0112-KDIL1-3.4012.430.2021.1.MR

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 15 września 2021 r. (data wpływu 20 września 2021 r.), uzupełnionym pismem z dnia – brak daty sporządzenia (data wpływu 15 listopada 2021 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie zastosowania stawki podatku w wysokości 0% dla wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów na podstawie posiadanych dokumentów – jest prawidłowe.   UZASADNIENIE   W dniu 20 września 2021 r. wpłynął do tutejszego organu ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie zastosowania stawki podatku w wysokości 0% dla wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów na podstawie posiadanych dokumentów. Wniosek uzupełniono 15 listopada 2021 r. o wskazanie adresu ePUAP pełnomocnika.   We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny oraz zdarzenie przyszłe.   Wnioskodawca prowadzi działalność m.in. w zakresie produkcji i sprzedaży koncentratów owocowych oraz soków NFC z jabłek i owoców miękkich.   Wnioskodawca jest podatnikiem podatku od towarów i usług (dalej: „VAT”) w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2021 r. poz. 685 ze zm., dalej: „ustawa o VAT”), zarejestrowanym jako podatnik VAT czynny, zarówno na potrzeby transakcji krajowych, jak i na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych. Spółka składając deklarację podatkową, w której wykazuje tę dostawę towarów, jest zarejestrowana jako podatnik VAT UE.   Wnioskodawca dokonuje m.in. wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów (dalej również: WDT), z zastosowaniem rożnych warunków handlowych określanych zgodnie z regułami Incoterms 2010 oraz Incoterms 2020, a w związku z tym z zastosowaniem różnych wariantów co do ponoszenia ryzyka, kosztu i organizacji transportu towaru od Wnioskodawcy do Nabywcy.   Spółka dokonuje dostaw na rzecz Nabywców posiadających właściwy i ważny numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadany przez państwo członkowskie właściwe dla nabywcy, zawierający dwuliterowy kod stosowany dla podatku od wartości dodanej, który nabywca podał Spółce.   Dokonane dostawy Spółka dokumentuje fakturami zawierającymi wszystkie wymagane przez przepisy prawa elementy.   Wnioskodawca składa terminowo informację podsumowującą, zawierającą prawidłowe informacje o dokonanej transakcji WDT do Nabywcy. Transakcje WDT realizowane przez Wnioskodawcę można podzielić na dwie główne grupy: 1)    transakcje, dla których transport organizuje Nabywca (Nabywca zawiera umowę przewozu z przewoźnikiem), z zastosowaniem warunków handlowych FCA lub EXW wg Incoterms 2010 oraz Incoterms 2020; 2)    transakcje, dla których transport organizuje Spółka (Spółka zawiera umowę przewozu z przewoźnikiem), z zastosowaniem warunków handlowych DAP i DDP.   Spółka nie wyklucza także w przyszłości dokonywania WDT wg warunków CIF (w tym przypadku Spółka zorganizuje transport krajowy do portu załadunku).   Spółka w następujący sposób dokumentuje dokonanie wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów:   Stan faktyczny. Wariant I.A. Warunki FCA, EXW. W przypadku zastosowania warunków FCA lub EXW, w celu zapewnienia możliwości zastosowania stawki 0% dla transakcji WDT na rzecz Nabywców UE, Spółka posiada oraz gromadzi następujące dowody, potwierdzające, że towary będące przedmiotem WDT zostały wywiezione z terytorium Polski i dostarczone do Nabywców UE: Umowa jednostkowa lub zamówienie albo umowa ramowa i zamówienie jednostkowe złożone przez Nabywcę (w postaci papierowej lub elektronicznej, tj. skanu podpisanego dokumentu albo korespondencji e-mail bez podpisów własnoręcznych lecz zawierające dane identyfikacyjne osób upoważnionych do zawarcia umowy). Faktura VAT, zawierająca odniesienie do: a)    umowy lub/i zamówienia, b)    numeru listu przewozowego CMR, c)    numeru rejestracyjnego pojazdu. Kwit wagowy, podpisany przez kierowcę pojazdu i osobę ważącą, zawierający odniesienie do kontraktu/zamówienia (w uwagach), numeru rejestracyjnego pojazdu i cysterny. Lista załadunkowa (Packing list), stanowiąca specyfikację poszczególnych sztuk ładunku – beczek lub paletotanków IBC (na życzenie klienta, także cystern, w przypadku transportu cysternami). Kopia listu przewozowego CMR podpisana przez przewoźnika i Nadawcę towaru. Dokument pt. „confirmation of intra-community delivery of goods”, podpisany przez Nabywcę, zawierający potwierdzenie dostarczenia towarów do Nabywcy w innym państwie członkowskim UE, odniesienie do numeru faktury VAT oraz numeru samochodu/cysterny, otrzymany jako skan od Nabywcy. Dokument bankowy potwierdzający zapłatę za towar, z wyjątkiem przypadków, gdy dostawa ma charakter nieodpłatny lub zobowiązanie jest realizowane w innej formie, w takim przypadku inny dokument stwierdzający wygaśnięcie zobowiązania.   Wariant II. Warunki DAP, DDP. W przypadku zastosowania warunków DAP i DDP wg Incoterms 2010 i 2020, transportu towarów dokonuje przewoźnik działający na rzecz Spółki.   W celu zapewnienia możliwości zastosowania stawki 0% dla transakcji WDT na rzecz Nabywców UE, Spółka posiada oraz gromadzi następujące dowody, potwierdzające, że towary będące przedmiotem WDT zostały wywiezione z terytorium Polski i dostarczone do Nabywców UE: Umowa jednostkowa lub zamówienie albo umowa ramowa i zamówienie jednostkowe złożone przez Nabywcę. Faktura VAT, zawierająca odniesienie do: a)    umowy lub/i zamówienia, b)    numeru listu przewozowego CMR, c)    numeru rejestracyjnego pojazdu. Kwit wagowy, podpisany (parafowany) przez kierowcę pojazdu i osobę ważącą, zawierający odniesienie do kontraktu/zamówienia (w uwagach), numeru rejestracyjnego pojazdu i cysterny. Lista załadunkowa (Packing list), stanowiąca specyfikację poszczególnych sztuk ładunku w razie transportu towaru w beczkach i paletotankach, a na życzenie klienta, także cystern, w przypadku transportu cysternami. Oryginał listu przewozowego CMR podpisany przez przewoźnika i Odbiorcę towaru. Faktura VAT od przewoźnika za przewóz towaru. Dokument bankowy potwierdzający zapłatę za wysyłkę lub transport towarów. Dokument bankowy potwierdzający zapłatę za towar, z wyjątkiem przypadków, gdy dostawa ma charakter nieodpłatny lub zobowiązanie jest realizowane w innej formie, w takim przypadku inny dokument stwierdzający wygaśnięcie zobowiązania. Wnioskodawca wskazuje, że nie działa w ramach tej samej osoby prawnej z przewoźnikiem ani z bankami, za pośrednictwem których Spółka dokonuje zapłaty. Nie łączą jej z tymi podmiotami powiązania kapitałowe.   W przypadku niektórych transportów, wykonuje je przewoźnik powiązany osobowo z Zarządem Spółki, w innych przypadkach jest to przewoźnik niezależny, niepowiązany z Wnioskodawcą w żaden sposób.   Ponadto Wnioskodawca wskazuje, że w przypadkach, w których Wnioskodawca dysponuje fakturą od przewoźnika towarów działającego na jego rzecz (Wariant II), z umów/zleceń/warunków obowiązujących pomiędzy Wnioskodawcą a przewoźnikiem wynika, że zapłata za przewóz dokonywana jest po wykonaniu transportu towaru oraz doręczeniu odpowiednich dokumentów potwierdzających prawidłowe wykonanie usługi przewozu, czyli po dostarczeniu towaru odbiorcy na terytorium państwa członkowskiego UE.   W stanie faktycznym, gdy Spółka jest w posiadaniu powyższych dokumentów do terminu złożenia deklaracji VAT za okres, w którym powstał obowiązek podatkowy z tytułu dokonanych transakcji WDT, Spółka wykazuje w tej deklaracji sprzedaż ze stawką VAT 0%.   Dodatkowo, jeśli przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy Spółka nie dysponuje przedmiotową dokumentacją, wówczas Wnioskodawca stosuje rozwiązania przewidziane w art. 42 ust. 12 pkt 2 oraz ust. 12a ustawy o VAT.   Wnioskodawca nadmienia też, że spełnia warunki wymienione w art. 42 ust. 1a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, w brzmieniu obowiązującym od 1 lipca 2020 r.   Zdarzenie przyszłe. Wariant I.B. Warunki FCA, EXW – alternatywny zestaw dokumentów.   Spółka zamierza wymagać od Nabywców, aby dla realizowanych transakcji odsyłali Spółce podpisaną przez Nabywcę kopię listu przewozowego CMR z potwierdzeniem otrzymania towaru (podpisem i pieczęcią Odbiorcy). Zdarzą się wówczas sytuacje, że Spółka otrzyma od Nabywcy podpisaną przez Nabywcę (odbiorcę) kopię dokumentu CMR. W tej sytuacji, do terminu złożenia deklaracji VAT, Spółka będzie w posiadaniu następujących dokumentów, potwierdzających dostawę do Nabywcy: Umowa jednostkowa lub zamówienie albo umowa ramowa i zamówienie jednostkowe złożone przez Nabywcę. Faktura VAT, zawierająca odniesienie do: a)    umowy lub/i zamówienia, b)    numeru listu przewozowego CMR, c)    numeru rejestracyjnego pojazdu. Kwit wagowy, podpisany (parafowany) przez kierowcę pojazdu i osobę ważącą, zawierający odniesienie do kontraktu/zamówienia (w uwagach), numeru rejestracyjnego pojazdu i cysterny. Lista załadunkowa (Packing list), stanowiąca specyfikację poszczególnych sztuk ładunku w razie transportu towaru w beczkach, i paletotankach, a na życzenie klienta, także cystern, w przypadku transportu cysternami. Kopia listu przewozowego CMR podpisana przez przewoźnika, Nadawcę towaru oraz odbiorcę w miejscu przeznaczenia towaru. Dokument pt. „confirmation of intra-community delivery of goods”, podpisany przez Nabywcę, zawierający: odniesienie do numeru faktury VAT oraz numeru samochodu/cysterny, otrzymany jako skan od Nabywcy, wyraźnie potwierdzający, że towary zostały przetransportowane przez osobę trzecią działającą na rzecz Nabywcy, zawierający także państwo członkowskie przeznaczenia towarów, datę wystawienia, nazwę lub imię i nazwisko oraz adres Nabywcy, ilość i rodzaj towarów, datę i miejsce przybycia towarów oraz identyfikację osoby przyjmującej towary na rzecz Nabywcy; Nabywca dostarcza sprzedawcy pisemne oświadczenie, do dziesiątego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiła dostawa. Faktura od przewoźnika towarów lub/i zlecenie transportowe od Nabywcy dla przewoźnika, dotyczące przewozu towaru, zawierające odniesienie do trasy przewozu, w szczególności adres załadunku i wyładunku. Dokument bankowy potwierdzający zapłatę za towar. Wariant III. Warunki CIF. Aktualnie Spółka nie stosuje tej formuły Incoterms przy dokonywaniu WDT. Nie wyklucza jednak, że będzie stosować te warunki handlowe w przyszłości. Spółka będzie wówczas w posiadaniu następujących dokumentów: Umowa jednostkowa lub zamówienie albo umowa ramowa i zamówienie jednostkowe złożone przez