0112-KDIL2-1.4011.1021.2021.1.JK

INTERPRETACJA  INDYWIDUALNA Na  podstawie  art.  13  §  2a,  art.  14b  §  1  ustawy  z  dnia  29  sierpnia  1997  r.  Ordynacja  podatkowa  (Dz.  U.  z  2021  r.  poz.  1540  ze  zm.)  Dyrektor  Krajowej  Informacji  Skarbowej  stwierdza,  że  stanowisko  Wnioskodawcy  przedstawione  we  wniosku  (data  wpływu  9  listopada  2021  r.)  o  wydanie  interpretacji  przepisów  prawa  podatkowego  dotyczącej  podatku  dochodowego  od  osób  fizycznych  w  zakresie  obowiązków  płatnika  oraz  obowiązków  informacyjnych  związanych  z  uczestnictwem  pracowników  w  planie  motywacyjnym  organizowanym  przez  spółkę  z  siedzibą  w  Niemczech –  jest  prawidłowe.   UZASADNIENIE   W  dniu  9  listopada  2021  r.  wpłynął  do  tutejszego  organu  ww.  wniosek  o  wydanie  interpretacji  przepisów  prawa  podatkowego  dotyczącej  podatku  dochodowego  od  osób  fizycznych  w  zakresie  obowiązków  płatnika  oraz  obowiązków  informacyjnych  związanych  z  uczestnictwem  pracowników  w  planie  motywacyjnym  organizowanym  przez  spółkę  z  siedzibą  w  Niemczech.    We  wniosku  przedstawiono  następujące  stany  faktyczne.   (…)  sp.  z  o.  o.  (dalej:  „Spółka”,  „Wnioskodawca”  lub  „(...)”)  z  siedzibą  w  (…)  należy  do  należy  do  międzynarodowej  Grupy  (...),  której  główna  siedziba  zlokalizowana  jest  w  Niemczech  (dalej:  „Grupa”).    W  ramach  Grupy  funkcjonuje  szereg  form  zachęt  pozapłacowych  dla  pracowników  zawartych  m.in.  w  „(…)”  (dalej:  „Plan  Motywacyjny”),  adresowanym  do  wybranych  jej  pracowników,  w  tym  pracowników  Wnioskodawcy  (dalej:  „Uczestnicy”).    Organizatorem  i  administratorem  Planu  Motywacyjnego  jest  (...)  (dalej:  „Spółka  niemiecka”).    To  ona  podejmuje  decyzje  odnośnie  do  utworzenia  omawianego  schematu,  organizacji  kolejnych  jego  edycji,  zasad  ich  funkcjonowania  oraz  wyboru  pracowników,  którzy  otrzymują  możliwość  udziału  w  Planie  Motywacyjnym.   Celem  Planu  Motywacyjnego  jest  zachęcenie  wybranych  pracowników  Grupy  do  wysokiej  efektywności  i  jakości  pracy  na  rzecz  Grupy,  a  także  do  udziału  w  działalności  i  zyskach  Grupy  poprzez  posiadanie  akcji  jednostki  dominującej  Grupy,  tj.  Spółki  niemieckiej  (dalej:  „Akcje”).   Organizacja  Planu  Motywacyjnego,  uczestnictwo  w  nim  oraz  otrzymanie  akcji/innych  form  wynagradzania  wynika  z  uchwały  podjętej  przez  walne  zgromadzenie  akcjonariuszy  Spółki  niemieckiej  w  dniu  6  maja  2021  r.  (dalej:  „Uchwała”).    Wspomniany  Plan  Motywacyjny  przewiduje  możliwość  nabycia  przez  pracowników  spółek  z  Grupy  Akcji  na  preferencyjnych  warunkach.   Zgodnie  ze  specyfiką  niemieckiego  prawa  handlowego  implementacja  Planu  Motywacyjnego  odbyła  się  w  dwóch  etapach.  W  Uchwale  walne  zgromadzenie  akcjonariuszy  Spółki  niemieckiej  wyraziło  wolę  wprowadzenia  omawianego  schematu,  a  także  określiło  ogólne  zasady  związane  z  funkcjonowaniem  Planu  Motywacyjnego  czy  grupami  pracowników  uprawnionych.  Następnie  zgoda  na  wprowadzenie  omawianego  rozwiązania  zmaterializowała  się  z  postaci  głosowania  walnego  zgromadzenia  akcjonariuszy  Spółki  niemieckiej  zatwierdzającego  treść  Uchwały  i  została  udokumentowana  w  odrębnym  dokumencie,  który  zawiera  także  wyniki  tegoż  głosowania.   Uczestnicy  omawianego  Planu  Motywacyjnego  są  związani  umową  o  pracę  ze  Spółką,  nie  są  związani  jakimkolwiek  stosunkiem  pracy  ani  żadnym  innym  podobnym  stosunkiem  prawnym  ze  Spółką  niemiecką.  Ich  podstawową  relacją  z  Grupą  jest  umowa  o  pracę  z  Wnioskodawcą.    Możliwość  uczestnictwa  pracowników  polskich  podmiotów  w  Planie  Motywacyjnym  nie  wynika  jednak  z  ich  umów  o  pracę.  Postanowienia  Planu  Motywacyjnego  wskazują,  że  uczestnictwo  w  nim  nie  ma  charakteru  obligatoryjnego  –  może  do  niego  przystąpić  Uczestnik,  który  wyrazi  taką  chęć.    Udział  w  Planie  Motywacyjnym  mogą  wziąć  Uczestnicy,  którzy  łącznie  spełniają  poniższe  warunki: są  zatrudnieni  przez  dowolny  podmiot  w  ramach  (...)  (dalej  „DP  (...)”;  „Grupa”); są  zatrudnieni  w  ramach  Grupy  i  w  określonym  okresie,  tj.  kwartalnym  Election  Period  (kwartalne  przedziały  czasowe,  kiedy  pracownicy  podejmują  decyzję  o  chęci  uczestnictwa  w  Planie)  i  kwartalnym  Saving  Period  (okres  każdych  kolejnych  trzech  miesięcy  kalendarzowych,  w  trakcie  których  dokonywane  jest  potracenie  z  wynagrodzenia  netto  Uczestnika  w  celu  zakupu  akcji  ze  zniżka  25%)  i  zajmują  stanowisko  oznaczone  od  G  do  H  zgodnie  ze  skalą  RCS; w  okresie  Saving  Period  otrzymują  wynagrodzenie; są  zatrudnieni  i  nie  podlegają  wypowiedzeniu  przez  spółkę  Grupy  w  pełnym  okresie  Election  Period  oraz  Saving  Period; zostali  poinformowani  o  uprawnieniu  do  uczestnictwa  w  Planie  Motywacyjnym.   Biorąc  udział  w  Planie  Motywacyjnym,  uprawnieni  pracownicy  mogą  kupować  akcje  (...)  ze  zniżką  25%  od  ceny  zakupu.  Oznacza  to,  że  dla  każdej  akcji  nabytej  przez  pracownika  zostanie  zastosowany  rabat  w  wysokości  25%  od  ceny  zakupu.  Zakup  akcji  jest  dokonywany  z  puli  środków  zaoszczędzonych  wcześniej  przez  Uczestnika,  pochodzących  z  potrącenia  dokonywanego  z  jego  wynagrodzenia  netto.   Zasadniczo  plan  akcji  pracowniczych  jest  planem  akcji  dyskontowych  DP  (...)  oferowanym  wybranym  pracownikom  grupy  G  i  H  wg  skali  RCS  w  celu  zachęcenia  pracowników  do  posiadania  akcji  i  umożliwienia  uczestnictwa  w  długoterminowym  sukcesie  Grupy.   