0112-KDIL2-1.4011.940.2020.3.DJ

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r., poz. 1325, z późn. zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 9 grudnia 2020 r. (data wpływu 15 grudnia 2020 r.), uzupełnionym pismem z dnia 26 stycznia 2021 r. (data wpływu 2 lutego 2020 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie opodatkowania renty, otrzymywanej z Włoch – jest nieprawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 15 grudnia 2020 r. wpłynął do tutejszego organu ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie opodatkowania renty, otrzymywanej z Włoch. W związku z tym, że złożony wniosek nie spełniał wymogów formalnych, o których mowa w art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, pismem z dnia 18 stycznia 2021 r., nr 0112-KDIL2-1.4011.940.2020.1.DJ, na podstawie art. 13 § 2a, art. 169 § 1 w zw. z art. 14h ww. ustawy, wezwano Wnioskodawcę do usunięcia braków, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia podania bez rozpatrzenia. Jednocześnie poinformowano Wnioskodawcę, że stosownie do postanowień art. 139 § 4 w zw. z art. 14d § 1 Ordynacji podatkowej, okresu oczekiwania między wezwaniem przez organ a jego uzupełnieniem, nie wlicza się do terminu przewidzianego na wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego. Wezwanie wysłano w dniu 18 stycznia 2021 r., skutecznie doręczono w dniu 21 stycznia 2021 r., natomiast w dniu 2 lutego 2021 r. (data nadania 27 stycznia 2021 r.) do tut. organu wpłynęło pismo, będące odpowiedzią na ww. wezwanie. We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny oraz następujące zdarzenie przyszłe. Od stycznia 2018 r. Wnioskodawca ma przyznaną rentę socjalną nr (…) z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w (…) z tytułu całkowitej niezdolności do pracy. Wnioskodawca został zakwalifikowany jako osoba niepełnosprawna w stopniu umiarkowanym, niezdolna do samodzielnej egzystencji. Wnioskodawca jest półsierotą - w związku z tym po zmarłym ojcu Włochu otrzymuje rentę rodzinną (Pensione (…)) z L’Istituto Nazionale Della Previdenza Sociale (INPS) z Włoch (odpowiednik ZUS w Polsce). Renta z Włoch jest przelewana na imienny rachunek walutowy Wnioskodawcy w walucie euro. Wnioskodawca urodził się w (…), ma obywatelstwo polskie, ośrodek interesów życiowych znajduje się w Polsce. Od renty z Włoch bank potrąca: składkę zdrowotną i podatek dochodowy od osób fizycznych. Zgodnie z rozliczeniem rocznym dochód z renty z Włoch w 2019 r. wynosił (…) euro od kwoty (…) euro został potrącony podatek w wysokości (…) euro przez stronę włoską ((…) x 23% stopa procentowa podatku = (…)). Strona polska od 5 rent ((…) euro miesięcznie x 5 = (…) + (…)) też potrąciła podatek dochodowy i składkę zdrowotną. W myśl art. 18 Umowy między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Republiki Włoskiej w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania, sporządzonej w Rzymie dnia 21 czerwca 1985 r. (Dz. U. z 1989 r., Nr 62, poz. 374) Wnioskodawca jest poszkodowany i został podwójnie opodatkowany. We Włoszech Wnioskodawca ma nadany numer podatkowy Codice Fiscale: (…) i tam jest rozliczany ze swoich dochodów. Z informacji uzyskanych od INSP w Rzymie i Patronato Ital-Uil w (…) (…) Wnioskodawca przedstawiał pisemnie bankowi swoje rozliczenia roczne z Włoch, z których wynikało, że ma potrącony podatek dochodowy. Informował też, że we Włoszech jest tzw. NO TAX AREA, która obejmuje dochody uzyskane przez osoby fizyczne z tytułu pobieranej emerytury lub renty do 8 000,00 euro i nie podlegają opodatkowaniu, ponieważ nie przekraczają progu podatkowego – podobnie jak w Polsce od 2019 r. wzrosła kwota do 8 000,00 zł. Jeśli zatem dochody podatnika nie przekroczyły 8 000,00 złotych, nie płaci on podatku dochodowego. W piśmie, stanowiącym uzupełnienie wniosku Zainteresowany wskazał, że oczekuje rozstrzygnięcia sprawy za lata podatkowe: 2019, 2020, 2021. W roku podatkowym 2019, 2020 i w chwili obecnej, tj. 2021 r. miejsce zamieszkania dla celów podatkowych Wnioskodawca posiadał i posiada w Polsce. W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania. Powołując się na ustawę (Dz. U. z 1989 r., Nr 62, poz. 374), czy otrzymana renta po zmarłym ojcu w myśl art. 18 Umowy polsko-włoskiej, podlega opodatkowaniu w