodrębniona  organizacyjnie,  ale  także  posiada  wewnętrzną  samodzielność  finansową.   W  związku  z  powyższym,  w  rozumieniu  przepisów  podatkowych,  aby  określony  zespół  składników  majątkowych  mógł  zostać  zakwalifikowany  jako  zorganizowana  część  przedsiębiorstwa,  nie  jest  wystarczające  jakiekolwiek  zorganizowanie  masy  majątkowej,  ale  musi  się  ona  odznaczać  pełną  odrębnością  niezbędną  do  samodzielnego  funkcjonowania  w  obrocie  gospodarczym.   Zorganizowaną  część  przedsiębiorstwa  tworzą  więc  składniki,  będące  we  wzajemnych  relacjach,  takich  by  można  było  mówić  o  nich  jako  o  zespole,  a  nie  o  zbiorze  różnych  elementów,  których  jedyną  cechą  wspólną  jest  własność  jednego  podmiotu  gospodarczego.   Reasumując,  na  gruncie  Ustawy  o  VAT  występuje  zorganizowana  część  przedsiębiorstwa,  jeżeli  spełnione  są  łącznie  następujące  przesłanki: 1)    istnieje  zespół  składników  materialnych  i  niematerialnych,  w  tym  zobowiązania; 2)    zespół  ten  jest  organizacyjnie  i  finansowo  wyodrębniony  w  istniejącym  przedsiębiorstwie; 3)    składniki  te  przeznaczone  są  do  realizacji  określonych  zadań  gospodarczych; 4)    zespół  tych  składników  mógłby  stanowić  niezależne  przedsiębiorstwo  samodzielnie  realizujące  ww.  zadania  gospodarcze.   Brak  zaistnienia  którejkolwiek  z  omawianych  powyżej  przesłanek,  wyklucza  uznanie  zespołu  składników  majątkowych  przedsiębiorstwa  za  jego  zorganizowaną  część  w  rozumieniu  art.  2  pkt  27e  Ustawy  o  VAT.   Ponadto,  przy  ocenie,  czy  składniki  majątku  powinny  być  uznane  za  zorganizowaną  część  przedsiębiorstwa,  o  której  mowa  w  art.  2  pkt  27e  Ustawy  o  VAT,  uwzględnić  należy  następujące  okoliczności:zamiar  kontynuowania  przez  nabywcę  działalności  prowadzonej  dotychczas  przez  zbywcę  przy  pomocy  składników  majątkowych  będących  przedmiotem  transakcji  orazfaktyczną  możliwość  kontynuowania  tej  działalności  w  oparciu  wyłącznie  o  składniki  będące  przedmiotem  transakcji.   Wskazanej  oceny  należy  dokonać  na  moment  przeprowadzenia  transakcji.  Tym  samym,  w  przypadku,  gdy  konieczne  dla  kontynuowania  działalności  gospodarczej  jest  angażowanie  przez  nabywcę  innych  składników  majątku,  które  nie  są  przedmiotem  transakcji  lub  podejmowanie  dodatkowych  działań,  brak  jest  możliwości  stwierdzenia,  że  w  danym  przypadku  zespół  składników  majątkowych  stanowi  zorganizowaną  część  przedsiębiorstwa.   Co  istotne,  art.  2  pkt  27e  Ustawy  o  VAT  powinien  być  interpretowany  z  uwzględnieniem  orzecznictwa  Trybunału  Sprawiedliwości  Unii  Europejskiej  (dalej  „TSUE”).   W  wyroku  z  27  listopada  2003  r.  w  sprawie  Zita  Modes  (C-497/01)  TSUE  podkreślił,  że  pojęcie  zbycia  całości  lub  części  majątku  należy  interpretować  tak,  że  obejmuje  ono  zbycie  przedsiębiorstwa  lub  niezależnej  części  przedsiębiorstwa,  włącznie  z  jego  rzeczowymi  składnikami  oraz  –  w  zależności  od  konkretnego  przypadku  –  składnikami  niematerialnymi,  które  łącznie  stanowią  przedsiębiorstwo  lub  jego  część  zdolną  do  prowadzenia  niezależnej  działalności  gospodarczej.   Podobnie  w  orzeczeniu  z  10  listopada  2011  r.  w  sprawie  Schriever  (C-444/10)  TSUE  wywiódł,  że  „stwierdzenie,  iż  nastąpiło  przekazanie  przedsiębiorstwa  lub  jego  samodzielnej  części  w  rozumieniu  art.  5  ust.  8  szóstej  dyrektywy  77/3881  (art.  5  ust.  8  szóstej  dyrektywy,  tj.  Szóstej  Dyrektywy  Rady  z  dnia  17  maja  1977  r.  w  sprawie  harmonizacji  ustawodawstw  Państw  Członkowskich  w  odniesieniu  do  podatków  obrotowych  –  wspólny  system  podatku  od  wartości  dodanej  (»VI  Dyrektywa«):  ujednolicona  podstawa  wymiaru  podatku  –  jest  odpowiednikiem  art.  19  Dyrektywy  Rady  2006/112/WE  z  dnia  28  listopada  2006  r.  w  sprawie  wspólnego  systemu  podatku  od  wartości  dodanej)  w  sprawie  harmonizacji  ustawodawstw  państw  członkowskich  w  odniesieniu  do  podatków  obrotowych,  wymaga,  by  całość  przekazanych  składników  pozwalała  na  prowadzenie  samodzielnej  działalności  gospodarczej”.   Pogląd  ten  jest  szeroko  akceptowany  w  orzecznictwie  polskich  sądów  administracyjnych  oraz  rozstrzygnięciach  organów  podatkowych  i  stanowi  podstawowe  kryterium  oceny,  czy  sprzedawane  aktywa  stanowią  przedsiębiorstwo  lub  zorganizowaną  część  przedsiębiorstwa.    