0112-KDIL2-2.4011.724.2021.2.IM

INTERPRETACJA  INDYWIDUALNA Na  podstawie  art.  13  §  2a,  art.  14b  §  1  ustawy  z  dnia  29  sierpnia  1997  r.  Ordynacja  podatkowa  (Dz.  U.  z  2021  r.  poz.  1540  ze  zm.)  Dyrektor  Krajowej  Informacji  Skarbowej  stwierdza,  że  stanowisko  Wnioskodawcy  przedstawione  we  wniosku  z  dnia  4  sierpnia  2021  r.  (data  wpływu  17  sierpnia  2021  r.)  o  wydanie  interpretacji  przepisów  prawa  podatkowego  dotyczącej  podatku  dochodowego  od  osób  fizycznych  w  zakresie  preferencyjnego  opodatkowania  dochodów  generowanych  przez  prawa  własności  intelektualnej  (tzw.  IP  Box): ‒        jest  nieprawidłowe  –  w  części  dotyczącej  uznania  wydatku  na  zakup  lampy  biurowej  za  koszt  bezpośrednio  związany  z  wytwarzaniem,  rozwijaniem  bądź  ulepszaniem  oprogramowania  i  uwzględnienia  go  we  wskaźniku  nexus, ‒        jest  prawidłowe  –  w  pozostałej  części.   UZASADNIENIE   W  dniu  17  sierpnia  2021  r.  wpłynął  do  tutejszego  organu  ww.  wniosek  ‒  uzupełniony  pismem,  które  wpłynęło  do  Organu  9  listopada  2021  r.  ‒  o  wydanie  interpretacji  indywidualnej  dotyczącej  podatku  dochodowego  od  osób  fizycznych  w  zakresie  preferencyjnego  opodatkowania  dochodów  generowanych  przez  prawa  własności  intelektualnej  (tzw.  IP  Box).     We  wniosku  przedstawiono  następujące  stany  faktyczne  oraz  następujące  zdarzenia  przyszłe.   Wnioskodawca  jest  rezydentem  polskim  i  prowadzi  jednoosobową  działalność  gospodarczą,  rozliczając  się  za  pomocą  księgi  przychodów  i  rozchodów.  Dochody  swoje  opodatkowuje  podatkiem  według  skali  podatkowej  i  rozważa  zmianę  formy  opodatkowania  na  formę  liniową  w  latach  następnych.   Działa  on  w  branży  informatycznej  i  głównym  przedmiotem  jego  działalności  jest  tworzenie  i  rozwój  nowoczesnego  oprogramowania  oraz  jego  elementów  składowych,  które  następnie  są  sprzedawane  jego  Kontrahentowi  w  ramach  świadczonych  na  jego  rzecz  usług,  na  podstawie  umowy  współpracy.    Przedmiotowa  działalność  Wnioskodawcy  dotyczy  wytwarzania,  rozwijania  oraz  ulepszania  programów  komputerowych  (tj.  Oprogramowanie,  części  Oprogramowania),  które  według  art.  1  ust.  1  i  ust.  2  pkt  1  ustawy  z  dnia  4  lutego  1994  r.  o  prawie  autorskim  i  prawach  pokrewnych  są  utworami.    Wnioskodawca  w  ramach  swojej  działalności  gospodarczej  wykonuje  w  szczególności  czynności:  a)    w  zakresie  wytwarzania  Oprogramowania  w  postaci  tworzenia  kodu  źródłowego; b)    w  zakresie  wytwarzania  części  Oprogramowania,  w  wyniku  rozwijania  lub  ulepszania  określonego  programu  komputerowego,  gdzie  również  powstaje  kod  źródłowy.   W  tym  miejscu  należy  wskazać,  że  Wnioskodawca  tworzy  i  rozwija  kilka  rodzajów  programów  komputerowych  lub  ich  części  (modyfikacji,  ulepszeń,  nowych  modułów),  jednakże  z  uwagi  na  tożsamość  podejmowanych  czynności  do  jego  tworzenia  i  rozwoju  na  potrzeby  niniejszego  wniosku  będzie  stosowane  łączne  określenie  „Oprogramowanie”  do  wszystkich  rodzajów  programów  komputerowych  oraz  ich  części,  modyfikacji  i  ulepszeń,  gdyż  wszystkie  one  stanowią  odrębne  programy  komputerowe  w  rozumieniu  prawa  autorskiego.   Wnioskodawca  wskazuje,  że  może  również  rozwijać  inne  rodzaje  oprogramowania,  lecz  schemat  jego  tworzenia  i  zakres  działań  będzie  zawsze  tożsamy  do  togo  opisanego  we  wniosku.  Przez  Oprogramowanie  Wnioskodawca  rozumie  zatem  zarówno  aplikacje  będące  programami  komputerowymi,  jak  i  części  (modyfikacji,  ulepszeń,  nowych  modułów)  aplikacji,  które  również  stanowią  programy  komputerowe.  Należy  wskazać,  że  poniższe  Oprogramowania  stanowią  przykłady  i  z  uwagi  na  okoliczność,  że  wniosek  dotyczy  zdarzenia  przyszłego,  Wnioskodawca  może  tworzyć  inne  rodzaje  Oprogramowania,  ale  zawsze  o  cechach,  wskazanych  we  wniosku.   Do  przykładów  rozwijanego  przez  Wnioskodawcę  Oprogramowania  należą  aplikacje,  które  mają  na  celu  bezpiecznie  i  stabilnie  przetwarzać  dane  o  dużym  wolumenie.   Wspomniane  oprogramowanie  jest  zwykle  tworzone  w  chmurze  (x),  co  pozwala  uniknąć  zarządzania  dodatkową  infrastrukturą  sprzętową.  Dzięki  Oprogramowaniu  możliwe  jest  zatem  przetwarzanie  dużych  objętościowo  danych  z  różnych  źródeł,  w  wielu  formatach  tak,  aby: ‒        wygenerować  z  nich  raporty  ‒        doprowadzić  je  do  postaci,  które  pozwalają  na  łatwą  analizę  i  wyciągnięcie  wniosków.   Wszystkie  te  procesy  zwykle  przebiegają  w  sposób  zautomatyzowany,  minimalizujący  ingerencję  użytkownika  Oprogramowania.   W  ramach  rozwoju  każdego  Oprogramowania  Wnioskodawca  tworzy  zupełnie  nowe  części  i  funkcjonalności  Oprogramowania,  a  następnie  modyfikuje  i  zmienia  stworzone  przez  siebie  funkcjonalności  Oprogramowania  poprzez  dokonywane  zmian,  poprawek  oraz  usprawnień.    Tworzone  przez  Wnioskodawcę  nowe  funkcjonalności  Oprogramowania,  z  uwagi  na  ich  innowacyjność,  tworzone  są  przez  Wnioskodawcę  od  podstaw.  W  ramach  świadczonych  usług  i  realizowanego  projektu  Wnioskodawca  tworzy,  zmienia  i  dostosowuje  komponenty  Oprogramowania  i  dokumentuje  to.   W  każdym  przypadku  produktem  finalnym  prac  Wnioskodawcy  jest  dostarczenie  Oprogramowania  wraz  ze  wstępną  konfiguracją  pozwalającą  na  uruchomienie  go.  Podsumowując,  Wnioskodawca  zajmuje  się  tworzeniem  kodu  źródłowego  Oprogramowania,  jego  testowaniem  i  odpowiednim  dostosowaniem  do  konkretnych  potrzeb  Kontrahenta.   W  wyniku  prac  programistycznych  prowadzonych  przez  Wnioskodawcę  jego  Kontrahent  otrzymuje  nowoczesne  i  innowacyjne  ulepszenia  oraz  rozwinięcia  Oprogramowania  lub  całościowe  aplikacje,  których  nie  da  się  nabyć  na  otwartym  rynku.  W  przypadku  projektów  nie  występuje  element  typowej  standaryzacji.  Cele,  jakie  są  zakładane  do  osiągnięcia  przez  Kontrahenta,  wymagają  unikatowego  podejścia  i  twórczej  pracy  koncepcyjnej  od  samego  początku  realizacji  prac  projektowych.  Tym  samym  tworzone  i  wdrażane  przez  Wnioskodawcę  elementy  Oprogramowania  mają  zawsze  charakter  twórczy.  Głównym  celem  działalności  Wnioskodawcy  jest  zatem  tworzenie  oraz  rozwój  innowacyjnego  i  technologicznie  zaawansowanego  Oprogramowania.    Wnioskodawca  tworzy  oraz  ulepsza  Oprogramowanie,  które  nie  tylko  odzwierciedla  potrzeby  rynku  i  klientów,  ale  kształtuje  je  w  taki  sposób,  aby  przyczyniły  się  do  znacznego  usprawnienia  procesów  u  nabywców  końcowych  Oprogramowania.  W  tym  zakresie  Wnioskodawca  prowadzi  prace  związane  z  tworzeniem  nowego  i  innowacyjnego  Oprogramowania  i  jego  funkcjonalności  oraz  jego  stałego  rozwijania,  czy  też  ulepszania.  Działania  te  mają  na  celu  dostarczanie  Oprogramowania  spełniającego  wszelkie  wymagania  Kontrahenta  i  klientów  końcowych.   Tworzone  oraz  rozwijane  Oprogramowanie  powstaje  przy  użyciu  najnowszych  rozwiązań  technologicznych.  Prowadzi  to  do  ciągłego  rozwoju  Wnioskodawcy  oraz  przyswajania  nowej  wiedzy  i  umiejętności.  Z  każdym  projektem,  zadaniem  i  funkcją  Wnioskodawca  rozwija  swoje  umiejętności  i  wiedzę  w  pracy.  Każdy  projekt  wymaga  również  zastosowania  unikalnego  zestawu  wzorców  projektowych  (ang.  design  pattems)  lub  architektur.  Istotą  prac  jest  dopasowanie  do  danego  projektu,  aplikacji,  programu  nie  tylko  odpowiednich  technologii,  ale  także  wzorców,  które  pozwalają  utrzymywać  kod  czystym,  przejrzystym  i  możliwym  do  ciągłego  rozwoju.   W  ramach  prac  nad  Oprogramowanym  Wnioskodawca  realizuje  następujące  zadania: a)    Modyfikacji  i  dostosowana  Oprogramowania  według  specyfikacji  i  zamówienia  Kontrahenta  Wnioskodawcy  poprzez  tworzenie  nowych  praw  własności  intelektualnych;  b)    Tworzenia  nowych  funkcjonalności  Oprogramowania,  c)    Optymalizacja  wydajności  Oprogramowania  po  stronie  kodu, d)    Opracowywania  nowych  modułów  mających  na  celu  poprawienie  funkcjonalności  systemu.   Prace  te  prowadzone  są  w  sposób  mający  na  celu  zapewnienie  atrakcyjności  i  innowacyjności  opracowywanych  przez  Wnioskodawcę  rozwiązań  informatycznych.  Ponadto,  w  ramach  wspomnianych  zadań,  realizowane  są  następujące  czynności:  a)    Prace  programistyczne  związane  z  tworzeniem/rozwojem  kodu  źródłowego; b)    Łączenie  i  konfiguracja  rezultatów  prac  programistycznych; c)    Symulacja  pracy  Oprogramowania  oraz  jego  testowanie; d)    Korekty  i  modyfikacje  wprowadzone  do  Oprogramowania  po  etapie  testowania,  e)    Opracowywanie  nowych  rozwiązań  mających  na  celu  poprawę  wydajność  systemu.    Pracom  nad  Oprogramowaniem  towarzyszy  sporządzenie  dokumentacji,  która  w  zależność  od  realizowanych  prac  może  przybrać  postać  krótkiej  notatki,  prostego  dokumentu  lub  dokumentu  zawierającego  szczegółowy  opis  celu  i  metod  jego  osiągnięcia.  Równocześnie  Wnioskodawca,  prowadząc  prace  programistyczne,  przygotowuje  kod  źródłowy,  który  prezentowany  jest  jego  Kontrahentowi  i  implementowany.   Podsumowując,  bezpośrednim  rezultatem  prac  realizowanych  przez  Wnioskodawcę  jest  tworzenie  Oprogramowania  poprzez  jego  usprawnienie,  wprowadzanie  aktualizacji  czy  dodawanie  nowych  funkcjonalności.  Zadania  te  realizowane  są  poprzez  pisanie  nowego  kodu  źródłowego  Oprogramowania  oraz  jego  testowane.   Należy  podkreślić,  że  Oprogramowanie  i  jego  kod  źródłowy  ma  bardzo  złożony  charakter.  W  ramach  rozwoju  Oprogramowania  Wnioskodawca  dokonuje  usprawnień  Oprogramowana,  zmienia  poszczególne  jego  funkcjonalności  i  usuwa  błędy.  Ponadto,  w  ramach  tworzenia  nowej  wersji  Oprogramowania,  Wnioskodawca  wprowadza  poważniejsze  udoskonalenia  istniejących  funkcjonalności  Oprogramowana,  które  z  uwagi  na  stopień  zaawansowania  mogą  być  uznawane  za  nowe  funkcjonalności  lub/i  uzupełnia  Oprogramowanie  o  całkiem  nowe  funkcjonalności  opracowane  w  ramach  wskazanych  powyżej  prac  rozwojowych.  Te  wszystkie  modyfikacje  Oprogramowana,  po  połączeniu  z  istniejącą,  niemodyfikowaną  częścią  kodu  źródłowego  Oprogramowania  tworzy  spójną  całość  ‒  nową  wersję  Oprogramowania.  Tak  określane  aktualizacje  Oprogramowania  stanowią,  jak  wskazano  powyżej,  utwór  i  podlegają  ochronie  prawnej  na  podstawie  art.  1.1  oraz  art.  1.2  pkt  1  ustawy  o  prawie  autorskim  i  prawach  pokrewnych,  art.  1.1  oraz  art.  1.2  pkt  1.   Należy  nadmienić,  że  kod  źródłowy  Oprogramowania  jest  opracowywany  i  grupowany  w  repozytoriach  kodu.   Wnioskodawca  wskazuje,  że  proces  rozwoju  i  tworzenia  Oprogramowania  ma  charakter  ciągły.  Ukończenie  jednej  funkcjonalności  nie  stanowi  zakończenia  rozwoju  Oprogramowania.  Jednakże,  charakter  prac  opisany  we  wniosku  jest  niezmienny  i  odnosi  się  on  również  do  podejmowanych  przez  Wnioskodawcę  działań  nad  tym  konkretnym  Oprogramowaniem.   Wnioskodawca  w  swojej  działalności  tworzy  nowe  autorskie  prawa  do  programów  komputerowych  w  postaci  kodów  źródłowych,  które  mogą  być  uznawane,  w  ocenie  Wnioskodawcy,  za  kwalifikowane  prawo  własności  intelektualnej.  Wnioskodawca  wskazuje,  że  wszystkie  tworzone  przez  niego  efekty  prowadzonych  prac  w  zakresie  tworzenia  i  rozwoju  Oprogramowania,  które  zostały  opisane  we  wniosku  mają  postać  praw  własności  intelektualnej.  