Polsce? Kto jest zobligowany do zwrotu podwójnie pobranego podatku? Dlaczego dochody za poprzednie lata i kolejne będę oskładkowane składką zdrowotną i opodatkowane w Polsce, jeśli we Włoszech nie przekraczają progu podatkowego i nie jest potrącany podatek? W tym miejscu wskazać należy, że Wnioskodawca w zacytowanym wyżej pytaniu nr 3 podniósł m.in. kwestię dotyczącą składek zdrowotnych od wypłaconej Wnioskodawcy renty rodzinnej z Włoch, w związku z powyższym – o czym powiadomiono Wnioskodawcę w wysłanym w dniu 18 stycznia 2021 r. zawiadomieniu nr 0112-KDIL2-1.4011.940.2020.2.DJ – podniesione w tym zakresie żądanie nie zostanie rozpatrzone przez tutejszy organ, właściwym organem w tej sprawie jest Zakład Ubezpieczeń Społecznych, do którego Wnioskodawca powinien w tej kwestii wnieść odrębne podanie. Zdaniem Wnioskodawcy, w myśl art. 18 Umowy między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Republiki Włoskiej w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania, sporządzonej w Rzymie dnia 21 czerwca 1985 r. (Dz. U. z 1989 r. Nr 62, poz. 374) strona polska powinna zaniechać poboru podatku dochodowego od osób fizycznych z renty rodzinnej z Włoch. We Włoszech dochód do 8 000,00 euro nie jest opodatkowany ponieważ nie przekracza progu dochodowego. Podobnie jak w Polsce od 2019 r. dochody podatnika nie przekroczyły 8 000,00 złotych, nie płaci on podatku dochodowego. Po przeliczeniu wpływu na konto renty z Włoch w 2019 r. kwota wynosiła około (…) zł. We Włoszech i w Polsce nie przekroczyła progu podatkowego w 2019 r., a bank i tak jeszcze raz pobrał podatek. Renta z Włoch nie jest wysokim dochodem nawet na polskie warunki. Za poprzedni rok i kolejne lata bank powinien zwrócić pobrany i potrącony podatek. W odniesieniu do pytania zawartego w punkcie 3 Wnioskodawca uważa, że od dochodów z Włoch tj. renty rodzinnej po zmarłym ojcu w roku podatkowym 2019, 2020 i 2021 nie powinna być pobierana zaliczka na podatek dochodowy od osób fizycznych, bo po pierwsze: we Włoszech obowiązuje tak zwana NO TAX AREA, która obejmuje dochody uzyskane przez osoby fizyczne z tytułu pobieranej emerytury lub renty do 8 000,00 euro i nie podlegają opodatkowaniu, ponieważ nie przekraczają progu podatkowego. Podobnie jak w Polsce od 2019 r. wzrosła kwota do 8 000,00 zł – jeśli zatem dochody podatnika nie przekroczyły 8 000,00 zł, nie płaci on podatku dochodowego. Po przeliczeniu z euro na polskie złote kwot rent z Włoch dochód nie przekroczył 8 000,00 zł, zatem zaliczka na podatek dochodowy nie powinna być pobrana, gdyż nie został przekroczony próg podatkowy we Włoszech jak i w Polsce; po drugie w 2019 r. strona włoska INSP (odpowiednik ZUS w Polsce) pobrała podatek w wysokości (..) euro od dochodu (…) euro ((…) x 23% stopa procentowa podatku = (…)) i przelała kwotę netto. Od dochodu netto strona Polska też potrąciła podatek przez co został naruszony art. 18 Umowy między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Republiki Włoskiej w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania, sporządzonej w Rzymie dnia 21 czerwca 1985 r. (Dz. U. z 1989 r., Nr 62, poz. 374). W związku z powyższym Wnioskodawca uważa, że dochód z rent z Włoch w 2019 r., 2020 r. i 2021 r. został podwójnie opodatkowany, dlatego strona polska powinna zaniechać poboru zaliczek na podatek dochodowy od rent z Włoch. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego jest nieprawidłowe. W myśl art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1426, z późn. zm.), osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy). Zgodnie z art. 3 ust. 1a ww. ustawy, za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która: posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym. Stosownie do art. 3 ust. 2a ww. ustawy, osoby fizyczne jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony obowiązek podatkowy). Ustalenie miejsca zamieszkania podatnika decyduje o zakresie ciążącego na nim obowiązku podatkowego. Inaczej mówiąc, od miejsca zamieszkania zależy czy podatnik podlega nieograniczonemu, czy ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce. Nieograniczonym obowiązkiem podatkowym objęci są podatnicy, którzy w Polsce mają miejsce zamieszkania. Podlegają oni obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów. Natomiast, jeśli podatnik będzie miał miejsce zamieszkania za granicą, to w Polsce, będzie płacił podatek tylko od dochodów (przychodów) uzyskanych w danym roku podatkowym w Polsce (ograniczony obowiązek podatkowy). Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska (art. 4a ww. ustawy). Zgodnie z art. 9 ust. 1 ww. ustawy, opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. Stosownie do art. 10 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, źródłami przychodów są: stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta. Przez emeryturę lub rentę rozumie się łączną kwotę świadczeń emerytalnych i rentowych, w tym kwoty emerytur kapitałowych wypłacanych na podstawie ustawy o emeryturach kapitałowych, wraz ze wzrostami i dodatkami, z wyłączeniem dodatków rodzinnych i pielęgnacyjnych oraz dodatków dla sierot zupełnych do rent rodzinnych (art. 12 ust. 7 ww. ustawy). W świetle art. 35 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, do poboru zaliczek miesięcznych jako płatnicy są obowiązane osoby prawne i ich jednostki organizacyjne, które dokonują wypłaty emerytur i rent z zagranicy − od wypłacanych przez nie emerytur i rent. Na mocy art. 35 ust. 3 ww. ustawy, zaliczki, o których mowa w ust. 1 pkt 1, 2, 4 i 7, za miesiące od stycznia do grudnia ustala się w sposób określony w art. 32 ust. 1-1e, z tym że w przypadku poboru zaliczek od emerytur i rent z zagranicy stosuje się postanowienia umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, zawartej z państwem, z którego pochodzą te emerytury i renty. Z przedstawionego we wniosku opisu stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego wynika, że Wnioskodawca ma obywatelstwo polskie, ośrodek interesów życiowych znajduje się w Polsce oraz posiada i będzie posiadał w latach 2019, 2020, 2021 miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w Polsce. Wnioskodawca w ww. latach otrzymuje i będzie otrzymywał w 2021 roku po zmarłym ojcu Włochu rentę rodzinną (Pensione (…)) z L’Istituto Nazionale Della Previdenza Sociale (INPS) z Włoch (odpowiednik ZUS w Polsce). Renta z Włoch jest przelewana na imienny rachunek walutowy Wnioskodawcy w walucie euro. Od renty z Włoch bank potrąca: składkę zdrowotną i podatek dochodowy od osób fizycznych. Wątpliwość Wnioskodawcy budzi kwestia, czy otrzymana renta po zmarłym ojcu, o której mowa we wniosku podlega opodatkowaniu w Polsce. W tym miejscu wskazać należy, że w odniesieniu do renty po zmarłym ojcu, którą Wnioskodawca otrzymuje z Włoch zastosowanie będzie miała Umowa zawarta między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Republiki Włoskiej w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania sporządzona w Rzymie w dniu 21 czerwca 1985 r. (Dz. U. z 1989 r. Nr 62, poz. 374, z późn. zm.). W myśl art. 18 ww. Umowy, z zastrzeżeniem art. 19 ust. 2, emerytury oraz inne podobne świadczenia wypłacane osobie mającej miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie z tytułu zatrudnienia w przeszłości będą opodatkowane tylko w tym Umawiającym się Państwie, w którym ich odbiorca ma miejsce zamieszkania. W tekście pierwotnym ww. Umowy art. 18 zawierał następującą treść, z zastrzeżeniem artykułu 19 ust. 2, emerytury oraz inne podobne świadczenia wypłacane osobie mającej miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie z tytułu jej zatrudnienia w przeszłości będą opodatkowane tylko w tym Umawiającym się Państwie, w którym ich odbiorca ma stałe miejsce zamieszkania. Należy jednakże podkreślić, że ww. Umowa została sporządzona w trzech językach: polskim, włoskim i angielskim. Zgodnie z art. 30 ww. Umowy – zdaniem końcowym, w razie rozbieżności przy ich interpretacji, tekst angielski uważany będzie za rozstrzygający. Z wersji angielskiej tego przepisu wynika, że renta czy emerytura nie musi być związana z uprzednim zatrudnieniem osoby uprawnionej do dochodu. Przepis ten wyłącznie stwierdza, że otrzymywany dochód powinien wynikać z uprzedniego zatrudnienia, bez wskazania konkretnej osoby. Oznacza to, że w polskiej wersji językowej dokonano niewłaściwego przetłumaczenia z języka angielskiego na język polski przepisu art. 18 polsko-włoskiej Umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania. W związku z powyższym w Obwieszczeniu Ministra Spraw Zagranicznych z