Jak  wskazano  powyżej,  zasadniczo  Plan  Motywacyjny  zapewnia  możliwość  przyznania  premii,  która  może  wystąpić  w  formie  płatności  gotówkowej  lub  przydziału  akcji.    Z  uwagi  na  treść  obowiązujących  przepisów,  przedmiotem  niniejszego  wniosku  jest  potwierdzenie  skutków  na  gruncie  podatku  dochodowego  od  osób  fizycznych  wyłącznie  w  zakresie  objęcia/nabycia  akcji  przez  Uczestników.   Wartość  przyznanej  premii,  a  w  efekcie  liczba  akcji  dostępnych  do  nabycia  w  ramach  Planu  Motywacyjnego,  zależy  od  osiągnięcia  przez  danego  Uczestnika  określonego  wskaźnika  wydajności.  Akcje  są  notowane  na  giełdzie  papierów  wartościowych  we  Frankfurcie.   Akcje  podlegają  okresowi  restrykcji,  podczas  którego  nie  można  ich  zbyć,  sprzedać,  zastawić,  obciążyć  ani  w  żaden  sposób  rozporządzać.  Wspomniany  okres  restrykcji  co  do  zasady  obowiązuje  2  lata  od  daty  objęcia/nabycia  Akcji.  Plan  Motywacyjny  zawiera  kilka  wyjątków,  które  mogą  obowiązywać  tylko  w  określonych  sytuacjach,  np.  śmierci  Uczestnika,  jego  przejścia  na  emeryturę  lub  przejęcia  Spółki  niemieckiej  przez  inny  podmiot.  W  takich  przypadkach  standardowe  reguły  Planu  Motywacyjnego  nie  mają  zastosowania  i  przykładowo  zaoszczędzone  środki  nie  mogą  zostać  przeznaczone  na  zakup  akcji  z  puli  dostępnej  na  preferencyjnych  warunkach.   Jednocześnie  Wnioskodawca  chciałby  podkreślić,  że  nie  pełni  wobec  wskazanego  Planu  Motywacyjnego  funkcji  organizatora  czy  administratora.  Spółka  nie  jest  angażowana  w  wybór  Uczestników  ani  nie  posiada  szczegółowej,  bieżącej  wiedzy  na  temat  czynności  wykonywanych  przez  Spółkę  niemiecką.  Wnioskodawca  wykonuje  jedynie  czynności  techniczne  związane  z  rozpoznaniem  w  liście  płac  wartości  otrzymanych  świadczeń  (traktowanych  dotychczas  jako  przychód  ze  stosunku  pracy).   W  związku  z  powyższym  opisem  zadano  następujące  pytania. Czy  w  związku  z  udziałem  Uczestników  w  Planie  Motywacyjnym  w  odniesieniu  do  nabytych  Akcji,  ewentualny  przychód  podlegający  opodatkowaniu  powstanie  po  ich  stronie  dopiero  w  momencie  sprzedaży  objętych/nabytych  przez  nich  Akcji  w  ramach  Planu  Motywacyjnego,  zgodnie  z  art.  24  ust.  11  ustawy  z  dnia  26  lipca  1991  r.  o  podatku  dochodowym  od  osób  fizycznych  (t.j.  Dz.U.  z  2020  r.  poz.  1426,  dalej:  Ustawa  o  PIT),  a  nie  na  żadnym  wcześniejszym  etapie? Czy  w  związku  z  otrzymaniem  przez  Uczestników  przychodu  z  kapitałów  pieniężnych  na  Wnioskodawcy  nie  będą  ciążyć  obowiązki  płatnika  ani  obowiązki  informacyjne  w  rozumieniu  przepisów  Ustawy  o  PIT? Zdaniem  Wnioskodawcy:   Ad.1. Ewentualny  przychód  powstały  w  formie  akcyjnej  spełnia  wymogi,  o  których  mowa  w  art.  24  ust.  11,  11a,  11b  oraz  12a  Ustawy  o  PIT.  W  konsekwencji  stanowi  on  przychód  z  kapitałów  pieniężnych  w  momencie  sprzedaży  otrzymanych  Akcji  i  powinien  to  być  jedyny  moment  opodatkowania  powstałego  przysporzenia.   Ad.2. Z  uwagi  na  charakter  przychodu  otrzymanego  przez  Uczestników  Planu  Motywacyjnego  oraz  z  uwagi  na  moment  powstania  obowiązku  podatkowego  na  Spółce  nie  powinny  ciążyć  obowiązki  płatnika  oraz  obowiązki  informacyjne  w  rozumieniu  Ustawy  o  PIT,  gdyż  Spółka  nie  uczestniczy  na  żadnym  etapie  realizacji  Planu  Motywacyjnego.   Uzasadnienie:   Rozliczenie  w  formie  akcyjnej. Art.  24  ust.  11  Ustawy  o  PIT  stanowi,  że  jeżeli  w  wyniku  realizacji  programu  motywacyjnego  utworzonego  przez: spółkę  akcyjną,  od  której  podatnik  uzyskuje  świadczenia  lub  inne  należności  z  tytułów  określonych  w  art.  12  lub  art.  13, spółkę  akcyjną  będącą  jednostką  dominującą  w  rozumieniu  art.  3  ust.  1  pkt  37  ustawy  z  dnia  29  września  1994  r.  o  rachunkowości  (Dz.  U.  z  2021  r.,  poz.  217;  dalej:  „Ustawy  o  Rachunkowości”)  w  stosunku  do  spółki,  od  której  podatnik  uzyskuje  świadczenia  oraz  inne  należności  z  tytułów  określonych  w  art.  12  lub  art.  13 -  podatnik  faktycznie  obejmuje  lub  nabywa  akcje  tej  spółki  lub  akcje  spółki  w  stosunku  do  niej  dominującej,  przychód  z  tego  tytułu  powstaje  w  momencie  odpłatnego  zbycia  tych  akcji.   Natomiast  art.  24  ust.  11b  Ustawy  o  PIT  stanowi,  że  przez  program  motywacyjny,  o  którym  mowa  w  ust.  11  (powyżej),  rozumie  się  system  wynagradzania  utworzony  na  podstawie  uchwały  walnego  zgromadzenia  przez: 1.  spółkę  akcyjną,  dla  osób  uzyskujących  od  niej  świadczenia  lub  inne  należności  z  tytułów  określonych  w  art.  12  lub  art.  13,  albo 2.  spółkę  akcyjną  będącą  jednostką  dominującą  w  rozumieniu  art.  3  ust.  1  pkt  37  Ustawy  o  Rachunkowości  w  stosunku  do  spółki,  od  której  osoby  uprawnione  do  otrzymania  świadczeń  w  ramach  tego  systemu  wynagradzania  uzyskują  świadczenia  lub  inne  należności  z  tytułów  określonych  w  art.  12  lub  art.  13 -  w  wyniku  którego  osoby  uprawnione  do  otrzymania  świadczeń  w  ramach  tego  systemu  wynagradzania  bezpośrednio  lub  w  wyniku  realizacji  praw  z  pochodnych  instrumentów  finansowych  lub  realizacji  praw  z  papierów  wartościowych,  o  których  mowa  w  art.  3  pkt  1  lit.  b  ustawy  z  dnia  29  lipca  2005  r.  o  obrocie  instrumentami  finansowymi  (Dz.  U.  z  2021  r.,  poz.  328),  lub  realizacji  innych  praw  majątkowych,  nabywają  prawo  do  faktycznego  objęcia  lub  nabycia  akcji  spółki  określonej  w  pkt  1  lub  2.    