Nabywcę. Faktura VAT, zawierająca odniesienie do: a)    umowy lub/i zamówienia, b)    numeru kontenera. Kwit wagowy, podpisany (parafowany) przez kierowcę pojazdu i osobę ważącą, zawierający odniesienie do kontraktu/zamówienia (w uwagach), numeru rejestracyjnego pojazdu i cysterny. Lista załadunkowa (Packing list), stanowiąca specyfikację poszczególnych sztuk ładunku w razie transportu towaru w beczkach i paletotankach, a na życzenie klienta, także cystern, w przypadku transportu cysternami. Dokument pt. „confirmation of intra-community delivery of goods”, podpisany przez Nabywcę, zawierający: odniesienie do numeru faktury VAT oraz numeru samochodu/cysterny, otrzymany jako skan od Nabywcy, wyraźnie potwierdzający, że towary zostały przetransportowane przez osobę trzecią działającą na rzecz Nabywcy, zawierający także państwo członkowskie przeznaczenia towarów, datę wystawienia, nazwę lub imię i nazwisko oraz adres Nabywcy, ilość i rodzaj towarów, datę i miejsce przybycia towarów oraz identyfikację osoby przyjmującej towary na rzecz Nabywcy; Nabywca dostarcza sprzedawcy pisemne oświadczenie, do dziesiątego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiła dostawa. Dokument potwierdzający zapłatę za towar, z wyjątkiem przypadków, gdy dostawa ma charakter nieodpłatny lub zobowiązanie jest realizowane w innej formie, w takim przypadku inny dokument stwierdzający wygaśnięcie zobowiązania. Faktura od przewoźnika na trasie od miejsca załadunku do portu rozładunku zawierająca odniesienie do numeru kontenera. Bill of lading (morski list przewozowy) wystawiony przez przewoźnika na trasie pomiędzy portami, zawierający odniesienie do numeru kontenera. Świadectwo pochodzenia wydane przez urząd celny, zawierające odniesienie do numeru kontenera. Polisa ubezpieczenia towaru podczas transportu, zawierające odniesienie do numeru kontenera. W stanie przyszłym, gdy Spółka będzie w posiadaniu powyższych dokumentów do terminu złożenia deklaracji VAT za okres, w którym powstanie obowiązek podatkowy z tytułu dokonanych transakcji WDT, Spółka wykaże w tej deklaracji sprzedaż ze stawką VAT 0%.   W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania. 1.    Czy w stanie prawnym obowiązującym od 1 lipca 2020 r., dostawy udokumentowane przy pomocy dokumentów, opisanych w Wariantach I.A. i I.B., II i III powyżej powinny być opodatkowane 0% stawką VAT? (zaistniałe stany faktyczne i zdarzenia przyszłe) 2.    Czy sposób dokumentowania dostaw opisanych w Wariancie II oraz I.B. stanowi/będzie stanowić spełnienie przesłanek skorzystania z domniemania, że towary zostały wysłane lub przetransportowane z państwa członkowskiego do miejsca przeznaczenia znajdującego się poza jego terytorium, ale na terytorium Wspólnoty w świetle Dyrektywy 2006/112/WE RADY z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej zmienionej m.in. Dyrektywą Rady (UE) 2018/1910 z dnia 4 grudnia 2018 r. zmieniającej dyrektywę 2006/112/WE w odniesieniu do harmonizacji i uproszczenia niektórych przepisów w systemie podatku od wartości dodanej dotyczących opodatkowania handlu między państwami członkowskimi oraz w świetle Rozporządzenia Wykonawczego Rady (UE) NR 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionego m.in. Rozporządzeniem Wykonawczym Rady (UE) 2018/1912 z dnia 4 grudnia 2018 r. zmieniającym rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 282/2011 w odniesieniu do niektórych zwolnień związanych z transakcjami wewnątrzwspólnotowymi? (stan faktyczny i zdarzenie przyszłe)   Zdaniem Wnioskodawcy: 1.    W stanie prawnym obowiązującym od 1 lipca 2020 r. dostawy udokumentowane przy pomocy dokumentów we wszystkich opisanych powyżej wariantach powinny być, w świetle art. 42 ustawy o VAT, opodatkowane 0% stawką VAT. 2.    Sposób dokumentowania dostaw opisanych w Wariancie II i I.B. stanowi i będzie stanowić spełnienie przesłanek skorzystania z domniemania, że towary zostały wysłane lub przetransportowane z państwa członkowskiego do miejsca przeznaczenia znajdującego się poza jego terytorium, ale na terytorium Wspólnoty, w świetle Dyrektywy 2006/112/WE RADY z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej zmienionej m.in. Dyrektywą Rady (UE) 2018/1910 z dnia 4 grudnia 2018 r. zmieniającej dyrektywę 2006/112/WE w odniesieniu do harmonizacji i uproszczenia niektórych przepisów w systemie podatku od wartości dodanej dotyczących opodatkowania handlu między państwami członkowskimi i Rozporządzenia Wykonawczego Rady (UE) NR 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionego m.in. Rozporządzeniem Wykonawczym Rady (UE) 2018/1912 z dnia 4 grudnia 2018 r. zmieniającym rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 282/2011 w odniesieniu do niektórych zwolnień związanych z transakcjami wewnątrzwspólnotowymi.   Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy odnośnie pytania 1.   Zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy o VAT, przez wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 5, rozumie się wywóz towarów z terytorium kraju w wykonaniu czynności określonych w art. 7 na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, z zastrzeżeniem ust. 2-8.   Spółka podnosi, iż transakcje WDT zasadniczo podlegają opodatkowaniu według 0% stawki VAT (tzw. zwolnienie z prawem do odliczenia). Art. 42 ust. 1 ustawy o VAT wskazuje warunki, które muszą zostać spełnione, aby podatnik był uprawniony do zastosowania 0% stawki podatku, tj.: 1)    podatnik dokonał dostawy na rzecz nabywcy posiadającego właściwy i ważny numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadany przez państwo członkowskie właściwe dla nabywcy, zawierający dwuliterowy kod stosowany dla podatku od wartości dodanej, który nabywca podał podatnikowi; 2)    podatnik przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres posiada w swojej dokumentacji dowody, że towary będące przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy zostały wywiezione z terytorium kraju i dostarczone do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju; 3)    podatnik składając deklarację podatkową, w której wykazuje tę dostawę towarów, jest zarejestrowany jako podatnik VAT UE.   Stosowanie 0% stawki VAT z tytułu WDT nie powinno być postrzegane jako wyjątek od reguły, lecz jako reguła, od której wyjątkiem jest stosowanie stawki krajowej. Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 16 stycznia 2012 r. (sygn. III SA/Wa 1220/11) „dokonanie dostaw skutkować powinno stawką podatkową 0%, która – wbrew stanowisku Organów – w ramach WDT nie jest żadną stawką preferencyjną, lecz jedyną i podstawową”.   Jak zostało podniesione w opisie stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego sprawy, zarówno warunek wskazany w pkt 1), jak i warunek wskazany w pkt 3) zacytowanego powyżej przepisu, będą bezspornie przez Wnioskodawcę spełnione. Spółka bowiem dokonuje i zamierza dokonywać dostaw wyłącznie na rzecz kontrahentów posiadających właściwy i ważny numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych (nadany przez właściwe państwo członkowskie), którzy podadzą go Spółce, a także jest zarejestrowana jako podatnik VAT-UE.   Spółka spełnia i będzie spełniać również warunek, o którym mowa w dodanym z dniem 1 lipca 2020 r. do ustawy o VAT art. 42 ust. 1a, tj. składa i będzie składała prawidłowo i terminowo informacje podsumowujące VAT-UE.   Tym samym, kluczowym warunkiem jaki podlega ocenie w złożonym wniosku, w celu stwierdzenia, czy Spółce przysługuje prawo do zastosowania 0% stawki VAT w przypadku realizowanych dostaw, jest posiadanie przez nią dokumentacji potwierdzającej, że towary zostały wywiezione z terytorium Polski i dostarczone do nabywcy na terytorium innego państwa członkowskiego (stosownie do ww. treści przepisu art. 42 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT).   Dokumentacja potwierdzająca wywóz towarów z terytorium kraju i dostarczenie ich na terytorium innego kraju członkowskiego.   Zgodnie z art. 42 ust. 3 ustawy o VAT, wskazanymi powyżej dowodami, o których mowa w ust. 1 pkt 2 są: 1)    dokumenty przewozowe otrzymane od przewoźnika (spedytora) odpowiedzialnego za wywóz towarów z terytorium kraju, z których jednoznacznie wynika, że towary zostały dostarczone do miejsca ich przeznaczenia na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju – w przypadku gdy przewóz towarów jest zlecany przewoźnikowi (spedytorowi), 2)    (uchylony), 3)    specyfikacja poszczególnych sztuk ładunku, – z zastrzeżeniem ust. 4 i 5, tj. w przypadku wywozu towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów bezpośrednio przez podatnika dokonującego takiej dostawy lub przez ich nabywcę, przy użyciu własnego środka transportu podatnika lub nabywcy, podatnik oprócz dokumentu, o którym mowa w ust. 3 pkt 3, powinien posiadać dokument zawierający co najmniej: -        imię i nazwisko lub nazwę oraz adres siedziby działalności gospodarczej lub miejsca zamieszkania podatnika dokonującego wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów oraz nabywcy tych towarów; -        adres, pod który są przewożone towary, w przypadku gdy jest inny niż adres siedziby działalności gospodarczej lub miejsca zamieszkania nabywcy; -        określenie towarów i ich ilości; -        potwierdzenie przyjęcia towarów przez nabywcę do miejsca, o którym mowa w pkt 1 lub 2, znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju; -        rodzaj oraz numer rejestracyjny środka transportu, którym są wywożone towary, lub numer lotu – w przypadku gdy towary przewożone są środkami transportu lotniczego.   Powyższy artykuł 42 ust. 4 ustawy o VAT modyfikuje ww. warunki dla przypadków, gdy wywóz towarów dokonywany jest bezpośrednio przez podatnika dokonującego takiej dostawy lub przez ich nabywcę, przy użyciu własnego środka transportu podatnika lub nabywcy. Jednak aktualnie sytuacje takie nie występują w przypadku Spółki.   Spółka zaznacza, że zgodnie z dominującym w praktyce i orzecznictwie podejściem, posiadanie specyfikacji poszczególnych sztuk ładunku w postaci odrębnego od faktury dokumentu nie jest konieczne do zastosowania stawki 0% VAT z tytułu WDT. Jeżeli na fakturze wskazano dane, które powinna zawierać specyfikacja poszczególnych sztuk ładunku (m.in. nazwa i ilość towarów), to faktura taka stanowi w istocie również specyfikację poszczególnych sztuk ładunku. Tym niemniej, Spółka posiada (wystawia) specyfikacje poszczególnych sztuk ładunku jako odrębne od faktury dokumenty.   