0112-KDIL1-3.4012.643.2025.3.ŁW

Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe Szanowny Panie, stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest nieprawidłowe. Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej 14 sierpnia 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 8 sierpnia 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku od towarów i usług w zakresie ustalenia, czy w związku z planowaną sprzedażą działki nr A, będzie Pan występował w charakterze czynnego podatnika VAT. Uzupełnił go Pan pismem z 5 września 2025 r. (wpływ do Krajowej Informacji Skarbowej 12 września 2025 r.) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca: Opis zdarzenia przyszłego Wnioskodawca zamierza sprzedać niezabudowaną działkę budowlaną o numerze A o powierzchni (…) ha (dalej: „działkę”) powstałą w dniu 22 lipca 2025 r. na podstawie decyzji Burmistrza o podziale nieruchomości nr (…). Na mocy decyzji działka została wydzielona z działki o numerze B (księga wieczysta (…)). Wnioskodawca od kilkunastu lat prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą, z tego tytułu od 3 lipca 2014 r. jest czynnym podatnikiem VAT. Wnioskodawca nie zajmuje się zawodowo sprzedażą nieruchomości. Przedmiotową działkę Wnioskodawca nabył do majątku osobistego w dniu 19 lipca 2006 r. finansując zakup w większości kredytem bankowym. W dniu nabycia działka była klasyfikowana jako grunty orne. Podczas nabycia grunt nie podlegał opodatkowaniu podatkiem VAT oraz Wnioskodawca nie miał prawa do odliczenia podatku VAT. Od dnia nabycia działka nie była wykorzystywana w działalności gospodarczej i stanowiła łąkę. Obecnie Wnioskodawca posiada żonę, z którą łączy Go wspólnota majątkowa. Przedmiotowa działka należy do Jego majątku osobistego. W roku 2024 do Wnioskodawcy odezwał się potencjalny inwestor, który zaoferował wynajęcie (…) metrów kw. działki celem budowy masztu nadawczego. Po podpisaniu umowy, dzierżawa doszła do skutku i budowa masztu rozpoczęła się w 2024 r. i trwa do dzisiaj. Od dnia podpisania umowy Wnioskodawca otrzymuje co miesiąc dzierżawę w wysokości (…) zł (przelewem na konto bankowe). Przychód klasyfikuje jako najem prywatny i odprowadza 8,5% zryczałtowanego podatku. Na początku 2025 r. dzierżawca poinformował Wnioskodawcę, że nie widzi możliwości dalszej dzierżawy gruntu i zaproponował jego odkupienie. Wnioskodawca postanowił propozycję przyjąć i sprzedać działkę. W celu dokonania sprzedaży Wnioskodawca rozpoczął procedurę wydzielenia działki pod sprzedaż i w dniu 15 kwietnia 2025 r. złożył w urzędzie miasta wniosek o wszczęcie postępowania dotyczącego podziału działki nr B. Podziału działki dokonał na własną rękę korzystając z pomocy profesjonalisty posiadającego odpowiednie uprawnienia. Obecnie Wnioskodawca jest w posiadaniu działek o numerach A oraz C. Wnioskodawca nie występował o wydanie zgody na wybudowanie przyłączy mediów. Wnioskodawca nie występował we własnym zakresie o miejscowy plan zagospodarowania terenu. Dla działki obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego i jest w nim oznaczona jako Ba (tereny przemysłowe). Wnioskodawca nie szukał nabywców dla działki, wskazany nabywca zgłosił się sam. Wnioskodawca nie podejmował i nie będzie podejmował żadnych działań wymagających zaangażowania własnych środków finansowych zmierzających do podniesienia wartość ww. działki (z wyjątkiem kosztów związanych z wydzieleniem). Wnioskodawca nie podejmował ani nie będzie podejmował aktywnych działań marketingowych w celu sprzedaży ww. działki. Wnioskodawca posiada inne działki, jednak nie planuje ich sprzedać w przyszłości. Doprecyzowanie opisu sprawy I. W zakresie uzupełnienia opisu: 1.  Działkę nr A nabył Pan prywatnie do majątku osobistego, by w przyszłości wybudować tam prywatny dom mieszkalny – zakup nie był związany z działalnością gospodarczą. 2.  Działka nr A nigdy nie była powiązana z prowadzoną działalnością, nigdy też nie była na niej prowadzona działalność gospodarcza. 3.  Została zawarta umowa rezerwacyjna z potencjalnym nabywcą. a)  umowa zobowiązuje Pana do przedstawienia:                  i.       zaświadczenia, że działka nie jest objęta uproszczonym planem urządzania lasu (Starostwo),                 ii.       wypisu i wyrysu z EGIB (ewidencja gruntów i budynków) (Starostwo),                iii.       zaświadczenia o rewitalizacji (Gmina/Urząd miasta),                iv.       zaświadczenia o przeznaczeniu w MPZP (miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego) (Gmina/Urząd miasta),                 v.       zaświadczenia o niezaleganiu w podatkach (Gmina/Urząd miasta),                vi.       aktu własności nieruchomości, b)  w umowie zastrzeżono, że kupujący ponosi koszty aktu notarialnego oraz koszy podziału nieruchomości oraz że sprzedający zapewni służebność dojazdu. Poza tym nie przewidziano żadnych szczególnych postanowień, 4.  