0112-KDIL1-3.4012.445.2021.2.MR

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA   Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 30 września 2021 r. (data wpływu 30 września 2021 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie niepodlegania opodatkowaniu czynności wniesienia wkładu rzeczowego w postaci know-how do Spółki kapitałowej – jest nieprawidłowe.   UZASADNIENIE   W dniu 30 września 2021 r. wpłynął do tutejszego organu ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie niepodlegania opodatkowaniu czynności wniesienia wkładu rzeczowego w postaci know-how do Spółki kapitałowej.   We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe.   Wnioskodawca wraz z małżonką są osobami fizycznymi nieprowadzącymi działalności gospodarczej, zamieszkałymi na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Wnioskodawca wraz z żoną zamierzają objąć część kapitału zakładowego Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością A, posiadającej numer NIP xxx i zarejestrowanej w Krajowym Rejestrze Przedsiębiorców pod numerem xxx (łącznie 10.000 nowych udziałów o łącznej wartości nominalnej (...) zł), w której Wnioskodawca wraz z małżonką są już udziałowcami. Stan obecny udziałów w kapitale zakładowym Spółki A Sp. z o.o.: Wnioskodawca: 50 udziałów o wartości (...) zł, żona Wnioskodawcy: 50 udziałów o wartości (...) zł. Stan po objęciu nowych udziałów: Wnioskodawca: 5050 udziałów o wartości (...) zł, żona Wnioskodawcy: 5050 udziałów o wartości (...) zł.   Udziały zostaną pokryte wkładem niepieniężnym – know-how w postaci dokumentacji związanej z opracowaniem nowych technologii bazujących na lokalizacji radiowej i wizyjnej, system wsparcia pracowników realizujących procesy manualnego montażu, w których poprawność wykonania ma istotne znaczenie dla bezpieczeństwa użytkowania końcowych produktów. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością A jest producentem urządzeń przemysłowych na indywidualne zamówienie. Podstawowa działalność zawiera się w zakresie kodu nr 28.99.Z – produkcja pozostałych maszyn specjalnego przeznaczenia, gdzie indziej niesklasyfikowana. Know-how, które Wnioskodawca wraz z żoną chcą wnieść do Spółki stanowi komercjalizowaną własność intelektualną wymienioną w art. 5a pkt 34c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, to jest równowartość udokumentowanej wiedzy (informacji) nadającej się do wykorzystania w działalności przemysłowej, naukowej lub handlowej (know-how), ponieważ: a)    opracowane przez Wnioskodawcę i jego żonę know-how jest podstawą założeń do prac badawczych i rozwojowych, którą Spółka zamierza prowadzić oraz pod którą Spółka zamierza pozyskać dofinansowanie, oraz której efekty, przy jej wykorzystaniu, pozwolą na komercjalizację technologii i zwiększenie uzyskiwanych przychodów w przyszłości; b)    bezsprzecznym i dobitnym dowodem na rzeczywistą i wymierną wartość i przydatność gospodarczą opracowanego przez Wnioskodawcę wraz z małżonką know-how jest zapotrzebowanie rynkowe widoczne podczas rozmów przy projektowaniu systemów na indywidulane zamówienia oraz zamiar pozyskania dofinansowania przez spółkę w ramach szybkiej ścieżki z (…) na prace badawczo-rozwojowe, zmierzające do stosowania wyników prac w realizowanych projektach; c)    opracowany know-how spełnia warunki formalne niezbędne do uznania, że jest komercjalizowaną własnością intelektualną.   Zdaniem Wnioskodawcy know-how posiada wyżej wspomniane cechy, gdyż: a)    dotyczy unikatowego i nowatorskiego konceptu, który w czasie opracowywania know-how nie funkcjonował na rynku; b)    określa najistotniejsze założenia konceptu biznesowego niezbędne do jego implementacji; c)    został zapisany w formie dokumentu, który przechowywany był w sposób uniemożliwiający osobom postronnym zapoznanie się z jego treścią.   Z uwagi, że Wnioskodawca wspólnie z małżonką będzie wnosić know-how do Spółki kapitałowej, stanie się podmiotem komercjalizującym, zgodnie z brzmieniem art. 5a pkt 35 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Wnioskodawca wraz z żoną ma pełne prawo do wytworzonego know-how, w tym prawo do dysponowania nim i do jego zbycia.   