Ponadto, zgodnie z treścią przepisu art. 42 ust. 11 ustawy o VAT, w przypadku gdy dokumenty wymienione w ust. 3 nie potwierdzają jednoznacznie dostarczenia towarów do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju, dowodami, o których mowa w ust. 1 pkt 2, mogą być również inne dokumenty wskazujące, że nastąpiła dostawa wewnątrzwspólnotowa, w szczególności: 1)    korespondencja handlowa z nabywcą, w tym jego zamówienie, 2)    dokumenty dotyczące ubezpieczenia lub kosztów frachtu, 3)    dokument potwierdzający zapłatę za towar, z wyjątkiem przypadków, gdy dostawa ma charakter nieodpłatny lub zobowiązanie jest realizowane w innej formie, w takim przypadku – inny dokument stwierdzający wygaśnięcie zobowiązania, 4)    dowód potwierdzający przyjęcie przez nabywcę towaru na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju.   Niewątpliwie wymieniony powyżej katalog tzw. dokumentów pomocniczych ma charakter otwarty (na co wskazuje zwrot „w szczególności”), co oznacza, iż podatnik ma prawo potwierdzać fakt dokonania dostawy na rzecz podatnika w innym państwie członkowskim również innymi niż wymienione w art. 42 ust. 11 ustawy o VAT dokumentami.   Jak wskazują przedstawiciele doktryny prawa podatkowego, w celu udokumentowania WDT podatnik może posłużyć się w zasadzie zupełnie dowolnymi dokumentami. Takie stanowisko zostało również potwierdzone w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: „NSA”), w uchwale wydanej przez poszerzony skład siedmiu sędziów, z dnia 11 października 2010 r., sygn. I FPS 1/10, w której stwierdzono m.in., że przepisy wskazane w art. 42 powinny być stosowane z uwzględnieniem normy określonej w art. 180 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r. poz. 900, z późn. zm.), w świetle której „jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem”. Co więcej, NSA wskazał wyraźnie, iż dowody określone w art. 42 ust. 3 i 4 ustawy o VAT nie mają charakteru bezwzględnie obligatoryjnych. Dlatego też w przypadku, gdy podatnik nie dysponuje kompletem dokumentów wskazanych w art. 42 ust. 3 i 4 ustawy o VAT, bądź posiadane dokumenty zawierają pewne braki formalne, może on posłużyć się innymi dowodami potwierdzającymi dokonanie dostawy wewnątrzwspólnotowej.   W tej samej uchwale stwierdzono także, że „dla zastosowania stawki 0% przy wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów wystarczającym jest, aby podatnik posiadał jedynie niektóre dowody, o jakich mowa w art. 42 ust. 3 ustawy, uzupełnione dokumentami wskazanymi w art. 42 ust. 11 ustawy lub innymi dowodami w formie dokumentów, o których mowa w art. 180 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.), o ile łącznie potwierdzają fakt wywiezienia i dostarczenia towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju”.   Podobnie wypowiedział się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w wyroku sygn. I SA/Go 63/19 z dnia 25 kwietnia 2019 r., wskazując, że dowody, o których mowa w art. 42 ust. 3 i 4 u.p.t.u., nie mają charakteru bezwzględnie obligatoryjnych, lecz jedynie dowodów względnie obowiązkowych, co oznacza, że podatnik powinien co do zasady nimi dysponować, lecz w przypadku ich braku lub braku pewnych danych na dokumentach wymaganych tymi przepisami – co czyni je niepełnowartościowymi dowodami w zakresie wykazania dowodzonej okoliczności – może ona zostać udowodniona również innymi dowodami, określonymi w art. 42 ust. 11 u.p.t.u.   W związku z powyższym Spółka stoi na stanowisku, że dla zastosowania stawki 0% VAT z tytułu WDT nie jest konieczne posiadanie wszystkich dokumentów wymienionych w art. 42 ust. 3 ustawy o VAT, a jedynie posiadanie przynajmniej jednego z dowodów wskazanych w tym przepisie razem z innymi dokumentami wymienionymi w art. 42 ust. 11 ustawy o VAT (bądź też innymi dowodami, niewymienionymi w tym przepisie), które łącznie, jednoznacznie potwierdzają dostawę towarów do finalnego nabywcy na terytorium innego niż Polska państwa członkowskiego.   W opinii Spółki, przepisy art. 42 ust. 2 i ust. 11 ustawy o VAT nie zawierają też wymogu, by dokumentacja potwierdzająca dokonanie wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów gromadzona była wyłącznie w formie papierowej lub innej konkretnej formie. Tym samym, dopuszczalne jest, aby niektóre dokumenty dodatkowe przyjęły np. postać elektroniczną (np. wiadomości e-mail), bądź też były Spółce przesłane w postaci elektronicznej (np. skany dokumentów papierowych). Do takiego wniosku prowadzi m.in. analiza wyroku WSA w Warszawie z dnia 12 lutego 2009 r. (sygn. akt III SA/Wa 1909/08), w którym Sąd stwierdził, iż: „z przywołanych przepisów nie wynika wymóg, aby dokumenty potwierdzające wewnątrzwspólnotowy charakter transakcji miały formę papierową. Biorąc pod uwagę, że nigdzie nie stanowi się o formie dokumentów, zasadniczo dopuszczalna będzie każda forma, byle uprawdopodobniona była autentyczność tych dokumentów. Zgodzić się zatem należy z twierdzeniem, że dowodem może być także dokument w formie elektronicznej lub przesłany faksem”. Powyżej wskazane podejście jest prezentowane również przez organy podatkowe. Przykładowo: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z dnia 17 grudnia 2020 r. znak 0112-KDIL1-1.4012.392.2020.2.HW, w interpretacji indywidualnej z dnia 18 września 2020 r., znak 0112-KDIL1-3.4012.295.2020.1.MR, w interpretacji indywidualnej z 20 marca 2020 r. sygn. 0114-KDIP1-2.4012.9.2020.1.PC.   W interpretacji indywidualnej z dnia 3 sierpnia 2020 r. znak 0112-KDIL1-1.4012. 229.2020.1.HW, Dyrektor KIS wskazał, że: „przepisy ustawy nie uzależniają zastosowania stawki 0% od posiadania oryginałów dokumentów w formie papierowej. Skoro przepisy nie stanowią o ich formie, stąd można wnioskować, że każda forma jest dopuszczalna, pod warunkiem, że autentyczność tych dokumentów została uprawdopodobniona. W dobie szeroko rozwiniętych technik komunikacji nie ma podstaw, aby odmawiać mocy dowodowej dokumentowi sporządzonemu i przesłanemu w formie elektronicznej. Jeżeli zatem jest to dokument udostępniony w formie elektronicznej, e-mail, ksero, skan lub faks dokumentu, niebudzący wątpliwości co do jego autentyczności, może on stanowić dowód, o którym mowa w powołanych przepisach ustawy”.   Analogiczne stanowisko zaprezentowane zostało w szeregu wcześniejszych interpretacji indywidualnych oraz w orzecznictwie sądów administracyjnych.   Mając na względzie powyższe uwagi, w ocenie Spółki, w przypadku otrzymywania przez nią drogą elektroniczną dokumentów wymienionych w opisie stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, stanowią i będą stanowić one dowód, o którym mowa odpowiednio w art. 42 ust. 3 lub ust. 11 ustawy o VAT.   Jak wynika z przedstawionych przez Spółkę wariantów dokumentowania WDT, Spółka każdorazowo posiada i będzie posiadała: fakturę (lub jej kopię) zawierającą dane kontrahenta oraz specyfikację poszczególnych sztuk ładunku. W niektórych wypadkach Spółka posiada/będzie posiadać również podpisany przez odbiorcę towaru list CMR (w wariancie II – DAP, DDP i w wariancie I.B. FCA, EXW).   Ponadto, w przypadkach gdy Spółka takim CMR nie dysponuje, gromadzi i będzie gromadzić dodatkową dokumentację potwierdzającą wywóz towarów na terytorium innego państwa członkowskiego zarówno dowody wymienione wprost w art. 42 ust. 11 ustawy o VAT, jak i takie niewymienione wprost w przepisach – w zależności od danego wariantu opisanego powyżej.   W ocenie Spółki, posiadane przez nią dokumenty, w przypadku każdego z przedstawionych Wariantów, potwierdzają/będą potwierdzać jednoznacznie dokonanie dostawy towarów do Nabywcy na terytorium innego państwa UE.   Wobec tego Spółka w szczególności wskazuje, że jej zdaniem, brak w niektórych z przedstawionych wariantów podpisanego przez odbiorcę listu przewozowego, o którym mowa w art. 42 ust. 3 pkt 1 ustawy o VAT, nie pozbawia Spółki prawa do zastosowania 0% stawki VAT, jeżeli będzie ona dysponowała dodatkową dokumentacją, łącznie jednoznacznie potwierdzającą dostawę towarów do Kontrahenta na terytorium innego państwa członkowskiego UE.   W wariantach I.B. i II Spółka dysponuje/będzie dysponować fakturą (lub jej kopią) dokumentującą dokonaną WDT, specyfikacją poszczególnych sztuk ładunku oraz międzynarodowym listem przewozowym CMR podpisanym przez nadawcę, przewoźnika i odbiorcę towaru.   Tym samym rozwiązanie to obejmuje potwierdzenie odbioru towarów wprost w sposób, o którym mowa wprost w przepisie art. 42 ust. 3 pkt 1 i pkt 3 ustawy o VAT, co w ocenie Spółki, spełnia przesłankę do zastosowania stawki 0% VAT do WDT, o której mowa w art. 42 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT.   W wariancie I.A. Spółka dysponuje fakturą (lub jej kopią) i specyfikacją poszczególnych sztuk ładunku. Spółka nie posiada międzynarodowego listu przewozowego CMR podpisanego przez odbiorcę towarów. W praktyce wariant ten dotyczy sytuacji, w których to kontrahent jest odpowiedzialny za organizację transportu towarów, w związku z czym Spółka ma trudności w uzyskaniu podpisanego przez niego listu CMR.   W związku z tym, że w ocenie Spółki, dokumenty te nie wypełniają samodzielnie wymogów wskazanych w art. 42 ust. 3 ustawy o VAT, Spółka uzupełnia swoją dokumentację innym dowodem potwierdzającym jednoznacznie dostarczenie towarów do Nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego (innego niż terytorium kraju) – tj. w szczególności potwierdzeniem odbioru towarów będących przedmiotem WDT otrzymywanym od kontrahenta w formie odrębnego dokumentu wystawionego przez Kontrahenta, który zawiera oświadczenie o otrzymaniu przez niego dostaw zrealizowanych na jego rzecz w danym okresie. Na dokumencie znajdują się informacje pozwalające na identyfikację poszczególnych dostaw, tj. przede wszystkim numery faktur oraz daty dokonania dostaw. Dokument ten zawiera datę i podpis (oraz – w niektórych przypadkach – również pieczątkę) Kontrahenta. Ponadto, poza dokumentem „confirmation...” Spółka gromadzi dokumenty wprost wymienione w art. 42 ust. 11 ustawy, tj. korespondencję handlową z Nabywcą, w tym umowę jednostkową, zamówienie lub umowę ramową i zamówienie jednostkowe, złożone przez Nabywcę oraz potwierdzenie bankowe dokonania zapłaty za towar. Poza tymi wprost wymienionymi w ust. 11 dokumentami, Spółka posiada też kwit wagowy, podpisany (parafowany) przez kierowcę pojazdu i osobę ważącą, zawierający odniesienie do kontraktu/zamówienia (w uwagach), numeru rejestracyjnego pojazdu i cysterny.   