Dodatkowo,  należy  wskazać  ustęp  12a  cytowanego  powyżej  przepisu,  który  precyzuje,  że  przepisy  ust.  11-11b  mają  zastosowanie  do  dochodu  uzyskanego  przez  osoby  uprawnione  z  tytułu  objęcia  lub  nabycia  akcji  spółek  akcyjnych,  których  siedziba  lub  zarząd  znajdują  się  na  terytorium  państwa  członkowskiego  Unii  Europejskiej,  państwa  należącego  do  Europejskiego  Obszaru  Gospodarczego  lub  państwa,  z  którym  Rzeczpospolita  Polska  zawarła  umowę  o  unikaniu  podwójnego  opodatkowania.   Zdaniem  Wnioskodawcy,  w  świetle  powyżej  przytoczonych  przepisów,  należy  przyjąć,  że  w  omawianym  przypadku  wszystkie  warunki  przewidziane  w  art.  24  ust.  11  Ustawy  o  PIT  są  spełnione,  a  mianowicie: podmiotem,  od  którego  Uczestnicy  otrzymują  świadczenie,  jest  Spółka  niemiecka  będąca  spółką  akcyjną  z  siedzibą  na  terytorium  Niemiec; Spółka  niemiecka  jest  jednostką  dominującą  w  stosunku  do  Wnioskodawcy,  w  rozumieniu  art.  3  ust.  1  pkt  37  Ustawy  o  rachunkowości; zasady  Planu  Motywacyjnego  wynikają  z  Uchwały,  w  której  organy  Spółki  niemieckiej  zdecydowały  o  stworzeniu  omawianego  rozwiązania  oraz  odrębnego  dokumentu  technicznego  w  szczegółach  odnoszącego  się  do  zasad  funkcjonowania  Planu  Motywacyjnego,  który  został  zaakceptowany  w  drodze  głosowania  walnego  zgromadzenia  akcjonariuszy  Spółki  niemieckiej  nad  projektem  Uchwały; przyznanie  akcji  następuje  w  ramach  Planu  Motywacyjnego; w  ramach  Planu  Motywacyjnego  Uczestnicy  dokonują  faktycznego,  bezpośredniego  objęcia  wyżej  wymienionych  Akcji  po  upływie  określonego  czasu; pomiędzy  Polską  a  Niemcami,  gdzie  znajduje  się  siedziba  Spółki  niemieckiej,  została  zawarta  mowa  o  unikaniu  podwójnego  opodatkowania,  a  ponadto  Niemcy  są  państwem  członkowskim  Unii  Europejskiej.   Powyższe  podejście  znajduje,  według  Wnioskodawcy,  oparcie  w  ugruntowanej  praktyce  organów  podatkowych,  zaprezentowanej  w  oparciu  o  przepisy  Ustawy  o  PIT  w  brzmieniu  obowiązującym  od  1  stycznia  2018  r.  m.in.  w  poniższych  interpretacjach  podatkowych:   -     interpretacja  Dyrektora  Krajowej  Informacji  Skarbowej  z  dnia  17  kwietnia  2020  r.  (nr  0114-KDIP3-1.4011.32.2020.2.MG),  w  której  organ  wskazał,  że  „Skoro  Spółka  nie  jest  podmiotem  dokonującym  opisanych  we  wniosku  świadczeń  na  rzecz  pracowników  i  członków  zarządu,  po  stronie  Spółki  nie  powstają  obowiązki  płatnika  określone  w  art.  31  oraz  art.  41  ust.  1  ustawy  o  podatku  dochodowym  od  osób  fizycznych,  niezależnie  od  kwalifikacji  podatkowej  opisanych  świadczeń  po  stronie  pracowników  i  członków  zarządu  Spółki,  jako  podatników.(...)  Również  sprzedaż  akcji  nabytych  w  wyniku  uczestnictwa  w  Planie,  nie  rodzi  żadnych  obowiązków  płatnika  po  stronie  Spółki.  W  momencie  odpłatnego  zbycia  przez  pracowników  oraz  członków  zarządu  akcji  spółki  amerykańskiej  powstaje  bowiem  przychód  z  kapitałów  pieniężnych,  o  którym  mowa  w  art.  17  ust.  1  pkt  6  lit.  a  ustawy  o  podatku  dochodowym  od  osób  fizycznych.  Uzyskany  dochód  podatnicy  muszą  opodatkować  samodzielnie  w  stosownym  zeznaniu  rocznym,  składanym  za  rok  podatkowy,  w  którym  dokonają  zbycia  przedmiotowych  akcji.  Zatem  na  Spółce  nie  ciążą  obowiązki  płatnika  związane  z  uczestnictwem  pracowników  oraz  członków  zarządu  w  przedmiotowym  Planie.” -     interpretacja  Dyrektora  Krajowej  Informacji  Skarbowej  z  dnia  10  lutego  2020  r.  (nr  0115-KDIT1.4011.94.2019.2.KK),  w  której  organ  wskazał,  że  „W  takiej  sytuacji  faktycznej  nie  można  stwierdzić,  że  świadczenia  pracowników  związane  z  uczestnictwem  w  Planie  motywacyjnym  są  przez  nich  uzyskiwane  od  Wnioskodawcy.  Podmiotem  przekazującym  opisane  świadczenia  jest  B.  Ltd.  jako  świadczeniodawca  Planu  i  jednocześnie  jako  spółka,  której  akcje  staną  się  własnością  pracowników.  W  szczególności,  przedstawione  okoliczności  faktyczne  sprawy  nie  dają  podstaw  do  uznania,  że  B.  Ltd.  realizuje  na  rzecz  pracowników  Wnioskodawcy  świadczenia  „zlecone”,  „zorganizowane”  przez  Wnioskodawcę.  Skoro  Wnioskodawca  nie  jest  podmiotem  dokonującym  opisanych  we  wniosku  świadczeń  na  rzecz  pracowników,  po  stronie  Wnioskodawcy  nie  powstaną  obowiązki  płatnika  określone  w  art.  31  i  art.  41  ustawy  o  podatku  dochodowym  od  osób  fizycznych,  niezależnie  od  kwalifikacji  podatkowej  opisanych  świadczeń  po  stronie  pracowników  Wnioskodawcy  jako  podatników.” -     interpretacja  Dyrektora  Krajowej  Informacji  Skarbowej  z  dnia  8  listopada  2019  r.  (nr  0114-KDIP3-2.4011.444.2019.2.MG),  w  której  organ  wskazał,  że  „Należy  zgodzić  się  ze  Spółka,  że  samo  nieodpłatne  przyznanie  uprawnionym  pracownikom  niezbywalnego,  warunkowego  prawa  do  nieodpłatnego  nabycia  w  przyszłości  akcji  Spółki  nie  powoduje  powstania  przychodu  po  stronie  pracowników.  Ponieważ  prawo  majątkowe  będzie  warunkowe,  niezbywalne,  nie  będzie  możliwe  ustalenie  wartości  rynkowej  tego  prawa  w  momencie  przyznania.  Zatem  w  momencie  nieodpłatnego  przyznania  prawa  uczestnicy  programu  motywacyjnego  nie  uzyskują  przychodu  w  rozumieniu  ustawy  o  podatku  dochodowym  od  osób  fizycznych.  Uczestnicy  nie  będą  bowiem  mogli  dysponować  przyznanymi  im  prawami,  natomiast  stanowić  będą  one  jedynie  potencjalną  możliwość  uzyskania  korzyści  w  przyszłości,  poprzez  nieodpłatne  nabycie  akcji  Spółki.  W  związku  z  powyższym  na  moment  przyznania  przedmiotowego  prawa,  nie  powstanie  po  stronie  pracowników  Spółki  przychód  ze  stosunku  pracy,  o  którym  mowa  w  art.  12  ust.  1  ww.  ustawy,  a  w  konsekwencji  na  Spółce  nie  będą  ciążyły  z  tytułu  przyznania  tego  prawa  majątkowego,  obowiązki  płatnika  określone  w  art.  31  ustawy  o  podatku  dochodowym  od  osób  fizycznych.”   