Przykładem  jest  wyrok  NSA  z  22  marca  2019  r.  (I  FSK  784/17),  w  którym  wskazano,  że  „zorganizowana  część  przedsiębiorstwa  jest  w  stanie  samodzielnie  prowadzić  działalność  i  istnieć  niezależnie  od  przedsiębiorstwa  głównego”.   Oznacza  to,  że  zespół  składników  materialnych  i  niematerialnych  jest  uznawany  za  zorganizowaną  część  przedsiębiorstwa,  gdy  pozwala  (z  uwagi  na  swoje  zorganizowanie,  infrastrukturę  itp.)  na  prowadzenie  określonej  działalności  gospodarczej.  Podkreśla  się  przy  tym,  że  możliwość  stanowienia  przez  ten  zespół  składników  niezależnego  przedsiębiorstwa  samodzielnie  realizującego  zadania  gospodarcze  powinna  mieć  wymiar  rzeczywisty,  a  nie  jedynie  potencjalny.  Oznacza  to,  że  majątek  ten  powinien  stanowić  już  u  zbywcy  zorganizowany  zespół  składników  gotowych  realizować  określone  zadania  gospodarcze  jako  samodzielne  przedsiębiorstwo,  a  po  jego  zbyciu  możliwe  musi  być  kontynuowanie  działalności  gospodarczej  przez  nabywcę  przedsiębiorstwa.   Wnioskodawca  jest  spółką  z  ograniczoną  odpowiedzialnością  w  likwidacji,  która  obecnie  prowadzi  działalność  polegającą  na  dzierżawie  Majątku  produkcyjnego.  Co  istotne,  oprócz  Majątku  produkcyjnego,  Wnioskodawca  nie  udostępnia  Dzierżawcy  żadnych  innych  zasobów  materialnych  i  niematerialnych  (np.  know-how,  pracownicy)  mogących  służyć  produkcji  butelkowanej  wody  pitnej.   Nie  może  być  zatem  mowy  o  kontynuacji  działalności  przez  nabywcę.  Wnioskodawca  prowadzi  bowiem  działalność  w  zakresie  dzierżawy.  Natomiast  Dzierżawca  będzie  prowadził  działalność  w  zakresie  produkcji  wody  pitnej.  Warto  zwrócić  uwagę,  że  gdyby  nabywcą  nie  był  Dzierżawca  (który  prowadzi  przedsiębiorstwo  produkujące  wodę  i  dysponuje:  pracownikami,  know-how  w  zakresie  produkcji,  zakupów  opakowań  i  sprzedaży  wody,  źródłami  finansowania  itp.)  tylko  inny  podmiot,  to  podmiot  ten  nie  mógłby  natychmiast  po  zakupie  Majątku  produkcyjnego  rozpocząć  produkcji  wody  pitnej.  Sprzedawany  Majątek  produkcyjny  nie  umożliwia  bowiem  produkcji  wody  pitnej  (ze  względu  na  brak  pracowników,  know-how,  umów  z  odbiorcami  i  dostawcami,  źródeł  finansowania  itd.).  Na  bazie  Majątku  produkcyjnego  można  co  najwyżej  zacząć  tworzyć  nowe  przedsiębiorstwo.   Co  istotne,  obecnie  Wnioskodawca  nie  prowadzi  działalności  w  zakresie  wody  pitnej  –  nie  można  zatem  mówić  o  kontynuacji  tej  działalności.  Już  to  wyklucza  uznanie  transakcji  za  sprzedaż  zorganizowanej  części  przedsiębiorstwa.   Warto  zwrócić  uwagę  na  wyrok  Naczelnego  Sądu  Administracyjnego  (dalej  „NSA”)  z  dnia  24  listopada  2016  r.  (I  FSK  1316/15).  NSA  wskazał  w  nim,  że  elementem  decydującym  o  wyłączeniu  transakcji  z  zakresu  podatku  od  towarów  i  usług,  jest  traktowanie  nabywcy  jako  następcy  prawnego  przekazującego  majątek.  Oznacza  to,  że  zbywany  majątek  jest  uznawany  za  zorganizowaną  część  przedsiębiorstwa  tylko  jeśli  stanowi  całość  zdolną  do  prowadzenia  niezależnej  działalności  gospodarczej.   Zdefiniowanie  zorganizowanej  części  przedsiębiorstwa,  jako  części  majątku  zdolnej  spełniać  określone  zadania,  zapobiegać  ma  opodatkowaniu  VAT  tej  części  majątku,  której  można  przypisać  cechę  posiadaną  przez  przedsiębiorstwo  (zdolność  do  realizacji  określonych  zadań  gospodarczych),  która  to  cecha  warunkuje  wyłączenie  z  zakresu  opodatkowania  VAT.  Z  drugiej  zaś  strony,  opodatkowane  pozostają  czynności  zbycia  pojedynczych  (niepowiązanych  w  całość)  składników  majątkowych  przedsiębiorstwa.  Okoliczność,  że  zorganizowaną  część  przedsiębiorstwa  tworzy  zespół  składników  majątkowych  zdolny  do  prowadzenia  niezależnej  (samodzielnej)  działalności  gospodarczej  należy  rozumieć  w  ten  sposób,  że  w  kształcie,  w  jakim  zespół  ten  jest  zbywany,  może  on  wykonywać  określone  zadania  gospodarcze.  Innymi  słowy,  realizacja  określonych  zadań  gospodarczych  możliwa  jest  z  wykorzystaniem  tego  określonego  zespołu  składników  majątkowych,  nie  zaś  dopiero  w  połączeniu  z  innymi  składnikami  majątkowymi,  czy  też  dopiero  w  połączeniu  z  przedsiębiorstwem  nabywcy.   