W wariacie III. CIF, Spółka będzie dysponować fakturą i specyfikacją poszczególnych sztuk ładunku. Ponadto, poza dokumentem „confirmation...”, Spółka gromadzić będzie dokumenty wprost wymienione w art. 42 ust. 11 ustawy, tj. korespondencję handlową z Nabywcą, w tym umowę jednostkową lub zamówienie albo umowę ramową i zamówienie jednostkowe złożone przez Nabywcę, dokumenty dotyczące kosztów frachtu (faktura VAT od przewoźnika za przewóz towaru na trasie w kraju i między portami, zawierający odniesienie do numeru kontenera) i ubezpieczenia towaru podczas transportu, zawierające odniesienie do numeru kontenera oraz potwierdzenie bankowe dokonania zapłaty za towar. Poza tymi wprost wymienionymi w ust. 11 dokumentami, Spółka posiada też: kwit wagowy, podpisany (parafowany) przez kierowcę pojazdu i osobę ważącą, zawierający odniesienie do kontraktu/zamówienia, numeru rejestracyjnego pojazdu i cysterny; bill of lading (morski list przewozowy) wystawiony przez przewoźnika; świadectwo pochodzenia wydane przez urząd celny, zawierające odniesienie do numeru kontenera.   Jednoznacznie zatem Spółka posiadać będzie dokumenty potwierdzające, że towar opuścił terytorium Polski (bill of lading, faktura od przewoźnika na trasie między portami) oraz dotarł na miejsce przeznaczenia do innego państwa członkowskiego UE (skan dokumentu pt. „confirmation of intra-community delivery of goods”).   Wnioskodawca stoi na stanowisku, że wszystkie powyżej wymienione formy potwierdzenia przyjęcia towaru wystawianego przez Kontrahenta jednoznacznie potwierdzają dostarczenie towarów do Nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium kraju. W szczególności otrzymanie wyraźnego oświadczenia Kontrahenta stanowi/będzie stanowić formę aktywnego potwierdzenia odbioru przez niego towarów w innym państwie członkowskim.   Wnioskodawca podkreśla, że takie stanowisko znajduje potwierdzenie m.in. w pismach organów podatkowych powołanych poniżej:   Interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 3 sierpnia 2020 r., sygn. 0112-KDIL1-1.4012.229.2020.1.HW; interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 20 listopada 2017 r., sygn. 0111-KDIB3-3.4012.115.2017.1.PK, interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 29 września 2017 r., sygn. 0114-KDIP1-2.4012.298.2017.1.IG.   Odrębny dokument zawierający oświadczenie Kontrahenta o otrzymaniu towarów będących przedmiotem WDT jednoznacznie potwierdza/będzie potwierdzał dostarczenie towarów do odbiorcy znajdującego się na terytorium innego państwa członkowskiego niż terytorium kraju, zatem spełnia wymogi wynikające z art. 42 ust. 11 ustawy o VAT. Oświadczenie to obejmuje/będzie obejmować dostawy dokonane na rzecz danego Kontrahenta w danym okresie. Dostawy te są/będą przypisane do konkretnych numerów faktur, a także jest/będzie wskazana data ich dostawy, co pozwoli na jednoznaczną ich identyfikację.   Mając na uwadze powołane powyżej przepisy oraz analizę stwierdzić należy, że dla zastosowania stawki 0% dla wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów wystarczającym jest, aby podatnik posiadał jedynie niektóre dowody, o jakich mowa w art. 42 ust. 3 ustawy o VAT, uzupełnione dokumentami dodatkowymi wskazanymi w art. 42 ust. 11 ustawy o VAT.   Dodać należy, że zawarte w Rozporządzeniu regulacje dotyczące dokumentacji WDT i domniemanie, zgodnie z którym w przypadku zgromadzenia określonej dokumentacji uważa się, że doszło do przemieszczenia towarów między krajami UE – stanowią dla podatników rozwiązanie o charakterze akcesoryjnym w dokumentowaniu WDT na potrzeby stosowania stawki 0% VAT. Wskazane Rozporządzenie 282/2011 nie ingeruje w kształt warunków stosowania stawki 0% VAT dla WDT sformułowanych w polskiej ustawie o VAT. Zatem podatnicy po 1 stycznia 2020 r., mogą nadal dokumentować wewnątrzwspólnotowe dostawy towarów na potrzeby stosowania stawki 0% VAT według zasad określonych w ustawie o VAT (tj. w szczególności w art. 42 ust. 1 pkt 2, ust. 3 oraz ust. 11 tej ustawy).   Takie podejście znajduje uzasadnienie w szczególności w: 1.    Uzasadnieniu do Projektu Ustawy z dnia 28 maja 2020 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy o podatku od towarów i usług, ustawy o wymianie informacji podatkowych z innymi państwami oraz niektórych innych ustaw, w którym zauważono, że: „... Niespełnienie warunków domniemania nie oznacza automatycznie, że stawka 0% nie będzie miała zastosowania. W takiej sytuacji na dostawcy ciąży obowiązek udowodnienia w inny sposób, zgodnie z przepisami ustawy o VAT, że warunki zastosowania stawki 0% zostały spełnione. Inaczej mówiąc, jeśli domniemanie nie ma zastosowania, sytuacja pozostaje taka sama jak obecnie” (str. 55-56 Uzasadnienia)”. 2.    Notach wyjaśniających opublikowanych przez Komisję Europejską w grudniu 2019 r. („Explanatory Notes on the EU VAT changes in respect of call-off stock arrangements, chain transactions and the exemption for intra-Community supplies of goods (2020 Quick Fixes)”; dostępne pod adresem: https://ec.europa.eu/taxation_customs/sites/taxation /files/explanatory_notes_2020_quick_fixes_en.pdf, dalej – Noty wyjaśniające Komisji Europejskiej, w których wskazano, że: „... Ponadto, państwa członkowskie UE będą mogły również ustanowić w swoich krajowych przepisach dotyczących podatku VAT inne – bardziej elastyczne (mniej rygorystyczne – rozumienie Wnioskodawcy) niż domniemanie przewidziane w art. 45a Rozporządzenia 282/2011 – rozwiązania dotyczące wymaganych dowodów przewozowych. W takim przypadku, dostawca mógłby, pod warunkiem spełnienia odpowiednich warunków, korzystać z domniemań przewidzianych w art. 45a Rozporządzenia 282/2011 i/lub rozwiązań przewidzianych w krajowych przepisach dotyczących podatku VAT. W tym zakresie, można zatem nadal stosować istniejące krajowe regulacje, które ustanawiają warunki dotyczące wymaganych dowodów przewozowych, a które są bardziej elastyczne niż te przewidziane w art. 45a Rozporządzenia 282/2011”. 3.    W następujących interpretacjach indywidualnych wydanych przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej: ·         Przykładowo, w interpretacji indywidualnej z 20 marca 2020 r. (sygn. 0114-KDIP1-2.4012.9.2020.1.PC), w której Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdził, że: „(...) niespełnienie warunków wprowadzonych ww. rozporządzeniem nie oznacza, że stawka 0% nie będzie miała zastosowania. W takiej sytuacji dostawca będzie musiał udowodnić w inny sposób, zgodnie z dotychczasowymi przepisami ustawy, że warunki zastosowania stawki 0% zostały spełnione. (...) Zatem posiadanie przez dostawcę dokumentów, o których mowa w art. 42 ust. 3 i 11 ustawy będzie uprawniało – również od dnia 1 stycznia 2020 r. – do zastosowania stawki podatku w wysokości 0% dla wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów”. ·         Analogiczne stanowisko do powyższego zostało zawarte także m.in. w interpretacjach indywidualnych Dyrektora Krajowej Informacji z 13 marca 2020 r. (sygn. 0111-KDIB3-3.4012.8.2020.1.MK), 11 marca 2020 r. (sygn. 0114-KDIP1-2.4012.729.2019.1.PC), z 9 marca 2020 r. (sygn. 0113-KDIPT1-2.4012.747. 2019.2.JS), z 4 marca 2020 r. (sygn. 0113-KDIPT1-2.4012.800.2019.1.KT), z 27 lutego 2020 r. (sygn. 0113-KDIPT1-2.4012.706.2019.2.KT), z 12 lutego 2020 r. (sygn. 0112-KDIL1-3.4012.522.2019.1.AKR), z 11 lutego 2020 r. (sygn. 0112-KDIL1- 3.4012.533.2019.2.TK) oraz z 10 lutego 2020 r. (sygn. 0112-KDIL4.4012.523.2019.2.TKU).   Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy odnośnie pytania 2.   Wnioskodawca, dokonując wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, dla zastosowania stawki 0% podatku VAT, od 1 stycznia 2020 r. dąży do gromadzenia takich dowodów dokumentujących tę dostawę, o których jest mowa w art. 45a rozporządzenia 2018/1912.   Zgodnie z bezpośrednio obowiązującymi od 1 stycznia 2020 r. w Polsce przepisami artykułu 45a ust. 1 Rozporządzenia Wykonawczego RADY (UE) 2018/1912 z dnia 4 grudnia 2018 r. zmieniającymi Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 282/2011 do celów stosowania zwolnień ustanowionych w art. 138 dyrektywy 2006/112/WE domniemywa się, że towary zostały wysłane lub przetransportowane z państwa członkowskiego do miejsca przeznaczenia znajdującego się poza jego terytorium, ale na terytorium Wspólnoty, w którymkolwiek z następujących przypadków: a)    sprzedawca wskazuje, że towary zostały wysłane lub przetransportowane przez niego lub przez osobę trzecią działającą na jego rzecz, oraz sprzedawca jest w posiadaniu co najmniej dwóch niebędących ze sobą w sprzeczności dowodów, o których mowa w ust. 3 lit. a, które zostały wydane przez dwie różne strony, które są niezależne od siebie nawzajem, od sprzedawcy i od nabywcy, albo sprzedawca jest w posiadaniu jakichkolwiek pojedynczych dowodów, o których mowa w ust. 3 lit. a, wraz z jakimikolwiek pojedynczymi niebędącymi ze sobą w sprzeczności dowodami, o których mowa w ust. 3 lit. b, potwierdzających wysyłkę lub transport, które zostały wydane przez dwie różne strony, które są niezależne od siebie nawzajem, od sprzedawcy i od nabywcy; b)    sprzedawca jest w posiadaniu następujących dokumentów: (i)       pisemnego oświadczenia nabywcy potwierdzającego, że towary zostały wysłane lub przetransportowane przez nabywcę lub przez osobę trzecią działającą na rzecz nabywcy, oraz wskazującego państwo członkowskie przeznaczenia towarów; takie pisemne oświadczenie określa: datę wystawienia; nazwę lub imię i nazwisko oraz adres nabywcy; ilość i rodzaj towarów; datę i miejsce przybycia towarów; w przypadku dostawy środków transportu, numer identyfikacyjny środków transportu; oraz identyfikację osoby przyjmującej towary na rzecz nabywcy; oraz (ii)     co najmniej dwóch niebędących ze sobą w sprzeczności dowodów, o których mowa w ust. 3 lit. a, które zostały wydane przez dwie różne strony, które są niezależne od siebie nawzajem, od sprzedawcy i nabywcy, lub jakichkolwiek pojedynczych dowodów, o których mowa w ust. 3 lit. a, wraz z jakimikolwiek pojedynczymi niebędącymi ze sobą w sprzeczności dowodami, o których mowa w ust. 3 lit. b, potwierdzających transport lub wysyłkę, które zostały wydane przez dwie różne strony, które są niezależne od siebie nawzajem, od sprzedawcy i od nabywcy.   