W  ramach  prowadzonych  prac  powstają  nowe  prawa  do  programów  komputerowych.  Ponadto,  Wnioskodawca  wskazuje,  że  te  elementy  stanowią  utwory  podlegające  ochronie  prawnoautorskiej.   Ulepszanie  i  rozwijanie  oprogramowania  ma  charakter  modułowy,  więc  Wnioskodawca  jest  właścicielem  części  oprogramowania,  jaką  tworzy  w  ramach  tych  procesów,  aż  do  chwili  przekazania  praw  autorskich.  Z  chwilą  przekazania  wytworzonego  oprogramowania  Kontrahentowi  Wnioskodawca  przekazuje  na  jego  rzecz  wszelkie  prawa  autorskie  do  tego  oprogramowania.  Wnioskodawca  tym  samym  działa  na  zlecenie  swojego  Kontrahenta.   W  ramach  wykonywanej  działalności  Wnioskodawca  może  współpracować  z  zespołami  danego  kontrahenta,  wówczas  ma  on  z  góry  określoną  rolę,  wytwarzając  zdefiniowane i  funkcjonalnie  samodzielne  elementy  Oprogramowania.  Z  zespołami  danego  kontrahenta  Wnioskodawcy  prowadzi  dyskusje  na  tematy  techniczne  (m.in.  jakich  narzędzi  najlepiej  będzie  użyć  w  danym  przypadku  oraz  z  jakiego  podejścia  do  wytwarzania  oprogramowania  skorzystać).  Współpraca  Wnioskodawcy  nie  prowadzi  do  powstania  wspólnego  utworu,  Współpraca  nie  jest  prowadzona  w  zakresie  wspólnego  tworzenia  Oprogramowania.   W  wyniku  prowadzonych  prac  powstają  autorskie  prawa  do  programów  komputerowych,  które  podlegają  ochronie  na  podstawie  art.  74  ustawy  o  PAIPP.  W  takim  przypadku  Wnioskodawca  podkreśla,  że  nie  powstaje  część  oprogramowania,  która  dopiero  w  połączeniu  z  innymi  częściami  ‒  wytworzonymi  przez  inne  podmioty  ‒  stanowi  kwalifikowane  prawo  własności  intelektualnej,  podlegające  ochronie  na  podstawie  art.  74  ww.  ustawy,  a  samodzielne,  odrębne  Oprogramowania,  o  cechach  jak  wyżej.   Umowa  między  Wnioskodawcą  a  jego  Kontrahentem  stanowi,  że  prawa  własności  intelektualnej,  jakie  wytworzy  w  ramach  zleconej  usługi,  należą  po  ich  przeniesieniu  przez  Wnioskodawcę  do  Kontrahenta.  Całość  praw  własności  intelektualnej  do  tworzonego  i  rozwijanego  Oprogramowania  przekazywana  jest  odpłatnie  na  rzecz  Kontrahenta  na  podstawie  umowy  łączącej  Strony.  W  toku  realizowanych  prac  Wnioskodawca  wytwarza  utwory  objęte  prawami  własności  intelektualnej.  Kontrahent  zyskuje  wszystkie  prawa  do  wytworzonych  przez  niego  utworów,  a  Wnioskodawca  je  traci,  za  co  dostaje  wynagrodzenie.  Umowa  zawarta  pomiędzy  Wnioskodawcą  a  Kontrahentem  wskazuje,  że  w  zakresie  związanym  z  wytwarzaniem  Oprogramowania  lub  jego  części  przenoszone  są  wszelkie  prawa  autorskie  do  nich.  Wartość  wynagrodzenia  za  przeniesienie  poszczególnych  praw  autorskich  do  oprogramowania  bądź  części  oprogramowania  jest  każdorazowo  określana  na  koniec  okresu  rozliczeniowego  na  podstawie  ewidencji  czasowej  stwierdzającej  ilość  godzin  poświęconych  na  stworzenie  określonego  programu  komputerowego.  Prowadzona  przez  Wnioskodawcę  ewidencja  czasu  i  wykonanych  prac  pozwala  na  wskazanie  kwoty  wynagrodzenia  otrzymanego  z  tytułu  zbycia  kwalifikowanych  praw  własności  intelektualnej.  Wynagrodzenie  nie  obejmuje  wynagrodzenia  za  rutynowe  zmiany  oprogramowania.    Podsumowując,  Wnioskodawca  określa  wynagrodzenie  za  przeniesienie  na  Kontrahenta  autorskich  praw  majątkowych  na  zasadzie  obliczenia  czasu  poświęconego  przez  Wnioskodawcę  na  wytwarzanie  Oprogramowania  (pisanie  kodu).  Wobec  tego  otrzymywane  przez  Wnioskodawcę  należności  będą  przychodem  z  tytułu  sprzedaży  majątkowych  praw  autorskich  do  programu  komputerowego.  Strony  umowy  współpracy  uzgadniają,  że  wynagrodzenie  płatne  jest  w  ciągu  umówionej  liczby  dni  każdorazowo  od  wystawienia  faktury.   Ponadto  Wnioskodawca  może  uzyskiwać  również  przychody  z  wykonywania  innych  usług  informatycznych,  które  nie  stanowią  odpłatnego  przeniesienia  Oprogramowania  lub  jego  części  ‒  co  nie  jest  przedmiotem  niniejszego  wniosku  o  interpretację.   Wnioskodawca  prowadzi  również  ewidencję  pozwalającą  na  wyszczególnienie  realizowanych  prac  i  zadań  w  ramach  tworzenia  Oprogramowania  bądź  części  Oprogramowania  poprzez  comiesięczne  wskazanie  informacji  na  temat  wykonanych  zadań  w  danym  miesiącu.  Ponadto  Wnioskodawca  jest  w  stanie  precyzyjnie  określić  wynagrodzenie  z  tytułu  odpłatnego  przeniesienia  kwalifikowanych  praw  własności  intelektualnej  do  tworzonego  Oprogramowania  z  uwagi  na  prowadzone  przez  Wnioskodawcę  rejestry  i  ewidencje  czasu  i  rodzaju  wykonywanych  zadań,  które  precyzyjnie  pozwalają  ustalić  powyższe  okoliczności.   Przeniesienie  wskazanych  praw  następuje  w  ramach  świadczonych  usług  w  ramach  prowadzonej  przez  Wnioskodawcę  jednoosobowej  działalności  gospodarczej,  która  jest  pozarolniczą  działalnością  gospodarczą.  Omawiane  Oprogramowanie  tworzone  jest,  rozwijane  i  ulepszane  przez  Wnioskodawcę  w  sposób  systematyczny,  w  ramach  codziennej  pracy.   W  praktyce  gospodarczej  Wnioskodawcy  projekty,  w  ramach  których  realizowane  są  prace  programistyczne  skutkujące  powstaniem  Oprogramowania,  są  rozciągnięte  w  czasie,  w  konsekwencji  czego  można  przypisać  do  danego  projektu  kilka  faktur  przychodowych,  wówczas  część  wynagrodzenia  objętego  daną  fakturą  VAT,  która  obejmuje  wynagrodzenie  autorskie,  będzie  przychodem  za  Oprogramowanie  (jego  rozwinięcie,  modyfikację,  zmianę,  nową  funkcjonalność  itp.)  powstałe  w  danym  miesiącu,  który  jest  objęty  fakturą.   W  ramach  prowadzonej  działalności  gospodarczej,  która  skupiona  jest  na  wytwarzaniu,  rozwijaniu  lub  ulepszaniu  programów  komputerowych,  Wnioskodawca  ponosi  i  planuje  ponosić,  w  tym  może  ponosić  następujące  wydatki  w  celu  osiągnięcia  przychodów  lub  zachowania  albo  zabezpieczenia  źródła  przychodów:  a)    użytkowania  samochodu,  w  tym  koszty  paliwa,  koszty  napraw  i  inne  koszty  związane  z  jego  eksploatacją  oraz  leasingu  pojazdu;  b)    usług  telekomunikacyjnych  (abonament  telefoniczny  i  internet); c)    telefonu  komórkowego;  d)    prowadzenie  księgowości;  e)    sprzętu  komputerowego  i  urządzeń  peryferyjnych;  f)     urządzeń  i  materiałów  biurowych  (materiały  i  sprzęty  biurowe  i  eksploatacyjne); g)    książek  branżowych  i  szkoleń  (materiały  doskonalenia  zawodowego).   Wnioskodawca  prowadzi  księgę  przychodów  i  rozchodów  i  jednocześnie  prowadzi  odrębną  ewidencję  dla  celów  rozliczenia  preferencyjnej  5%  stawki  podatku  PIT,  tj.: a)    wyodrębnia  każde  kwalifikowane  prawo  własności  intelektualnej; b)    prowadzi  ewidencję  pozwalającą  na  ustalenie  przychodów,  kosztów  uzyskania  przychodów  i  dochodu  (straty),  przypadających  na  każde  kwalifikowane  prawo  własności  intelektualnej; c)    w  prowadzonej  ewidencji  wyodrębnia  koszty,  o  których  mowa  w  art.  30ca  ustawy  o  PIT,  przypadające  na  każde  kwalifikowane  prawo  własności  intelektualnej; d)    rozlicza  poniesione  koszty  określone  w  art.  30ca  ustawy  o  PIT.   Od  1  stycznia  2021  r.  Wnioskodawca  prowadzi  na  bieżąco  odrębną  od  podatkowej  księgi  przychodów  i  rozchodów  szczegółową  Ewidencję,  o  której  mowa  w  art.  30cb  ustawy  o  PIT.  W  związku  z  tym,  że  przepisy  nie  narzucają  podatnikom  konkretnej  formy  ewidencjonowania  zdarzeń  na  cele  stosowania  preferencji,  sporządzana  jest  ona  techniką  komputerową  w  postaci  arkusza  kalkulacyjnego,  obejmującego  comiesięczne  zestawienie  dokumentów.   Prowadzona  przez  Wnioskodawcę  ewidencja  potwierdza  uzyskane  przychody  oraz  poniesione  wydatki  dotyczące  poszczególnych  programów  komputerowych  na  koniec  danego  okresu  rozliczeniowego  (miesiąc).  Zestawienie  to  obejmuje  przychody  i  wydatki  od  początku  realizacji  Projektu,  w  ramach  którego  wytwarzane  jest  Oprogramowanie  bądź  części  Oprogramowania  do  końca  danego  miesiąca  kalendarzowego.   W  prowadzonej  Ewidencji  zostaje  wskazany  dla  każdej  faktury  przychodowej  współczynnik  IP  BOX.  Współczynnik  ten  informuje,  jaka  część  przychodu  z  danej  faktury  stanowiło  wynagrodzenie  za  przeniesienie  autorskich  praw  do  określonego  programu  komputerowego,  wytworzonego  przez  Wnioskodawcę  w  danym  okresie  rozliczeniowym.  Wnioskodawca  wyodrębnił  poszczególne  programy  komputerowe  w  prowadzonej  Ewidencji.  W  odniesieniu  do  każdego  z  nich  Wnioskodawca  ewidencjonuje  potwierdzone  fakturami/rachunkami  przychody  oraz  odpowiadające  im  koszty  z  PKPiR.   W  przypadku  gdy  w  ramach  działalności  gospodarczej  Wnioskodawca  osiąga  przychody  ze  świadczenia  usług  innych  niż  programistyczne,  koszty  przyporządkowane  są  do  przychodu,  na  który  miały  bezpośredni  wpływ.  Jeśli  alokacja  konkretnego  kosztu  nie  jest  możliwa,  koszty  te  rozliczane  są  na  wszystkie  osiągnięte  przychody  w  danym  miesiącu,  poprzez  zastosowanie  proporcji  przychodowej.   Na  koniec  każdego  miesiąca  kalendarzowego  Wnioskodawca  ustala  dochód  z  każdego  programu  komputerowego.  Równolegle,  na  koniec  każdego  okresu  rozliczeniowego  (miesiąc),  w  prowadzonej  Ewidencji  Wnioskodawca  wyodrębnia  koszty,  o  których  mowa  w  art.  30ca  ust.  4  w  zw.  z  art.  30ca  ust.  5  ustawy  o  PIT,  i  uwzględnia  je  we  wzorze  w  celu  ustalenia  wysokości  wskaźnika  Nexus,  a  następnie  oblicza  podstawę  opodatkowania  preferencyjną  stawką.  Ewidencja  prowadzona  przez  Wnioskodawcę  pozwala  ponadto  na  monitorowanie  i  śledzenie  efektów  prac  realizowanych  w  ramach  tworzenia  Oprogramowania  bądź  części  Oprogramowania  poprzez  comiesięczne  wskazanie  informacji  na  temat  wykonanych  zadań  w  danym  miesiącu.   Wnioskodawca  zwraca  uwagę  na  fakt,  że  mnożnik  Nexus  oblicza  oddzielnie  dla  dochodów  z  poszczególnych  programów  komputerowych,  w  związku  z  czym  ustala  On  odrębnie  koszty  faktycznie  poniesione  na  działalność  opisywaną  we  wniosku  związaną  z  danym  prawem  przy  zastosowaniu  powyżej  przedstawionego  mechanizmu.   W  przeważającym  zakresie  uzyskiwane  przez  Wnioskodawcę  przychody  z  działalności  gospodarczej  pochodzą  z  przeniesienia  praw  autorskich  do  Oprogramowania  bądź  części  Oprogramowania  wytworzonych  przez  Niego.  W  wyniku  czego  wymienione  koszty  uzyskania  przychodu  ponoszone  przez  Wnioskodawcę  w  ramach  działalności  gospodarczej  uznawane  są  per  se  za  koszty  do  obliczenia  wskaźnika  Nexus,  o  których  mowa  w  art.  30ca  ust.  4  w  zw.  z  art.  30ca  ust.  5  ustawy  o  PIT,  tj.  wydatki  bezpośrednio  powiązane  z  poszczególnymi  Projektami  realizowanymi  przez  Niego.   W  przypadku  braku  możliwości  pełnego  alokowania  konkretnego  kosztu  poniesionego  przez  Wnioskodawcę  w  ramach  działalności  gospodarczej  do  przychodów  ze  zbycia  Oprogramowania  bądź  części  Oprogramowania,  Wnioskodawca  ustali  faktyczny  koszt  poniesiony  w  danym  okresie  na  prowadzoną  przez  Niego  działalność  związaną  z  wytwarzaniem  określonego  programu  komputerowego  według  odpowiedniej  proporcji,  która  będzie  odpowiadać  przyczynieniu  się  danego  kosztu  do  osiągnięcia  konkretnego  przychodu  z  prowadzonej  działalności  gospodarczej  w  danym  okresie,  np.  na  podstawie  czasochłonności  prowadzonych  prac.   