Tym  samym,  w  opinii  Wnioskodawcy,  spełnione  są  w  pełni  ustawowe  kryteria  określone  w  art.  24  ust.  11  Ustawy  o  PIT.  W  konsekwencji,  przychód  podlegający  opodatkowaniu  PIT  uzyskany  w  związku  z  uczestnictwem  Uczestników  w  Planie  Motywacyjnym  stanowić  będzie  w  całości  przychód  z  kapitałów  pieniężnych.   Brak  obowiązków  płatnika  i  obowiązków  informacyjnych  po  stronie  Spółki. Zgodnie  z  art.  8  ustawy  z  dnia  29  sierpnia  1997  r.  Ordynacja  podatkowa  (t.j.  Dz.  U.  z  2019  r.  poz.  900;  dalej:  Ordynacja  podatkowa),  płatnikiem  jest  osoba  fizyczna,  osoba  prawna  lub  jednostka  organizacyjna  niemająca  osobowości  prawnej,  obowiązana  na  podstawie  przepisów  prawa  podatkowego  do  obliczenia  i  pobrania  od  podatnika  podatku  i  wpłacenia  go  we  właściwym  terminie  organowi  podatkowemu.   Zgodnie  z  cytowanym  przepisem,  na  płatniku  ciążą  trzy  podstawowe  obowiązki  podatkowe,  tj.: 1.  obliczenie, 2.  pobranie, 3.  wpłacenie -  podatku,  zaliczki  lub  raty.   Jednocześnie,  zgodnie  z  zapisami  Ustawy  o  PIT  art.  9  ust.  1,  opodatkowaniu  podatkiem  dochodowym  podlegają  wszelkiego  rodzaju  dochody,  z  wyjątkiem  dochodów  wymienionych  w  art.  21,52,  52a  i  52c  oraz  dochodów,  od  których  na  podstawie  przepisów  Ordynacji  podatkowej  zaniechano  poboru  podatku.   Katalog  źródeł  przychodów  zawiera  art.  10  Ustawy  o  PIT.    W  ustępie  pierwszym  tego  przepisu  jako  źródło  przychodu  wymieniono  m.in.  stosunek  służbowy,  stosunek  pracy,  w  tym  spółdzielczy  stosunek  pracy,  członkostwo  w  rolniczej  spółdzielni  produkcyjnej  lub  innej  spółdzielni  zajmującej  się  produkcją  rolną,  pracę  nakładczą,  emeryturę  lub  rentę  (pkt  1).   Definicję  przychodu  natomiast  znajdziemy  w  art.  11  ust.  1  Ustawy  o  PIT,  który  stanowi,  że  przychodami,  z  zastrzeżeniem  art.  14-15,  art.  17  ust.  1  pkt  6,  9  i  10  w  zakresie  realizacji  praw  wynikających  z  pochodnych  instrumentów  finansowych,  pkt  11,  art.  19,  art.  25b,  art.  30ca,  art.  30da  i  art.  30f,  są  otrzymane  lub  postawione  do  dyspozycji  podatnika  w  roku  kalendarzowym  pieniądze  i  wartości  pieniężne  oraz  wartość  otrzymanych  świadczeń  w  naturze  i  innych  nieodpłatnych  świadczeń.   Stosownie  do  art.  31  Ustawy  o  PIT  osoby  fizyczne,  osoby  prawne  oraz  jednostki  organizacyjne  nieposiadające  osobowości  prawnej,  zwane  dalej  „zakładami  pracy”,  są  obowiązane  jako  płatnicy  obliczać  i  pobierać  w  ciągu  roku  zaliczki  na  podatek  dochodowy  od  osób,  które  uzyskują  od  tych  zakładów  przychody  ze  stosunku  służbowego,  stosunku  pracy,  pracy  nakładczej  lub  spółdzielczego  stosunku  pracy,  zasiłki  pieniężne  z  ubezpieczenia  społecznego  wypłacane  przez  zakłady  pracy,  a  w  spółdzielniach  pracy  -  wypłaty  z  tytułu  udziału  w  nadwyżce  bilansowej.    Ponadto,  zgodnie  z  art.  38  ust.  1  Ustawy  o  PIT  płatnicy,  o  których  mowa  w  art.  31  i  art.  33-35  Ustawy  PIT,  przekazują,  z  zastrzeżeniem  ust.  2  i  2a,  kwoty  pobranych  zaliczek  na  podatek  w  terminie  do  dnia  20  miesiąca  następującego  po  miesiącu,  w  którym  pobrano  zaliczki,  na  rachunek  urzędu  skarbowego,  przy  pomocy  którego  naczelnik  urzędu  skarbowego  właściwy  według  miejsca  zamieszkania  płatnika  wykonuje  swoje  zadania,  a  jeżeli  płatnik  nie  jest  osobą  fizyczną,  według  siedziby  bądź  miejsca  prowadzenia  działalności,  gdy  płatnik  nie  posiada  siedziby.  Jeżeli  między  kwotą  potrąconego  podatku  a  kwotą  wpłaconego  podatku  występuje  różnica,  należy  ją  wyjaśnić  w  deklaracji,  o  której  mowa  w  ust.  1a.   Zgodnie  z  art.  39  ust.  1  Ustawy  o  PIT  płatnicy,  o  których  mowa  w  art.  31,  art.  33  i  art.  35,  są  obowiązani  przesłać  podatnikowi  i  właściwemu  urzędowi  skarbowemu  imienne  informacje  sporządzone  według  ustalonego  wzoru.   Zgodnie  z  treścią  przepisu  art.  39  ust.  3  Ustawy  o  PIT  osoby  fizyczne  prowadzące  działalność  gospodarczą,  osoby  prawne  i  ich  jednostki  organizacyjne  oraz  jednostki  organizacyjne  niemające  osobowości  prawnej  są  obowiązane  przesłać  podatnikowi  oraz  właściwemu  urzędowi  skarbowemu  (do  końca  stycznia  roku  następującego  po  roku  podatkowym),  imienne  informacje  o  wysokości  dochodu,  o  którym  mowa  w  art.  30b  ust.  2,  sporządzone  według  ustalonego  wzoru.   Na  podstawie  analizy  przedstawionej  powyżej  należy  stwierdzić,  że  warunkiem  istnienia  obowiązków  płatnika  dla  określonego  podmiotu  jest  fakt  dokonywania  wypłat  świadczeń  przez  ten  podmiot  kwalifikowanych  zgodnie  z  art.  12  ust.  1  Ustawy  o  PIT  jako  przychody  ze  stosunku  służbowego,  stosunku  pracy,  stosunku  pracy  nakładczej  lub  spółdzielczego  stosunku  pracy.   Natomiast,  jak  wyżej  wskazano,  w  przypadku  przyznania  świadczenia  w  formie  akcyjnej,  przychód  powstający  z  tytułu  uczestnictwa  w  Planie  Motywacyjnym  jest  przychodem  z  kapitałów  pieniężnych.  W  związku  z  tym,  po  stronie  Spółki  nie  występują  obowiązki  płatnika  ani  inne  obowiązki  informacyjne  z  tego  tytułu.   Jak  wskazano  w  stanie  faktycznym,  Wnioskodawca  nie  uczestniczy  w  organizacji,  administracji  czy  realizacji  Planu  Motywacyjnego.  Jednocześnie  należy  podkreślić,  że  Uczestnicy  otrzymują  świadczenie  (Akcje  nabywane  z  rabatem)  od  Spółki  niemieckiej.    