Według art. 45a ust. 3 Rozporządzenia Wykonawczego RADY (UE) 2018/1912 z dnia 4 grudnia 2018 r., do celów ust. 1 następujące dokumenty są akceptowane jako dowód wysyłki lub transportu: a)    dokumenty odnoszące się do wysyłki lub transportu towarów, takie jak podpisany list przewozowy CMR, konosament, faktura za towarowy przewóz lotniczy lub faktura od przewoźnika towarów; b)    następujące dokumenty: (i)            polisa ubezpieczeniowa w odniesieniu do wysyłki lub transportu towarów lub dokumenty bankowe potwierdzające zapłatę za wysyłkę lub transport towarów; (ii)          dokumenty urzędowe wydane przez organ władzy publicznej, na przykład notariusza, potwierdzające przybycie towarów do państwa członkowskiego przeznaczenia; (iii)         poświadczenie odbioru wystawione przez prowadzącego magazyn w państwie członkowskim przeznaczenia, potwierdzające składowanie towarów w tym państwie członkowskim”.   Wariant II (stan faktyczny), w ocenie Wnioskodawcy, dotyczy sytuacji opisanej w art. 45 ust. 1 pkt a. Rozporządzenia, tj. towary zostały przetransportowane przez przewoźnika (osobę trzecią) działającego na jego rzecz.   W stanie faktycznym, którego dotyczy pytanie 2, przewoźnik jest podmiotem zewnętrznym, niezależnym od Spółki, jak i od nabywców towarów dostarczanych w ramach WDT. W tej sytuacji, aby skorzystać z domniemania dostarczenia towarów do innego państwa członkowskiego, sprzedawca musi posiadać: -        co najmniej dwa niebędące ze sobą w sprzeczności dowody, o których mowa w ust. 3 lit. a), które zostały wydane przez dwie różne strony, które są niezależne od siebie nawzajem, od sprzedawcy i od nabywcy, -        albo sprzedawca posiada jakiekolwiek pojedyncze dowody, o których mowa w ust. 3 lit. a), wraz z jakimikolwiek pojedynczymi niebędącymi ze sobą w sprzeczności dowodami, o których mowa w ust. 3 lit. b), potwierdzające wysyłkę lub transport, które zostały wydane przez dwie różne strony, które są niezależne od siebie nawzajem, od sprzedawcy i od nabywcy.   W Wariancie II Wnioskodawca realizuje drugi z powyższych scenariuszy, gdyż posiada w szczególności: podpisany list przewozowy CMR (dokument z art. 45a ust. 3 pkt a), fakturę od niezależnego przewoźnika jako dokument, o którym mowa w art. 45a ust. 3 lit. a) oraz bankowe potwierdzenie zapłaty za transport towaru, jako dokument, o którym mowa w art. 45a ust. 3 lit. b) – które to dokumenty potwierdzają wysyłkę lub transport i zostały wydane przez dwie różne strony (przewoźnika i bank), będące niezależne od siebie nawzajem oraz od sprzedawcy i od nabywcy.   Wariant I.B. (zdarzenie przyszłe) dotyczy sytuacji opisanej w art. 45a ust. 1 pkt b) Rozporządzenia, tj. towary zostały wysłane lub przetransportowane przez osobę trzecią działającą na rzecz nabywcy (przez przewoźnika). Wnioskodawca także dokumentuje WDT w sposób opisany w drugim z powyżej przytoczonych scenariuszy.   W Wariancie I.B., czyli w sprzedaży w formułach FCA i EXW, nabywca dostarczać będzie sprzedawcy pisemne oświadczenie, o którym mowa w art. 45a ust. 1 lit. b) pkt (i), tj. potwierdzające, że towary zostały wysłane lub przetransportowane przez przewoźnika działającego na rzecz nabywcy, oraz wskazujące: państwo członkowskie przeznaczenia towarów, datę wystawienia, nazwę lub imię i nazwisko oraz adres nabywcy, ilość i rodzaj towarów, datę i miejsce przybycia towarów oraz identyfikację osoby przyjmującej towary na rzecz nabywcy. Następuje to do dziesiątego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiła dostawa.   Jak zatem wynika z przedmiotowego Rozporządzenia, w przypadku kiedy nabywca przewozi towar, to na nabywcy ciąży obowiązek dostarczenia sprzedawcy pisemnego oświadczenia. Nie jest określone w jakiej dokładnie formie pisemnej takie oświadczenie ma zostać dostarczone.   W ocenie Wnioskodawcy, skuteczne jest zatem oświadczenie spełniające wszystkie ww. elementy przesłane przez nabywcę również w postaci elektronicznej, jako skan podpisanego papierowego dokumentu albo jako dokument niezawierający własnoręcznego, tradycyjnego podpisu, lecz zawierający wszystkie wymagane przez art. 45a ust. 1 pkt b) lit. i.   Nie ma, zdaniem Wnioskodawcy, wymogu aby sprzedający dysponował oświadczeniem nabywcy w formie papierowej i jego oryginałem.   Ponadto, w ocenie Wnioskodawcy, dotychczasowe stanowiska organów podatkowych wskazują, że w dobie szeroko rozwiniętych technik komunikacji nie ma podstaw, aby odmawiać mocy dowodowej dokumentom dostarczanym w postaci elektronicznej.   Trzeba wskazać, że przepisy Rozporządzenia nie stanowią o formie czy postaci dokumentów, stąd można wnioskować, że każda forma jaką posłuży się podatnik jest dopuszczalna, pod warunkiem, że autentyczność tych dokumentów została uprawdopodobniona.   Tym samym, w ocenie Wnioskodawcy, posiadane przez niego informacje w formie skanów i formularzy mogę spełniać formę ww. oświadczenia.   Ponadto Wnioskodawca będzie w posiadaniu dowodu, o którym mowa w ust. 3 lit. a: podpisanego przez odbiorcę listu przewozowego CMR oraz dowodu, o którym mowa w ust. 3 lit. b, w postaci bankowego potwierdzenia zapłaty za transport towaru, które to dokumenty nie będą pozostawać ze sobą w sprzeczności oraz będą potwierdzać transport lub wysyłkę, i które zostaną wydane przez dwie różne strony, które są niezależne od siebie nawzajem, od sprzedawcy i od nabywcy (przewoźnika i bank).   Bank wystawiający bankowe potwierdzenie zapłaty za towar (wydruk z rachunku bankowego prowadzonego przez niezależny od sprzedawcy i nabywcy bank) oraz przewoźnik wystawiający i przekazujący Wnioskodawcy list CMR, są podmiotami od siebie niezależnymi oraz niezależnymi od sprzedawcy i nabywcy.   Na tej podstawie, zdaniem Wnioskodawcy, posiadanie przez Wnioskodawcę wymaganego dokumentu (oświadczenie nabywcy) razem z innymi wymienionymi w ww. Rozporządzeniu, potwierdzają dostarczenie towarów będących przedmiotem WDT do nabywcy znajdującego się na terytorium innego niż Polska kraju UE.   Pakiet posiadanych przez Wnioskodawcę dokumentów w Wariancie II i I.B. upoważniać go będzie do korzystania z ustanowionego w art. 45a ust. 1 domniemania, że towary zostały wysłane lub przetransportowane z państwa członkowskiego do miejsca przeznaczenia znajdującego się poza jego terytorium, ale na terytorium Wspólnoty.   Zawarte w Rozporządzeniu regulacje dotyczące dokumentacji WDT ustanawiają domniemanie, zgodnie z którym w przypadku zgromadzenia określonej dokumentacji uważa się, że doszło do przemieszczenia towarów między krajami UE, co związane jest z prawem do zastosowania stawki 0% z tytułu WDT.   Niespełnienie przesłanek domniemania, nie oznacza jednak braku prawa do zastosowania stawki 0% VAT. Nowa regulacja unijna ustanawia w rezultacie domniemanie, z którego podatnik ma prawo skorzystać, ale które nie jest wobec niego obligatoryjne. Jest to zatem dla podatników rozwiązanie, które ma swego rodzaju charakter akcesoryjny w dokumentowaniu WDT na potrzeby stosowania stawki 0% VAT.   Wnioskodawca zamierza uzyskać potwierdzenie korzystania z przedmiotowego domniemania dla wariantów I.B. i II – wyłącznie z ostrożności prawnej.   W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.   Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2021 r. poz. 685 ze zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają: 1)      odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju; 2)      eksport towarów; 3)      import towarów na terytorium kraju; 4)      wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju; 5)      wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.   W myśl art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...). Jak stanowi art. 2 pkt 6 ustawy, przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii. Według art. 13 ust. 1 ustawy, przez wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 5, rozumie się wywóz towarów z terytorium kraju w wykonaniu czynności określonych w art. 7 na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, z zastrzeżeniem ust. 2-8. Zgodnie z art. 13 ust. 2 ustawy, przepis ust. 1 stosuje się pod warunkiem, że nabywca towarów jest: 1)      podatnikiem podatku od wartości dodanej zidentyfikowanym na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju; 2)      osobą prawną niebędącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, która jest zidentyfikowana na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju; 3)      podatnikiem podatku od wartości dodanej lub osobą prawną niebędącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, działającymi w takim charakterze na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju, niewymienionymi w pkt 1 i 2, jeżeli przedmiotem dostawy są wyroby akcyzowe, które, zgodnie z przepisami o podatku akcyzowym, są objęte procedurą zawieszenia poboru akcyzy lub procedurą przemieszczania wyrobów akcyzowych z zapłaconą akcyzą; 4)      podmiotem innym niż wymienione w pkt 1 i 2, działającym (zamieszkującym) w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim, jeżeli przedmiotem dostawy są nowe środki transportu.   Na podstawie art. 13 ust. 6 ustawy, wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów występuje, jeżeli dokonującym dostawy jest podatnik, o którym mowa w art. 15, u którego sprzedaż nie jest zwolniona od podatku na podstawie art. 113 ust. 1 i 9, z zastrzeżeniem ust. 7.   Dla uznania danej czynności za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów musi zaistnieć wywóz towarów z terytorium kraju na terytorium innego państwa członkowskiego, w wyniku dokonania dostawy tych towarów (przeniesienia prawa do rozporządzania towarami jak właściciel).   