Nie udzielił Pan pełnomocnictwa osobie trzeciej, działa Pan we własnym imieniu. 5.  Kupujący poniósł wszystkie czynności na własny koszt. 6.  Dokonał Pan wcześniej sprzedaży następujących nieruchomości: a)  w 2003 roku kupił Pan mieszkanie w bloku na rynku wtórnym. Kupione zostało przy wsparciu kredytu hipotecznego. Kupione w celach mieszkaniowych mieszkanie zostało sprzedane w 2007 r., b)  za uzyskane środki oraz wspierając się kredytem hipotecznym w 2007 r. zakupił Pan mały dom do remontu. Dom został kupiony w celach zaspokojenia Pana potrzeb mieszkaniowych, c)  w 2012 r. sprzedał Pan dom, a uzyskane środki ze sprzedaży wraz ze wsparciem kredytu hipotecznego przeznaczył Pan na zakup większego domu do remontu w celu zaspokojenia Pana potrzeb mieszkaniowych. W tym domu mieszka Pan do dziś wraz z rodziną. Wszystkie te zakupy nieruchomości miały charakter prywatny, były wykorzystywane w celach mieszkaniowych, a wynikały z założenia rodziny i jej powiększania. 7.  Nie planuje Pan zakupu nieruchomości w celu ich dalszej odsprzedaży. II.  W zakresie doprecyzowania opisu sprawy: 1.  Przed wynajęciem wspomnianemu inwestorowi działka była nieużytkiem rolnym, leżała odłogiem, nie była wykorzystywana w żaden sposób. 2.  Działka nie była wykorzystywana przez Pana na cele działalności rolniczej. 3.  Od czasu kiedy nabył Pan działkę nigdy nic na niej nie było uprawiane. 4.  Działka nie była w żaden sposób wykorzystywana – leżała odłogiem. 5.  Z potencjalnym nabywcą została zawarta umowa rezerwacyjna: a)  w ramach ww. umowy nie planuje Pan udzielać jakichkolwiek pełnomocnictw ani korzystać z pośrednika, b)  kupujący wynajmując fragment nieruchomości zrobił przyłącze elektryczne na własny koszt oraz na własne potrzeby. Nic Panu nie wiadomo, by kupujący po nabyciu miał zamiar inwestować w infrastrukturę – to tylko (…) m2 i całość zajmuje wieża, c)  poza przyłączem oraz masztem nic Panu nie wiadomo o poniesionych przez inwestora nakładach. Pytanie (oznaczone we wniosku nr 1) Czy w związku z planowaną sprzedażą działki przedstawionej we wniosku (działka nr A), Wnioskodawca będzie występował w charakterze czynnego podatnika VAT? Pana stanowisko w sprawie (w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 1) Zdaniem Wnioskodawcy, w tej transakcji Wnioskodawca nie będzie występował w charakterze podatnika w myśl ustawy o VAT (art. 15 ustawy o VAT), a co za tym idzie, czynność ta nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT. Zdaniem Wnioskodawcy, grunt ten został nabyty do Jego majątku prywatnego i przez ok. 20 lat był niewykorzystywany (leżał odłogiem). Pomimo, że Wnioskodawca jest czynnym podatnikiem VAT w swoim przedsiębiorstwie, fakt ten nie przesądza o konieczności opodatkowania transakcji sprzedaży majątku osobistego. Nie można też uznać, że czynności wykonane przez Wnioskodawcę prowadzące do wydzielenia działki i jej najem (w charakterze najmu prywatnego) spowodowały, że transakcja sprzedaży będzie miała charakter działalności gospodarczej. Ocena stanowiska Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe. Uzasadnienie interpretacji indywidualnej Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”: Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Na mocy art. 7 ust. 1 ustawy: Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…). W myśl art. 2 pkt 6 ustawy: Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii. Stosownie do art. 2 pkt 22 ustawy: Przez sprzedaż rozumie się odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów. Zatem, grunty spełniają definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a ich sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju. Należy zaznaczyć, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana czynność podlegała opodatkowaniu tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług. Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług, zostały określone w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy. W świetle art. 15 ust. 1 ustawy: Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. W rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy: Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności, konieczne jest, aby czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie działał jako podatnik. Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Ponadto, działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku należy rozumieć takie wykorzystywanie majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania. Zatem, czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności gospodarczej. Analizując powyższe przepisy stwierdzić należy, że dostawa towarów podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy, mamy do czynienia z podatnikiem podatku od towarów i usług jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy. Na podstawie art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11 grudnia 2006 str. 1 ze zm.), zwanej dalej „Dyrektywą 2006/112/WE Rady”: „Podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej działalności. „Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w szczególności wykorzystywanie w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu. Jednocześnie w art. 12 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady wskazano, że: Państwa członkowskie mogą uznać za podatnika każdego, kto okazjonalnie dokonuje transakcji związanej z działalnością, o której mowa w art. 9 ust. 1 akapit drugi, w szczególności jednej z następujących transakcji: 1)    dostawa budynku lub części budynku oraz związanego z nim gruntu, przed pierwszym zasiedleniem; 2)    dostawa terenu budowlanego. W myśl art. 12 ust. 3 Dyrektywy 2006/112/WE Rady: Do celów ust. 1 lit. b) „teren budowlany” oznacza każdy grunt nieuzbrojony lub uzbrojony, uznawany za teren budowlany przez państwa członkowskie. Na podstawie art. 2 ust. 1 lit. a) Dyrektywy 2006/112/WE Rady: Opodatkowaniu VAT podlega odpłatna dostawa towarów na terytorium państwa członkowskiego przez podatnika działającego w takim charakterze. Z przytoczonych regulacji prawa wspólnotowego wynika, że podatnikiem podatku od towarów i usług może być każda osoba, która okazjonalnie dokonuje czynności opodatkowanych, przy czym czynności te winny być związane z działalnością zdefiniowaną jako działalność gospodarcza, tj. wszelką działalnością producentów, handlowców i osób świadczących usługi, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług w świetle powyższych przepisów jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie: po pierwsze dana czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, po drugie – czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług. Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej ani też nie został wykorzystany w trakcie jego posiadania na cele działalności gospodarczej. W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego. Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności. Przyjęcie, że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika prowadzącego działalność gospodarczą wymaga ustalenia, czy jego działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną). Przejawem zaś takiej aktywności określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną może być np.: nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym, na tego rodzaju aktywność „gospodarczą” wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich. Zatem, w kwestii podlegania opodatkowaniu sprzedaży przedmiotowej działki, istotne jest, czy w celu dokonania jej sprzedaży podjął Pan aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta, handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Skutkowałoby to koniecznością uznania Pana za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług. Zwykłe nabycie lub sprzedaż rzeczy nie stanowi wykorzystywania w sposób ciągły majątku rzeczowego w celu uzyskania z tego tytułu dochodu w rozumieniu art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady (a tym samym art. 15 ust. 2 ustawy) jako, że jedynym przychodem z takich transakcji może być ewentualny zysk ze sprzedaży tej rzeczy. Dodatkowo należy wskazać, że działalność gospodarcza powinna cechować się stałością, powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym obrotem gospodarczym. Nie jest natomiast działalnością handlową, a zatem i gospodarczą, sprzedaż majątku prywatnego, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, czy też prowadzenia działalności, ani też w trakcie posiadania nie został wykorzystany do działalności gospodarczej. Z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10) wynika, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Podobnie – zdaniem Trybunału – okoliczność, że przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej. Całość powyższych elementów może bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego. Co istotne – jak wskazał TSUE – dla uznania, że czynność sprzedaży działek następuje poza działalnością gospodarczą nie ma znaczenia fakt, że podmiot dokonujący dostawy jest „rolnikiem ryczałtowym”. Trybunał nie uznał za podatnika VAT w rozumieniu prawa UE osoby fizycznej dokonującej sprzedaży gruntu, która prowadziła działalność rolniczą na tym gruncie nabytym ze zwolnieniem od podatku od wartości dodanej i przekształconym wskutek zmiany planu zagospodarowania przestrzennego niezależnej od woli tej osoby w grunt przeznaczony pod zabudowę, jeżeli nie wykonywała ona dodatkowych czynności (oprócz podziału) w związku z tą sprzedażą. Inaczej jest natomiast – wyjaśnił Trybunał – w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy. Zatem za podatnika należy uznać osobę, która w celu dokonania sprzedaży gruntów angażuje podobne środki wykazując aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego zarządu majątkiem prywatnym. Chodzi tu przykładowo o nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług developerskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej przykładowo przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich. Jak wyjaśniono wyżej – odwołując się zarówno do treści przepisów ustawy, jak i stanowiska judykatury – w przypadku osób fizycznych, które dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej, należy szczególnie wnikliwie przeanalizować okoliczności, w jakich będzie realizowana transakcja. Co do zasady bowiem osoby fizyczne, które dokonują transakcji w ramach zarządu majątkiem prywatnym, wykluczone są z grona podatników VAT. W tym miejscu należy podkreślić, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę, będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych. Ze wskazanych powyżej orzeczeń wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania nieruchomości w ramach majątku prywatnego. Z opisu sprawy wynika, że zamierza Pan sprzedać niezabudowaną działkę budowlaną o nr A o powierzchni (…) ha powstałą w dniu 22 lipca 2025 r. na podstawie decyzji Burmistrza o podziale nieruchomości. Na mocy decyzji działka została wydzielona z działki o nr B. Od kilkunastu lat prowadzi Pan jednoosobową działalność gospodarczą, z tego tytułu od 3 lipca 2014 r. jest Pan czynnym podatnikiem VAT. Nie zajmuje się Pan zawodowo sprzedażą nieruchomości. Przedmiotową działkę nabył Pan do majątku osobistego w dniu 19 lipca 2006 r. finansując zakup w większości kredytem bankowym. W dniu nabycia działka była klasyfikowana jako grunty orne. Podczas nabycia grunt nie podlegał opodatkowaniu podatkiem VAT oraz nie miał Pan prawa do odliczenia podatku VAT. Od dnia nabycia działka nie była wykorzystywana w działalności gospodarczej i stanowiła łąkę. Obecnie posiada Pan żonę, z którą łączy Pana wspólnota majątkowa. Przedmiotowa działka należy do Pana majątku osobistego. W roku 2024 odezwał się do Pana potencjalny inwestor, który zaoferował wynajęcie (…) m2 działki celem budowy masztu nadawczego. Po podpisaniu umowy, dzierżawa doszła do skutku i budowa masztu rozpoczęła się w 2024 r. i trwa do dzisiaj. Od dnia podpisania umowy otrzymuje Pan co miesiąc dzierżawę w wysokości (…) zł (przelewem na konto bankowe). Przychód klasyfikuje jako najem prywatny i odprowadza 8,5% zryczałtowanego podatku. Na początku 2025 r. dzierżawca poinformował Pana, że nie widzi możliwości dalszej dzierżawy gruntu i zaproponował jego odkupienie. Postanowił Pan propozycję przyjąć i sprzedać działkę. W celu dokonania sprzedaży rozpoczął Pan procedurę wydzielenia działki pod sprzedaż i w dniu 15 kwietnia 2025 r. złożył w urzędzie miasta wniosek o wszczęcie postępowania dotyczącego podziału działki nr B. Podziału działki dokonał Pan na własną rękę korzystając z pomocy profesjonalisty posiadającego odpowiednie uprawnienia. Obecnie jest Pan w posiadaniu działek o numerach A oraz C. Nie występował Pan o wydanie zgody na wybudowanie przyłączy mediów. Nie występował Pan we własnym zakresie o miejscowy plan zagospodarowania terenu. Dla działki obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego i jest w nim oznaczona jako Ba (tereny przemysłowe). Nie szukał Pan nabywców dla działki, wskazany nabywca zgłosił się sam. Nie podejmował Pan i nie będzie podejmował żadnych działań wymagających zaangażowania własnych środków finansowych zmierzających do podniesienia wartość ww. działki (z