Know-how nie może być zakwalifikowany jako przedsiębiorstwo lub jego zorganizowana część w rozumieniu ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1128 ze zm.). Dokumentacja know-how została przygotowana przez Wnioskodawcę i jego żonę osobiście. Wnioskodawca wraz z żoną nie posiadają udokumentowanych kosztów wytworzenia know-how. W momencie wniesienia know-how do Spółki Unitem Wnioskodawca wraz z żoną utracą uprawnienia związane z tym substratem na rzecz Spółki.   Wartość know-how została ustalona w oparciu o prognozę oczekiwanych zysków z wdrożenia po ukończeniu prac badawczo-rozwojowych.   W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie (oznaczone we wniosku nr 2).   Czy wniesienie wkładu rzeczowego, przez osobę fizyczną nieprowadzącą działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy o VAT, w postaci know-how do Spółki kapitałowej nie podlega przedmiotowo podatkowi od towarów i usług w stosunku do tej czynności?   Zdaniem Wnioskodawcy, wnoszone aportem know-how należy do Jego prywatnego majątku. Zgodnie z art. 15 ustawy o VAT podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. W związku z powyższym Wnioskodawca uważa, że poza zakresem ustawy o podatku od towarów i usług pozostaje aport wnoszony przez osobę fizyczną nieprowadzącą działalności gospodarczej.   W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest nieprawidłowe.   Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2021 r., poz. 685, ze zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają: 1)      odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju; 2)      eksport towarów; 3)      import towarów na terytorium kraju; 4)      wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju; 5)      wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.   Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).   Zgodnie z art. 2 pkt 6 ustawy, przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.   Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7.   Przyjęcie podziału na dostawę towaru oraz świadczenie usług oznacza w praktyce, że wolą ustawodawcy było określenie maksymalnie szeroko przedmiotu opodatkowania podatkiem od towarów i usług, jeżeli nawet wykazane zostałoby w konkretnym przypadku, że nie występuje dostawa towarów, to i tak z reguły należy opodatkować czynność kwalifikowaną wówczas jako świadczenie usług.   Głównym celem wprowadzenia takiej konstrukcji jest zagwarantowanie, aby każda transakcja, która nie mogłaby zostać uznana za dostawę towarów była opodatkowana jako świadczenie usług, za wyjątkiem tych transakcji, które zostały wyłączone lub zwolnione z opodatkowania.   Aby uznać dane świadczenie za odpłatne świadczenie, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno zostać wypłacone wynagrodzenie. Musi istnieć bezpośredni związek pomiędzy świadczoną usługą i przekazanym za nią wynagrodzeniem. Oznacza to, że z danego stosunku prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać wyraźna, bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę. O dokonanej czynności za wynagrodzeniem można mówić zatem w sytuacji, gdy istnieje ścisły związek pomiędzy wykonanymi czynnościami i wysokością otrzymanego wynagrodzenia, oparty na relacjach cywilnoprawnych pomiędzy podmiotami, wynagrodzenie może być wyrażone w pieniądzu, związek, o którym mowa powyżej ma charakter bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można było powiedzieć, że odpłatność następuje za dane świadczenie.   Przedmiotem wkładu niepieniężnego może być wszystko, co nie będąc pieniądzem, przedstawia jakąkolwiek wartość ekonomiczną mogącą się składać na kapitał zakładowy. Za aport uważa się wkład niepieniężny wniesiony do spółki kapitałowej, w postaci wartości niematerialnych (praw) lub rzeczy. Wniesienie wkładu wiąże się z przeniesieniem na spółkę wszelkich praw do przedmiotu wkładu, a więc także prawa własności, jeżeli przysługuje ono wspólnikowi.   