W  analizowanej  sytuacji  sam  Majątek  produkcyjny  nie  może  wykonywać  zadań  gospodarczych.  Zadania  te  mogą  być  wykonywane  dopiero  w  połączeniu  ze  składnikami  majątkowymi  i  niemajątkowymi  Dzierżawcy.   Analiza  okoliczności  sprzedaży  i  zakresu  Majątku  produkcyjnego  prowadzi  do  wniosku,  że  planowana  transakcja  nie  będzie  stanowiła  zbycia  zorganizowanej  części  przedsiębiorstwa  ze  względu  na  niespełnienie  przesłanek  zawartych  w  art.  2  pkt  27e  Ustawy  o  VAT.   Jako  dodatkowe  argumenty  należy  wskazać,  że  Majątek  produkcyjny  nie  jest  w  sposób  szczególny  wyodrębniony  w  ramach  struktury  Wnioskodawcy,  w  szczególności  nie  funkcjonuje  jako  odrębna  jednostka  czy  oddział  obejmujący  tę  grupę  aktywów.   Ponadto  przedmiot  transakcji  nie  jest  również  wyodrębniony  finansowo  w  istniejącym  przedsiębiorstwie.   Podsumowując,  przedmiot  planowanej  transakcji  (Majątek  produkcyjny)  nie  jest  zespołem  składników  posiadających  zdolności  do  funkcjonowania  jako  niezależne  przedsiębiorstwo  zdolne  do  samodzielnej  realizacji  zadań  gospodarczych.  Ponadto  nabywca  nie  będzie  kontynuował  działalności  prowadzonej  przez  Wnioskodawcę  (Wnioskodawca  obecnie  prowadzi  działalność  w  zakresie  dzierżawy,  a  Dzierżawca  prowadzi  działalność  w  zakresie  produkcji  wody  pitnej  i  taką  działalność  będzie  prowadził  po  zakupie  Majątku  produkcyjnego).  Prowadzi  to  do  wniosku,  że  przedmiotem  planowanej  sprzedaży  nie  będzie  prowadzona  przez  Wnioskodawcę  zorganizowana  część  przedsiębiorstwa,  jako  zespół  zorganizowanych  składników  materialnych  i  niematerialnych,  ale  posiadane  przez  Wnioskodawcę  składniki  majątku.  Nabyte  składniki  materialne  nie  będą  służyły  nabywcy  do  działalności  polegającej  na  dzierżawie,  ale  będą  związane  z  jego  aktualnie  prowadzoną  działalnością  produkcyjną.  W  konsekwencji  zmieniona  zostanie  tylko  forma  dysponowania  wykorzystywanych  dotychczas  przez  Dzierżawcę  składników  majątkowych.   W  świetle  przywołanych  przepisów  prawa  i  przedstawionych  okoliczności  sprawy  należy  stwierdzić,  że  planowana  transakcja  sprzedaży  przez  Wnioskodawcę  Majątku  produkcyjnego  nie  stanowi  sprzedaży  zorganizowanej  części  przedsiębiorstwa.  Nie  jest  to  także  sprzedaż  przedsiębiorstwa.  Nie  dojdzie  więc  do  zastosowania  wyłączenia  z  zakresu  opodatkowania  VAT  przewidzianego  w  art.  6  pkt  1  Ustawy  o  VAT.   W  konsekwencji,  transakcja  sprzedaży  Majątku  produkcyjnego  podlega  opodatkowaniu  VAT  jako  odpłatna  dostawa  towarów  w  rozumieniu  art.  7  ust.  1  Ustawy  o  VAT.   W  świetle  obowiązującego  stanu  prawnego  stanowisko  Wnioskodawcy  w  sprawie  oceny  prawnej  przedstawionego  zdarzenia  przyszłego  jest  prawidłowe.   Zgodnie  z  przepisem  art.  5  ust.  1  pkt  1  ustawy  z  dnia  11  marca  2004  r.  o  podatku  od  towarów  i  usług  (Dz.  U.  z  2021  r.  poz.  685  ze  zm.),  zwanej  dalej  ustawą,  opodatkowaniu  podatkiem  od  towarów  i  usług  podlegają  odpłatna  dostawa  towarów  i  odpłatne  świadczenie  usług  na  terytorium  kraju.    Jak  stanowi  art.  7  ust.  1  ustawy,  przez  dostawę  towarów,  o  której  mowa  w  art.  5  ust.  1  pkt  1,  rozumie  się  przeniesienie  prawa  do  rozporządzania  towarami  jak  właściciel  (…).   Towarami,  w  myśl  art.  2  pkt  6  ustawy,  są  rzeczy  oraz  ich  części,  a  także  wszelkie  postacie  energii.    Jednocześnie  przepisy  art.  6  ustawy,  wskazują  na  wyłączenia  określonych  czynności  spod  zakresu  przepisów  ustawy  o  podatku  od  towarów  i  usług.  Są  w  nim  wskazane  czynności,  które  co  do  zasady  należą  do  grupy  czynności  podlegających  opodatkowaniu,  mieszcząc  się  w  zakresie  odpłatnej  dostawy  towarów  czy  też  odpłatnego  świadczenia  usług,  z  uwagi  jednak  na  stosowne  wyłączenie,  czynności  te  –  chociaż  można  je  zakwalifikować  jako  odpłatną  dostawę  towarów  czy  też  odpłatne  świadczenie  usług  –  nie  podlegają  opodatkowaniu.    Na  mocy  art.  6  pkt  1  ustawy,  przepisów  ustawy  nie  stosuje  się  do  transakcji  zbycia  przedsiębiorstwa  lub  zorganizowanej  części  przedsiębiorstwa.    