Z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca prowadzi działalność m.in. w zakresie produkcji i sprzedaży koncentratów owocowych oraz soków NFC. Wnioskodawca jest zarejestrowanym, czynnym podatnikiem VAT, zarówno na potrzeby transakcji krajowych, jak i na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych. Spółka składając deklarację podatkową, w której wykazuje tę dostawę towarów, jest zarejestrowana jako podatnik VAT UE.. Wnioskodawca dokonuje m.in. wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów z zastosowaniem rożnych warunków handlowych określanych zgodnie z regułami Incoterms 2010 oraz Incoterms 2020, a w związku z tym z zastosowaniem różnych wariantów co do ponoszenia ryzyka, kosztu i organizacji transportu towaru od Wnioskodawcy do Nabywcy (wskazany w opisie sprawy Wariant I.A., I.B., II oraz III). Spółka dokonuje dostaw na rzecz Nabywców posiadających właściwy i ważny numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadany przez państwo członkowskie właściwe dla Nabywcy, zawierający dwuliterowy kod stosowany dla podatku od wartości dodanej, który Nabywca podał Spółce. Dokonane dostawy Spółka dokumentuje fakturami zawierającymi wszystkie wymagane przez przepisy prawa elementy. Wnioskodawca składa terminowo informację podsumowującą, zawierającą prawidłowe informacje o dokonanej transakcji WDT do Nabywcy. Transakcje WDT realizowane przez Wnioskodawcę można podzielić na dwie główne grupy: 1)    transakcje, dla których transport organizuje Nabywca (Nabywca zawiera umowę przewozu z przewoźnikiem), z zastosowaniem warunków handlowych FCA lub EXW wg Incoterms 2010 oraz Incoterms 2020; 2)    transakcje, dla których transport organizuje Spółka (Spółka zawiera umowę przewozu z przewoźnikiem), z zastosowaniem warunków handlowych DAP i DDP. Spółka nie wyklucza także w przyszłości dokonywania WDT wg warunków CIF – Wariant III (w tym przypadku Spółka zorganizuje transport krajowy do portu załadunku). Wnioskodawca wskazał, że nie działa w ramach tej samej osoby prawnej z przewoźnikiem ani z bankami, za pośrednictwem których Spółka dokonuje zapłaty. Nie łączą jej z tymi podmiotami powiązania kapitałowe. W przypadku niektórych transportów, wykonuje je przewoźnik powiązany osobowo z Zarządem Spółki, w innych przypadkach jest to przewoźnik niezależny, niepowiązany z Wnioskodawcą w żaden sposób. Ponadto Wnioskodawca wskazał, że w przypadkach, w których Wnioskodawca dysponuje fakturą od przewoźnika towarów działającego na jego rzecz (wskazany w opisie sprawy Wariant II), z umów/zleceń/warunków obowiązujących pomiędzy Wnioskodawcą a przewoźnikiem wynika, że zapłata za przewóz dokonywana jest po wykonaniu transportu towaru oraz doręczeniu odpowiednich dokumentów potwierdzających prawidłowe wykonanie usługi przewozu, czyli po dostarczeniu towaru odbiorcy na terytorium państwa członkowskiego UE. W stanie faktycznym, gdy Spółka jest w posiadaniu powyższych dokumentów do terminu złożenia deklaracji VAT za okres, w którym powstał obowiązek podatkowy z tytułu dokonanych transakcji WDT, Spółka wykazuje w tej deklaracji sprzedaż ze stawką VAT 0%. Dodatkowo jeśli przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy Spółka nie dysponuje przedmiotową dokumentacją, wówczas Wnioskodawca stosuje rozwiązania przewidziane w art. 42 ust. 12 pkt 2 oraz ust. 12a ustawy o VAT. Wnioskodawca wskazał również, że spełnia warunki wymienione w art. 42 ust. 1a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, w brzmieniu obowiązującym od 1 lipca 2020 r. Spółka zamierza wymagać od Nabywców, aby dla realizowanych transakcji odsyłali Spółce podpisaną przez Nabywcę kopię listu przewozowego CMR z potwierdzeniem otrzymania towaru – podpisem i pieczęcią Odbiorcy (wskazany w opisie sprawy Wariant I.B.). Zdarzą się wówczas sytuacje, że Spółka otrzyma od Nabywcy podpisaną przez Nabywcę (odbiorcę) kopię dokumentu CMR. Ponadto Wnioskodawca wskazał szczegółowo w posiadaniu jakich dokumentów jest/będzie w przypadku dostaw WDT dokonywanych w Wariancie I.A., II, I.B. i III.   Wątpliwości Wnioskodawcy w analizowanej sprawie dotyczą prawa do zastosowania stawki 0% z tytułu wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów, w przypadku posiadania przez niego dokumentów wskazanych w Wariancie I.A., II, I.B. i III.   Wskazać należy, że w kwestii dokumentacji uprawniającej do zastosowania stawki podatku w wysokości 0% dla wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów od dnia 1 stycznia 2020 r. zastosowanie mają przepisy rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2018/1912 z dnia 4 grudnia 2018 r. zmieniającego rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 282/2011 w odniesieniu do niektórych zwolnień związanych z transakcjami wewnątrzwspólnotowymi (Dz. Urz. UE L Nr 311 z 7.12.2018, s. 10), zwanego dalej rozporządzeniem 2018/1912. Rozporządzenie 2018/1912 ma zasięg ogólny, wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich. Rozporządzenie 2018/1912 wprowadza m.in. domniemania wzruszalne odnoszące się do dowodów wymaganych do zastosowania zwolnienia z prawem do odliczenia (stawki 0%) z tytułu wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów.   Zgodnie z treścią art. 45a wprowadzonego rozporządzeniem 2018/1912: 1.      Do celów stosowania zwolnień ustanowionych w art. 138 dyrektywy 2006/112/WE domniemywa się, że towary zostały wysłane lub przetransportowane z państwa członkowskiego do miejsca przeznaczenia znajdującego się poza jego terytorium, ale na terytorium Wspólnoty, w którymkolwiek z następujących przypadków: a)      sprzedawca wskazuje, że towary zostały wysłane lub przetransportowane przez niego lub przez osobę trzecią działającą na jego rzecz, oraz sprzedawca jest w posiadaniu co najmniej dwóch niebędących ze sobą w sprzeczności dowodów, o których mowa w ust. 3 lit. a), które zostały wydane przez dwie różne strony, które są niezależne od siebie nawzajem, od sprzedawcy i od nabywcy, albo sprzedawca jest w posiadaniu jakichkolwiek pojedynczych dowodów, o których mowa w ust. 3 lit. a) wraz z jakimikolwiek pojedynczymi niebędącymi ze sobą w sprzeczności dowodami, o których mowa w ust. 3 lit. b), potwierdzających wysyłkę lub transport, które zostały wydane przez dwie różne strony, które są niezależne od siebie nawzajem, od sprzedawcy i od nabywcy; b)      sprzedawca jest w posiadaniu następujących dokumentów:                              (i)            pisemnego oświadczenia nabywcy potwierdzającego, że towary zostały wysłane lub przetransportowane przez nabywcę lub przez osobę trzecią działającą na rzecz nabywcy, oraz wskazującego państwo członkowskie przeznaczenia towarów; takie pisemne oświadczenie określa: datę wystawienia; nazwę lub imię i nazwisko oraz adres nabywcy; ilość i rodzaj towarów; datę i miejsce przybycia towarów; w przypadku dostawy środków transportu, numer identyfikacyjny środków transportu; oraz identyfikację osoby przyjmującej towary na rzecz nabywcy; oraz                            (ii)            co najmniej dwóch niebędących ze sobą w sprzeczności dowodów, o których mowa w ust. 3 lit. a), które zostały wydane przez dwie różne strony, które są niezależne od siebie nawzajem, od sprzedawcy i nabywcy, lub jakichkolwiek pojedynczych dowodów, o których mowa w ust. 3 lit. a), wraz z jakimikolwiek pojedynczymi niebędącymi ze sobą w sprzeczności dowodami, o których mowa w ust. 3 lit. b), potwierdzających transport lub wysyłkę, które zostały wydane przez dwie różne strony, które są niezależne od siebie nawzajem, od sprzedawcy i od nabywcy. Nabywca dostarcza sprzedawcy pisemne oświadczenie, o którym mowa w lit. b) ppkt (i), do dziesiątego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiła dostawa. 2.      Organ podatkowy może obalić domniemanie przyjęte na podstawie ust. 1. 3.      Do celów ust. 1 następujące dokumenty są akceptowane jako dowód wysyłki lub transportu: a)      dokumenty odnoszące się do wysyłki lub transportu towarów, takie jak podpisany list przewozowy CMR, konosament, faktura za towarowy przewóz lotniczy lub faktura od przewoźnika towarów; b)      następujące dokumenty:                              (i)       polisa ubezpieczeniowa w odniesieniu do wysyłki lub transportu towarów lub dokumenty bankowe potwierdzające zapłatę za wysyłkę lub transport towarów;                            (ii)       dokumenty urzędowe wydane przez organ władzy publicznej, na przykład notariusza, potwierdzające przybycie towarów do państwa członkowskiego przeznaczenia;                          (iii)        poświadczenie odbioru wystawione przez prowadzącego magazyn w państwie członkowskim przeznaczenia, potwierdzające składowanie towarów w tym państwie członkowskim.   Jednakże wskazać należy, że niespełnienie warunków wprowadzonych rozporządzeniem 2018/1912 nie oznacza, że stawka 0% nie ma zastosowania. W takiej sytuacji dostawca może udowodnić w inny sposób, zgodnie z dotychczasowymi przepisami ustawy, że warunki zastosowania stawki 0% zostały spełnione.   Jednakże wskazać należy, że niespełnienie warunków wprowadzonych ww. rozporządzeniem nie oznacza, że stawka 0% nie będzie miała zastosowania. W takiej sytuacji dostawca będzie musiał udowodnić w inny sposób, zgodnie z dotychczasowymi przepisami ustawy, że warunki zastosowania stawki 0% zostały spełnione.   Stosownie do treści art. 41 ust. 1 ustawy, stawka podatku od towarów i usług wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1.   Natomiast na podstawie art. 146aa ust. 1 pkt 1 ustawy, w okresie od dnia 1 stycznia 2019 r. do końca roku następującego po roku, dla którego wartość relacji, o której mowa w art. 38a pkt 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, jest nie większa niż 43% oraz wartość, o której mowa w art. 112aa ust. 5 tej ustawy, jest nie mniejsza niż -6%, stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2 i art. 110, wynosi 23%.   W wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów stawka podatku wynosi 0%, z zastrzeżeniem art. 42 (art. 41 ust. 3 ustawy).   Należy zaznaczyć, że stosownie do art. 42 ust. 1 ustawy, wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów podlega opodatkowaniu według stawki podatku 0%, pod warunkiem że: 1)      podatnik dokonał dostawy na rzecz nabywcy posiadającego właściwy i ważny numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadany przez państwo członkowskie właściwe dla nabywcy, zawierający dwuliterowy kod stosowany dla podatku od wartości dodanej, który nabywca podał podatnikowi; 2)      podatnik przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy, posiada w swojej dokumentacji dowody, że towary będące przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy zostały wywiezione z terytorium kraju i dostarczone do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju; 3)      podatnik składając deklarację podatkową, w której wykazuje tę dostawę towarów, jest zarejestrowany jako podatnik VAT UE.   