W  pierwszej  kolejności  Wnioskodawca  stara  się  ustalić  dochód  z  poszczególnych  kwalifikowanych  praw  własności  intelektualnej  poprzez  odjęcie  od  przychodów  ze  zbycia  danego  Oprogramowania  bądź  części  Oprogramowania  kosztów  uzyskania  przychodu.   Kiedy  z  obiektywnych  przesłanek  wynika,  że  właściwe  przypisanie  określonej  kategorii  kosztów  do  danego  źródła  przychodów  nie  jest  możliwe,  czyli  dany  wydatek  dotyczy  wielu  źródeł  i  nie  ma  możliwości  zastosowania  właściwej  metodyki  jego  przypisania  do  danego  źródła,  tj.  takiej,  która  będzie  odzwierciedlać  adekwatne  „powiązanie”  odpowiedniej  części  danego  kosztu  z  przychodami  z  danego  źródła,  wówczas  Wnioskodawca  per  analogiam  stosuje  przychodowy  klucz  podziału  kosztów  pośrednich,  o  którym  mowa  w  art  22  ust.  3  ustawy  o  PIT,  do  poszczególnych  rodzajów  przychodów,  np.  w  pierwszej  kolejności  proporcja  jest  liczona  na  podstawie:  koszty  pośrednie  *  przychody  z  działalności  innowacyjnej/suma  przychodów,  a  następnie:  koszty  pośrednie  działalności  innowacyjnej  *  przychody  z  danego  Oprogramowania  bądź  części  Oprogramowania  (jako  osobnego  KPWI)/suma  przychodów  ze  wszystkich  programów  komputerowych.   W  drugiej  kolejności  Wnioskodawca  ustala  poszczególne  kwalifikowane  dochody  z  kwalifikowanych  praw  własności  intelektualnej  poprzez  przemnożenie  uzyskanego  dochodu  ze  zbycia  danego  Oprogramowania  bądź  części  Oprogramowania  przez  wskaźnik,  o  którym  mowa  w  art.  30ca  ust.  4  ustawy  o  PIT.   Wnioskodawca  zwraca  uwagę  na  fakt,  że  mnożnik  Nexus  oblicza  oddzielnie  dla  dochodów  z  poszczególnych  programów  komputerowych,  w  związku  z  czym  ustala  On  odrębnie  koszty  faktycznie  poniesione  na  działalność  opisywaną  we  wniosku  związaną  z  danym  prawem  przy  zastosowaniu  powyżej  przedstawionego  mechanizmu.   Koszty  wskazane  we  wniosku  są  bezpośrednio  związane  z  wytworzeniem  oprogramowania,  gdyż  stanowią  one  koszty  działalności  Wnioskodawcy  w  zakresie  tworzenia  oprogramowania.  W  przypadku  nieponoszenia  wskazanych  we  wniosku  kosztów  Wnioskodawca  nie  mógłby  realizować  prac,  których  realizacja  skutkuje  powstaniem  nowego  prawa  własności  intelektualnej.  Wnioskodawca  jest  w  stanie  przyporządkować  konkretną  wartość  kosztów  do  konkretnego  prawa  własności  intelektualnej.  Koszty  te  są  bezpośrednio  związane  z  realizacją  tych  prac.  Bez  ich  poniesienia  prace  nie  mogłyby  być  realizowane,  a  tym  samym  nie  powstałoby  prawo  własności  intelektualnej.  Tworzenie  kodu  wymaga  zarówno  sprzętu  oraz  ponoszenia  dodatkowych  wskazanych  we  wniosku  kosztów.   Samochód  (leasing  i  eksploatacja):  koszty  poniesione  na  eksploatację  samochodu  umożliwiają  Wnioskodawcy  sprawny  transport,  czy  to  do  klienta  w  celu  konsultacji  dotyczących  tworzonego  oprogramowania,  czy  to  do  specjalistycznego  sklepu  w  celu  nabycia  potrzebnych  urządzeń  programistycznych,  czy  to  na  szkolenia  poszerzające  wiedzę  w  dziedzinie  programowania.  Auto  wykorzystywane  jest  do  celów  świadczenia  usług  na  rzecz  kontrahentów,  jak  również  do  czynności  wymagających  prowadzenie  działalności  gospodarczej  w  całym  jej  zakresie.  Taki  środek  transportu  pozwala  na  konsultację  z  klientem,  co  służy  personalizacji  tworzonego  oprogramowania  i  kodu,  dostosowaniu  go  do  indywidualnych  potrzeb  klienta  i  jego  oczekiwań,  również  nie  można  zapomnieć  o  zapewnieniu  szybkiego  dostępu  do  sklepów  z  narzędziami  programistycznymi,  a  więc  Wnioskodawca  jest  w  stanie  świadczyć  usługi  programistyczne  efektywniej  i  lepszej  jakości,  wpływając  na  mocniejszą  pozycję  na  rynku  zleceń  informatycznych.   Telefon:  zastosowanie  telefonu  (smartfona)  jest  następujące: ‒        umożliwia  komunikację  mailową  z  kontrahentem  w  przypadku  braku  dostępu  do  komputera;  ‒        umożliwia  otrzymywanie  komunikatów  o  krytycznych  błędach  w  aplikacji,  ułatwia  szybką  reakcję  w  takiej  sytuacji; ‒        umożliwia  kontakt  telefoniczny  z  kontrahentem.   Księgowość:  pozwala  na  wyszczególnienie  koniecznej  ewidencji  na  potrzeby  skorzystania  z  preferencyjnej  5%  stawki  podatkowej  (ulga  IP  Box).  Koszt  ten  jest  nieodzowny,  jeśli  wytwarzane  oprogramowanie  ma  być  wykonywane  zgodnie  z  zasadami  lege  artis,  w  tym  Wnioskodawca  dzięki  prowadzeniu  księgowości  przez  specjalistów  ma  więcej  czasu  na  wykonywanie  prac  programistycznych,  co  przekłada  się  na  jakość  tworzonego  programu  komputerowego.  Również  należy  podkreślić,  że  prowadzenie  księgowości  jest  niezbędne  do  prowadzenia  działalności  per  se,  Wnioskodawca  traktuje  ten  koszt  jako  stały  element  prowadzenia  przez  siebie  działalności  gospodarczej,  której  zdecydowanie  dominująca  część  polega  na  wytwarzaniu  chronionych  prawem  autorskim  utworów,  a  konkretniej  programów  komputerowych.   Sam  sprzęt  komputerowy  nie  jest  wystarczający  dla  sprawnego  tworzenia  oprogramowania  przy  pomocy  nowoczesnych,  wysokopoziomowych  języków  oprogramowania.  Stąd  też  przedsiębiorca  konsekwentnie  usprawnia  posiadany  sprzęt  komputerowy  poprzez  wymianę  jego  podzespołów  oraz  wykorzystywanych  urządzeń  peryferyjnych.  W  szybko  zmieniającym  się  świecie  technologii  niekorzystanie  przez  Wnioskodawcę  z  nowoczesnych  rozwiązań  technologicznych  prowadziłoby  efektywnie  do  spadku  wydajności  jego  pracy.  Tym  samym  koszty  zakupu  podzespołów  komputerowych  i  urządzeń  peryferyjnych  jest  niezbędny  dla  tworzenia  Oprogramowania.   Książki  branżowe  i  szkolenia:  oprogramowanie  wytwarzane  jest  przede  wszystkim  na  podstawie  wiedzy  i  doświadczenia  Wnioskodawcy.  Dla  jego  finalnego  kształtu  decydujące  znaczenie  mają  przede  wszystkim  posiadane  przez  Niego  informacje  specjalne  i  wiedza  specjalistyczna.  W  tym  celu  ustawicznie  pogłębia  On  swój  zasób  wiedzy,  poprzez  szkolenia  oraz  materiały  edukacyjne.  Jednocześnie,  Wnioskodawca  wskazuje,  że  pozyskanie  tego  rodzaju  informacji  nie  zawsze  jest  możliwe  za  pomocą  źródeł  bezpłatnych  (biblioteki,  źródła  Internetowe),  gdyż  poziom  specjalizacji  wymagany  przez  literaturę  przedmiotu  i  tempo  jej  zmian  sprawia,  że  zasadne  jest  korzystanie  jedynie  z  najnowszych,  profesjonalnych  publikacji  i  szkoleń.  Wnioskodawca  wskazał  we  wniosku,  że  w  ramach  świadczonych  usług  wytwarza  coraz  to  nowe  produkty  spełniające  nowe  funkcje  oraz  często  wymagające  zastosowania  metod  i/lub  narzędzi,  których  jeszcze  nie  miał  okazji  stosować.  Aby  zdobyć  niezbędną  wiedzę  na  temat  nowych  narzędzi  i  technologii,  kupuje  On  książki  i  szkolenia.   Materiały  i  sprzęty  biurowe  i  eksploatacyjne,  tj.  meble  oraz  wyposażenie  biurowe:  Wnioskodawca  kupuje  te  artykuły,  ponieważ  są  Mu  niezbędne  w  prowadzonej  działalności.  Aby  móc  wykonywać  swoje  obowiązki,  Wnioskodawca  musi  posiadać  i  rozwijać  oraz  utrzymywać  odpowiednie  zaplecze  techniczne  i  biurowe.   Całe  ryzyko  gospodarcze  związane  z  realizowanymi  przez  Wnioskodawcę  pracami  ponosi  Wnioskodawca  jako  ich  wykonawca.  Pomimo  przeniesienia  praw  autorskich  do  oprogramowania,  ponosi  wobec  Kontrahenta  pełną  odpowiedzialność  za  rezultat  świadczonych  przez  siebie  usług  i  ich  efekt,  czyli  tworzone  oprogramowanie.   Oprogramowanie  wytwarzane  przez  Wnioskodawcę  w  ramach  prowadzonej  bezpośrednio  działalności  gospodarczej  jest  rezultatem  jego  własnej,  indywidualnej,  twórczej  działalności  Intelektualnej,  a  w  konsekwencji  stanowi  utwór  podlegający  ochronie  na  podstawie  art.  74  ustawy  z  dnia  4  lutego  1994  r.  o  prawie  autorskim  i  prawach  pokrewnych  (Dz.  U.  z  2019  r.  poz.  1231,  z  późn.  zm.,  dalej:  „ustawa  o  prawie  autorskim  i  prawach  pokrewnych”).  Dotyczy  to  zarówno  oprogramowania  opisanego  powyżej  jako  całkowicie  nowe,  jak  i  ulepszone  o  nową  funkcjonalność  ‒  w  tym  drugim  przypadku  mamy  do  czynienia  z  modułem  stworzonym  w  oparciu  o  nowy,  odrębny  kod  źródłowy,  który  w  każdej  chwili  można  wprowadzić  do  istniejącego  programu  komputerowego  lub  go  z  niego  usunąć.  Jest  to  zatem  odrębny  program  i  odrębny  utwór  od  programu  „głównego”  (choć  stanowi  jego  istotną  nową  funkcjonalność).   Wnioskodawca  wskazuje,  że  części  oprogramowania  powstające  w  efekcie  rozwijania  i/lub  ulepszania  przez  Wnioskodawcę  programu  komputerowego  stanowią  odrębne  od  takiego  oprogramowania  programy  komputerowe  podlegające  ochronie  na  podstawie  art.  74  ustawy  o  prawie  autorskim  i  prawdach  pokrewnych.  Co  prawda,  brak  jest  legalnej  definicji  programu  komputerowego,  jednak  orzecznictwo  i  doktryna  prawa  autorskiego  w  tej  kwestii  są  zgodne: ‒        Przedmiotem  ochrony  prawa  autorskiego  mogą  być  poszczególne  elementy  lub  nawet  krótkie  fragmenty  (urywki)  programu,  jeśli  tylko  one  same  spełniać  będą  wymogi  podane  w  art.  1  ust.  1  ustawy  o  PAIPP,  tj.  elementy  programu  jako  takiego,  a  więc  instrukcje  działania  dla  komputera  lub  ich  zestawy  (wyr.  TS  z  22.12.2010  r.,  C-393/09,  Bezpećnostni  softwarova  asociace,  ECLI:EU:C:2010:816); ‒        Do  programów  komputerowych  stosuje  się  również  wyrażoną  w  art.  I  ust.  3  ustawy  o  PAIPP  zasadę,  że  chronione  są  także  dzieła  w  postaci  nieukończonej,  np.  wersja  pre-alfa,  alfa  lub  beta  programu,  wydanie  testowe  lub  demonstracyjne  (A.  Michalak  (red.).  Ustawa  o  prawie  autorskim  i  prawach  pokrewnych.  Komentarz.  Warszawa  2019  ‒  art.  74).   Wobec  tego,  zgodnie  z  doktryną  prawa  autorskiego  część  programu  (fragment  kodu)  lub  oprogramowania  (nowa  funkcjonalność),  którą  tworzy,  jest  utworem  w  rozumieniu  art.  74  ustawy  o  prawie  autorskim  i  prawach  pokrewnych.   Element  twórczy  Wnioskodawcy  w  tworzeniu  oprogramowania  polega  na  pisaniu  kodu  źródłowego,  w  efekcie  czego  powstaje  program  komputerowy.  Trzeba  mieć  jednak  na  uwadze,  że  oprogramowanie  jako  całość  to  ogół  informacji  w  postaci  zestawu  instrukcji,  zaimplementowanych  interfejsów  i  zintegrowanych  danych  przeznaczonych  dla  komputera  do  realizacji  wyznaczonych  celów.  Celem  oprogramowania  jest  przetwarzanie  danych w  wyznaczonym  przez  twórcę  zakresie.  Nie  wszystkie  elementy  gotowego  oprogramowania  są  tworzone  od  podstaw  przez  programistów  ‒  w  tym  celu  wykorzystuje  się  wiele  gotowych  elementów  (ogólnodostępne  biblioteki  i  elementy  open  source),  co  jednak  nie  wpływa  na  ocenę  oprogramowania  (ocenianego  jako  pewna  całość)  jako  utworu  w  rozumieniu  prawa  autorskiego.    Wobec  tego,  mając  na  względzie  szeroką  definicję  programu  komputerowego,  Wnioskodawca  twierdzi,  że  każdy  ze  wskazanych  efektów  prac  stanowi  utwór  i  jest  objęty  ochroną  w  rozumieniu  art.  74  ustawy  o  PAIPP.  W  związku  z  tym,  Wnioskodawca  śmie  twierdzić,  że  każdorazowy  wynik  Jego  pracy  stanowić  będzie  osobny  element  podlegający  ochronie  ww.  przepisu.  