Termin  „transakcja  zbycia”  należy  rozumieć  w  sposób  zbliżony  do  pojęcia  „dostawy  towarów”  w  ujęciu  art.  7  ust.  1  ustawy,  tzn.  „zbycie”  obejmuje  wszelkie  czynności,  w  ramach  których  następuje  przeniesienie  prawa  do  rozporządzania  przedmiotem  jak  właściciel,  np.  sprzedaż,  zamianę,  darowiznę,  nieodpłatne  przekazanie,  przeniesienie  własności  w  formie  wkładu  niepieniężnego,  czyli  aportu.    Podkreślenia  wymaga,  że  ze  względu  na  szczególny  charakter  przepisu  art.  6  pkt  1  ustawy,  winien  on  być  interpretowany  ściśle,  co  oznacza,  że  ma  zastosowanie  wyłącznie  w  przypadku  zbycia  (a  zatem  wszelkich  czynności,  w  ramach  których  następuje  przeniesienie  prawa  do  rozporządzania  towarami  jak  właściciel)  przedsiębiorstwa  (w  rozumieniu  Kodeksu  cywilnego)  lub  zorganizowanej  jego  części,  zdefiniowanej  w  art.  2  pkt  27e  ustawy.    W  myśl  art.  2  pkt  27e  ustawy,  przez  zorganizowaną  część  przedsiębiorstwa  rozumie  się  organizacyjnie  i  finansowo  wyodrębniony  w  istniejącym  przedsiębiorstwie  zespół  składników  materialnych  i  niematerialnych,  w  tym  zobowiązania,  przeznaczonych  do  realizacji  określonych  zadań  gospodarczych,  który  zarazem  mógłby  stanowić  niezależne  przedsiębiorstwo  samodzielnie  realizujące  te  zadania.    Zorganizowana  część  przedsiębiorstwa,  jako  przedmiot  zbycia,  musi  zatem  stanowić  całość  pod  względem  organizacyjnym  i  funkcjonalnym,  co  oznacza,  że  najistotniejsze  dla  przedmiotowego  zagadnienia  jest  ustalenie,  czy  zbywany  majątek  stanowi  na  tyle  zorganizowany  kompleks  praw,  obowiązków  i  rzeczy,  że  zdolny  jest  do  realizacji  zadań  gospodarczych  przypisywanych  przedsiębiorstwu.    Podstawowym  wymogiem  dla  uznania,  że  transakcja  dotyczy  zorganizowanej  części  przedsiębiorstwa  jest  więc  to,  aby  obejmowała  ona  zespół  składników  materialnych  i  niematerialnych  (w  tym  zobowiązań).  Kolejnym  warunkiem  jest  wydzielenie  tego  zespołu  w  istniejącym  przedsiębiorstwie.  Wydzielenie  to  ma  zachodzić  na  trzech  płaszczyznach:  organizacyjnej,  finansowej  i  funkcjonalnej  (przeznaczenie  do  realizacji  określonych  zadań  gospodarczych).    Wyodrębnienie  organizacyjne  oznacza,  że  zorganizowana  cześć  przedsiębiorstwa  ma  swoje  miejsce  w  strukturze  organizacyjnej  podatnika  jako  dział,  wydział,  oddział  itp.  Przy  czym,  w  doktrynie  zwraca  się  uwagę,  że  organizacyjne  wyodrębnienie  powinno  być  dokonane  na  bazie  statutu,  regulaminu  lub  innego  aktu  o  podobnym  charakterze.    Wyodrębnienie  finansowe  najpełniej  realizowane  jest  w  przypadku  zakładu  lub  oddziału  osoby  prawnej.  Wyodrębnienie  finansowe  nie  oznacza  samodzielności  finansowej,  ale  sytuację,  w  której  przez  odpowiednią  ewidencję  zdarzeń  gospodarczych  możliwe  jest  przyporządkowanie  przychodów  i  kosztów  oraz  należności  i  zobowiązań  do  zorganizowanej  części  przedsiębiorstwa.    Powyższe  oznacza,  że  przez  zorganizowaną  część  przedsiębiorstwa  można  rozumieć  wyłącznie  tę  część  przedsiębiorstwa,  która  jest  przede  wszystkim  wyodrębniona  organizacyjnie,  ale  także  posiada  wewnętrzną  samodzielność  finansową.    Natomiast  wyodrębnienie  funkcjonalne  należy  rozumieć  jako  przeznaczenie  do  realizacji  określonych  zadań  gospodarczych.  Zorganizowana  część  przedsiębiorstwa  musi  stanowić  funkcjonalnie  odrębną  całość  –  obejmować  elementy  niezbędne  do  samodzielnego  prowadzenia  działań  gospodarczych,  którym  służy  w  strukturze  przedsiębiorstwa.  Aby  zatem  część  mienia  przedsiębiorstwa  mogła  być  uznana  za  jego  zorganizowaną  część,  musi  ona  –  obiektywnie  oceniając  –  posiadać  potencjalną  zdolność  do  funkcjonowania  jako  samodzielny  podmiot  gospodarczy.  Składniki  majątkowe  materialne  i  niematerialne  wchodzące  w  skład  zorganizowanej  części  przedsiębiorstwa  muszą  zatem  umożliwić  nabywcy  podjęcie  działalności  gospodarczej  w  ramach  odrębnego  przedsiębiorstwa.    Ponadto,  wymagane  jest,  aby  zorganizowana  część  przedsiębiorstwa  mogła  stanowić  potencjalnie  niezależne  przedsiębiorstwo  samodzielnie  realizujące  zadania  gospodarcze,  których  realizacji  służy  w  istniejącym  przedsiębiorstwie.    