Analiza regulacji dotyczących transakcji wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów pozwala na wskazanie dwóch podstawowych warunków, od spełnienia których uzależnione jest potraktowanie danej czynności jako dostawy wewnątrzwspólnotowej towarów, do której ma zastosowanie stawka podatku w wysokości 0%. Pierwszy z tych warunków dotyczy aspektu prawnego transakcji – jego spełnienie ma gwarantować, że czynność ta zostanie potraktowana jako wewnątrzwspólnotowe nabycie w państwie przeznaczenia i zostanie tam faktycznie opodatkowana. Drugi z warunków dotyczy aspektu faktycznego transakcji – jego spełnienie pozwala na przyjęcie, że faktycznie nastąpił wywóz towarów z kraju i jego transport (przemieszczenie) do innego państwa członkowskiego. Warunek ten dotyczy udokumentowania faktu wywozu towaru oraz dostarczenia go w ramach dostawy w państwie przeznaczenia. Koncentruje się on zatem na faktycznych, a nie prawnych aspektach transakcji. Powyższy warunek został określony wprost w art. 42 ust. 1 pkt 2 ustawy. Istotnym zatem jest to, aby dokumenty zawierały informacje, z których wynika, że określony towar został faktycznie dostarczony do innego państwa członkowskiego.   Podstawowe znaczenie dla udokumentowania wywozu towarów w ramach wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, realizowanej z udziałem przewoźnika lub spedytora odpowiedzialnego za wywóz towarów z terytorium kraju, mają dokumenty wymienione w art. 42 ust. 3 ustawy.   Zgodnie z art. 42 ust. 3 ustawy, dowodami, o których mowa w ust. 1 pkt 2 są następujące dokumenty, jeżeli łącznie potwierdzają dostarczenie towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju: 1)      dokumenty przewozowe otrzymane od przewoźnika (spedytora) odpowiedzialnego za wywóz towarów z terytorium kraju, z których jednoznacznie wynika, że towary zostały dostarczone do miejsca ich przeznaczenia na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju – w przypadku gdy przewóz towarów jest zlecany przewoźnikowi (spedytorowi), 2)      (uchylony), 3)      specyfikacja poszczególnych sztuk ładunku, 4)      (uchylony), – z zastrzeżeniem ust. 4 i 5.   W art. 42 ust 4 ustawy wskazano, że w przypadku wywozu towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów bezpośrednio przez podatnika dokonującego takiej dostawy lub przez ich nabywcę, przy użyciu własnego środka transportu podatnika lub nabywcy, podatnik oprócz dokumentu, o którym mowa w ust. 3 pkt 3, powinien posiadać dokument zawierający co najmniej: 1)      imię i nazwisko lub nazwę oraz adres siedziby działalności gospodarczej lub miejsca zamieszkania podatnika dokonującego wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów oraz nabywcy tych towarów; 2)      adres, pod który są przewożone towary, w przypadku gdy jest inny niż adres siedziby działalności gospodarczej lub miejsca zamieszkania nabywcy; 3)      określenie towarów i ich ilości; 4)      potwierdzenie przyjęcia towarów przez nabywcę do miejsca, o którym mowa w pkt 1 lub 2, znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju; 5)      rodzaj oraz numer rejestracyjny środka transportu, którym są wywożone towary, lub numer lotu - w przypadku gdy towary przewożone są środkami transportu lotniczego.   Przy tym, w myśl art. 42 ust. 11 ustawy, w przypadku gdy dokumenty, o których mowa w ust. 3-5, nie potwierdzają jednoznacznie dostarczenia do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju towarów, dowodami, o których mowa w ust. 1 pkt 2, mogą być również inne dokumenty wskazujące, że nastąpiła dostawa wewnątrzwspólnotowa, w szczególności: 1)      korespondencja handlowa z nabywcą, w tym jego zamówienie; 2)      dokumenty dotyczące ubezpieczenia lub kosztów frachtu; 3)      dokument potwierdzający zapłatę za towar, z wyjątkiem przypadków, gdy dostawa ma charakter nieodpłatny lub zobowiązanie jest realizowane w innej formie, w takim przypadku inny – dokument stwierdzający wygaśnięcie zobowiązania; 4)      dowód potwierdzający przyjęcie przez nabywcę towaru na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju.   Brzmienie art. 42 ust. 3 i ust. 4 ustawy wskazuje na podstawowy katalog dokumentów, potwierdzających dokonanie wywozu towarów i ich dostawę do nabywcy na terytorium innego państwa członkowskiego niż terytorium kraju, który może być uzupełniony dodatkowymi dokumentami określonymi w art. 42 ust. 11 ustawy. Nie oznacza to jednak, że dla potwierdzenia tej okoliczności wymagane jest „łączne” posiadanie wszystkich typów dokumentów wymienionych w powyższych przepisach, o ile posiadane dokumenty jednoznacznie potwierdzają dostarczenie nabywcy towarów na terytorium innego państwa członkowskiego. Przepisy te określają rodzaje dokumentów, których posiadanie gwarantuje podatnikom bezpieczne stosowanie stawki preferencyjnej w dostawach wewnątrzwspólnotowych. Istotne jest aby dokumenty zawierały informacje, z których wynika, że określony towar został faktycznie dostarczony nabywcy do innego państwa członkowskiego niż terytorium kraju. Dokumenty mają łącznie potwierdzać określony fakt, co oznacza, że zebrane razem mają dać jednoznaczną informację, że określony towar został faktycznie dostarczony nabywcy do innego państwa członkowskiego niż terytorium kraju.   Powyższe rozważania potwierdza uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 października 2010 r., sygn. akt I FPS 1/10, w której Sąd podkreślił, że wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów jest przede wszystkim jedną z czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług, o czym stanowi art. 5 ust. 1 pkt 5 ustawy. Co do zasady, polega ona na wywozie towarów z terytorium kraju (Polski), w wykonaniu czynności określonych w art. 7, czyli dostawy towarów, na terytorium innego państwa członkowskiego, w określonych w ustawie warunkach. Wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów, przy spełnieniu określonych w ustawie przesłanek, podlega opodatkowaniu według stawki 0% (tzw. wspólnotowe zwolnienie z prawem do odliczenia), co z jednej strony powoduje, że transakcja wywozu towaru z Polski do innego kraju członkowskiego nie jest obciążana podatkiem, a jednocześnie dostawcy pozwala na odzyskanie podatku uiszczonego przy nabyciu tego towaru, co zapewnia realizację zasady neutralności podatku od towarów i usług. Zasada ta obowiązuje jednak tylko wówczas, gdy w wyniku tej transakcji (wywozu) obowiązek naliczenia podatku ciąży na nabywcy towaru (w innym państwie członkowskim), w wyniku wewnątrzwspólnotowego nabycia towaru (WNT) na terenie jego kraju (zasada opodatkowania w kraju przeznaczenia, konsumpcji). NSA stwierdził, że samo brzmienie art. 42 ust. 3 i 4 ustawy wskazuje na podstawowy katalog dokumentów potwierdzających dokonanie wywozu towarów i ich dostawę na terytorium innego państwa członkowskiego, który może być uzupełniony dodatkowymi dokumentami określonymi w art. 42 ust. 11 ustawy. Tym samym, zdaniem Sądu, w świetle art. 42 ust. 1, 3 i 11 ustawy dla zastosowania stawki 0% przy wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów wystarczającym jest, aby podatnik posiadał jedynie niektóre dowody, o jakich mowa w art. 42 ust. 3 ustawy, uzupełnione dokumentami, wskazanymi w art. 42 ust. 11 ustawy lub innymi dowodami w formie dokumentów, o których mowa w art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej, o ile łącznie potwierdzają fakt dostawy do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju.   Zatem mając na uwadze powołane powyżej przepisy oraz uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego, należy stwierdzić, że dla zastosowania stawki 0% dla wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów wystarczającym jest na gruncie polskich przepisów, aby podatnik posiadał jedynie niektóre dowody, o jakich mowa w art. 42 ust. 3 i ust. 4 ustawy, uzupełnione dokumentami wskazanymi w art. 42 ust. 11 ustawy. Dla udokumentowania takiej dostawy podatnik może także posiadać inne dowody w formie dokumentów, o których mowa w art. 180 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.), zgodnie z którym jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Podsumowując, dla zastosowania stawki podatku w wysokości 0% podatnik musi posiadać w swojej dokumentacji dowody, które łącznie potwierdzą fakt wywiezienia z terytorium kraju i dostarczenia towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju.   Należy wskazać, że przepisy ustawy nie uzależniają zastosowania stawki 0% od posiadania oryginałów dokumentów w formie papierowej. Skoro przepisy nie stanowią o ich formie, każda forma jest dopuszczalna, pod warunkiem, że autentyczność tych dokumentów została uprawdopodobniona. W dobie szeroko rozwiniętych technik komunikacji nie ma podstaw, aby odmawiać mocy dowodowej dokumentowi sporządzonemu i przesłanemu w formie elektronicznej. Jeżeli zatem jest to dokument udostępniony w formie elektronicznej, email, ksero, skan lub faks dokumentu, niebudzący wątpliwości co do jego autentyczności, może on stanowić dowód, o którym mowa w powołanych przepisach ustawy.   Zatem posiadanie przez dostawcę dokumentów, o których mowa w art. 42 ust. 3 i 11 ustawy będzie uprawniało – również od dnia 1 stycznia 2020 r. – do zastosowania stawki podatku w wysokości 0% dla wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów.   W przedmiotowej sprawie Wnioskodawca jest/będzie w posiadaniu następujących dokumentów: •        W Wariancie I.A. – warunki FCA, EXW: Umowa jednostkowa lub zamówienie albo umowa ramowa i zamówienie jednostkowe złożone przez Nabywcę (w postaci papierowej lub elektronicznej, tj. skanu podpisanego dokumentu albo korespondencji e-mail bez podpisów własnoręcznych lecz zawierające dane identyfikacyjne osób upoważnionych do zawarcia umowy). Faktura VAT, zawierająca odniesienie do: a)    umowy lub/i zamówienia, b)    numeru listu przewozowego CMR, c)    numeru rejestracyjnego pojazdu. Kwit wagowy, podpisany przez kierowcę pojazdu i osobę ważącą, zawierający odniesienie do kontraktu/zamówienia (w uwagach), numeru rejestracyjnego pojazdu i cysterny. Lista załadunkowa (Packing list), stanowiąca specyfikację poszczególnych sztuk ładunku – beczek lub paletotanków IBC (na życzenie klienta, także cystern, w przypadku transportu cysternami). Kopia listu przewozowego CMR podpisana przez przewoźnika i Nadawcę towaru. Dokument pt. „confirmation of intra-community delivery of goods”, podpisany przez Nabywcę, zawierający potwierdzenie dostarczenia towarów do Nabywcy w innym państwie członkowskim UE, odniesienie do numeru faktury VAT oraz numeru samochodu/cysterny, otrzymany jako skan od Nabywcy. Dokument bankowy potwierdzający zapłatę za towar, z wyjątkiem przypadków, gdy dostawa ma charakter nieodpłatny lub zobowiązanie jest realizowane w innej formie, w takim przypadku inny dokument stwierdzający wygaśnięcie zobowiązania. •       W Wariancie II – warunki DAP, DDP: W przypadku zastosowania warunków DAP i DDP wg Incoterms 2010 i 2020, transportu towarów dokonuje