Wybranie  rozwiązań  dedykowanych  wyłącznie  potrzebom  Kontrahenta  lub  konkretnego  użytkownika,  kompatybilnych  z  jego  branżą  oraz  rzeczywistością  jego  działalności,  wskazuje  jednoznacznie  na  niepowtarzalność  wytworzonego  programu  i  wyklucza  zastosowanie  oprogramowania  dostępnego  na  rynku.  Pracując  nad  wytworzeniem  oprogramowania,  Wnioskodawca  nabywa,  łączy,  kształtuje  i  wykorzystuje  dostępną  aktualnie  wiedzę  i  umiejętności  dotyczących  narzędzi  informatycznych  i  istniejących  programów  w  celu  wytworzenia  nowych  zastosowań  w  postaci  nowoczesnych  i  unikalnych  systemów  i  aplikacji.  W  ramach  działalności  Wnioskodawca  zdobywa,  poszerza  i  łączy  interdyscyplinarną  wiedzę  z  zakresu  tworzenia  oprogramowania  w  celu  optymalizacji  i  dalszego  rozwijania  stworzonych  przez  Niego  systemów  i  aplikacji.  Wytwarzane  przez  Wnioskodawcę  Oprogramowania  opierają  się  na  indywidualnych,  autorskich  pomysłach  i  obejmują  m.in.  zaprojektowanie  algorytmu,  czynność  programowania  (tworzenia  kodu  źródłowego)  oraz  weryfikację,  modyfikację  i  udoskonalanie  dostępnych  rozwiązań  programistycznych.  Działania  te  prowadzone  są  w  metodyczny  sposób,  czego  wymaga  specyfika  tworzenia  programu  komputerowego,  tj.  określenie  celu,  jaki  ma  on  spełniać,  ustalenia  sposobu  dojścia  do  danego  celu  (dobór  odpowiednich  rozwiązań  programistycznych  oraz  technologii),  zaplanowanie  prac,  weryfikacja,  zakończenie.    Wnioskodawca  bez  wątpienia  w  ramach  działalności  gospodarczej  prowadzi  w  sposób  systematyczny  prace  twórcze  w  celu  tworzenia  nowych  zastosowań  przy  wykorzystaniu  zasobów  wiedzy.  Bez  wątpienia  działalność  na  rzecz  danego  Kontrahenta  polega  na  tworzeniu  nowych  zastosowań,  które  wcześniej  w  ramach  działalności  prowadzonej  przez  Niego  nie  miały  miejsca.  W  doktrynie  prawa  autorskiego  podkreśla  się,  że  cecha  twórczości  związana  jest  przede  wszystkim  z  rezultatem  działalności  człowieka  o  charakterze  kreacyjnym  i  jest  spełniona  wówczas,  gdy  istnieje  nowy  wytwór  intelektu.  Natomiast  Oprogramowanie  stworzone  na  rzecz  danego  Kontrahenta  powoduje  stworzenie  zupełnie  nowych  funkcjonalności,  co  oznacza,  że  cecha  twórczości  jest  spełniona.  Twórczą  działalność  Wnioskodawcy  odnosić  należy  nie  do  praktyki  gospodarczej  sensu  largo,  a  do  praktyki  gospodarczej  danego  podmiotu,  jak  wskazano  w  Objaśnieniu  Ministerstwa  Finansów  z  dnia  15  lipca  2019  r.  dotyczącym  preferencyjnego  opodatkowania  dochodów  wytwarzanych  przez  prawa  własności  intelektualnej  (IP  BOX).  Wobec  czego  Wnioskodawca  w  ramach  prowadzonej  przez  siebie  działalności  gospodarczej  na  rzecz  danego  Kontrahenta  opracowuje  nowe  programy  komputerowe,  czyniąc  to  z  wykorzystaniem  aktualnie  posiadanej  wiedzy  i  umiejętności,  ale  niekoniecznie  tworzy  innowacyjne  rozwiązania  w  wymiarze  światowym,  gdyż  nie  weryfikuje  On  tego  w  takiej  skali.  Zasobami  wiedzy,  które  Wnioskodawca  wykorzystuje  przy  planowaniu  projektu,  są  technologie  informatyczne,  czyli  Jego  wiedza  o  oprogramowaniu  i  narzędziach  informatycznych,  występujących  zarówno  w  ogólnym  stanie  nauki,  jak  i  w  środowisku,  w  którym  funkcjonować  ma  program  przez  Niego  wytworzony.  Ustawodawca  jednakże  nie  przewidział  minimalnego  progu  skalowalności  zwiększenia  zasobów  wiedzy,  dlatego  istotny  jest  element  celowościowy,  jaki  Wnioskodawca  uwzględnia  w  swojej  działalności.    W  tym  miejscu  należy  podkreślić,  iż  Wnioskodawca  nie  świadczy  usług  polegających  na  wprowadzaniu  okresowych  i  rutynowych  zmian  do  tworzonego  programu  komputerowego.  Wynika  to  z  faktu,  że  Wnioskodawca  jest  twórcą  swoich  programów,  z  których  osiąga  przychód.  Zgodnie  z  doktryną  naukową  i  orzecznictwem  wkład  twórczy  jest  przeciwieństwem  rutynowości,  rozumianych  jako  czynności  mechaniczne.  Wnioskodawca  wytwarza  programy  komputerowe  ‒  utwory  w  rozumieniu  art.  1  ustawy  o  PAIPP.  wobec  czego  cechują  się  one  oryginalnością  i indywidualnością,  co  stanowczo  przeczy  wprowadzaniu  okresowych  i  rutynowych  zmian  do  tworzonego  oprogramowania.   Wnioskodawca  nie  jest  podmiotem,  który  pełni  wyłącznie  proste  funkcje  produkcyjne,  ponieważ  ponosi  ryzyko  związane  ze  swoją  działalnością  wytwórczą,  a  w  jej  następstwie  zdobywa  prawa  do  stworzonego  dzieła.   Oprogramowanie  wytworzone  przez  Wnioskodawcę  podlega  ochronie  prawnej  na  podstawie  art.  1.1  oraz  art.  1.2  pkt  1  ustawy  o  prawie  autorskim  i  prawach  pokrewnych.  Jedynym  efektem  świadczonych  usług  w  zakresie  rozwoju  i  tworzenia  Oprogramowania,  które  opisane  są  w  niniejszym  wniosku  jest  kod  źródłowy  programu  komputerowego,  który  stanowi  utwór  w  rozumieniu  ustawy  o  prawie  autorskim  i  prawach  pokrewnych  i  jest  kwalifikowanym  prawem  własności  intelektualnej.  W  tym  miejscu  należy  podkreślić,  iż  Wnioskodawca  w  zakresie  opisanym  w  niniejszym  wniosku  i  w  obrębie  realizowanych  prac  opisanych  we  wniosku  nie  świadczy  usług  polegających  na  wprowadzaniu  okresowych  i  rutynowych  zmian  do  tworzonego  programu  komputerowego.   Na  podstawie  Umowy,  poprzez  zapłatę  należnego  Wnioskodawcy  wynagrodzenia  z  tytułu  świadczonych  usług,  Kontrahent  nabywa,  bez  konieczności  składania  dodatkowych  oświadczeń  i  zapłaty  dodatkowego  wynagrodzenia,  całość  autorskich  praw  majątkowych  do  stworzonych  przez  Wnioskodawcę  utworów  będących  programami  komputerowymi  oraz  wszelkiej  związanej  z  nimi  dokumentacji,  w  szczególności  dokumentacji  projektowej,  wytwórczej  i  użytkowej.  Zauważyć  przy  tym  należy,  iż  zgodnie  z  poglądami  doktryny  i  orzecznictwa:  kluczowe  znaczenie  przy  kwalifikacji,  czy  umowa  narusza  zakaz  z  art.  41  ust.  3  pr.  aut.  (bądź  stanowi  jego  obejście),  jest  nie  czas  jej  trwania,  ale  istnienie  możliwości  wypowiedzenia  jej  przez  twórcę  (taki  pogląd  formułują  również  J.  Barta,  R.  Markiewicz  (w:)  Prawo  autorskie...,  red.  J.  Barta,  R.  Markiewicz,  2011,  s.  310).  Jeżeli  taka  możliwość  istnieje,  nie  ma  podstaw  do  twierdzenia,  że  umowa  odnosi  się  do  wszystkich  utworów  lub  wszystkich  utworów  danego  rodzaju,  jakie  autor  stworzy  w  przyszłości,  ponieważ  może  on  zakończyć  stosunek  prawny  wykreowany  umową  i  odtąd  będzie  miał  pełną  swobodę  wykonywania  autorskich  praw  majątkowych  do  utworów  później  stworzonych.  Można  nawet  bronić  tezy,  że  art.  41  ust.  3  pr.  aut.  jest  zbędny,  ponieważ  sytuacje,  do  których  odnosi  się  jego  hipoteza,  to  zbiór  pusty.  De  iure  i  de  facto  bowiem  każda  umowa  prawnoautorska  może  być  wypowiedziana  przez  twórcę  ze  względu  na  jego  istotne  interesy  twórcze  (art.  56  ust.  1  pr.  aut.),  a  do  takich  bezdyskusyjnie  należy  swoboda  dysponowania  całokształtem  swojej  przyszłej  twórczości.  Konkludując,  wypada  stwierdzić,  że  zakaz  generalnego  dysponowania  przyszłym  dorobkiem  twórczym  nie  odgrywa  w  praktyce  obrotu  w  Polsce  istotnej  roli.  Umowa  zawarta  przez  Wnioskodawcę  przewiduje  możliwość  jej  wypowiedzenia,  tak  więc  nie  narusza  zasady  określonej  w  art.  41  ust.  3  ustawy  o  prawie  autorskim  i  prawach  pokrewnych.  Własność  ta  jest  pełna,  nieodwołalna  oraz  uprawniająca  do  pełnego  i  niezakłóconego  rozporządzania  prawem  do  programu  komputerowego.   Prowadzona  przez  Wnioskodawcę  działalność  obejmuje  nabywanie,  łączenie,  kształtowanie  i  wykorzystywanie  dostępnej  aktualnie  wiedzy  i  umiejętności,  w  tym  w  zakresie  narzędzi  informatycznych  lub  oprogramowania,  do  planowania  produkcji  oraz  projektowania  i  tworzenia  zmienionych,  ulepszonych  lub  nowych  produktów,  procesów  lub  usług  w  sposób  nie  rutynowy  i  kreatywny,  nie  jest  to  działalność  obejmująca  proste  usuwanie  błędów  w  oprogramowaniu.   Do  momentu  przeniesienia  na  rzecz  Kontrahenta  prawa  do  programu  Wnioskodawcy  przysługiwały  prawa  majątkowe  do  składowych  (części  oprogramowania),  które  to  części  mają  na  celu  ulepszenie/rozwinięcie  danego  oprogramowania.  Wnioskodawca  zauważa,  że  nowe  funkcjonalności  (części/fragmenty/elementy  oprogramowania,  kody),  to  osobny  przedmiot  obrotu,  który  podlega  również  ochronie  na  podstawie  ustawy  o  prawie  autorskim  i  prawach  pokrewnych.   Wnioskodawca  wskazuje,  że  wniosek  o  wydanie  interpretacji  odnosi  się  do  stanu  prawnego  obowiązującego  od  dnia  1  stycznia  2019  r.  W  tym  miejscu  Wnioskodawca  wskazuje,  że  opisany  stan  we  wniosku  odnosi  się  do  zdarzenia  przyszłego  oraz  zaistniałego  stanu  faktycznego,  gdyż  Wnioskodawca  prowadzi  działalność  w  zakresie  wytwarzania,  rozwijania,  ulepszania  oprogramowania  lub  jego  części,  uzyskując  z  tego  tytuły  dochody  w  sposób  opisany  we  wniosku  od  dnia  1  stycznia  2021  r.  i  chciałby  skorzystać  z  preferencyjnej  stawki  podatkowej  począwszy  od  stycznia  2021,  jak  i  w  latach  następnych.    Wnioskodawca  planuje  kontynuować  współpracę  z  Kontrahentem  na  dotychczasowych  warunkach  w  kolejnych  latach,  przy  czym  Wnioskodawca  może  podjąć  realizację  innych,  nowych  typów  oprogramowania,  ale  opisany  we  wniosku  charakter  prowadzonej  przez  Wnioskodawcę  przedmiotowej  działalności  pozostanie  niezmieniony.  Ponadto  Wnioskodawca  nie  wyklucza  podjęcia  współpracy  z  nowymi  Klientami.  Projekty,  które  Wnioskodawca  planuje  realizować  w  przyszłości,  dotyczyć  mogą  firm  z  różnych  branż,  a  tematyka  i  funkcjonalności  tworzonych  programów  komputerowych  mogą  być  zróżnicowane,  ale  opisany  we  wniosku  charakter  prowadzonej  przez  Wnioskodawcę  przedmiotowej  działalności  pozostanie  niezmieniony,  a  tym  samym  rodzaj  i  źródło  uzyskiwanych  dochodów  z  tytułu  sprzedaży  oprogramowania  nie  ulegnie  zmianie.     W  piśmie  stanowiącym  uzupełnienie  wniosku  Wnioskodawca  udzielił  odpowiedzi  na  pytania:   Czy  „Kontrahenci”,  o  których  mowa  we  wniosku,  są  podmiotami  polskimi,  czy  zagranicznymi  (w  jakim  kraju)?   Kontrahenci,  o  których  mowa  we  wniosku,  są  podmiotami  polskimi.   Jeśli  są  podmiotami  zagranicznymi,  to  czy  usługi  dla  tych  podmiotów  są  wykonywane  przez  Pana  w  Polsce  czy  w  kraju,  w  którym  podmioty  te  mają  siedziby?   Kontrahenci  nie  są  podmiotami  zagranicznymi.   Jeśli  usługi  są  wykonywane  w  krajach,  w  których  podmioty  te  mają  siedziby,  to  proszę  wskazać,  czy  działalność  gospodarcza  w  tych  państwach  jest  prowadzona  za  pośrednictwem  zakładu  w  rozumieniu  umów  o  unikaniu  podwójnego  opodatkowania  zawartych  między  Polską  a  tymi  państwami?   Kontrahenci  nie  są  podmiotami  zagranicznymi.   Czy  wydatki  na  usługi  telekomunikacyjne  (abonament  telefoniczny  i  internet)  zostały  faktycznie  poniesione  na  prowadzoną  przez  Pana  działalność  badawczo-rozwojową  związaną  z  kwalifikowanym  prawem  własności  intelektualnej;  należy  wskazać  przesłanki  świadczące  o  bezpośrednim  powiązaniu  tych  wydatków  z  prowadzoną  działalnością  badawczo-rozwojową,  a  w  konsekwencji  z  wytworzeniem  opisanego  oprogramowania?   