W  związku  z  powyższym,  w  rozumieniu  przepisów  podatkowych,  aby  określony  zespół  składników  majątkowych  mógł  zostać  zakwalifikowany  jako  zorganizowana  część  przedsiębiorstwa,  nie  jest  wystarczające  jakiekolwiek  zorganizowanie  masy  majątkowej,  ale  musi  się  ona  odznaczać  pełną  odrębnością  niezbędną  do  samodzielnego  funkcjonowania  w  obrocie  gospodarczym.  Zorganizowaną  część  przedsiębiorstwa  tworzą  więc  składniki,  będące  we  wzajemnych  relacjach,  takich  by  można  było  mówić  o  nich  jako  o  zespole,  a  nie  o  zbiorze  przypadkowych  elementów,  których  jedyną  cechą  wspólną  jest  własność  jednego  podmiotu  gospodarczego.    Zatem,  na  gruncie  ustawy  o  podatku  od  towarów  i  usług  mamy  do  czynienia  ze  zorganizowaną  częścią  przedsiębiorstwa,  jeżeli  spełnione  są  łącznie  następujące  przesłanki:  -          istnieje  zespół  składników  materialnych  i  niematerialnych,  w  tym  zobowiązania,  -          zespół  ten  jest  organizacyjnie  i  finansowo  wyodrębniony  w  istniejącym  przedsiębiorstwie,  -          składniki  te  przeznaczone  są  do  realizacji  określonych  zadań  gospodarczych,  -            zespół  tych  składników  mógłby  stanowić  niezależne  przedsiębiorstwo  samodzielnie  realizujące  ww.  zadania  gospodarcze.    Brak  zaistnienia  którejkolwiek  z  omawianych  powyżej  przesłanek  wyklucza  uznanie  zespołu  składników  majątkowych  przedsiębiorstwa  za  jego  zorganizowaną  część  w  rozumieniu  art.  2  pkt  27e  ustawy.    Zaznaczenia  wymaga,  że  definicja  zorganizowanej  części  przedsiębiorstwa  zawarta  w  przepisie  art.  2  pkt  27e  ustawy  o  podatku  od  towarów  i  usług,  nie  jest  definicją  samoistną,  lecz  należy  rozpatrywać  ją  m.in.  w  kontekście  uregulowań  art.  6  pkt  1  ustawy,  który  wyłącza  z  opodatkowania  podatkiem  od  towarów  i  usług  zbycie  przedsiębiorstwa  oraz  składników  majątkowych  i  niemajątkowych  uprzednio  wyodrębnionych  organizacyjnie  i  finansowo  w  istniejącym  przedsiębiorstwie,  przeznaczonych  do  realizacji  określonych  zadań  gospodarczych,  nie  dotyczy  zaś  zbycia  poszczególnych  składników  majątkowych  przedsiębiorstwa.    Ponadto,  przy  ocenie,  czy  składniki  majątku  powinny  być  uznane  za  zorganizowaną  część  przedsiębiorstwa  w  rozumieniu  art.  2  pkt  27e  ustawy,  uwzględnić  należy  następujące  okoliczności:  -        zamiar  kontynuowania  przez  nabywcę  działalności  prowadzonej  dotychczas  przez  zbywcę  przy  pomocy  składników  majątkowych   będących  przedmiotem  transakcji  oraz  -        faktyczną  możliwość  kontynuowania  tej  działalności  w  oparciu  o  składniki  będące  przedmiotem  transakcji.    Wskazanej  oceny  należy  dokonać  na  moment  przeprowadzenia  transakcji.  Tym  samym,  w  przypadku,  gdy  konieczne  dla  kontynuowania  działalności  gospodarczej  jest  angażowanie  przez  nabywcę  innych  składników  majątku,  które  nie  są  przedmiotem  transakcji  lub  podejmowanie  dodatkowych  działań,  brak  jest  możliwości  stwierdzenia,  że  w  danym  przypadku  zespół  składników  majątkowych  stanowi  zorganizowaną  część  przedsiębiorstwa.    W  wyroku  z  dnia  27  listopada  2003  r.  w  sprawie  Zita  Modes  (C-497/01)  Trybunał  podkreślił,  że  „(...)  pojęcie  zbycia,  czy  to  za  wynagrodzeniem,  czy  też  bez  lub  w  charakterze  aportu  wniesionego  do  spółki,  całości  aktywów  lub  jej  części,  należy  interpretować  tak,  iż  obejmuje  ono  zbycie  przedsiębiorstwa  lub  niezależnej  części  przedsiębiorstwa,  włącznie  z  jego  rzeczowymi  składnikami  oraz,  w  zależności  od  konkretnego  przypadku,  składnikami  niematerialnymi,  które  łącznie  stanowią  przedsiębiorstwo  lub  część  przedsiębiorstwa  zdolną  do  prowadzenia  niezależnej  działalności  gospodarczej,  natomiast  nie  obejmuje  ono  zwykłego  zbycia  aktywów,  takiego  jak  sprzedaż  zapasów  produktów”.  Z  orzeczenia  tego  wynika  ponadto,  że  nabywca  całości  lub  części  majątku  podatnika  powinien  mieć  zamiar  prowadzenia  działalności  nabytego  przedsiębiorstwa  lub  jego  części,  a  nie  działać  tylko  w  celu  niezwłocznego  zlikwidowania  danej  działalności  oraz  sprzedaży  ewentualnych  zapasów.    Podobnie  Trybunał  wypowiedział  się  w  wyroku  z  dnia  10  listopada  2011  r.,  w  sprawie  C-444/10  Finanzamt  Ludenscheid  przeciwko  Christel  Schriever,  wskazując,  że  stwierdzenie,  iż  nastąpiło  przekazanie  przedsiębiorstwa  lub  jego  samodzielnej  części  w  rozumieniu  art.  19  Dyrektywy  2006/112/WE,  wymaga,  by  całość  przekazanych  składników  pozwalała  na  prowadzenie  samodzielnej  działalności  gospodarczej.  