Wobec  powyższego  zdaniem  Spółki  nie  istnieją  argumenty  do  uznania  Spółki  jako  podmiotu  zobowiązanego  do  sporządzenia  i  przesłania  w  ustawowym  terminie  (do  właściwego  urzędu  skarbowego  oraz  Uczestnika)  imiennej  informacji,  o  której  mowa  w  art.  39  ust.  3  Ustawy  o  PIT.   W  związku  z  powyższym,  zdaniem  Wnioskodawcy,  zgodnie  z  Ustawą  o  PIT  przychody  uzyskane  przez  Uczestników  opodatkowane  są  stawką  19%,  a  obowiązki  wykazania  otrzymanych  przychodów  ciążą  bezpośrednio  na  Uczestnikach.  Stosowanie  do  art.  30b  ust.  6  Ustawy  o  PIT  rozliczenie  otrzymanych  przychodów  z  kapitałów  pieniężnych  następuje  na  zasadzie  samoopodatkowania.  Ponadto,  zgodnie  z  art.  45  ust.  1a  pkt  1  Ustawy  o  PIT,  w  terminie  wskazanym  w  ust.  1  podatnicy  są  obowiązani  składać  urzędom  skarbowym  odrębne  zeznania,  według  ustalonych  wzorów,  o  wysokości  osiągniętego  w  roku  podatkowym  dochodu  lub  poniesionej  straty  z  kapitałów  pieniężnych  na  zasadach  określonych  w  art.  30b  Ustawy  o  PIT,  tj.  według  stawki  19%.  Powyższe  wskazuje,  że  w  przypadku  rozliczenia  w  akcjach  oraz  zwrotu  kwoty  pieniężnej  wynikającej  ze  sprzedaży  akcji  (uprzednio  pobranych  na  poczet  zobowiązań  publicznoprawnych),  rozliczenie  przychodu,  opodatkowanie  i  zapłata  podatku,  a  także  złożenie  stosownego  zeznania  do  urzędu  skarbowego  są  obowiązkami  Uczestnika.   W  świetle  obowiązującego  stanu  prawnego  stanowisko  Wnioskodawcy  w  sprawie  oceny  prawnej  przedstawionych  stanów  faktycznych  jest  prawidłowe.   Zgodnie  z  art.  8  ustawy  29  sierpnia  1997  r.  Ordynacja  podatkowa  (Dz.  U.  z  2021  r.  poz.  1540  ze  zm.),  płatnikiem  jest  osoba  fizyczna,  osoba  prawna  lub  jednostka  organizacyjna  niemająca  osobowości  prawnej,  obowiązana  na  podstawie  przepisów  prawa  podatkowego  do  obliczenia  i  pobrania  od  podatnika  podatku  i  wpłacenia  go  we  właściwym  terminie  organowi  podatkowemu.   Z  uwagi  na  powyższe,  na  płatniku  ciążą  trzy  podstawowe  obowiązki,  tj.: 1.    obliczenie, 2.    pobranie, 3.    wpłacenie   -  podatku,  zaliczki.   Z  kolei  płatnik,  który  nie  wykonał  obowiązków  określonych  w  art.  8  Ordynacji  podatkowej,  odpowiada  za  podatek  niepobrany  lub  podatek  pobrany  a  niewpłacony,  o  czym  stanowi  art.  30  §  1  Ordynacji  podatkowej.   Zasadą  jest,  że  obowiązek  prawidłowego  ustalenia  podstawy  opodatkowania,  obliczenia  i  zapłaty  podatku  dochodowego  od  osób  fizycznych  ciąży  na  podatnikach.  Niemniej  jednak,  w  odniesieniu  do  licznych  sytuacji  zasada  ta  została  wyłączona  przez  ustawodawcę  przez  nałożenie  obowiązków  płatnika  na  podmioty  wypłacające  podatnikowi  (stawiające  do  dyspozycji  podatnika)  należności  stanowiące  jego  dochody  (przychody).   Ustawa  z  dnia  26  lipca  1991  r.  o  podatku  dochodowym  od  osób  fizycznych  (Dz.  U.  z  2021  r.  poz.  1128  ze  zm.),  wprowadza  system  poboru  podatku  przez  płatnika  w  przypadkach  wskazanych  w  Rozdziale  7:  „Pobór  podatku  lub  zaliczek  na  podatek  przez  płatników”.   Jak  wynika  z  przepisów  przywołanego  Rozdziału  7,  ustawodawca  ustanowił  obowiązki  płatnika  podatku  dochodowego  od  osób  fizycznych  przez: -      określenie  rodzaju  podmiotu  dokonującego  wypłaty  (realizacji)  świadczeń  na  rzecz  podatników,  przy  czym  rodzaj  podmiotu  jest  określany  poprzez  wskazanie  jego  formy  organizacyjnej,  jego  statusu  bądź  roli,  jaką  podmiot  ten  pełni  w  relacji  z  podatnikiem  oraz -        określenie  kategorii  przychodów  (dochodów)  w  odniesieniu  do  których  na  ww.  podmiotach  ciążą  obowiązki  płatnika  podatku.   Podstawowym  warunkiem  dla  rozważań  o  obowiązkach  płatnika  jest  jednak  istnienie  relacji,  udzielający  świadczenia  (płatnik)  -  uzyskujący  świadczenie  (podatnik).  Udzieleniem  świadczenia  jest  przy  tym  zarówno  sytuacja,  gdy  świadczenie  jest  przekazywane  bezpośrednio  przez  płatnika,  jak  również  sytuacja,  gdy  świadczenie  jest  realizowane  przez  podmiot  trzeci,  ale  jest  „zlecane”,  „organizowane”  przez  płatnika  (czyli  w  istocie  pochodzi  od  płatnika).   Stosownie  do  treści  art.  11  ust.  1  ww.  ustawy,  przychodami,  z  zastrzeżeniem  art.  14-15,  art.  17  ust.  1  pkt  6,  9,  10  w  zakresie  realizacji  praw  wynikających  z  pochodnych  instrumentów  finansowych,  pkt  11,  art.  19,  art.  25b,  art.  30ca,  art.  30da  i  art.  30f,  są  otrzymane  lub  postawione  do  dyspozycji  podatnika  w  roku  kalendarzowym  pieniądze  i  wartości  pieniężne  oraz  wartość  otrzymanych  świadczeń  w  naturze  i  innych  nieodpłatnych  świadczeń.   Za  przychody  należy  zatem  uznać  każdą  formę  przysporzenia  majątkowego,  zarówno  formę  pieniężną,  jak  i  niepieniężną,  w  tym  nieodpłatne  świadczenia  otrzymane  przez  podatnika.   Dla  celów  podatkowych  nieodpłatne  świadczenie  obejmuje  każde  działanie  lub  zaniechanie  na  rzecz  innej  osoby  oraz  wszystkie  zjawiska  gospodarcze  i  zdarzenia  prawne,  których  następstwem  jest  uzyskanie  korzyści  kosztem  innego  podmiotu,  lub  te  wszystkie  zdarzenia  prawne  i  zdarzenia  gospodarcze  w  działalności  osób,  których  skutkiem  jest  nieodpłatne  -  to  jest  nie  związane  z  kosztami  lub  inną  formą  ekwiwalentu  -  przysporzenie  majątku  innej  osobie,  mające  konkretny  wymiar  finansowy.   Jednocześnie  stosownie  do  art.  11  ust.  2  ustawy  o  podatku  dochodowym  od  osób  fizycznych,  wartość  pieniężną  świadczeń  w  naturze,  z  zastrzeżeniem  ust.  2c  oraz  art.  12  ust.  2-2c,  określa  się  na  podstawie  cen  rynkowych  stosowanych  w  obrocie  rzeczami  lub  prawami  tego  samego  rodzaju  i  gatunku,  z  uwzględnieniem  w  szczególności  ich  stanu  i  stopnia  zużycia  oraz  czasu  i  miejsca  ich  uzyskania.   