Wydatek  na  usługi  telekomunikacyjne  miał  bezpośredni  związek  z  prowadzoną  przez  Wnioskodawcę  działalnością  badawczo-rozwojową,  ponieważ  łącze  internetowe  Wnioskodawca  wykorzystuje  w  codziennej  pracy  w  celach,  takich  jak:  łączenie  się  z  serwisami  chmurowymi,  które  są  elementarną  częścią  tworzonych  przez  niego  rozwiązań  inżynierii  danych,  wyszukiwanie  materiałów  naukowych  oraz  dokumentacji,  dotyczącej  środowiska  chmurowego,  kontakt  mailowy  z  kontrahentami.  Podobnie  abonament  telefoniczny  Wnioskodawca  opłaca  ze  względu  na  wykonywane  rozmowy  telefoniczne  z  kontrahentami.   Czy  telefon  komórkowy  stanowi  środek  trwały,  od  którego  dokonuje  Pan  odpisów  amortyzacyjnych?   Nie,  telefon  komórkowy  nie  stanowi  środka  trwałego,  od  którego  Wnioskodawca  dokonuje  odpisów  amortyzacyjnych.   Co  należy  rozumieć  pod  pojęciem  poniesionych  wydatków  na  sprzęt  komputerowy,  jego  podzespoły  i  urządzenia  peryferyjne?   Pod  pojęciem  „poniesionych  wydatków  na  sprzęt  komputerowy,  jego  podzespoły  i  urządzenia  peryferyjne”  należy  rozumieć  urządzenia,  takie  jak:  Laptop,  Monitor,  Myszka  oraz  klawiatura,  Podzespoły  komputerowe  (naprawcze  lub  zwiększające  moc  obliczeniową  komputera),  m.in.  kości  pamięci  ram,  procesor,  słuchawki  z  mikrofonem  (do  komunikacji  z  kontrahentami).   Czy  sprzęt  komputerowy,  jego  podzespoły  i  urządzenia  peryferyjne  stanowią  środki  trwałe,  od  których  dokonuje  Pan  odpisów  amortyzacyjnych?   Sprzęt  komputerowy,  jego  podzespoły  i  urządzenia  peryferyjne  nie  stanowią  środków  trwałych,  od  których  Wnioskodawca  dokonuje  odpisów  amortyzacyjnych.   Co  należy  rozumieć  pod  pojęciem  urządzeń  i  materiałów  biurowych  (materiały  i  sprzęty  biurowe  i  eksploatacyjne,  meble,  wyposażenie  biurowe)?   Pod  pojęciem  „urządzeń  i  materiałów  biurowych  (materiały  i  sprzęty  biurowe  i  eksploatacyjne,  meble,  wyposażenie  biurowe)”  należy  rozumieć  między  innymi:  Biurko,  Fotel  biurowy,  Lampę  biurową,  Szafkę  na  dokumenty  firmowe.   Czy  urządzenia,  sprzęty,  meble  i  wyposażenie  biurowe  stanowią  środki  trwałe,  od  których  dokonuje  Pan  odpisów  amortyzacyjnych?   Urządzenia,  sprzęty,  meble  i  wyposażenie  biurowe  nie  stanowią  środków  trwałych,  od  których  Wnioskodawca  dokonuje  odpisów  amortyzacyjnych.   Co  należy  rozumieć  pod  pojęciem  książek  branżowych  i  szkoleń  (materiały  doskonalenia  zawodowego)?   Pod  pojęciem  „książek  branżowych  i  szkoleń  (materiały  udoskonalenia  zawodowego)”  należy  rozumieć  między  innymi:  Książki  dotyczące  inżynierii  danych  i  programowania  (zawierające  informacje,  poszerzające  moje  kompetencje),  Szkolenia  i  warsztaty  wprowadzające  do  nowych  technologii  używanych  w  świecie  inżynierii  danych  (np.  Migracji  baz  danych  do  środowisk  chmurowych).   Zważywszy  na  informację  zawartą  we  wniosku,  że  chciałby  Pan  skorzystać  z  preferencyjnej  stawki  podatkowej  począwszy  od  roku  2021  jak  i  w  latach  następnych,  prosimy  jednoznacznie  wskazać,  czy  opisane  i  wyeksponowane  we  wniosku  oraz  uzupełnieniu  (na  skutek  wezwania)  informacje/dane/warunki  obowiązywały  zarówno  w  roku  2021,  jak  i  będą  obowiązywać  w  latach  następnych?   Wnioskodawca  jednoznacznie  wskazuje,  że  opisane  i  wyeksponowane  we  wniosku  oraz  uzupełnieniu  (na  skutek  wezwania)  informacje/dane/warunki  obowiązywały  zarówno  w  roku  2021,  jak  i  będą  obowiązywać  w  latach  następnych.     W  związku  z  powyższym  opisem  zadano  następujące  pytania.   1.    Czy  podejmowana  przez  Wnioskodawcę  działalność  polegająca  na  tworzeniu  oprogramowania  komputerowego  lub  jego  części  (Oprogramowanie,  części  Oprogramowania)  przedstawiona  w  opisanym  zdarzeniu  przyszłym  oraz  zaistniałym  stanie  faktycznym  stanowi  działalność  badawczo-rozwojową  w  rozumieniu  art.  30ca  ust.  2  w  zw.  z  art.  5a  pkt  38-40  ustawy  o  PIT? 2.    Czy  w  przedstawionym  powyżej  stanie  faktycznym  oraz  zdarzeniu  przyszłym  dochody  uzyskiwane  przez  Wnioskodawcę  z  tytułu  odpłatnego  przeniesienia  prawa  autorskiego  do  programów  komputerowych  (Oprogramowanie,  części  Oprogramowania)  przez  Wnioskodawcę  tworzonego  w  ramach  świadczonych  Usług  wykonywanych  w  ramach  prowadzonej  działalności  gospodarczej  na  terytorium  Rzeczypospolitej  Polskiej  stanowi  sprzedaż  w  rozumieniu  art.  30ca  ust.  7  pkt  2  ustawy  o  podatku  dochodowym  od  osób  fizycznych  kwalifikowanych  praw  własności  Intelektualnej,  o  których  mowa  w  art.  30ca  ust.  2  pkt  8  ustawy  o  podatku  dochodowym  od  osób  fizycznych,  i  tym  samym  Wnioskodawca  uprawniony  jest  do  opodatkowania  dochodów  uzyskiwanych  z  tego  tytułu  przy  zastosowaniu  stawki  5%,  o  której  mowa  w  art.  30ca  ww.  ustawy? 3.    Czy  wymienione  przez  Wnioskodawcę  koszty: a)    użytkowania  samochodu,  w  tym  koszty  paliwa,  koszty  napraw  i  inne  koszty  związane  z  jego  eksploatacją  oraz  leasingu  operacyjnego  pojazdu; b)    usług  telekomunikacyjnych  (abonament  telefoniczny  i  internet); c)    telefonu  komórkowego; d)    prowadzenie  księgowości; e)    sprzętu  komputerowego  i  urządzeń  peryferyjnych; f)     urządzeń  i  materiałów  biurowych  (materiały  i  sprzęty  biurowe  i  eksploatacyjne), g)    książek  branżowych  i  szkoleń  (materiały  doskonalenia  zawodowego), ponoszone  i  te  które  zamierza  ponosić  w  celu  osiągnięcia  przychodów  lub  zachowania  albo  zabezpieczenia  źródła  przychodów,  przy  zachowaniu  odpowiedniej  metodologii  alokacji,  można  uznać  za  koszty  do  obliczenia  wskaźnika  Nexus,  o  których  mowa  w  art.  30ca  ust.  4  w  zw.  z  art.  30ca  ust.  5  ustawy  o  PIT,  na  potrzeby  wyliczenia  kwalifikowanego  dochodu  z  kwalifikowanego  prawa  własności  intelektualnej? 4.    Czy  wymienione  przez  Wnioskodawcę  wydatki: a)    użytkowania  samochodu,  w  tym  koszty  paliwa,  koszty  napraw  i  inne  koszty  związane  z  jego  eksploatacją  oraz  leasingu  operacyjnego  pojazdu; b)    usług  telekomunikacyjnych  (abonament  telefoniczny  i  internet); c)    telefonu  komórkowego; d)    prowadzenie  księgowości; e)    sprzętu  komputerowego  i  urządzeń  peryferyjnych; f)     urządzeń  i  materiałów  biurowych  (materiały  i  sprzęty  biurowe  i  eksploatacyjne); g)    książek  branżowych  i  szkoleń  (materiały  doskonalenia  zawodowego), które  Wnioskodawca  ponosi  w  ramach  prowadzonej  działalności  gospodarczej  w  celu  osiągnięcia  przychodów  lub  zachowania  albo  zabezpieczenia  źródła  przychodów,  przy  zachowaniu  odpowiedniej  metodologii  alokacji,  są  kosztami  uzyskania  przychodu  z  kwalifikowanego  prawa  własności  intelektualnej  w  kontekście  art.  30ca  ust.  7  w  zw.  z  art.  9  ust.  2  ustawy  o  PIT?     Stanowisko  Wnioskodawcy  w  zakresie  pytania  nr  1.   Prace  realizowane  przez  Wnioskodawcę,  zgodnie  z  przedstawionym  opisem,  stanowią  działalność  badawczo-rozwojową  w  rozumieniu  art.  5a  pkt  38  ustawy  o  PIT.  Wnioskodawca  uzyskuje  przychody  z  tytułu  prowadzenia  pozarolniczej  działalności  gospodarczej.    Uzasadniając  niniejsze  stanowisko,  według  Wnioskodawcy,  należy  wskazać,  że  działalność  badawczo-rozwojowa  została  zdefiniowana  w  art.  5a  pkt  38  ustawy  o  PIT,  zgodnie  z  którym  działalność  badawczo-rozwojowa  oznacza  działalność  twórczą  obejmującą  badania  naukowe  lub  prace  rozwojowe,  podejmowaną  w  sposób  systematyczny  w  celu  zwiększenia  zasobów  wiedzy  oraz  wykorzystania  zasobów  wiedzy  do  tworzenia  nowych  zastosowań.    Zarówno  pojęcie  badań  naukowych,  jak  i  prac  rozwojowych  zostały  natomiast  zdefiniowane  w  kolejnych  przepisach,  tj.  odpowiednio  w  art.  5a  pkt  30  ustawy  o  PIT  oraz  pkt  40  ustawy  o  PIT  poprzez  odesłanie  do  definicji  zawartych  w  art.  4  ustawy  ‒  Prawo  o  szkolnictwie  wyższym  i  nauce  (Dz.  U.  poz.  1668).   Zgodnie  z  art.  4  ust.  2  ustawy  ‒  Prawo  o  szkolnictwie  wyższym  i  nauce  (Dz.  U.  poz.  1868)  badania  naukowe  są  działalnością  obejmującą: a)    Badania  podstawowe  rozumiane  jako  prace  empiryczne  lub  teoretyczne  mające  przede  wszystkim  na  celu  zdobywanie  nowej  wiedzy  o  podstawach  zjawisk  i  obserwowalnych  faktów  bez  nastawienia  na  bezpośrednie  zastosowanie  komercyjne; b)    Badania  aplikacyjne  rozumiane  jako  prace  mające  na  celu  zdobycie  nowej  wiedzy  oraz  umiejętności.   Z  kolei,  zgodnie  z  art.  4  ust.  3  ustawy  ‒  Prawo  o  szkolnictwie  wyższym  i  nauce  (Dz.  U.  poz.  1668),  prace  rozwojowe  są  działalnością  obejmującą  nabywanie,  łączenie,  kształtowanie  i  wykorzystywanie  dostępnej  aktualnie  wiedzy  i  umiejętności,  w  tym  w  zakresie  narzędzi  informatycznych  lub  oprogramowania,  do  planowania  produkcji  oraz  projektowania  i  tworzenia  zmienionych,  ulepszonych  lub  nowych  produktów,  procesów  lub  usług,  z  wyłączeniem  działalności  obejmującej  rutynowe  i  okresowe  zmiany  wprowadzane  do  nich,  nawet  jeżeli  takie  zmiany  mają  charakter  ulepszeń.   Analiza  wskazanych  powyżej  przepisów  prowadzi  do  wniosku,  że  o  prowadzeniu  działalności  badawczo-rozwojowej  na  gruncie  ustawy  o  PIT  należy  mówić  wówczas,  gdy: a)    działalność  obejmuje  badania  naukowe  lub  prace  rozwojowe; b)    realizowane  prace  mają  twórczy  charakter; c)    prace  w  tym  zakresie  prowadzone  są  w  systematyczny  sposób; d)    wykonywane  prace  mają  na  celu  zwiększenie  zasobów  wiedzy  oraz  wykorzystania  jej  do  tworzenia  nowych  zastosowań.   Wszystkie  wskazane  powyżej  przesłanki  występują  w  przypadku  projektów  B+R  realizowanych  przez  Wnioskodawcę.   A.  Prace  rozwojowe.   W  pierwszej  kolejności  należy  zaznaczyć,  że  działalność  Wnioskodawcy  w  zakresie  prowadzonych  projektów  B+R  wyczerpuje  pojęcie  prac  rozwojowych  zawarte  we  wskazanych  powyżej  przepisach.    Wnioskodawca  prowadzi  bowiem  prace,  wykorzystując  dostępną  aktualnie  wiedzę  umiejętności,  w  tym  w  zakresie  narzędzi  informatycznych  do  planowania  produkcji  oraz  projektowania  i  tworzenia  zmienionych,  ulepszonych  lub  nowych  właściwości  Oprogramowania.  Tym  samym,  Wnioskodawca  prowadzi  prace  rozwojowe  zdefiniowane  we  wskazanych  powyżej  przepisach.   W  prowadzonych  projektach  B+R  Wnioskodawca  prowadzi  bowiem  prace  nastawione  na  wykorzystanie  dostępnej  wiedzy  w  zakresie  narzędzi  informatycznych  do  tworzenia  autorskiego  i  innowacyjnego  oprogramowania  lub  jego  znaczącego  ulepszenia.  Tym  samym,  zgodnie  ze  wskazanymi  powyżej  ustawowymi  definicjami,  Wnioskodawca  prowadzi  prace  rozwojowe.   B.  Twórczy  charakter  prac.   Kolejną  przesłanką  warunkującą  uznanie  działalności  podatnika  za  działalność  badawczo-rozwojową  jest  twórczy  charakter  tej  działalności.    W  zakresie  projektów  B+R  prowadzonych  przez  Wnioskodawcę  przesłanka  ta  jest  również  spełniona.  Należy  podkreślić,  że  rozwiązania  i  końcowe  produkty  informatyczne  nie  powielają  prostych  i  funkcjonujących  na  rynku  typowych  koncepcji.  W  wyniku  prac  programistycznych  prowadzonych  przez  Wnioskodawcę  jego  Kontrahent  otrzymuje  nowoczesne  i  innowacyjne  ulepszenia  oraz  rozwinięcia  Oprogramowania,  których  nie  da  się  nabyć  na  otwartym  rynku.  W  przypadku  projektów  B+R  nie  występuje  element  typowej  standaryzacji.  Cele,  jakie  są  zakładane  do  osiągnięcia  przez  Kontrahenta,  wymagają  unikatowego  podejścia  i  twórczej  pracy  koncepcyjnej  od  samego  początku  realizacji  prac  projektowych.  