wyjątkiem kosztów związanych z wydzieleniem). Nie podejmował Pan ani nie będzie podejmował aktywnych działań marketingowych w celu sprzedaży ww. działki. Posiada Pan inne działki, jednak nie planuje ich sprzedać w przyszłości. Działkę nr A nabył Pan prywatnie do majątku osobistego, by w przyszłości wybudować tam prywatny dom mieszkalny – zakup nie był związany z działalnością gospodarczą. Działka nr A nigdy nie była powiązana z prowadzoną działalnością, nigdy też nie była na niej prowadzona działalność gospodarcza. Została zawarta umowa rezerwacyjna z potencjalnym nabywcą. Nie udzielił Pan pełnomocnictwa osobie trzeciej, działa Pan we własnym imieniu. Kupujący poniósł wszystkie czynności na własny koszt. Nie planuje Pan zakupu nieruchomości w celu ich dalszej odsprzedaży. Przed wynajęciem wspomnianemu inwestorowi działka była nieużytkiem rolnym, leżała odłogiem, nie była wykorzystywana w żaden sposób. Działka nie była wykorzystywana przez Pana na cele działalności rolniczej. Od czasu kiedy nabył Pan działkę nigdy nic na niej nie było uprawiane. Pana wątpliwości dotyczą wskazania, czy w związku z planowaną sprzedażą działki nr A, będzie Pan występował w charakterze czynnego podatnika VAT. Z przywołanych wyżej przepisów wynika, że dostawa towarów (w tym nieruchomości gruntowej) będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w sytuacji, gdy działaniom podmiotu dokonującego tej dostawy można przypisać znamiona prowadzenia działalności gospodarczej, co w efekcie przesądza o uzyskaniu przez niego statusu podatnika. Warto w tym miejscu zaznaczyć, że powyższe może mieć miejsce również w odniesieniu do czynności dokonanej jednorazowo. Dla uznania czynności za wykonywaną w ramach działalności gospodarczej nie ma bowiem znaczenia częstotliwość jej wykonywania, lecz zamiar, z jakim została zrealizowana i okoliczności, w jakich ją wykonano. Oznacza to, że w niniejszej sprawie należy przeanalizować całokształt działań, jakie Pan podjął w odniesieniu do działki będącej przedmiotem sprzedaży. W tym miejscu należy wskazać, że na mocy art. 693 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071): Przez umowę dzierżawy wydzierżawiający zobowiązuje się oddać dzierżawcy rzecz do używania i pobierania pożytków przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a dzierżawca zobowiązuje się płacić wydzierżawiającemu umówiony czynsz. Tak więc dzierżawa jest umową dwustronnie zobowiązującą i wzajemną – odpowiednikiem świadczenia wydzierżawiającego, polegającego na oddaniu rzeczy do używania i pobierania pożytków, jest świadczenie dzierżawcy, polegające na płaceniu umówionego czynszu. Umowa dzierżawy jest cywilnoprawną umową nakładającą na strony – zarówno wydzierżawiającego, jak i dzierżawcę – określone przepisami obowiązki. W kontekście niniejszej sprawy, należy zwrócić uwagę na treść zdania drugiego definicji pojęcia „działalność gospodarcza”, w której mówi się o wykorzystywaniu m.in. towarów w sposób ciągły do celów zarobkowych. Takie wykorzystywanie towarów ma miejsce poprzez oddanie ich w stosunki obligacyjne (najem, dzierżawa, leasing itp.). Istota umowy dzierżawy wskazuje, że na jej podstawie dochodzi do odpłatnego świadczenia usług przez właściciela na rzecz dzierżawcy. Dzierżawca za oddaną mu w dzierżawę rzecz płaci umówiony czynsz. Istnieje zatem bezpośredni związek między świadczoną usługą a przekazanym za nią wynagrodzeniem. Z treści przywołanego wyżej art. 8 ust. 1 ustawy wynika, że ustawodawca przyjął generalną zasadę, że usługami są wszelkie odpłatne świadczenia niebędące dostawą towarów. Stąd też stwierdzić należy, że definicja „świadczenia usług” ma charakter dopełniający definicję „dostawy towarów”. Jest ona wyrazem realizacji zasady powszechności opodatkowania podatkiem od towarów i usług transakcji wykonywanych przez podatników w ramach prowadzonej przez nich działalności gospodarczej. W konsekwencji, dzierżawa nieruchomości, w tym również dzierżawa gruntów przeznaczonych na cele rolnicze stanowi odpłatne świadczenie usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy i podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na mocy przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy. Tym samym wypełnia ona określoną w art. 15 ust. 2 ustawy definicję działalności gospodarczej, bez względu na to, czy dzierżawa jest prowadzona w ramach działalności gospodarczej, czy jako odrębne źródło przychodu w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych. W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 