Na  podstawie  art.  11  ust.  2a  ww.  ustawy,  wartość  pieniężną  innych  nieodpłatnych  świadczeń  ustala  się: 1)    jeżeli  przedmiotem  świadczenia  są  usługi  wchodzące  w  zakres  działalności  gospodarczej  dokonującego  świadczenia  -  według  cen  stosowanych  wobec  innych  odbiorców; 2)    jeżeli  przedmiotem  świadczeń  są  usługi  zakupione  -  według  cen  zakupu; 3)    jeżeli  przedmiotem  świadczeń  jest  udostępnienie  lokalu  lub  budynku  -  według  równowartości  czynszu,  jaki  przysługiwałby  w  razie  zawarcia  umowy  najmu  tego  lokalu  lub  budynku; 4)    w  pozostałych  przypadkach  -  na  podstawie  cen  rynkowych  stosowanych  przy  świadczeniu  usług  lub  udostępnianiu  rzeczy  lub  praw  tego  samego  rodzaju  i  gatunku,  z  uwzględnieniem  w  szczególności  ich  stanu  i  stopnia  zużycia  oraz  czasu  i  miejsca  udostępnienia.   Jeżeli  świadczenia  są  częściowo  odpłatne,  przychodem  podatnika  jest  różnica  pomiędzy  wartością  tych  świadczeń,  ustaloną  według  zasad  określonych  w  ust.  2  lub  2a,  a  odpłatnością  ponoszoną  przez  podatnika  (art.  11  ust.  2b  powoływanej  ustawy).   Stosownie  do  art.  12  ust.  1  ustawy  o  podatku  dochodowym  od  osób  fizycznych,  za  przychody  ze  stosunku  służbowego,  stosunku  pracy,  pracy  nakładczej  oraz  spółdzielczego  stosunku  pracy  uważa  się  wszelkiego  rodzaju  wypłaty  pieniężne  oraz  wartość  pieniężną  świadczeń  w  naturze  bądź  ich  ekwiwalenty,  bez  względu  na  źródło  finansowania  tych  wypłat  i  świadczeń,  a  w  szczególności:  wynagrodzenia  zasadnicze,  wynagrodzenia  za  godziny  nadliczbowe,  różnego  rodzaju  dodatki,  nagrody,  ekwiwalenty  za  niewykorzystany  urlop  i  wszelkie  inne  kwoty  niezależnie  od  tego,  czy  ich  wysokość  została  z  góry  ustalona,  a  ponadto  świadczenia  pieniężne  ponoszone  za  pracownika,  jak  również  wartość  innych  nieodpłatnych  świadczeń  lub  świadczeń  częściowo  odpłatnych.   Użyty  powyżej  zwrot  „w  szczególności”  oznacza,  że  wymienione  kategorie  przychodów  stanowią  katalog  otwarty.  Przychodem  ze  stosunku  pracy  i  stosunków  pokrewnych  są  więc  wszelkiego  rodzaju  wypłaty  i  świadczenia  skutkujące  u  podatnika  powstaniem  przysporzenia  majątkowego,  mające  swoje  źródło  w  łączącym  pracownika  z  pracodawcą  stosunku  pracy  lub  stosunku  pokrewnym.  Ponadto  treść  tego  przepisu  wskazuje,  że  do  przychodów  pracownika  zaliczyć  należy  nie  tylko  wynagrodzenia,  czyli  świadczenia  wprost  wynikające  z  zawartej  umowy  o  pracę,  ale  również  wszystkie  inne  przychody  (świadczenia),  niezależnie  od  podstawy  ich  wypłaty,  jeżeli  w  jakikolwiek  sposób  wiążą  się  z  faktem  wykonywania  pracy.  Oznacza  to,  że  do  przychodów  pracownika  ustawodawca  zaliczył  nie  tylko  pieniądze,  ale  także  wartość  świadczeń  w  naturze,  czy  świadczeń  nieodpłatnych  otrzymanych  od  pracodawcy.   W  myśl  art.  12  ust.  2  ustawy  o  podatku  dochodowym  od  osób  fizycznych,  wartość  pieniężną  świadczeń  w  naturze  przysługujących  pracownikom  na  podstawie  odrębnych  przepisów  ustala  się  według  przeciętnych  cen  stosowanych  wobec  innych  odbiorców  -  jeżeli  przedmiotem  świadczenia  są  rzeczy  lub  usługi  wchodzące  w  zakres  działalności  pracodawcy.   Wartość  pieniężną  innych  nieodpłatnych  świadczeń  lub  świadczeń  częściowo  odpłatnych  ustala  się  według  zasad  określonych  w  art.  11  ust.  2-2b  (art.  12  ust.  3  cytowanej  ustawy).   Zgodnie  z  art.  31  powołanej  ustawy,  osoby  fizyczne,  osoby  prawne  oraz  jednostki  organizacyjne  nieposiadające  osobowości  prawnej,  zwane  dalej  "zakładami  pracy",  są  obowiązane  jako  płatnicy  obliczać  i  pobierać  w  ciągu  roku  zaliczki  na  podatek  dochodowy  od  osób,  które  uzyskują  od  tych  zakładów  przychody  ze  stosunku  służbowego,  stosunku  pracy,  pracy  nakładczej  lub  spółdzielczego  stosunku  pracy,  zasiłki  pieniężne  z  ubezpieczenia  społecznego  wypłacane  przez  zakłady  pracy,  a  w  spółdzielniach  pracy  -  wypłaty  z  tytułu  udziału  w  nadwyżce  bilansowej.   W  myśl  art.  38  ust.  1  cytowanej  ustawy,  płatnicy,  o  których  mowa  w  art.  31  i  art.  33-35,  przekazują,  z  zastrzeżeniem  ust.  2  i  2a,  kwoty  pobranych  zaliczek  na  podatek  w  terminie  do  20  dnia  miesiąca  następującego  po  miesiącu,  w  którym  pobrano  zaliczki,  na  rachunek  urzędu  skarbowego,  przy  pomocy  którego  naczelnik  urzędu  skarbowego  właściwy  według  miejsca  zamieszkania  płatnika  wykonuje  swoje  zadania,  a  jeżeli  płatnik  nie  jest  osobą  fizyczną,  według  siedziby  bądź  miejsca  prowadzenia  działalności,  gdy  płatnik  nie  posiada  siedziby.  Jeżeli  między  kwotą  potrąconego  podatku  a  kwotą  wpłaconego  podatku  występuje  różnica,  należy  ją  wyjaśnić  w  deklaracji,  o  której  mowa  w  ust.  1a.   W  myśl  art.  39  ust.  3  ww.  ustawy,  osoby  fizyczne  prowadzące  działalność  gospodarczą,  osoby  prawne  i  ich  jednostki  organizacyjne  oraz  jednostki  organizacyjne  niemające  osobowości  prawnej  są  obowiązane  przesłać  podatnikowi  oraz  urzędowi  skarbowemu,  przy  pomocy  którego  naczelnik  urzędu  skarbowego  właściwy  według  miejsca  zamieszkania  podatnika  wykonuje  swoje  zadania,  a  w  przypadku  podatnika,  o  którym  mowa  w  art.  3  ust.  2a,  urzędowi  skarbowemu,  przy  pomocy  którego  naczelnik  urzędu  skarbowego  właściwy  w  sprawach  opodatkowania  osób  zagranicznych  wykonuje  swoje  zadania,  imienne  informacje  o  wysokości  dochodu,  o  którym  mowa  w  art.  30b  ust.  2,  sporządzone  według  ustalonego  wzoru.   