Tym  samym  tworzone  i  wdrażane  przez  Wnioskodawcę  elementy  Oprogramowania  mają  zawsze  charakter  twórczy.    Jednocześnie  należy  podkreślić,  że  Oprogramowanie  i  jego  funkcjonalności  jako  rezultat  prac  rozwojowych  prowadzonych  przez  Wnioskodawcę  podlega  ochronie  prawnej  wynikającej  z  ustawy  z  dnia  4  lutego  1994  r.  o  prawie  autorskim  i  prawach  pokrewnych  (Dz.  U.  z  2018  r.  poz.  1191).   C.  Prowadzenie  prac  w  systematyczny  sposób.   Realizowane  przez  Wnioskodawcę  prace  B+R  mają  nie  tylko  twórczy  charakter,  ale  są  również  prowadzone  w  sposób  systematyczny,  co  stanowi  kolejną  przesłankę  wynikającą  z  ustawowej  definicji  działalności  badawczo-rozwojowej.   Prace  B+R  realizowane  są  według  określonych  harmonogramów  przez  specjalnie  wybrane  osoby  posiadające  odpowiednie  kompetencje,  doświadczenie  i  wykształcenie.  Osoby  te  mają  przypisane  określone  zadania  i  kompetencje.  Przedmiotowe  prace  są  zaplanowane  przez  Wnioskodawcę  i  prowadzone  w  sposób  uporządkowany  i  regularny.  Nie  mają  one  charakteru  incydentalnego.   D.  Zwiększenie  zasobów  wiedzy  oraz  wykorzystanie  wiedzy  do  tworzenia  nowych  zastosowań.   Zgodnie  z  definicją  ustawową  działalność  badawczo-rozwojowa  musi  także  mieć  określony  cel,  tj.  powinna  być  nakierowana  na  zwiększenie  zasobów  wiedzy  oraz  ich  wykorzystania  do  tworzenia  nowych  zastosowań.    Podejmowane  przez  Wnioskodawcę  w  ramach  projektów  B+R  działania  ze  swej  istoty  zmierzają  do  uzyskania  specjalistycznej  wiedzy  i  umiejętności,  które  będą  wykorzystywane  w  obecnie  prowadzonych  lub  kolejnych  projektach.  Tym  samym,  wiedza  uzyskana  podczas  prowadzenia  poszczególnych  prac  wykorzystywana  jest  następnie  w  innych  pracach  projektowych.   Dodatkowo  Wnioskodawca,  realizując  przedmiotowe  prace,  uzyskuje  nowe  umiejętności  z  dziedziny  technologii  IT  i  ich  zastosowania  w  działalności  biznesowej,  które  następnie  mogą  wykorzystywać  do  projektowania  nowych  produktów  i  usług  oferowanych  klientom  (oprogramowanie,  aplikacje).    Prace  programistyczne  realizowane  w  ramach  prac  B+R  mają  charakter  twórczy  i  ukierunkowane  są  na  tworzenie  nowych,  innowacyjnych  rozwiązań.  Stworzenie  kodu  źródłowego  wymaga  połączenia  wiedzy  z  zakresu  informatyki,  natomiast  uprzednie  opracowanie  koncepcji  tworzonego  Oprogramowania  i  jego  części,  a  także  późniejsze  koordynowanie  prowadzonych  prac  wymaga  specjalistycznej  wiedzy  biznesowej.    Jednocześnie  celem  prac  realizowanych  w  ramach  projektów  B+R  nie  jest  wyłącznie  wprowadzanie  rutynowych  i  okresowych  zmian  do  Oprogramowania.  Dodatkowo  Wnioskodawca,  celem  konkurencyjnego  świadczenia  usług,  musi  ciągle  poszerzać  swoją  wiedzę  o  nowe  narzędzia  i  technologie.   W  przepisach  nie  znajdziemy  również  definicji  słowa  „okresowy”.  Podobnie  jak  powyżej,  należy  odnieść  się  do  wykładni  językowej  tego  określenia.  Słownik  języka  polskiego  PWN  (www.sjp.pwn.pl)  wskazuje  na  następujące  znaczenia  słowa  „okresowy”;  „powtarzający  się,  występujący  co  pewien  czas”  oraz  „dotyczący  danego  okresu”.  Na  podstawie  przedstawionej  definicji  znaczenie  słowa  „okresowy”  sugeruje,  że  chodzi  o  podejmowanie  czynności  podobnych  do  siebie  i  w  jakiś  sposób  się  powtarzających.   Z  tego  wynika,  że  przedstawiona  działalność  Wnioskodawcy  nie  ma  znamion  okresowości,  ponieważ  ‒  jak  już  zostało  wskazane  na  wcześniejszym  etapie  wniosku  ‒  każdy  z  wytwarzanych  przez  Wnioskodawcę  Utworów  jest  niepowtarzalny  oraz  unikatowy,  a  jego  wytworzenie  wymaga  podejmowania  odmiennych  i  indywidualnych  procesów.   Zaznaczyć  należy,  że  zgodnie  z  ustawową  działalnością  badawczo-rozwojową  jest  działalność  twórcza  obejmująca  badania  naukowe  lub  prace  rozwojowe,  podejmowana  w  sposób  systematyczny  w  celu  zwiększenia  zasobów  wiedzy  oraz  wykorzystania  zasobów  wiedzy  do  tworzenia  nowych  zastosowań.  Użycie  przez  ustawodawcę  spójnika  „lub”  wskazuje,  iż  w  celu  uznania  działalności  podatnika  za  działalność  badawczo-rozwojową  wystarczy,  aby  podatnik  prowadził  badania  naukowe  lub  alternatywnie,  aby  prowadził  prace  rozwojowe.  Jednocześnie  może  prowadzić  badania  naukowe  i  prace  rozwojowe.  W  każdej  z  tych  trzech  sytuacji  spełniona  zostanie  definicja  działalności  badawczo-rozwojowej  (Objaśnienia  podatkowe  Ministra  Finansów  z  dnia  15  lipca  2019  r.  dotyczące  preferencyjnego  opodatkowania  dochodów  wytwarzanych  przez  prawa  własności  Intelektualnej  ‒  IP  BOX).   Zdaniem  Wnioskodawc  przymiot  działalności  twórczej  bez  wątpienia  można  przypisać  (i  będzie  można  przypisać)  działaniom  związanym  z  wytworzeniem  Utworów.  Działania  te  skupiają  się  (i  będą  się  skupiać  w  przyszłości)  na  wytwarzaniu  nowych/zmodyfikowanych  programów  bądź  kodów  komputerowych,  które  są  unikatowe  oraz  niepowtarzalne.   Celem  działań  opisanych  w  stanie  faktycznym  i  zdarzeniu  przyszłym  jest  opracowywanie  nowych  rozwiązań  na  podstawie  aktualnej  wiedzy  oraz  dostępnych  na  rynku  produktów,  z  których  tworzone  są  (i  będą  w  przyszłości)  nowe  Utwory.  W  efekcie  powstają  (i  będą  powstawać)  nowe  rozwiązania  ‒  gotowe  programy,  narzędzia  informatyczne,  optymalizacje  oraz  związane  z  nimi  plany  i  projekty.   Z  uwagi  na  powyższe,  zdaniem  Wnioskodawcy,  podejmowane  przez  Niego  prace  celem  wytworzenia  Utworów  stanowią  (i  będą  stanowić)  działalność  badawczo-rozwojową,  o  której  mowa  w  art.  5a  pkt  38  Ustawy  PIT.   W  tym  miejscu  Wnioskodawca  wskazuje,  że  kwestia  kwalifikowania  działań  w  zakresie  tworzenia  nowych  rozwiązań  z  dziedziny  IT  do  kategorii  działalności  badawczo-rozwojowej  była  już  przedmiotem  interpretacji  indywidualnych,  w  których  uznawano,  że  tego  typu  działania  będą  spełniać  definicję  prac  o  charakterze  badawczo-rozwojowym.  Ponadto  w  tożsamych  stanach  faktycznych  rozstrzygano  również  o  możliwości  uznania  za  działalność  badawczo-rozwojową  prac  w  zakresie  modyfikacji  istniejącego  oprogramowania/narzędzia  informatycznego.   Dla  przykładu  można  wskazać  np.  interpretację  Dyrektora  Krajowej  Informacji  Skarbowej  z  dnia  7  maja  2020  r.,  nr  0115-KDIT1.4011.70.2020.2.JG,  z  dnia  30  marca  2020  r.,  nr  0113-KDIPT2-3.4011.94.2020.2.AC:  Mając  na  uwadze  przedstawiony  we  wniosku  opis  stanu  faktycznego/zdarzenia  przyszłego  oraz  cytowane  wyżej  przepisy  prawa  podatkowego,  stwierdzić  należy,  że  przedstawione  we  wniosku  działania  spełniają  definicję  działalności  badawczo-rozwojowej,  w  rozumieniu  art.  5a  pkt  38-40  ustawy  o  podatku  dochodowym  od  osób  fizycznych,  gdyż  są  podejmowane  w  sposób  systematyczny,  mają  twórczy  charakter,  podejmowane  są  w  celu  zwiększania  zasobów  wiedzy  oraz  wykorzystania  zasobów  wiedzy  do  tworzenia  nowych  zastosowań.  Ponadto,  Wnioskodawca  opracowuje  nowe  lub  ulepszone  produkty  niewystępujące  dotychczas  w  praktyce  gospodarczej  Wnioskodawcy.   W  związku  z  powyższym,  w  ocenie  Wnioskodawcy,  można  mówić  o  ugruntowanej  linii  orzeczniczej  w  zakresie  zakwalifikowania  określonych  w  stanie  faktycznym  i  zdarzeniu  przyszłym  prac  programistycznych  do  działalności  badawczo-rozwojowej.   Wnioskodawca  prowadzi  również  pracę  według  ścisłego  harmonogramu.  Począwszy  od  wymagań  umownych  dotyczących  poprawnej  dokumentacji  swojej  działalności,  to  oprogramowanie  wymaga  wielu  składowych  tworzonych  w  odpowiedniej  kolejności  i  z  należytą  uwagą.   Ostatnią  przesłanką  do  uznania  prowadzonej  działalności  za  badawczo-rozwojową  jest  kryterium  wykorzystania  zasobów  wiedzy  do  tworzenia  nowych  zastosowań.  Wiąże  się  to  jednocześnie  z  prowadzeniem  prac  rozwojowych.  Wnioskodawca  opisał  powyżej,  w  jaki  sposób  wykorzystuje  obecne  zasoby  wiedzy  do  tworzenia  nowych  zastosowań.  W  swojej  działalności  Wnioskodawca  zawsze  stara  się  dostarczyć  najnowsze  rozwiązania  w  branży,  zapoznając  się  z  obecnym  stanem  techniki  w  branży  IT  oraz  z  aktualnymi  zastosowaniami  wprowadzonymi  w  działalności  jego  Kontrahenta.  Wnioskodawca  podkreśla,  że  z  wykorzystaniem  wszystkich  możliwych  wiadomości  naukowych,  jakie  posiada  w  swojej  działalności,  planuje,  projektuje  i  tworzy  innowacyjne  rozwiązania  w  branży  w  postaci  ulepszonych  produktów,  procesów  lub  usług  programistycznych.  Przy  czym,  podkreślenia  wymaga,  że  ulepszenia  są  znaczące  i  pozwalają  na  zautomatyzowanie  procesów,  które  dotychczas  robione  były  ręcznie.   Zdaniem  Wnioskodawcy  prowadzi  on  działalność  twórczą  obejmującą  prace  rozwojowe.  Twórczość  działalności  badawczo-rozwojowej  Wnioskodawcy  wynika  z  wytwarzania  nowych  koncepcji,  narzędzi,  rozwiązań  niewystępujących  dotychczas  w  jego  praktyce  gospodarczej  lub  na  tyle  nowatorskich,  że  w  znacznym  stopniu  odróżniają  się  od  rozwiązań  już  funkcjonujących,  to  znaczy  wprowadzających  to,  czego  jeszcze  nie  było.  Wnioskodawca  wykorzystuje  przy  tym  własną  inwencję  twórczą  i  korzysta  z  posiadanej  przez  siebie  wiedzy  i  umiejętności.  Niniejsze  przesądza  m.in.  o  elemencie  „twórczym”  owej  działalności,  tzn.  są  to  działania,  które  choćby  w  minimalnym  stopniu  odróżniają  się  od  innych  rezultatów  takiego  samego  działania,  a  zatem  posiadają  cechę  nowości,  której  stopień  nie  ma  znaczenia  (Objaśnienia  podatkowe  Ministra  Finansów  z  dnia  15  lipca  2019  r.  dotyczące  preferencyjnego  opodatkowania  dochodów  wytwarzanych  przez  prawa  własności  intelektualnej  ‒  IP  BOX).  Wyjaśnić  należy,  że  programowanie  jest  pracą  polegającą  na  tworzeniu  zindywidualizowanego  kodu,  którego  tylko  efekt  jest  z  góry  ustalony.  Warto  dodać,  iż  istnieje  nieskończona  ilość  rozwiązań,  które  mogą  do  tego  efektu  doprowadzić.  Praca  programisty  polega  na  doborze  najbardziej  wydajnych  i  odpowiednich  metod  oraz  środków,  które  mają  zapewnić  stworzenie  konkretnej  funkcjonalności.   Należy  podkreślić,  iż  programy  komputerowe  stworzone  przez  Wnioskodawcę  na  rzecz  Kontrahentów  ulepszyły  i  rozwijały  działanie  starych  programów  lub  też  powodowały  stworzenie  zupełnie  nowych  funkcjonalności.  Z  tego  powodu,  zdaniem  Wnioskodawcy,  stworzone  programy  stanowią  przejaw  jego  twórczej  działalności  oraz  są  one  innowacyjne  zarówno  w  prowadzonej  przez  niego  działalności,  jak  i  jego  Kontrahenta.   Twórczość  Wnioskodawcy  odnosi  się  również  do  przejawu  jego  działalności  ‒  autorskich  praw  do  programów  komputerowych,  które  podlegają  ochronie  na  podstawie  art.  74  ustawy  o  prawie  autorskim  i  prawach  pokrewnych.  Jednocześnie  podkreślić  należy,  przedmiotem  prawa  autorskiego  jest  każdy  przejaw  działalności  twórczej  o  indywidualnym  charakterze,  ustalony  w  jakiejkolwiek  postaci,  niezależnie  od  wartości,  przeznaczenia  i  sposobu  wyrażenia.  Ochrona  ta  obejmuje  również  fragmenty  utworu  i  utwory  w  wersji  nieukończonej.   Wnioskodawca  powody  do  twierdzenia,  że  jego  działalność  obejmuje  prace  rozwojowe,  wywodzi  z  faktu,  że  w  swoich  projektach  rozwija  fachową  i  specjalistyczną  wiedzę  oraz  umiejętności,  które  może  wykorzystać  w  ramach  bieżących  albo  przyszłych  projektów.   