Ustawa o podatku od towarów i usług nie definiuje pojęcia know-how, dlatego też należy powołać się na określenie zawarte w przepisach ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1128 ze zm.). Ustawa wskazuje pośrednio, że „know-how” dotyczy informacji związanych ze zdobytym doświadczeniem w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej. Termin know-how oznacza zdolność, wiedzę lub umiejętność uzyskania określonego rezultatu lub prowadzenia jakiejś działalności. Know-how składa się z wiadomości i doświadczeń o charakterze technicznym, administracyjnym, finansowym albo innego rodzaju, nadających się do stosowania w pracy przedsiębiorstwa lub do wykonywania zawodu. Pojęcie know-how obejmuje doświadczenia o charakterze technicznym i techniczno-organizacyjnym oraz doświadczenia o charakterze organizacyjnym, finansowym i handlowym przydatne do prowadzenia przedsiębiorstwa, które nie są związane z cyklem produkcyjnym.   Z szerokiej definicji know-how można zatem wyodrębnić kategorię know-how technicznego oraz know-how nietechnicznego, obejmującego wiedzę organizacyjną lub handlową przydatną nie tylko w procesie produkcji. Know-how techniczne jest pojęciem zbliżonym do projektów wynalazczych. Należą tu wszelkie kategorie rozwiązań technicznych, łącznie z wynalazkami, którym przysługuje zdolność patentowa. Za przedmiot know-how można uznawać również doświadczenia techniczno-organizacyjne, dotyczące wynalazków i wzorów użytkowych, jeżeli ze względu na brak którejkolwiek przesłanki zdolności patentowej albo zdolności rejestracyjnej nie są ani wynalazkami, ani wzorami użytkowymi, ani projektami racjonalizatorskimi w rozumieniu przepisów o prawie własności przemysłowej, a przedstawiają jednak znaczną wartość ekonomiczną i użyteczną. Przedmiotem know-how nietechnicznego są z kolei informacje o charakterze organizacyjnym, finansowym lub handlowym przydatne do prowadzenia przedsiębiorstwa (np. projekty, informacje usprawniające organizację i zbyt w handlu). Know-how jest zbywalne i może być udostępniane na podstawie umów upoważniających do korzystania, np. z poufnych projektów wynalazczych – umów licencji know-how oraz umów przenoszących know-how. Zaś rozumiane jako pewien zakres wiedzy i doświadczeń może być także przedmiotem umowy sprzedaży.   W literaturze przedmiotu pod pojęciem know-how rozumie się określoną wiedzę techniczną oraz technologiczną o poufnym charakterze, w dziedzinie przemysłowej, handlowej, naukowej lub organizacyjnej, przy czym prawa do korzystania z tej wiedzy mogą być przedmiotem obrotu (zob. R. Pęk w: S. Babiarz, L. Błystak, B. Deuter, A. Gomułowicz, R. Pęk, K. Winiarski, Podatek dochodowy od osób prawnych. Komentarz 2009, s. 737.).   Prawa majątkowe w rodzaju know-how, które mogą być przenoszone na inne osoby, mają zdolność aportową, a więc mogą być przedmiotem wkładu. Zatem wnoszenie aportu w postaci know-how jest czynnością opodatkowaną podatkiem od towarów i usług jako odpłatne świadczenie usług, zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy, na zasadach ogólnych.   Jednakże samo stwierdzenie, że podmiot dokonuje czynności podlegających opodatkowaniu nie jest wystarczającą przesłanką, aby daną czynność opodatkować podatkiem od towarów i usług. Istotne jest, aby podmiot działał w charakterze podatnika, a więc osoby prowadzącej działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.   Pojęcie „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług, zostały określone w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług. Podatnikami – wg zapisu art. 15 ust. 1 ustawy – są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel i rezultat takiej działalności.   Natomiast działalność gospodarcza – zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy – obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.   