Wątpliwości  Spółki  budzi  kwestia,  ciążących  na  Spółce  obowiązków  płatnika  oraz  obowiązków  informacyjnych  w  związku  z  udziałem  pracowników  Spółki  w  Planie  Motywacyjnym  organizowanym  przez  spółkę  zagraniczną.   Wymaga  podkreślenia,  że  o  tym,  czy  świadczenie  uzyskiwane  przez  podatnika  jest  przychodem  ze  stosunku  pracy,  decyduje  okoliczność,  czy  może  je  otrzymać  wyłącznie  pracownik,  czy  także  inna  osoba,  niezwiązana  z  pracodawcą.  Istotne  jest  także  to,  czy  istnieje  związek  prawny  lub  faktyczny  danego  świadczenia  z  istniejącym  stosunkiem  prawnym.   Przychodem  ze  stosunku  pracy  i  stosunków  pokrewnych  są  więc  wszelkiego  rodzaju  wypłaty  i  świadczenia  skutkujące  u  podatnika  (pracownika)  powstaniem  przysporzenia  majątkowego,  uzyskane  bezpośrednio  lub  pośrednio  od  pracodawcy  i  mające  swoje  źródło  w  łączącym  pracownika  z  pracodawcą  stosunku  pracy  lub  stosunku  pokrewnym.   W  pierwszej  kolejności  należy  rozważyć,  czy  pracownicy  Spółki  nabywają  akcje  spółki  niemieckiej  na  preferencyjnych  warunkach  od  Spółki,  czy  też  od  innego  podmiotu,  tj.  spółki  niemieckiej,  organizatora  Planu.  Obowiązki  płatnika  po  stronie  Spółki  mogłyby  bowiem  powstać  wyłącznie  w  odniesieniu  do  sytuacji  udzielania  przez  Spółkę  świadczeń  na  rzecz  swoich  pracowników  uczestniczących  w  Planie.   W  niniejszej  sprawie: -     Organizatorem  i  administratorem  Planu  Motywacyjnego  jest  spółka  niemiecka.  To  ona  podejmuje  decyzje  odnośnie  do  utworzenia  omawianego  schematu,  organizacji  kolejnych  jego  edycji,  zasad  ich  funkcjonowania  oraz  wyboru  pracowników,  którzy  otrzymują  możliwość  udziału  w  Planie  Motywacyjnym. -     Organizacja  Planu,  uczestnictwo  w  nim  oraz  otrzymanie  akcji  wynika  z  uchwały  podjętej  przez  walne  zgromadzenie  akcjonariuszy  spółki  niemieckiej  w  dniu  6  maja  2021  r. -     Uczestnicy  Plan  są  związani  umową  o  pracę  ze  Spółką,  nie  są  natomiast  związani  jakimkolwiek  stosunkiem  pracy  ani  żadnym  innym  podobnym  stosunkiem  prawnym  ze  spółką  niemiecką.  Ich  podstawową  relacją  z  Grupą  jest  umowa  o  pracę  ze  Spółką. -     Uczestnictwo  w  Planie  nie  wynika  z  odrębnych  umów  podpisywanych  przez  pracowników  Spółki  ze  spółką  niemiecką. -     Możliwość  uczestnictwa  w  Planie  Motywacyjnym  pracowników  polskich  podmiotów  nie  wynika  z  umów  o  pracę.  -     Spółka  nie  pełni  wobec  wskazanego  Planu  funkcji  organizatora  czy  administratora.  Spółka  nie  jest  angażowana  w  wybór  Uczestników,  ani  nie  posiada  szczegółowej,  bieżącej  wiedzy  na  temat  czynności  wykonywanych  przez  spółkę  niemiecką. -     Spółka  wykonuje  jedynie  czynności  techniczne  związane  z  rozpoznaniem  w  liście  płac  wartości  otrzymanych  świadczeń  (traktowanych  dotychczas  jako  przychód  ze  stosunku  pracy).   W  takiej  sytuacji  nie  można  uznać,  że  świadczenia  pracowników  Spółki,  w  postaci  preferencyjnego  nabycia  akcji  spółki  niemieckiej,  związane  z  uczestnictwem  w  Planie  są  przez  nich  uzyskiwane  od  Spółki.  W  szczególności,  przedstawione  okoliczności  faktyczne  sprawy  nie  dają  podstaw  do  uznania,  że  spółka  niemiecka  realizuje  na  rzecz  pracowników  Spółki  świadczenia  „zlecone”,  „zorganizowane”  przez  Spółkę.   Skoro  Spółka  nie  jest  podmiotem  dokonującym  świadczeń  na  rzecz  pracowników,  po  stronie  Spółki  nie  powstaną  obowiązki  płatnika  określone  w  art.  31  i  art.  38  ustawy  o  podatku  dochodowym  od  osób  fizycznych,  niezależnie  od  kwalifikacji  podatkowej  opisanego  we  wniosku  świadczenia  po  stronie  pracowników  Spółki,  jako  podatników,  ani  obowiązki  informacyjne.   Również  sprzedaż  akcji  przez  pracowników  Spółki,  nabytych  na  preferencyjnych  warunkach  w  wyniku  uczestnictwa  w  Planie,  nie  rodzi  żadnych  obowiązków  płatnika  po  stronie  Spółki  ani  obowiązków  informacyjnych.  W  momencie  odpłatnego  zbycia  przez  pracowników  akcji  spółki  niemieckiej  powstaje  bowiem  przychód  z  kapitałów  pieniężnych,  o  którym  mowa  w  art.  17  ust.  1  pkt  6  lit.  a)  ustawy  o  podatku  dochodowym  od  osób  fizycznych.  Uzyskany  dochód  z  tego  tytułu  podatnicy  zobowiązani  są  opodatkować  samodzielnie,  w  stosownym  zeznaniu  rocznym,  składanym  za  rok  podatkowy,  w  którym  dokonają  zbycia  akcji.  Zatem  na  Spółce  nie  ciążą  obowiązki  informacyjne,  o  których  mowa  w  art.  39  ust.  3  ustawy  o  podatku  dochodowym  od  osób  fizycznych.   W  konsekwencji,  samo  stanowisko  Spółki,  zgodnie  z  którym  w  opisanych  stanach  faktycznych  nie  powstają  po  stronie  Spółki  obowiązki  płatnika  oraz  obowiązki  informacyjne  jest  prawidłowe.   Pomimo  dokonanej  przez  organ  oceny  stanowiska  Spółki  jako  prawidłowego,  interpretacja  nie  zawiera  oceny  stanowiska  Spółki  w  części  dotyczącej  kwalifikacji  podatkowej  opisanych  we  wniosku  świadczeń  po  stronie  pracowników  jako  podatników.  Interpretacja  nie  zawiera  również  oceny  stanowiska  Spółki  w  zakresie  dotyczącym  wykładni  art.  24  ust.  11-12a  ustawy  o  podatku  dochodowym  od  osób  fizycznych  w  odniesieniu  do  opisanego  we  wniosku  planu  motywacyjnego  utworzonego  przez  spółkę  niemiecką.  Kwestie  te  nie  są  decydujące  dla  wyjaśnienia  indywidualnej  sprawy  Spółki  jako  podmiotu,  który  nie  dokonuje  opisanych  w  stanie  faktycznym  świadczeń,  zatem  organ  podatkowy  nie  był  uprawniony  do  dokonania  rozstrzygnięcia  w  tym  zakresie.   