Kwestię,  czy  całość  ta  musi  obejmować  określone  dobra,  zarówno  ruchome,  jak  i  nieruchome,  należy  rozpatrywać  z  punktu  widzenia  charakteru  prowadzonej  działalności  gospodarczej.    O  tym,  czy  nastąpiło  zbycie  zorganizowanej  części  przedsiębiorstwa  decydują  każdorazowo  okoliczności  faktyczne  związane  z  konkretną  transakcją.  Podatnik  obowiązany  jest  do  prawidłowego  określenia  przedmiotu  opodatkowania,  co  wiąże  się  z  koniecznością  prawidłowego  zdefiniowania  dokonywanej  czynności.    Z  opisu  sprawy  wynika,  że  Wnioskodawca  jest  czynnym  podatnikiem  podatku  od  towarów  i  usług.  Wnioskodawca  jest  właścicielem  majątku  ruchomego  i  nieruchomego  służącego  do  produkcji  butelkowanej  wody  pitnej  (dalej:  „Majątek  produkcyjny”).  Majątek  produkcyjny  stanowi  kompletną  instalację  przemysłową,  tj.  zawiera  wszystkie  kluczowe  elementy  materialne  niezbędne  dla  prowadzenia  produkcji. Aktualnie  Majątek  produkcyjny  jest  udostępniony  podmiotowi  trzeciemu  w  ramach  umowy  dzierżawy.  Dzierżawca  wykorzystuje  Majątek  produkcyjny  do  produkcji  butelkowanej  wody  pitnej.  Przed  zawarciem  Umowy  dzierżawy,  to  Wnioskodawca  wykorzystywał  Majątek  produkcyjny  do  tego  samego  celu.  Oprócz  Majątku  produkcyjnego,  Wnioskodawca  nie  udostępnia  Dzierżawcy  żadnych  innych  zasobów  materialnych  i  niematerialnych  (np.  know-how,  pracownicy,  środki  obrotowe)  mogących  służyć  produkcji  butelkowanej  wody  pitnej. Wnioskodawca  nie  zatrudnia  pracowników,  którzy  mieliby  zajmować  się  produkcją  wody  pitnej  albo  obsługą  Umowy  dzierżawy,  nie  wyodrębnia  tej  produkcji,  ani  obsługi  tej  Umowy  organizacyjnie,  ani  finansowo. W  skład  Majątku  produkcyjnego  nie  wchodzą  zobowiązania.  Majątek  produkcyjny  stanowi  przeważającą  część  aktywów  Wnioskodawcy. Wnioskodawca  planuje  w  przyszłości  sprzedaż  Majątku  produkcyjnego  Dzierżawcy.  Równolegle  ze  sprzedażą  Majątku  produkcyjnego,  Wnioskodawca  zamierza  również  –  w  ramach  procesu  likwidacji  Wnioskodawcy  –  sprzedać  pozostałą  część  swojego  majątku,  co  do  zasady  innym  podmiotom  niż  Dzierżawca. Majątek  produkcyjny  nie  może  stanowić  samodzielnego  przedsiębiorstwa  prowadzącego  działalność  produkcyjną.  Wnioskodawca  nie  wyodrębnia  finansowo  działalności  związanej  z  dzierżawą  Majątku  produkcyjnego  w  księgach  rachunkowych  Wnioskodawcy. Sam  Majątek  produkcyjny  nie  stanowi  potencjalnie  niezależnego  przedsiębiorstwa  samodzielnie  realizującego  zadania  gospodarcze.  Sam  Majątek  produkcyjny  nie  umożliwia  bowiem  produkowania  butelkowanej  wody  pitnej  (ani  jakichkolwiek  innych  towarów).  Aby  podjąć  działalność  produkcyjną  konieczne  jest  m.in.  zapewnienie  pracowników  oraz  know-how. U  Wnioskodawcy  nie  została  wyodrębniona  część  przedsiębiorstwa  związana  z  produkcją  wody  pitnej  lub  z  obsługą  Umowy  dzierżawy.  Składniki  niematerialne  związane  z  produkcją  wody  pitnej  nie  zostaną  przez  Wnioskodawcę  przekazane  nabywcy  Majątku  produkcyjnego,  ponieważ  Wnioskodawca  ich  nie  posiada. Zobowiązania  Wnioskodawcy  nie  zostaną  przeniesione  na  nabywcę  Majątku  produkcyjnego,  ponieważ  wolą  stron  jest  sprzedaż  jedynie  aktywów  Wnioskodawcy,  nie  zaś  przeniesienie  jakichkolwiek  pasywów  (zobowiązań). Sam  Majątek  produkcyjny  nie  będzie  wystarczający  do  prowadzenia  działalności  produkcyjnej,  czyli  zadań  gospodarczych,  do  których  jest  przeznaczony.  Prowadzenie  takiej  działalności  wymaga  np.  zatrudnienia  pracowników  oraz  posiadania  odpowiedniego  know-how. Nabywca  nie  będzie  zatem  kontynuował  działalności  prowadzonej  przez  Wnioskodawcę.  Obecnie  działalność  Wnioskodawcy  polega  bowiem  na  wydzierżawianiu  Majątku  produkcyjnego.  Natomiast  Nabywca  prowadzi  działalność  w  zakresie  produkcji  butelkowanej  wody  pitnej.  Taką  samą  działalność  nabywca  będzie  prowadził  po  nabyciu  Majątku  produkcyjnego.   