Z powyższej definicji wynika w pierwszej kolejności, że dotyczy ona podmiotów, które zajmują się działalnością w sposób profesjonalny. Świadczy o tym użycie między innymi takich sformułowań jak: producent, czyli ten kto produkuje jakieś dobra materialne; handlowiec, tj. osoba zajmująca się handlem, tj. działalnością polegającą na nabywaniu jakiś dóbr, usług, walorów, w celu sprzedaży, wynajmowania, ich odstępowania za jakąś cenę; usługodawca – podmiot świadczący usługi, tj. działalność mającą na celu zaspokojenie wielorakich ludzkich potrzeb, mający odpowiednie kwalifikacje i dysponujący odpowiednim sprzętem, lokalem itp. Są to osoby, które mają zamiar stałego prowadzenia określonej działalności. Działają w sposób powtarzalny, wielokrotny czyli częstotliwy.   Powołane przepisy stanowią implementację art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347, s. 1, z późn. zm.), zgodnie z którym „podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel, czy też rezultaty takiej działalności. „Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w szczególności wykorzystywanie w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.   Jednocześnie w art. 12 ust. 1 lit. b) powołanej Dyrektywy wskazano, że państwa członkowskie mogą uznać za podatnika każdego, kto okazjonalnie dokonuje transakcji związanej z działalnością, o której mowa w art. 9 ust. 1 akapit drugi, w szczególności dostawy terenu budowlanego. „Teren budowlany” to każdy grunt nieuzbrojony lub uzbrojony, uznawany za teren budowlany przez państwa członkowskie (art. 12 ust. 3 Dyrektywy 2006/112/WE).   Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” te wszystkie podmioty, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym.   W orzecznictwie TSUE wskazuje się, że działalność gospodarczą stanowią również czynności, w wyniku których poczyniono nakłady na poczet jej prowadzenia, mimo że działalności tej nie rozpoczęto. Z orzecznictwa TSUE wynika, że sam zamiar prowadzenia działalności gospodarczej, potwierdzony obiektywnymi dowodami przesądza o potrzebie traktowania danego podmiotu jako podatnika VAT nawet wtedy, gdy organ skarbowy wie, że przewidywana działalność gospodarcza, która miała prowadzić do transakcji opodatkowanych, nie zostanie zrealizowana (zob. orzeczenie w sprawie C-400/98 pomiędzy Finanzamt Goslar a Brigitte Breitsohl).   Prawo wspólnotowe wskazuje zatem, że podatnikiem podatku od towarów i usług może być każda osoba, która okazjonalnie dokonuje czynności opodatkowanych, przy czym czynności te winny być związane z działalnością zdefiniowaną jako działalność gospodarcza, tj. wszelką działalnością producentów, handlowców i osób świadczących usługi, włącznie z górnictwem i działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w szczególności wykorzystywanie majątku rzeczowego i wartości niematerialnych w celu uzyskiwania z tego tytułu dochodu.   Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 lutego 2012 r., sygn. akt I FSK 704/11, w którym Sąd stwierdził: „(...) zgodnie ze wskazanym art. 15 ust. 2 zdanie drugie ustawy o VAT, »działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu (...) wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych«. Tym samym to nie szeroko rozumiane okoliczności nabycia know-how (towarzyszący mu zamiar), a późniejsze wykorzystanie tej wiedzy ma kluczowe znaczenie dla kwalifikacji normatywnej czynności z nią związanych jako działalności gospodarczej, czego strona nie dostrzega, niejako utożsamiając przesłanki określone w zdaniu pierwszym i drugim ww. przepisu (...). Oceniając natomiast spełnienie ww. przesłanki »wykorzystywania (...) wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych«, przez wniesienie aportu w postaci know-how do spółki komandytowej (przez komandytariusza), uznać należy, że nie nasuwa ono zastrzeżeń. Przy tym w zasadzie nie budzi wątpliwości żadnej ze stron zarobkowy cel ww. działania; jest on w stanie faktycznym sprawy oczywisty, bowiem w zamian za wniesiony aport komandytariusz nabywa udział w spółce, który uprawnia go do uczestniczenia w zysku spółki (art. 123 § 