dnia 26 marca 2019 r. (Dz. U. z 2019 r., poz. 597) o sprostowaniu błędów obwieszczono, że w art. 18 polskiego tekstu Umowy między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Republiki Włoskiej w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania, sporządzonej w Rzymie dnia 21 czerwca 1985 r., zamiast wyrazów „z tytułu jej zatrudnienia” powinny być wyrazy „z tytułu zatrudnienia” oraz zamiast wyrazów „stałe miejsce zamieszkania” powinny być wyrazy „miejsce zamieszkania”. W konsekwencji, renta z Włoch wypłacana osobie mającej miejsce zamieszkania we Włoszech, podlega opodatkowaniu tylko we Włoszech. Natomiast, renta z Włoch wypłacana osobie mającej miejsce zamieszkania w Polsce, podlega opodatkowaniu tylko w Polsce. Mając zatem na uwadze opisany we wniosku stan faktyczny i zdarzenie przyszłe oraz przedstawiony powyżej stan prawny należy stwierdzić, że na podstawie art. 18 ww. Umowy zawartej między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Republiki Włoskiej w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania, renta z Włoch otrzymywana przez Wnioskodawcę w latach 2019, 2020 i 2021 z uwagi na miejsce zamieszkania Wnioskodawcy w Polsce, jest i będzie opodatkowana wyłącznie w Polsce. W związku z powyższym stanowisko Wnioskodawcy w tym zakresie należało uznać za nieprawidłowe. Nie można zgodzić się również, z twierdzeniem Wnioskodawcy, że dochód z renty rodzinnej nie powinien być opodatkowany w Polsce, ze względu na to, że we Włoszech jest zwolniony z podatku (dochód z renty nie przekracza kwoty wolnej). Tutejszy Organ zauważa, że okoliczność nieprzekraczania przez dochód z renty ‒ kwoty wolnej we Włoszech, nie jest podstawą do nieopodatkowania ww. dochodu w Polsce. Ponadto, nie ma racji Wnioskodawca wskazując, że od dochodów z Włoch, tj. renty rodzinnej po zmarłym ojcu w latach podatkowych 2019, 2020 i 2021 nie powinna być pobierana zaliczka na podatek dochodowy od osób fizycznych, uzasadniając ww. stwierdzenie faktem, że dochód z tego tytułu w Polsce nie przekroczył kwoty 8 000,00 zł (tj. kwoty wolnej od podatku w Polsce). W tym miejscu wskazać należy, że kwota wolna od podatku to określona w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych, kwota dochodu rocznego, od której nie pobiera się podatku. Kwota wolna od podatku, o jakiej mowa w art. 27 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi kwotę dochodu ze wszystkich źródeł przychodu, uzyskanie której nie powoduje obowiązku zapłaty podatku, obliczonego według skali podatkowej. Oznacza to, że kwoty tej nie można traktować jako jednostkowego limitu, przekroczenie którego powoduje obowiązek zapłaty podatku dochodowego. Kwota wolna od podatku obowiązuje wyłącznie podatników rozliczających przychody, podlegające opodatkowaniu podatkiem dochodowym na zasadach ogólnych według skali podatkowej określonej w art. 27 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (tj. wykazywane w formularzu PIT-36 lub PIT-37). W roku 2021 kwota ta nie uległa zmianie w porównaniu z rokiem 2020 oraz 2019 i wynosi 8 000 zł. Jeśli suma dochodów, które osiągnęło się w danym roku podatkowym nie przekroczy kwoty wolnej od podatku, to od tego dochodu nie będzie należny podatek, czego konsekwencją jest należny zwrot od urzędu skarbowego tytułem pobranych przez płatnika czy uiszczonych przez podatnika zaliczek na podatek dochodowy. Jednakże, to w deklaracji rocznej (PIT-37 czy PIT-36) podatnik ostatecznie dokonuje wyliczenia, w jakiej wysokości przysługuje mu kwota wolna lub nie przysługuje. Zatem dochód z renty rodzinnej, o którym mowa we wniosku został opodatkowany w świetle prawa, a zaliczki na poczet podatku zostały pobrane. Płatnicy (w tym przypadku bank wypłacający renty zagraniczne) są bowiem obowiązani w ciągu całego roku do obliczania, potrącania podatnikom z wypłacanych sum (nawet niewielkich) należnych zaliczek na poczet podatku dochodowego oraz odprowadzania tych kwot na konto urzędu skarbowego. W związku z powyższym, zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 i ust. 3, w zw. z art. 10 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – w związku z posiadaniem miejsca zamieszkania dla celów podatkowych Wnioskodawcy w Polsce – na banku spoczywa obowiązek płatnika w zakresie obliczania, pobierania i odprowadzania zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych od wypłacanej Wnioskodawcy renty z Włoch. Zatem, w tym okresie (okresie, będącym przedmiotem wniosku, tj. w latach 2019, 2020 i 2021) pobieranie przez płatnika (tj. bank) zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych, od wypłacanej renty z Włoch jest zasadne. Nadmienić również należy w tym miejscu, że w sytuacji wystąpienia kolizji w zakresie opodatkowania tego samego przychodu, a w konsekwencji ewentualny brak wyeliminowania podwójnego opodatkowania, istnieje możliwość wszczęcia na wniosek podatnika, procedury wzajemnego porozumiewania się. Tryb postępowania w tej sprawie został uregulowany w art. 25 ww. Umowy polsko-włoskiej. Jak statuuje art. 25 ust. 1 ww. Umowy, jeżeli osoba jest zdania, że działania jednego lub obu Umawiających się Państw pociągają lub pociągną za sobą opodatkowanie, które jest niezgodne z postanowieniami niniejszej umowy, to może ona, niezależnie od środków odwoławczych przewidzianych w prawie wewnętrznym tych Państw, przedstawić swoją sprawę właściwej władzy tego Umawiającego się Państwa, w którym ma miejsce zamieszkania lub siedzibę, albo jeżeli w danej sprawie mają zastosowanie postanowienia artykułu 24 ustęp 1 - władzy tego Umawiającego się Państwa, którego jest obywatelem. Wniosek taki musi być przedłożony w ciągu dwóch lat, licząc od pierwszego urzędowego zawiadomienia o działaniu pociągającym za sobą opodatkowanie niezgodne z umową. Jeżeli właściwa władza uzna zarzut za uzasadniony, ale nie może sama spowodować zadowalającego rozwiązania, to poczyni ona starania, ażeby sprawę tę uregulować we wzajemnym porozumieniu z właściwą władzą drugiego Umawiającego się Państwa, tak ażeby uniknąć opodatkowania niezgodnego z niniejszą umową (art. 25 ust. 2 ww. Umowy). Na podstawie art. 25 ust. 3 ww. Umowy, właściwe władze Umawiających się Państw będą czynić starania, aby w drodze wzajemnego porozumienia usuwać wszelkie trudności lub wątpliwości, które mogą powstawać przy interpretacji lub stosowaniu umowy. Stosownie do art. 25 ust. 4 ww. Umowy, właściwe władze Umawiających się Państw w celu osiągnięcia porozumienia wskazanego w poprzednich ustępach mogą kontaktować się ze sobą bezpośrednio. Kiedy dla osiągnięcia porozumienia wskazana jest ustna wymiana opinii, to taka wymiana może nastąpić za pośrednictwem komisji złożonej z przedstawicieli właściwych władz Umawiających się Państw. W tym miejscu należy również wyjaśnić, że tut. Organ interpretacyjny ma prawo interpretować przepisy polskiego prawa podatkowego. Nie ma takich uprawnień wobec przepisów innych krajów, w tym Włoch. Zatem Organ interpretacyjny nie ma wiedzy o włoskich przepisach podatkowych ani możliwości ich interpretowania. Jednocześnie wskazać należy, że procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy kontrolnego. Organ wydający interpretacje opiera się wyłącznie na opisie stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku – nie prowadzi postępowania dowodowego. Zgodnie bowiem z art. 14b § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r., poz. 1325, z późn. zm.), składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ interpretacyjny jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu opisu sprawy przedstawionego we wniosku, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność. Interpretacja dotyczy: zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia; zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej: z zastosowaniem art. 119a; w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej). Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2193, z późn. zm.), wprowadzającymi regulacje intertemporalne. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, z późn. zm.). Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach (art. 47 § 1 ww. ustawy) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 54 § 1a ww. ustawy), w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy). W przypadku wnoszenia skargi w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego i stanu epidemii jako najwłaściwszy proponuje się kontakt z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego ePUAP. W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ww. ustawy). Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.