Wątpliwości  Wnioskodawcy  w  analizowanej  sprawie  dotyczą  wskazania,  czy  Majątek  produkcyjny  nie  stanowi  zorganizowanej  części  przedsiębiorstwa  w  rozumieniu  art.  2  pkt  27e  ustawy,  a  w  konsekwencji,  czy  jego  sprzedaż  będzie  podlegać  opodatkowaniu  podatkiem  od  towarów  i  usług.   Jak  wyjaśniono  wyżej  niezbędnym  wymogiem  do  uznania  dostawy  majątku  za  zorganizowaną  część  przedsiębiorstwa  jest  to,  aby  stanowiła  ona  zespół  składników  materialnych  i  niematerialnych  (w  tym  zobowiązań,  należności  oraz  środków  pieniężnych),  podlegający  wydzieleniu  w  istniejącym  przedsiębiorstwie  na  trzech  płaszczyznach:  organizacyjnej,  finansowej  i  funkcjonalnej  (przeznaczenie  do  realizacji  określonych  zadań  gospodarczych).    Jednocześnie  należy  zauważyć,  że  na  gruncie  ustawy  o  podatku  od  towarów  i  usług  okolicznością  determinującą  możliwość  wyłączenia,  na  mocy  art.  6  pkt  1  ustawy,  stosowania  przepisów  ustawy  do  czynności  zbycia  określonego  zespołu  składników  niematerialnych  i  materialnych,  jest  takie  ich  zorganizowanie,  żeby  wspomniany  zespół  mógł  służyć  do  prowadzenia  działalności  gospodarczej.  Zespół  składników  materialnych  i  niematerialnych  obejmować  powinien  elementy  niezbędne  do  samodzielnego  prowadzenia  działań  gospodarczych,  którym  służy  w  strukturze  przedsiębiorstwa.  Aby  zatem  przepisy  ustawy  nie  miały  zastosowania  do  zbywanego  mienia,  musi  ono  obiektywnie  oceniając  –  posiadać  potencjalną  zdolność  do  funkcjonowania  jako  samodzielny  podmiot  gospodarczy.  Składniki  majątkowe  materialne  i  niematerialne  wchodzące  w  jego  skład  muszą  zatem  umożliwić  nabywcy  podjęcie  działalności  gospodarczej  w  ramach  odrębnego  przedsiębiorstwa.    Wskazać  należy,  że  przedstawiony  opis  sprawy  w  kontekście  powołanych  przepisów  prawa  nie  pozwala  na  stwierdzenie,  że  wskazany  powyżej  Majątek  produkcyjny  można  uznać  za  zorganizowaną  część  przedsiębiorstwa  w  rozumieniu  art.  2  pkt  27e  ustawy.  Powyższe  wynika  z  faktu,  że  –  jak  wskazał  Wnioskodawca  –  Majątek  produkcyjny  nie  może  stanowić  samodzielnego  przedsiębiorstwa  prowadzącego  działalność  produkcyjną.  Wnioskodawca  nie  zatrudnia  pracowników,  którzy  mieliby  zajmować  się  produkcją  wody  pitnej  albo  obsługą  Umowy  dzierżawy,  nie  wyodrębnia  tej  produkcji  ani  obsługi  tej  Umowy  organizacyjnie,  ani  finansowo.  W  skład  Majątku  produkcyjnego  nie  wchodzą  zobowiązania. Wnioskodawca  nie  wyodrębnia  finansowo  działalności  związanej  z  dzierżawą  Majątku  produkcyjnego  w  księgach  rachunkowych.  Majątek  produkcyjny  nie  umożliwia  produkowania  butelkowanej  wody  pitnej  (ani  jakichkolwiek  innych  towarów).  Aby  podjąć  działalność  produkcyjną  konieczne  jest  m.in.  zapewnienie  pracowników  oraz  know-how. U  Wnioskodawcy  nie  została  wyodrębniona  część  przedsiębiorstwa  związana  z  produkcją  wody  pitnej  lub  z  obsługą  Umowy  dzierżawy.  Zobowiązania  Wnioskodawcy  nie  zostaną  przeniesione  na  nabywcę  Majątku  produkcyjnego.  Nabywca  nie  będzie  kontynuował  działalności  prowadzonej  przez  Wnioskodawcę.  Obecnie  działalność  Wnioskodawcy  polega  bowiem  na  wydzierżawianiu  Majątku  produkcyjnego.  Natomiast  Nabywca  prowadzi  działalność  w  zakresie  produkcji  butelkowanej  wody  pitnej.  Taką  samą  działalność  nabywca  będzie  prowadził  po  nabyciu  Majątku  produkcyjnego.   W  konsekwencji,  skoro  przedmiot  transakcji  nie  będzie  stanowił  zorganizowanej  części  przedsiębiorstwa,  jego  zbycie  nie  będzie  podlegało  wyłączeniu  z  opodatkowania  na  podstawie  art.  6  pkt  1  ustawy.  Zatem  transakcja  sprzedaży  Majątku  produkcyjnego  będzie  stanowiła  czynność  podlegającą  opodatkowaniu  określoną  w  art.  5  ust.  1  ustawy.    Mając  na  uwadze  powołane  przepisy  oraz  przedstawione  okoliczności  analizowanej  sprawy  należy  stwierdzić,  że  Majątek  produkcyjny  nie  stanowi  zorganizowanej  części  przedsiębiorstwa  w  rozumieniu  art.  2  pkt  27e  ustawy,  a  w  konsekwencji  jego  sprzedaż  będzie  podlegać  opodatkowaniu  podatkiem  od  towarów  i  usług.   Tym  samym  stanowisko  Wnioskodawcy  jest  prawidłowe.   Należy  zauważyć,  że  zgodnie  z  art.  14b  §  3  Ordynacji  podatkowej,  składający  wniosek  o  wydanie  interpretacji  indywidualnej  obowiązany  jest  do  wyczerpującego  przedstawienia  zaistniałego  stanu  faktycznego  albo  zdarzenia  przyszłego.  