1 Kodeksu spółek handlowych). Spór koncentruje się natomiast wokół kwestii »ciągłości wykorzystywania« know-how. W tym zakresie wyjaśniono z kolei stronie w zaskarżonym wyroku, że nie można podzielić poglądu, iż ww. czynność (wniesienia aportem know-how do spółki komandytowej) ma skutek jednorazowy (s. 14 uzasadnienia) i jest to stanowisko (Sądu) zasługujące na aprobatę. Niewątpliwie bowiem mamy w tej sytuacji do czynienia z udostępnieniem ww. wiedzy (know-how) do działalności spółki; innymi słowy działalność ta opiera się m.in. na wykorzystywaniu tej wartości niematerialnej i prawnej. Stosownie też do powyższego, komandytariusz uzyskuje w sposób ciągły dochody z tytułu wykorzystywania know-how w działalności spółki, tj. co do zasady w każdym kolejnym roku obrotowym (art. 123 § 2 Kodeksu spółek handlowych). Z tych powodów nie można uwzględnić poglądu strony, że wniesienie ww. wkładu niepieniężnego do spółki należy traktować jako element zarządu majątkiem prywatnym wspólnika – komandytariusza (...). Twierdzeniu temu sprzeciwia się zarówno art. 8 ust. 1 pkt 1, jak i art. 15 ust. 2 zdanie drugie ustawy o VAT. Przepisy te nakazują bowiem traktować jako świadczenie usług podlegające opodatkowaniu przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, jeżeli następuje ono w ramach działalności gospodarczej, tj. ma charakter ciągły i zarobkowy. Nie budzi zaś wątpliwości w niniejszej sprawie, że wskazane przesłanki spełnia wniesienie aportem know-how do spółki komandytowej (...)”.   Z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca wraz z małżonką (osoby fizyczne nieprowadzące działalności gospodarczej) zamierzają objąć część kapitału zakładowego Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością A (łącznie 10.000 nowych udziałów o łącznej wartości nominalnej (...) zł), w której są już udziałowcami. Udziały zostaną pokryte wkładem niepieniężnym – know-how w postaci dokumentacji związanej z opracowaniem nowych technologii bazujących na lokalizacji radiowej i wizyjnej, system wsparcia pracowników realizujących procesy manualnego montażu, w których poprawność wykonania ma istotne znaczenie dla bezpieczeństwa użytkowania końcowych produktów. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Unitem jest producentem urządzeń przemysłowych na indywidualne zamówienie. Know-how, które Wnioskodawca wraz z żoną chcą wnieść do Spółki stanowi komercjalizowaną własność intelektualną wymienioną w art. 5a pkt 34c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, to jest równowartość udokumentowanej wiedzy (informacji) nadającej się do wykorzystania w działalności przemysłowej, naukowej lub handlowej (know-how), ponieważ: a)    opracowane przez Wnioskodawcę i jego żonę know-how jest podstawą założeń do prac badawczych i rozwojowych, którą Spółka zamierza prowadzić oraz pod którą Spółka zamierza pozyskać dofinansowanie oraz której efekty, przy jej wykorzystaniu, pozwolą na komercjalizację technologii i zwiększenie uzyskiwanych przychodów w przyszłości; b)    bezsprzecznym i dobitnym dowodem na rzeczywistą i wymierną wartość i przydatność gospodarczą opracowanego przez Wnioskodawcę i jego żonę know-how jest zapotrzebowanie rynkowe widoczne podczas rozmów przy projektowaniu systemów na indywidulane zamówienia oraz zamiar pozyskania dofinansowania przez spółkę w ramach szybkiej ścieżki z (…) na prace badawczo-rozwojowe zmierzające do stosowania wyników prac w realizowanych projektach; c)    opracowany know-how spełnia warunki formalne niezbędne do uznania, że jest komercjalizowaną własnością intelektualną. Wnioskodawca wskazał także, że przedmiotowy know-how posiada wyżej wspomniane cechy, gdyż: a)    dotyczy unikatowego i nowatorskiego konceptu, który w czasie opracowywania know-how nie funkcjonował na rynku; b)    określa najistotniejsze założenia konceptu biznesowego niezbędne do jego implementacji; c)    został zapisany w formie dokumentu, który przechowywany był w sposób uniemożliwiający osobom postronnym zapoznanie się z