listopada 2012 r., sygn. akt I FSK 1805/11, wyrażono pogląd, że jeżeli działalność w zakresie dzierżawy gruntu cechuje się zarówno powtarzalnością, jak i długim okresem trwania, to grunt wykorzystywany jest w sposób ciągły dla celów zarobkowych, a właściciel prowadzi działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. NSA wskazał przy tym, że dla oceny, czy dana osoba prowadzi działalność gospodarczą w określonym zakresie nie ma znaczenia to, czy w tym zakresie zarejestrowała ona działalność czy też nie, nie ma też znaczenia jej subiektywne przekonanie w tym zakresie. Ponadto w wyroku NSA z dnia 22 kwietnia 2016 r., sygn. akt I FSK 1748/14, Sąd uznał, że Strona przy sprzedaży dzierżawionych gruntów będzie działała jako podatnik podatku od towarów i usług, bowiem planowana dostawa dotyczyła będzie mienia wykorzystywanego w prowadzonej działalności gospodarczej. Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że będąca przedmiotem wniosku działka nr A, której obszar został odpłatnie wydzierżawiony na podstawie podpisanej w 2024 r. umowy dzierżawy, de facto wykorzystywana była/jest przez Pana w działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy. Zatem, w przypadku sprzedaży działki nr A nie będzie Pan zbywać majątku osobistego, lecz majątek wykorzystywany w prowadzonej działalności gospodarczej. Jak zostało wskazane powyżej, majątek prywatny to majątek danej osoby fizycznej, który nie jest przez nią wykorzystywany dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej, a w całym okresie posiadania tego majątku osoba ta musi wykazywać zamiar wykorzystywania go w ramach majątku osobistego. Okoliczności te prowadzą do wniosku, że w całym okresie posiadania ww. nieruchomości nie wykazał Pan zamiaru wykorzystywania jej w ramach majątku osobistego dla zaspokojenia własnych potrzeb (np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych). Wydzierżawienie przez Pana obszaru działki nr A, którą zamierza Pan sprzedać, spowodowało, że utraciła ona charakter majątku prywatnego. Wykorzystywanie przez Pana w sposób ciągły dla celów zarobkowych nieruchomości powoduje, że była/jest ona wykorzystywana w prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej, a nie wyłącznie w ramach majątku osobistego. Zaznaczenia bowiem wymaga, że ze wskazanego powyżej orzeczenia C-291/92 wynika, że aby nieruchomości nie stanowiły majątku związanego z działalnością gospodarczą, nie mogą one służyć takiej działalności w całym okresie ich posiadania. Tak więc, analiza przedstawionego we wniosku opisu sprawy, powołanych regulacji oraz aktualnego orzecznictwa prowadzi do wniosku, że należy Pana uznać za podatnika podatku od towarów i usług z tytułu planowanej sprzedaży działki nr A. W konsekwencji, skoro w przedmiotowej sprawie występują przesłanki stanowiące podstawę uznania Pana za podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzącego działalność gospodarczą, w myśl art. 15 ust. 2 ustawy, to planowana czynność sprzedaży przez Pana działki nr A, będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT, jako odpłatna dostawa towarów na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 7 ust. 1 ustawy. Podsumowując stwierdzić należy, że w związku z planowaną sprzedażą działki przedstawionej we wniosku (działka nr A), będzie Pan występował w charakterze czynnego podatnika VAT. Tym samym, Pana stanowisko jest nieprawidłowe. Dodatkowe informacje Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji. Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej: Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Pan ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) podanym przez Pana w złożonym wniosku. Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na wynikającym z treści wniosku opisie zdarzenia przyszłego. W przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność. Jednocześnie informuję, że w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych wydane zostało odrębne rozstrzygnięcie. Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji ·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji. ·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1)  z zastosowaniem art. 119a; 2)  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3)  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. ·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych. Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): ·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo ·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.