Podsumowując,  Wnioskodawca  stoi  na  stanowisku,  że  prace  związane  z  wytwarzaniem  i  modyfikacją  Utworów,  wskazane  w  opisie  stanu  faktycznego  i  zdarzenia  przyszłego,  stanowią  działalność  badawczo-rozwojową,  o  której  mowa  w  art.  5a  pkt  38  Ustawy  PIT.     Stanowisko  Wnioskodawcy  w  zakresie  pytania  nr  2.   Wnioskodawca  czerpie  dochody  ze  stworzonego  w  ramach  prowadzonej  działalności  badawczo-rozwojowej  kodu  źródłowego  Oprogramowania  będącego  kwalifikowanym  prawem  własności  intelektualnej.  Zgodnie  z  postanowieniami  umowy  współpracy  w  ramach  wykonywanych  usług  majątkowe  prawa  własności  intelektualnej  do  tworzonego  Oprogramowana  i  jego  części  są  przenoszone  są  przez  Wnioskodawcę  na  rzecz  Kontrahenta.  Jak  wskazano  w  opisie  stanu  faktycznego/zdarzania  przyszłego,  w  zamian  za  wykonane  usługi  Wnioskodawca  otrzymuje  umówione  wynagrodzenie.  Niniejsza  należność  obejmuje  honorarium  za  przeniesienie  całości  autorskich  praw  majątkowych  do  programu  komputerowego.   Zdaniem  Wnioskodawcy  odpłatne  zbycie  autorskich  praw  majątkowych  do  wytworzonego  oprogramowana  bądź  części  oprogramowana  należy  zakwalifikować  jako  kategorię  sprzedaży  kwalifikowanego  prawa  własności  intelektualnej  w  rozumieniu  art.  30ca  ust.  7  pkt  2  ustawy  o  podatku  dochodowym  od  osób  fizycznych.   W  opisanym  zdarzaniu  przyszłym  oraz  zaistniałym  stanie  faktycznym  spełnione  są  według  Wnioskodawcy,  wszystka  przesłanki  zastosowania  art.  30ca  ustawy  o  PIT,  tj.  Wnioskodawca: a.    uzyskuje  dochód  w  ramach  prowadzonej  pozarolniczej  działalności  gospodarczej, b.    uzyskuje  kwalifikowany  dochód  z  kwalifikowanych  praw  własności  intelektualnej.   W  pierwszej  kolejności  należy  wskazać,  że  Wnioskodawca  uzyskuje  przychody  z  tytułu  prowadzania  pozarolniczej  działalności  gospodarczej.  W  związku  z  tym  spełniona  jest  pierwsza  przesłanka  wskazana  w  art.  30ca  ustawy  o  PIT.   Z  kolei,  z  kwalifikowanym  prawem  własność  intelektualnej  mamy  do  czynienia  wówczas,  gdy:  1.  Jest  to  prawo  wskazane  przez  ustawodawcę  w  art.  30ca  ust.  2  pkt  1-8  ustawy  o  PIT,  podlegające  ochronie  prawnej  na  podstawie  przepisów  odrębnych  ustaw  lub  ratyfikowanych  umów  międzynarodowych,  których  stroną  jest  Rzeczpospolita  Polaka,  oraz  innych  umów  międzynarodowych,  których  stroną  jest  Unia  Europejska.   Zdaniem  Wnioskodawcy  dochody  uzyskiwane  z  odpłatnego  zbywania  praw  autorskich  do  programów  komputerowych  są  kwalifikowanymi  dochodami  z  kwalifikowanych  praw  własności  intelektualnej,  o  której  mowa  w  art.  30ca  ustawy  o  PIT.  Tym  samym,  Wnioskodawca  uprawniony  jest  do  opodatkowana  wskazanych  powyżej  kwalifikowanych  dochodów  przy  zastosowaniu  stawki,  określonej  w  tym  przepisie.   Uzasadniając  niniejsze  stanowisko  Wnioskodawcy,  należy  wskazać,  że  zgodnie  z  art.  30ca ust.  2  ustawy  o  PIT  kwalifikowanymi  prawami  własności  intelektualnej  są: a)    patent, b)    prawo  ochronne  na  wzór  użytkowy, c)    prawo  z  rejestracji  wzoru  przemysłowego, d)    prawo  z  rejestracji  topografii  układu  scalonego, e)    dodatkowe  prawo  ochronne  dla  patentu  na  produkt  leczniczy  lub  produkt  ochrony  roślin, f)     prawo  z  rejestracji  produktu  leczniczego  i  produktu  leczniczego  weterynaryjnego  dopuszczonych  do  obrotu,  g)    wyłączne  prawo,  o  którym  mowa  w  ustawie  z  dnie  26  czerwca  2003  r.  o  ochronie  prawnej  odmian  roślin  (Dz.U.  z  2018  r.  poz.  432), h)   autorskie  prawo  do  programu  komputerowego ‒  podlegające  ochronie  prawnej  na  podstawie  przepisów  odrębnych  ustaw  lub  ratyfikowanych  umów  międzynarodowych,  których  stroną  jest  Rzeczpospolita  Polaka,  oraz  innych  umów  międzynarodowych,  których  stroną  jest  Unia  Europejska,  których  przedmiot  ochrony  został  wytworzony,  rozwinięty  lub  ulepszony  przez  podatnika  w  ramach  prowadzonej  przez  niego  działalności  badawczo-rozwojowej.   W  rozpatrywanym  przypadku  kwalifikowanym  prawem  własności  intelektualnej  jest  autorskie  prawo  do  kodu  źródłowego  stanowiącego  Oprogramowanie  wskazane  w  art.  30ca  ust.  2  pkt  8  ustawy  o  PIT.   Zgodne  z  art.  30ca  ust.  7  ustawy  o  podatku  dochodowym  od  osób  fizycznych  jest  osiągnięty  przez  podatnika  w  ciągu  roku  podatkowego  dochód: 1)    z  opłat  lub  należności  wynikających  z  umów  licencyjnych,  dotyczących  kwalifikowanego  IP; 2)    ze  sprzedaży  kwalifikowanego  IP; 3)    z  kwalifikowanego  IP  uwzględnionego  w  cenie  sprzedaży  produktu  lub  usługi; 4)    z  odszkodowania  za  naruszenie  praw  wynikających  z  kwalifikowanego  IP,  jeżeli  zostało  uzyskane  w  postępowaniu  spornym,  w  tym  w  postępowemu  sądowym  albo  arbitrażu.   Jak  wskazano  powyżej,  Oprogramowanie  wytworzone  przez  Wnioskodawcę  podlega  ochronie  prawnej  na  podstawie  ustawy  o  prawie  autorskim  i  prawach  pokrewnych  art.  1.1  oraz  art.  1.2  pkt  1.  Jedynym  efektem  tych  usług  w  zakresie  rozwoju  i  tworzenia  Oprogramowania,  które  są  opisane  we  wniosku,  jest  kod  źródłowy  programu  komputerowego.  Umowa  pomiędzy  Wnioskodawcą  a  jago  Kontrahentem  stanowi,  że  prawa  własności  intelektualnej,  jakie  wytworzy  w  ramach  zleconych  usług,  należą  po  przeniesieniu  do  Kontrahenta.  W  ramach  usług  wytwarza  utwory  objęte  prawem  własności  intelektualnej.  Kontrahent  zyskuje  wszystkie  prawa  do  wytworzonych  przez  niego  utworów,  a  Wnioskodawca  traci  je,  za  co  otrzymuje  wynagrodzenie.  Tak  więc  całość  kwoty  wynagrodzenia,  jakie  Wnioskodawca  planuje  objąć  i  obejmuje  preferencyjną  stawką  opodatkowania,  stanowi  wynagradzane  za  przeniesienie  praw  autorskich  (sprzedaż).  Przedmiotom  umowy  jest  więc  przeniesienie  prawa  do  własności  intelektualnej.   Odpłatne  przeniesienie  wskazanych  we  wniosku  praw  następuje  w  ramach  prowadzonej  przez  Wnioskodawcę  jednoosobowej  działalności  gospodarczej,  która  jest  pozarolniczą  działalnością  gospodarczą.  Oprogramowanie  zostaje  wytworzone  w  ramach  prowadzonej  przez  Wnioskodawcę  działalności  badawczo-rozwojowej  w  rozumieniu  art.  5a  pkt  38  ustawy  o  podatku  dochodowym  od  osób  fizycznych.  Jest  to  twórcza  działalności  podejmowane  w  sposób  systematyczny,  obejmująca  prace  rozwojowe  w  celu  tworzenia  nowych  zastosowań.  Przy  czym,  prace  te  są  działalnością  obejmującą  nabywanie,  łączenie  kształtowanie  i  wykorzystywanie  dostępnej  aktualnie  wiedzy  i  umiejętności  w  zakresie  narzędzi  informatycznych  i  Oprogramowania  wskazanego  we  wniosku  służącego  do  tworzenia  i  oferowania  zmienionych,  ulepszonych  lub  nowych  produktów  wcześniej  niewystępujących  na  rynku.  Nie  są  to  działania  rutynowe  ani  okresowe  (na  jest  to  utrzymanie  techniczne  produktu),  co  spełnia  definicję  działalności  rozwojowej  określoną  w  art  4.3  Prawo  o  szkolnictwie  wyższym  i  nauce.   Wnioskodawca  prowadzi  jednoosobową  działalność  gospodarczą,  której  przychody  za  poprzedni  rok  nie  przekroczyły  2  mln  euro.  Nie  ma  więc  obowiązku  prowadzić  ksiąg  rachunkowych  i  ich  nie  prowadzi.  Prowadzi  księgę  przychodów  i  rozchodów.  W  przypadku  rozliczania  się  na  podstawie  art.  30ca  ustawy  o  podatku  dochodowym  od  osób  fizycznych  Wnioskodawca,  jak  wskazano  powyżej,  prowadzi  odrębną  ewidencję  zgodnie  z  wymogami  art.  30cb  pkt  2  ustawy  o  podatku  dochodowym  od  osób  fizycznych.   Zgodnie  z  art.  74  ust  2  ustawy  o  prawie  autorskim  i  prawach  pokrewnych  ochrona  przyznana  programowi  komputerowemu  obejmuje  wszystkie  formy  jego  wyrażenia.  Idee  i  zasady  będące  podstawą  jakiegokolwiek  elementu  programu  komputerowego  nie  podlegają  ochronie.   W  celu  poprawnego  zastosowania  preferencji  IP  Box  wobec  autorskiego  prawa  do  programu  komputerowego  należy  nadać  mu  znaczenia  funkcjonalne,  celowościowe  i  rozszerzające w  zgodzie  z  najbardziej  istotnym  międzynarodowym  kontekstom  przepisów  o  IP  Box,  czyli  Raportem  OECD  BEPS  Plan  Działania  nr  5.   Zgodnie  z  akapitem  34  tego  Raportu,  copyrtghied  software,  nie  tylko  program  komputerowy  chroniony  prawem  autorskim,  ale  szerzej  oprogramowanie  chronione  prawem  autorskim  może  zawierać  się  w  katalogu  kwalifikowanych  IP  jako  aktywa  funkcjonalnie  ekwiwalentnie  do  patentu.  OECD  wskazuje,  że  oprogramowanie  chronione  prawem  autorskim  dzieli  podstawowe  cechy  patentów,  ponieważ  jest  nowatorskie,  nieoczywiste  i  użyteczne,  a  zatem  zasadniczo  wynika  z  prowadzenia  innowacyjnej  działalności  badawczo-rozwojowej,  której  prowadzenie  powinny  stymulować  przepisy  o  IP  Box.  OECD  stwierdza  także,  że  nie  wszystkie  jurysdykcje  zapewniają  ochronę  patentową  oprogramowania  i  dlatego  wielu  podatników,  którzy  wytwarzają  oprogramowane,  musi  posiadać  prawa  autorskie,  zamiast  polegać  na  ochronie  patentowej.  Włączenie  oprogramowania  chronionego  prawem  autorskim  do  definicji  funkcjonalnie  równoważnych  kwalifikowanych  IP  zapewnia  również,  że  różne  traktowanie  oprogramowania  na  mocy  prawa  patentowego  różnych  jurysdykcji  nie  ma  wpływu  na  to,  czy  dochody  z  oprogramowania  mogą  korzystać  z  różnych  regulacji  IP  Box.   W  związku  z  tym,  że  w  Polsce  oprogramowanie  ‒  definiowane  jako  ogół  informacji  w  postaci  zestawu  instrukcji,  zaimplementowanych  interfejsów  i  zintegrowanych  danych  przeznaczonych  dla  komputera  do  realizacji  wyznaczonych  celów  ‒  podlega  ochronie  jak  utwór  literacki  z  art.  1  ustawy  o  prawie  autorskim  i  prawach  pokrewnych,  oprogramowanie  może  być,  zgodnie  z  wykładnią  celowościową  i  kontekstualną  (ww.  Raport  OECD),  uznane  za  kwalifikowane  IP  w  świetle  rozszerzającej  wykładni  art.  30ca  ust.  2  pkt  8  ustawy  o  PIT,  jeśli  jego  wytworzenie,  rozszerzenie  lub  ulepszenie  jest  wynikiem  prac  badawczo-rozwojowych.   Jako  że  efektem  jego  pracy  jest  kod  źródłowy  programu  komputerowego,  Wnioskodawca  wytwarza  prawa  własności  intelektualnej.  Mając  na  uwadze  spełnienie  przez  niego  definicji  działalności  B+R,  wytwarza  więc  kwalifikowane  prawa  własności  intelektualnej  w  rozumieniu  art.  30ca  pkt  2.8  ustawy  o  PIT.  Na  podstawie  umowy  pomiędzy  nim  a  Kontrahentem  wykonuje  usługi  programistyczne  i  wszelkie  prawa  własności  intelektualnej  są  przekazywane  na  rzecz  Kontrahenta,  za  pewną  ustaloną  opłatą.  Według  ustawy  o  podatku  od  towarów  i  usług  przez  sprzedaż  rozumie  się  „odpłatną  dostawę  towarów  i  odpłatne  świadczenie  usług  na  terytorium  kraju,  eksport  towarów  oraz  wewnątrzwspólnotową  dostawę  towarów”.  Tak  więc  w  tym  przypadku  następuje  faktyczna  sprzedaż  wytworzonych  przez  niego  kwalifikowanych  praw  własności  intelektualnej.  Jedynym  dochodem,  jaki  Wnioskodawca  uzyskuje  z  tytułu  współpracy  z  Kontrahentem,  na  rzecz  Kontrahenta,  który  chce  objąć  preferencyjną  stawką  opodatkowania,  jest  wynagrodzenie  z  tytułu  odpłatnego  przeniesienia  na  Kontrahenta  praw  do  wytworzonego  Oprogramowania  lub  jego  części.  Jest  to  Oprogramowanie  pisane  na  zamówienie  spełniające  specyficzne  wymagania  klienta  i  nie  istnieje  inne  podobne  tak,  aby  można  było  na  jego  podstawie  wycenić  wartość  praw  własności  intelektualnej  związanej  z  tym  Oprogramowaniem.  