jego treścią. Wnioskodawca wraz z żoną ma pełne prawo do wytworzonego know-how, w tym prawo do dysponowania nim i do jego zbycia. Know-how nie może być zakwalifikowany jako przedsiębiorstwo lub jego zorganizowana część w rozumieniu ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1128, z późn. zm.). Dokumentacja know-how została przygotowana przez Wnioskodawcę i jego żonę osobiście. Wnioskodawca wraz z żoną nie posiadają udokumentowanych kosztów wytworzenia know-how. W momencie wniesienia know-how do Spółki A Wnioskodawca wraz z żoną utracą uprawnienia związane z tym substratem na rzecz Spółki. Ponadto, wartość know-how została ustalona w oparciu o prognozę oczekiwanych zysków z wdrożenia po ukończeniu prac badawczo-rozwojowych.   Mając na uwadze opis sprawy w kontekście powołanych przepisów, należy stwierdzić, że Wnioskodawca (udziałowiec Spółki) pozyskując konkretną wiedzę, doświadczenie w postaci opisanego we wniosku know-how nie działał w celu zaspokojenia potrzeb osobistych. Jak bowiem wynika z wniosku, know-how, które Wnioskodawca wraz z żoną chcą wnieść do Spółki w zamian za objęcie udziałów w tej Spółce, stanowi komercjalizowaną własność intelektualną, tj. równowartość udokumentowanej wiedzy (informacji) nadającej się do wykorzystania w działalności przemysłowej, naukowej lub handlowej. Ponadto, Wnioskodawca wskazał, że opracowane przez Niego i jego żonę know-how jest podstawą założeń do prac badawczych i rozwojowych, którą Spółka zamierza prowadzić oraz pod którą Spółka zamierza pozyskać dofinansowanie, oraz której efekty, przy jej wykorzystaniu, pozwolą na komercjalizację technologii i zwiększenie uzyskiwanych przychodów w przyszłości.   Zatem, w przypadku wniesienia aportem know-how przez udziałowca (Wnioskodawcę) do Spółki kapitałowej w zamian za objęcie udziałów w tej Spółce, czynność tę należy uznać – zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy – jako działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a Wnioskodawcę za podatnika podatku od towarów i usług. W związku z powyższym czynność wniesienia aportem know-how przez Wnioskodawcę do Spółki będzie odpłatnym świadczeniem usług podlegającym opodatkowaniu.   W związku z powyższym, wniesienie wkładu rzeczowego przez Wnioskodawcę – osobę fizyczną nieprowadzącą działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług, w postaci know-how do Spółki kapitałowej, będzie podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.   Tym samym, stanowisko Wnioskodawcy jest nieprawidłowe.   Tutejszy organ wskazuje, że niniejsza interpretacja rozstrzyga jedynie w zakresie podatku od towarów i usług natomiast w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych zostanie wydane odrębne rozstrzygniecie.   Należy zauważyć, że zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.   Ponadto, tutejszy organ zaznacza, że stosownie do art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek Zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Zatem należy zaznaczyć, że niniejsza interpretacja nie wywiera skutków prawnych dla małżonki Wnioskodawcy.   Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.   Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej: 1) z zastosowaniem art. 119a; 2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej). Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2193 ze zm.), wprowadzającymi regulacje intertemporalne.   Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.). Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach (art. 47 § 1 ww. ustawy) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 54 § 1a ww. ustawy), w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy). W przypadku wnoszenia skargi w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego i stanu epidemii jako najwłaściwszy proponuje się kontakt z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego ePUAP. W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ww. ustawy).   Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.