Przedmiotem  niniejszej  interpretacji  jest  wyłącznie  kwestia  istnienia  po  stronie  Spółki  obowiązków  płatnika  oraz  obowiązków  informacyjnych  określonych  w  ustawie  o  podatku  dochodowym  od  osób  fizycznych.  Niniejsza  interpretacja  indywidualna  nie  rozstrzyga  natomiast,  czy  uzyskanie  przez  pracowników  Spółki  akcji  spółki  niemieckiej  jest  przychodem  w  rozumieniu  ustawy  o  podatku  dochodowym  od  osób  fizycznych,  w  tym  przychodem  z  określonego  źródeł  przychodów.    Odnośnie  powołanych  przez  Wnioskodawcę  interpretacji  indywidualnych  -  wskazać  należy,  że  dotyczą  one  tylko  konkretnej,  indywidualnej  sprawy,  osądzonej  w  określonym  stanie  faktycznym  i  w  tych  sprawach  rozstrzygnięcia  w  nich  zawarte  są  wiążące.  Natomiast  organy  podatkowe  mimo,  że  w  ocenie  indywidualnych  spraw  podatników  posiłkują  się  wydanymi  rozstrzygnięciami  sądów  i  innych  organów  podatkowych,  to  nie  mają  możliwości  zastosowania  ich  wprost,  z  tego  powodu,  że  nie  stanowią  materialnego  prawa  podatkowego.   Interpretacja  dotyczy  zaistniałych  stanów  faktycznych  przedstawionych  przez  Wnioskodawcę  i  stanu  prawnego  obowiązującego  w  dacie  zaistnienia  zdarzenia.   Przy  wydawaniu  niniejszej  interpretacji  tutejszy  organ  dokonał  wyłącznie  analizy  okoliczności  podanych  we  wniosku.  Rolą  postępowania  w  sprawie  wydania  indywidualnej  interpretacji  przepisów  prawa  podatkowe  nie  jest  bowiem  ustalenie,  czy  przedstawiony  we  wniosku  stan  faktyczny  jest  zgodny  ze  stanem  rzeczywistym.  W  ramach  postępowania  o  wydanie  interpretacji  przepisów  prawa  podatkowego  organ  nie  przeprowadza  postępowania  dowodowego,  lecz  opiera  się  jedynie  na  stanie  faktycznym  przedstawionym  we  wniosku.  Ustalenie  stanu  rzeczywistego  stanowi  domenę  ewentualnego  postępowania  podatkowego.  To  na  podatniku  ciąży  obowiązek  udowodnienia  w  toku  postępowania  okoliczności  faktycznych,  z  których  wywodzi  on  dla  siebie  korzystne  skutki  prawne.   Interpretacja  indywidualna  wywołuje  skutki  prawnopodatkowe  tylko  wtedy,  gdy  rzeczywisty  stan  faktyczny  sprawy  będącej  przedmiotem  interpretacji  pokrywał  się  będzie  ze  stanem  faktycznym  (opisem  zdarzenia  przyszłego)  podanym  przez  wnioskodawcę  w  złożonym  wniosku.  W  związku  z  powyższym,  w  przypadku  zmiany  któregokolwiek  elementu  przedstawionego  we  wniosku  opisu  sprawy,  udzielona  odpowiedź  traci  swoją  aktualność.   Zgodnie  z  art.  14na  §  1  Ordynacji  podatkowej  przepisów  art.  14k-14n  nie  stosuje  się,  jeżeli  stan  faktyczny  lub  zdarzenie  przyszłe  będące  przedmiotem  interpretacji  indywidualnej  stanowi  element  czynności  będących  przedmiotem  decyzji  wydanej: 1)  z  zastosowaniem  art.  119a; 2)  w  związku  z  wystąpieniem  nadużycia  prawa,  o  którym  mowa  w  art.  5  ust.  5  ustawy  z  dnia  11  marca  2004  r.  o  podatku  od  towarów  i  usług; 3)  z  zastosowaniem  środków  ograniczających  umowne  korzyści. Przepisów  art.  14k-14n  nie  stosuje  się,  jeżeli  korzyść  podatkowa,  stwierdzona  w  decyzjach  wymienionych  w  §  1,  jest  skutkiem  zastosowania  się  do  utrwalonej  praktyki  interpretacyjnej,  interpretacji  ogólnej  lub  objaśnień  podatkowych  (art.  14na  §  2  Ordynacji  podatkowej). Powyższe  unormowania  należy  odczytywać  łącznie  z  przepisami  art.  33  ustawy  z  23  października  2018  r.  o  zmianie  ustawy  o  podatku  dochodowym  od  osób  fizycznych,  ustawy  o  podatku  dochodowym  od  osób  prawnych,  ustawy  –  Ordynacja  podatkowa  oraz  niektórych  innych  ustaw  (Dz.  U.  poz.  2193  ze  zm.),  wprowadzającymi  regulacje  intertemporalne.    Stronie  przysługuje  prawo  do  wniesienia  skargi  na  niniejszą  interpretację  przepisów  prawa  podatkowego  z  powodu  jej  niezgodności  z  prawem.  Skargę  wnosi  się  do  Wojewódzkiego  Sądu  Administracyjnego  wza  pośrednictwem  organu,  którego  działanie,  bezczynność  lub  przewlekłe  prowadzenie  postępowania  jest  przedmiotem  skargi  (art.  54  §  1  ww.  ustawy  z  dnia  30  sierpnia  2002  r.  Prawo  o  postępowaniu  przed  sądami  administracyjnymi  –  Dz.  U.  z  2019  r.  poz.  2325  ze  zm.).  Skargę  wnosi  się  w  dwóch  egzemplarzach  (art.  47  §  1  ww.  ustawy)  na  adres:  Krajowa  Informacja  Skarbowa,  ul.  Teodora  Sixta  17,  43-300  Bielsko-Biała  lub  drogą  elektroniczną  na  adres  Elektronicznej  Skrzynki  Podawczej  Krajowej  Informacji  Skarbowej  na  platformie  ePUAP:  /KIS/SkrytkaESP  (art.  54  §  1a  ww.  ustawy),  w  terminie  trzydziestu  dni  od  dnia  doręczenia  skarżącemu  rozstrzygnięcia  w  sprawie  albo  aktu,  o  którym  mowa  w  art.  3  §  2  pkt  4a  (art.  53  §  1  ww.  ustawy).  W  przypadku  wnoszenia  skargi  w  okresie  obowiązywania  stanu  zagrożenia  epidemicznego  i  stanu  epidemii  jako  najwłaściwszy  proponuje  się  kontakt  z  wykorzystaniem  systemu  teleinformatycznego  ePUAP.  W  przypadku  pism  i  załączników  wnoszonych  w  formie  dokumentu  elektronicznego  odpisów  nie  dołącza  się  (art.  47  §  3  ww.  ustawy).   Jednocześnie,  zgodnie  z  art.  57a  ww.  ustawy,  skarga  na  pisemną  interpretację  przepisów  prawa  podatkowego  wydaną  w  indywidualnej  sprawie,  opinię  zabezpieczającą  i  odmowę  wydania  opinii  zabezpieczającej  może  być  oparta  wyłącznie  na  zarzucie  naruszenia  przepisów  postępowania,  dopuszczeniu  się  błędu  wykładni  lub  niewłaściwej  oceny  co  do  zastosowania  przepisu  prawa  materialnego.  Sąd  administracyjny  jest  związany  zarzutami  skargi  oraz  powołaną  podstawą  prawną.