przewoźnik działający na rzecz Spółki. Umowa jednostkowa lub zamówienie albo umowa ramowa i zamówienie jednostkowe złożone przez Nabywcę. Faktura VAT, zawierająca odniesienie do: a)    umowy lub/i zamówienia, b)    numeru listu przewozowego CMR, c)    numeru rejestracyjnego pojazdu. Kwit wagowy, podpisany (parafowany) przez kierowcę pojazdu i osobę ważącą, zawierający odniesienie do kontraktu/zamówienia (w uwagach), numeru rejestracyjnego pojazdu i cysterny. Lista załadunkowa (Packing list), stanowiąca specyfikację poszczególnych sztuk ładunku w razie transportu towaru w beczkach i paletotankach, a na życzenie klienta, także cystern, w przypadku transportu cysternami. Oryginał listu przewozowego CMR podpisany przez przewoźnika i Odbiorcę towaru. Faktura VAT od przewoźnika za przewóz towaru. Dokument bankowy potwierdzający zapłatę za wysyłkę lub transport towarów. Dokument bankowy potwierdzający zapłatę za towar, z wyjątkiem przypadków, gdy dostawa ma charakter nieodpłatny lub zobowiązanie jest realizowane w innej formie, w takim przypadku inny dokument stwierdzający wygaśnięcie zobowiązania. Wnioskodawca wskazał także, że w przypadkach, w których Spółka dysponuje fakturą od przewoźnika towarów działającego na jego rzecz (Wariant II), z umów/zleceń/warunków obowiązujących pomiędzy Wnioskodawcą a przewoźnikiem wynika, że zapłata za przewóz dokonywana jest po wykonaniu transportu towaru oraz doręczeniu odpowiednich dokumentów potwierdzających prawidłowe wykonanie usługi przewozu, czyli po dostarczeniu towaru odbiorcy na terytorium państwa członkowskiego UE. •        W Wariancie I.B. – warunki FCA, EXW: Spółka zamierza wymagać od Nabywców, aby dla realizowanych transakcji odsyłali Spółce podpisaną przez Nabywcę kopię listu przewozowego CMR z potwierdzeniem otrzymania towaru (podpisem i pieczęcią Odbiorcy). Zdarzą się wówczas sytuacje, że Spółka otrzyma od Nabywcy podpisaną przez Nabywcę (odbiorcę) kopię dokumentu CMR. W tej sytuacji, do terminu złożenia deklaracji VAT, Spółka będzie w posiadaniu następujących dokumentów, potwierdzających dostawę do Nabywcy: Umowa jednostkowa lub zamówienie albo umowa ramowa i zamówienie jednostkowe złożone przez Nabywcę. Faktura VAT, zawierająca odniesienie do: d)    umowy lub/i zamówienia, e)    numeru listu przewozowego CMR, f)     numeru rejestracyjnego pojazdu. Kwit wagowy, podpisany (parafowany) przez kierowcę pojazdu i osobę ważącą, zawierający odniesienie do kontraktu/zamówienia (w uwagach), numeru rejestracyjnego pojazdu i cysterny. Lista załadunkowa (Packing list), stanowiąca specyfikację poszczególnych sztuk ładunku w razie transportu towaru w beczkach, i paletotankach, a na życzenie klienta, także cystern, w przypadku transportu cysternami. Kopia listu przewozowego CMR podpisana przez przewoźnika, Nadawcę towaru oraz odbiorcę w miejscu przeznaczenia towaru. Dokument pt. „confirmation of intra-community delivery of goods”, podpisany przez Nabywcę, zawierający: odniesienie do numeru faktury VAT oraz numeru samochodu/cysterny, otrzymany jako skan od Nabywcy, wyraźnie potwierdzający, że towary zostały przetransportowane przez osobę trzecią działającą na rzecz Nabywcy, zawierający także państwo członkowskie przeznaczenia towarów, datę wystawienia, nazwę lub imię i nazwisko oraz adres Nabywcy, ilość i rodzaj towarów, datę i miejsce przybycia towarów oraz identyfikację osoby przyjmującej towary na rzecz Nabywcy; Nabywca dostarcza sprzedawcy pisemne oświadczenie, do dziesiątego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiła dostawa. Faktura od przewoźnika towarów lub/i zlecenie transportowe od Nabywcy dla przewoźnika, dotyczące przewozu towaru, zawierające odniesienie do trasy przewozu, w szczególności adres załadunku i wyładunku. Dokument bankowy potwierdzający zapłatę za towar. •        W Wariancie III – warunki CIF: Umowa jednostkowa lub zamówienie albo umowa ramowa i zamówienie jednostkowe złożone przez Nabywcę. Faktura VAT, zawierająca odniesienie do: a)    umowy lub/i zamówienia, b)    numeru kontenera. Kwit wagowy, podpisany (parafowany) przez kierowcę pojazdu i osobę ważącą, zawierający odniesienie do kontraktu/zamówienia (w uwagach), numeru rejestracyjnego pojazdu i cysterny. Lista załadunkowa (Packing list), stanowiąca specyfikację poszczególnych sztuk ładunku w razie transportu towaru w beczkach i paletotankach, a na życzenie klienta, także cystern, w przypadku transportu cysternami. Dokument pt. „confirmation of intra-community delivery of goods”, podpisany przez Nabywcę, zawierający: odniesienie do numeru faktury VAT oraz numeru samochodu/cysterny, otrzymany jako skan od Nabywcy, wyraźnie potwierdzający, że towary zostały przetransportowane przez osobę trzecią działającą na rzecz Nabywcy, zawierający także państwo członkowskie przeznaczenia towarów, datę wystawienia, nazwę lub imię i nazwisko oraz adres Nabywcy, ilość i rodzaj towarów, datę i miejsce przybycia towarów oraz identyfikację osoby przyjmującej towary na rzecz Nabywcy; Nabywca dostarcza sprzedawcy pisemne oświadczenie, do dziesiątego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiła dostawa. Dokument potwierdzający zapłatę za towar, z wyjątkiem przypadków, gdy dostawa ma charakter nieodpłatny lub zobowiązanie jest realizowane w innej formie, w takim przypadku inny dokument stwierdzający wygaśnięcie zobowiązania. Faktura od przewoźnika na trasie od miejsca załadunku do portu rozładunku zawierająca odniesienie do numeru kontenera. Bill of lading (morski list przewozowy) wystawiony przez przewoźnika na trasie pomiędzy portami, zawierający odniesienie do numeru kontenera. Świadectwo pochodzenia wydane przez urząd celny, zawierające odniesienie do numeru kontenera. Polisa ubezpieczenia towaru podczas transportu, zawierające odniesienie do numeru kontenera. Mając na uwadze powołane przepisy prawa oraz okoliczności sprawy należy stwierdzić, że posiadane przez Wnioskodawcę dokumenty wskazane w Wariancie I.A. oraz w Wariancie III, stanowią/będą stanowić łącznie dla każdego z wariantów wystarczające dowody, że towary zostały wywiezione z Polski i dostarczone do nabywcy na terytorium innego niż Polska kraju Unii Europejskiej. Natomiast w odniesieniu do posiadanych przez Wnioskodawcę dokumentów wskazanych w Wariancie I.B. oraz w Wariancie II należy stwierdzić, że sposób dokumentowania dostaw opisany w ww. Wariantach spełnia/będzie spełniać przesłanki domniemania, że towary będące przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy zostały przetransportowane z Polski do miejsca przeznaczenia znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium kraju. Tym samym, dokumenty wymienione w Wariancie I.A., Wariancie I.B., Wariancie II oraz Wariancie III, upoważniają/będą upoważniały Wnioskodawcę (przy spełnieniu pozostałych warunków z art. 42 ust. 1 ustawy) do zastosowania stawki podatku w wysokości 0% w odniesieniu do wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów.   Podsumowując należy stwierdzić, że:   Ad 1. Posiadane przez Wnioskodawcę dokumenty, w stanie prawnym obowiązującym od 1 lipca 2020 r., opisane w Wariancie I.A., I.B., II i III, stanowią/będą stanowić dowody dokonania dostawy wewnątrzwspólnotowej łącznie (dla każdego z Wariantów) potwierdzające dostarczenie towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów do Nabywcy na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju i tym samym (przy spełnieniu pozostałych warunków z art. 42 ust. 1 ustawy) upoważniają/będą upoważniały Wnioskodawcę do stosowania stawki podatku w wysokości 0% w odniesieniu do tych wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów.   Ad 2. Sposób dokumentowania dostaw opisanych w Wariancie II oraz I.B. stanowi/będzie stanowić spełnienie przesłanek skorzystania z domniemania, że towary zostały wysłane lub przetransportowane z państwa członkowskiego do miejsca przeznaczenia znajdującego się poza jego terytorium, ale na terytorium Wspólnoty w świetle Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej zmienionej m.in. Dyrektywą Rady (UE) 2018/1910 z dnia 4 grudnia 2018 r. zmieniającej dyrektywę 2006/112/WE w odniesieniu do harmonizacji i uproszczenia niektórych przepisów w systemie podatku od wartości dodanej dotyczących opodatkowania handlu między państwami członkowskimi oraz w świetle Rozporządzenia Wykonawczego Rady (UE) NR 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionego m.in. Rozporządzeniem Wykonawczym Rady (UE) 2018/1912 z dnia 4 grudnia 2018 r. zmieniającym rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 282/2011 w odniesieniu do niektórych zwolnień związanych z transakcjami wewnątrzwspólnotowymi.   Zatem stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytań oznaczonych we wniosku nr 1 i nr 2 jest prawidłowe.   Należy zauważyć, że zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.   Ponadto Organ zastrzega, że , czy dokumenty, którymi dysponuje podatnik rzeczywiście potwierdzają dokonanie wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów może być stwierdzone ostatecznie jedynie w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź kontroli celno-skarbowej, przeprowadzonej przez właściwy organ podatkowy, a nie w postępowaniu dotyczącym wydania interpretacji indywidualnej.   Interpretacja dotyczy: -        zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia; -        zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.   Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej, przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej: 1)    z zastosowaniem art. 119a; 2)    w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3)    z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.   Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej).   Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2193 ze zm.), wprowadzającymi regulacje intertemporalne.   Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.). Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach (art. 47 § 1 ww. ustawy) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 54 § 1a ww. ustawy), w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy). W przypadku wnoszenia skargi w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego i stanu epidemii jako najwłaściwszy proponuje się kontakt z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego ePUAP. W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ww. ustawy).   Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.