Organ  jest  ściśle  związany  przedstawionym  we  wniosku  stanem  faktycznym  (opisem  zdarzenia  przyszłego).  Zainteresowany  ponosi  ryzyko  związane  z  ewentualnym  błędnym  lub  nieprecyzyjnym  przedstawieniem  we  wniosku  opisu  stanu  faktycznego  (zdarzenia  przyszłego).  Interpretacja  indywidualna  wywołuje  skutki  prawnopodatkowe  tylko  wtedy,  gdy  rzeczywisty  stan  faktyczny  sprawy  będącej  przedmiotem  interpretacji  pokrywał  się  będzie  z  opisem  zdarzenia  przyszłego  podanym  przez  Wnioskodawcę  w  złożonym  wniosku.  W  związku  z  powyższym,  w  przypadku  zmiany  któregokolwiek  elementu  przedstawionego  we  wniosku  opisu  sprawy,  udzielona  odpowiedź  traci  swą  aktualność.    Jednocześnie  należy  podkreślić,  że  niniejsza  interpretacja  została  wydana  na  podstawie  przedstawionego  we  wniosku  opisu  sprawy,  co  oznacza,  że  w  przypadku,  gdy  w  toku  postępowania  podatkowego,  kontroli  podatkowej,  kontroli  celno-skarbowej  zostanie  określony  odmienny  stan  sprawy,  interpretacja  nie  wywoła  w  tym  zakresie  skutków  prawnych.   Interpretacja  dotyczy  zdarzenia  przyszłego  przedstawionego  przez  Wnioskodawcę  i  stanu  prawnego  obowiązującego  w  dniu  wydania  interpretacji.   Zgodnie  z  art.  14na  §  1  Ordynacji  podatkowej,  przepisów  art.  14k-14n  nie  stosuje  się,  jeżeli  stan  faktyczny  lub  zdarzenie  przyszłe  będące  przedmiotem  interpretacji  indywidualnej  stanowi  element  czynności  będących  przedmiotem  decyzji  wydanej: 1)  z  zastosowaniem  art.  119a; 2)  w  związku  z  wystąpieniem  nadużycia  prawa,  o  którym  mowa  w  art.  5  ust.  5  ustawy  z  dnia  11  marca  2004  r.  o  podatku  od  towarów  i  usług; 3)  z  zastosowaniem  środków  ograniczających  umowne  korzyści. Przepisów  art.  14k-14n  nie  stosuje  się,  jeżeli  korzyść  podatkowa,  stwierdzona  w  decyzjach  wymienionych  w  §  1,  jest  skutkiem  zastosowania  się  do  utrwalonej  praktyki  interpretacyjnej,  interpretacji  ogólnej  lub  objaśnień  podatkowych  (art.  14na  §  2  Ordynacji  podatkowej). Powyższe  unormowania  należy  odczytywać  łącznie  z  przepisami  art.  33  ustawy  z  23  października  2018  r.  o  zmianie  ustawy  o  podatku  dochodowym  od  osób  fizycznych,  ustawy  o  podatku  dochodowym  od  osób  prawnych,  ustawy  –  Ordynacja  podatkowa  oraz  niektórych  innych  ustaw  (Dz.  U.  poz.  2193  ze  zm.),  wprowadzającymi  regulacje  intertemporalne.    Stronie  przysługuje  prawo  do  wniesienia  skargi  na  niniejszą  interpretację  przepisów  prawa  podatkowego  z  powodu  jej  niezgodności  z  prawem.  Skargę  wnosi  się  do  Wojewódzkiego  Sądu  Administracyjnego  za  pośrednictwem  organu,  którego  działanie,  bezczynność  lub  przewlekłe  prowadzenie  postępowania  jest  przedmiotem  skargi  (art.  54  §  1  ww.  ustawy  z  dnia  30  sierpnia  2002  r.  Prawo  o  postępowaniu  przed  sądami  administracyjnymi  –  Dz.  U.  z  2019  r.  poz.  2325  ze  zm.).  Skargę  wnosi  się  w  dwóch  egzemplarzach  (art.  47  §  1  ww.  ustawy)  na  adres:  Krajowa  Informacja  Skarbowa,  ul.  Teodora  Sixta  17,  43-300  Bielsko-Biała  lub  drogą  elektroniczną  na  adres  Elektronicznej  Skrzynki  Podawczej  Krajowej  Informacji  Skarbowej  na  platformie  ePUAP:  /KIS/SkrytkaESP  (art.  54  §  1a  ww.  ustawy),  w  terminie  trzydziestu  dni  od  dnia  doręczenia  skarżącemu  rozstrzygnięcia  w  sprawie  albo  aktu,  o  którym  mowa  w  art.  3  §  2  pkt  4a  (art.  53  §  1  ww.  ustawy).  W  przypadku  wnoszenia  skargi  w  okresie  obowiązywania  stanu  zagrożenia  epidemicznego  i  stanu  epidemii  jako  najwłaściwszy  proponuje  się  kontakt  z  wykorzystaniem  systemu  teleinformatycznego  ePUAP.  W  przypadku  pism  i  załączników  wnoszonych  w  formie  dokumentu  elektronicznego  odpisów  nie  dołącza  się  (art.  47  §  3  ww.  ustawy).   Jednocześnie,  zgodnie  z  art.  57a  ww.  ustawy,  skarga  na  pisemną  interpretację  przepisów  prawa  podatkowego  wydaną  w  indywidualnej  sprawie,  opinię  zabezpieczającą  i  odmowę  wydania  opinii  zabezpieczającej  może  być  oparta  wyłącznie  na  zarzucie  naruszenia  przepisów  postępowania,  dopuszczeniu  się  błędu  wykładni  lub  niewłaściwej  oceny  co  do  zastosowania  przepisu  prawa  materialnego.  Sąd  administracyjny  jest  związany  zarzutami  skargi  oraz  powołaną  podstawą  prawną.