Tak  więc  dokumentem  określającym  wartość  praw  jest  faktura,  którą  wystawia  Kontrahentowi  z  tytułu  świadczonych  usług  i  zastosowanie  proporcji  pozwalającej  na  określenie  kwoty  wynagrodzenia  za  przeniesienie  tworzonego  Oprogramowania.   Należy  zatem  podkreślić,  że  dochody,  które  uzyskuje  Wnioskodawca,  są  kwalifikowanymi  dochodami  z  kwalifikowanych  praw  własności  intelektualnej,  o  których  mowa  w  art.  30ca  ustawy  o  PIT.  Tym  samym,  Wnioskodawca  uprawniony  jest  do  opodatkowania  wskazanych  powyżej  kwalifikowanych  dochodów  przy  zastosowaniu  stawki,  tj.  5%  podstawy  opodatkowania.   Wynika  to  z  następujących  przesłanek  ustawowych: a)    w  rozpatrywanym  przypadku  kwalifikowanymi  prawami  własności  intelektualnej  są  autorskie  prawa  do  programów  komputerowych  wskazane  w  art.  30ca  ust.  2  pkt  8  ustawy  o  PIT,  które  podlegają  ochronie  na  podstawie  odrębnych  ustaw  (ustawy  z  dnia  4  lutego  1994  r.  o  prawie  autorskim  i  prawach  pokrewnych)  i  których  przedmiot  ochrony  został  wytworzony,  rozwinięty  lub  ulepszony  przez  podatnika  w  ramach  prowadzonej  przez  niego  działalności  badawczo-rozwojowej;  b)    uzyskiwany  przez  Wnioskodawcę  dochód  z  kwalifikowanych  praw  własności  intelektualnej  będącego  prawami  autorskimi  do  programów  komputerowych  jest,  zgodnie  z  art.  30ca  ust.  7  ustawy  o  PIT,  kwalifikowanym  dochodem  ze  sprzedaży  kwalifikowanego  prawa  własności  Intelektualnej,  Wnioskodawca  uzyskuje  bowiem  dochód  z  pozarolniczej  działalności  gospodarczej,  tj.  dochodu  ze  sprzedaży  kwalifikowanego  prawa  własności  intelektualnej  (art.  30ca  ust.  7  ustawy  o  PIT).    Tym  samym,  zdaniem  Wnioskodawcy,  w  związku  z  faktem  spełnienia  przesłanek  ustawowych  i  przy  uwzględnieniu  okoliczność,  że  Wnioskodawca  oczywiście  stosuje  wskaźnik  nexus  do  wyliczenia  kwalifikowanych  dochodów  z  kwalifikowanych  praw  własności  intelektualnych,  Wnioskodawca  uprawniony  jest  do  opodatkowania  kwalifikowanych  dochodów  z  tytułu  odpłatnego  przeniesienia  przez  Wnioskodawcę  kwalifikowanych  autorskich  praw  majątkowych  do  programów  komputerowych  (sprzedaży)  przy  zastosowaniu  stawki  określonej  w  art.  30ca  ust.  1  ustawy  o  PIT  obliczonych  przy  zastosowaniu  wskaźnika  nexus.  Wnioskodawca  podkreśla,  że  możliwość  opodatkowania  kwalifikowanych  dochodów  z  kwalifikowanych  praw  własności  intelektualnej  preferencyjną  stawką  podatkową  w  analogicznych  sprawach  do  niniejszej  sytuacji  zostały  potwierdzone  przez  organy  podatkowe  w  licznych  interpretacjach.  Przykładowo  należy  wskazać  na: a)    interpretację  Dyrektora  Krajowej  Informacji  Skarbowej  z  dnia  1  sierpnia  2019  r.  nr  0115-KDIT3.4011.242.2019.3.MR; b)    interpretację  Dyrektora  Krajowej  Informacji  Skarbowej  z  dnia  20  listopada  2019  r.  nr  0113-KDIPT2-1.4011.471.2019.1.AP; c)    interpretację  Dyrektora  Krajowej  Informacji  Skarbowej  z  dnia  3  grudnia  2019  r.  nr  0115-KDIT3.4011.363.2019.1.PSZ; d)    interpretację  Dyrektora  Krajowej  Informacji  Skarbowej  z  dnia  18  marca  2020  r.  nr  0113-KDIPT2-3.4011.55.2020.2.AC; e)    interpretację  Dyrektora  Krajowej  Informacji  Skarbowej  z  dnia  14  kwietnia  2020  r.  nr  0111-KDIB1-2.4011.10.2020.2.AK;  f)     interpretację  Dyrektora  Krajowej  Informacji  Skarbowej  z  dnia  12  marca  2020  r.  nr  0112-KDIL2-1.4011.154.2019.2.KF; g)    interpretację  Dyrektora  Krajowej  Informacji  Skarbowej  z  dnia  6  lipca  2020  r.  nr  0111-KDIB2-3.4011.4.2020.2.AD; h)   interpretację  Dyrektora  Krajowej  Informacji  Skarbowej  z  dnia  18  września  2020  r.  nr  0114-KDIP3-1.4011.449.2020.2.LS; i)     interpretację  Dyrektora  Krajowej  Informacji  Skarbowej  z  dnia  23  października  2020  r.  nr  0113-KDIPT2-2.4011.638.2020.3.MK; j)      interpretację  Dyrektora  Krajowej  Informacji  Skarbowej  z  dnia  20  stycznia  2021  r.  nr  0113-KDIPT2-1.4011.814.2020.2.MM.     Stanowisko  Wnioskodawcy  w  zakresie  pytania  nr  3.   Zdaniem  Wnioskodawcy,  zgodnie  z  art.  30ca  ust.  4  i  5  ustawy  o  podatku  dochodowym  od  osób  fizycznych,  wysokość  kwalifikowanego  dochodu  z  kwalifikowanego  prawa  własności  intelektualnej  ustala  się  jako  iloczyn  dochodu  z  kwalifikowanego  prawa  własności  intelektualnej  osiągniętego  w  roku  podatkowym  i  wskaźnika  obliczonego  według  wzoru: (a + b) * 1,3a + b + c + d   w  którym  poszczególne  litery  oznaczają  koszty  faktycznie  poniesione  przez  podatnika  na:  a.    prowadzoną  bezpośrednio  przez  podatnika  działalność  badawczo-rozwojową  związaną  z  kwalifikowanym  prawem  własności  intelektualnej,  b.    nabycie  wyników  prac  badawczo-rozwojowych  związanych  z  kwalifikowanym  prawem  własności  intelektualnej,  innych  niż  wymienione  w  lit.  d,  od  podmiotu  niepowiązanego  w  rozumieniu  art.  23m  ust.  1  pkt  3,  c.    nabycie  wyników  prac  badawczo-rozwojowych  związanych  z  kwalifikowanym  prawem  własności  intelektualnej,  innych  niż  wymienione  w  lit.  d,  od  podmiotu  powiązanego  w  rozumieniu  art.  23m  ust.  1  pkt  4,  d.    nabycie  przez  podatnika  kwalifikowanego  prawa  własności  intelektualnej.    Do  powyższych  kosztów  nie  zalicza  się  kosztów,  które  nie  są  bezpośrednio  związane  z  kwalifikowanym  prawem  własności  intelektualnej,  w  szczególności  odsetek,  opłat  finansowych  oraz  kosztów  związanych  z  nieruchomościami.   Na  mocy  art.  30ca  ust.  6  ustawy  o  podatku  dochodowym  od  osób  fizycznych,  w  przypadku  gdy  wartość  wskaźnika,  o  którym  mowa  powyżej,  jest  większa  od  1,  przyjmuje  się,  że  wartość  ta  wynosi  1.   Przedmiotem  wykonywanej  przez  Wnioskodawcę  działalności  gospodarczej  jest  w  przeważającym  zakresie  tworzenie  programów  komputerowych,  do  których  prawa  autorskie  są  następnie  przenoszone  w  ramach  wykonania  umowy  na  rzecz  określonego  kontrahenta.  Za  świadczone  usługi  Wnioskodawca  otrzymuje  ustalone  honorarium,  które  obejmuje  również  wynagrodzenie  za  przeniesienie  autorskich  praw  majątkowych.   W  związku  z  wykonywaną  przez  Wnioskodawcę  działalnością  w  zakresie  tworzenia  i  rozwoju  Oprogramowania  ponosi  On  wydatki  na: a)    użytkowania  samochodu,w  tym  koszty  paliwa,  koszty  napraw  i  inne  koszty  związane  z  jego  eksploatacją  oraz  leasingu  operacyjnego  pojazdu; b)    usług  telekomunikacyjnych  (abonament  telefoniczny  i  internet); c)    telefonu  komórkowego; d)    prowadzenie  księgowości; e)    sprzętu  komputerowego  i  urządzeń  peryferyjnych; f)     urządzeń  i  materiałów  biurowych  (materiały  i  sprzęty  biurowe  i  eksploatacyjne); g)    książek  branżowych  i  szkoleń  (materiały  doskonalenia  zawodowego).   Powyższe  wydatki  ponoszone  przez  Wnioskodawcę  są  również  kosztami  w  rozumieniu  art.  22  w  zw.  z  art.  23  ustawy  o  podatku  dochodowym  od  osób  fizycznych  i  mają  na  celu  osiągnięcie  przychodów  lub  zachowanie  albo  zabezpieczenie  źródła  przychodów  ‒  tj.  prowadzonej  przez  Niego  pozarolniczej  działalności  gospodarczej.   Podsumowując,  zdaniem  Wnioskodawcy,  ponoszone  wydatki  w  zakresie,  w  jakim  przeznaczane  są  na  wytworzenie  danego  oprogramowania  bądź  części  oprogramowania,  przy  zachowaniu  odpowiedniej  metodologii  alokacji  opisanej  we  wniosku,  należy  uznać  za  koszty  faktycznie  poniesione  na  prowadzoną  bezpośrednio  przez  Niego  działalność  badawczo-rozwojową  związaną  z  kwalifikowanym  prawem  własności  intelektualnej  wskazanym  powyżej  (oznaczone  jako  lit.  a  we  wskaźniku  z  art.  30ca  ust.  4  ustawy  o  podatku  dochodowym  od  osób  fizycznych).     Stanowisko  Wnioskodawcy  w  zakresie  pytania  nr  4.   Zdaniem  Wnioskodawcy  w  zakresie  pytania  Nr  4,  zgodnie  z  art.  30ca  ust.  7  ustawy  o  podatku  dochodowym  od  osób  fizycznych,  dochód  (strata)  z  kwalifikowanego  prawa  własności  intelektualnej  jest  obliczony  zgodnie  z  art.  9  ust.  2  dochód  (strata)  z  pozarolniczej  działalności  gospodarczej  w  zakresie,  w  jakim  został  osiągnięty: 1)    z  opłat  lub  należności  wynikających  z  umowy  licencyjnej,  która  dotyczy  kwalifikowanego  prawa  własności  intelektualnej; 2)    ze  sprzedaży  kwalifikowanego  prawa  własności  intelektualnej; 3)    z  kwalifikowanego  prawa  własności  intelektualnej  uwzględnionego  w  cenie  sprzedaży  produktu  lub  usługi; 4)    z  odszkodowania  za  naruszenie  praw  wynikających  z  kwalifikowanego  IP,  jeżeli  zostało  uzyskane  w  postępowaniu  spornym,  w  tym  w  postępowaniu  sądowym  albo  arbitrażu.   Natomiast  art.  9  ust.  2  ustawy  o  podatku  dochodowym  od  osób  fizycznych  stanowi,  że  dochodem  ze  źródła  przychodów,  jeżeli  przepisy  art.  23o,  art.  23u,  art.  24-24b,  art.  24c,  art.  24e,  art.  30ca,  art.  30da  oraz  art.  30f  nie  stanowią  inaczej,  jest  nadwyżka  sumy  przychodów  z  tego  źródła  nad  kosztami  ich  uzyskania  osiągnięta  w  roku  podatkowym.  Jeżeli  koszty  uzyskania  przekraczają  sumę  przychodów,  różnica  jest  stratą  ze  źródła  przychodów.   Zastosowanie  cedułowości  (teorii  źródeł)  wiąże  się  z  konsekwencjami,  zwłaszcza  w  zakresie  możliwości  stosowania  specjalnych  stawek  opodatkowania  lub  kosztów  normatywnych.    Prowadzona  przez  Wnioskodawcę  działalność  gospodarcza  w  przeważającym  zakresie  obejmuje  tworzenie  programów  komputerowych,  do  których  prawa  autorskie  są  następnie  przenoszone  w  ramach  realizacji  zawartej  umowy  współpracy  na  określonego  Kontrahenta.  Wnioskodawca  za  wykonane  usługi  otrzymuje  ustalone  wynagrodzenie,  obejmujące  również  należność  za  przeniesienie  autorskich  praw  majątkowych.   Zważając  na  to,  że  działania  Wnioskodawcy  zorientowane  są  na  działalność  badawczo-rozwojową,  ponosi  On  wydatki  na: a)    użytkowania  samochodu,  w  tym  koszty  paliwa,  koszty  napraw  i  inne  koszty  związane  z  jego  eksploatacją  oraz  leasingu  operacyjnego  pojazdu; b)    usług  telekomunikacyjnych  (abonament  telefoniczny  i  internet); c)    telefonu  komórkowego; d)    prowadzenie  księgowości; e)    sprzętu  komputerowego  i  urządzeń  peryferyjnych; f)     urządzeń  i  materiałów  biurowych  (materiały  i  sprzęty  biurowe  i  eksploatacyjne);  g)    książek  branżowych  i  szkoleń  (materiały  doskonalenia  zawodowego).   Niniejsze  wydatki  ponoszone  przez  Wnioskodawcę  są  również  kosztami  w  rozumieniu  art.  22  w  zw.  z  art.  23  ustawy  o  podatku  dochodowym  od  osób  fizycznych,  gdyż  mają  na  celu  osiągnięcie  przychodów  lub  zachowanie  albo  zabezpieczenie  źródła  przychodów,  tj.  prowadzonej  przez  Niego  pozarolniczej  działalności  gospodarczej.  W  przypadku  braku  możliwości  pełnego  alokowania  konkretnego  kosztu  poniesionego  przez  Wnioskodawcę  w  ramach  działalności  gospodarczej  do  przychodów  ze  zbycia  Oprogramowania  bądź  części  Oprogramowania,  Wnioskodawca  ustali  faktyczny  koszt  poniesiony  w  danym  okresie  na  prowadzoną  przez  Niego  działalność  związaną  z  wytwarzaniem  określonego  programu  komputerowego  według  odpowiedniej  proporcji,  która  będzie  odpowiadać  przyczynieniu  się  danego  kosztu  do  osiągnięcia  konkretnego  przychodu  z  prowadzonej  działalności  gospodarczej  w  danym  okresie.  W  ostateczności  Wnioskodawca  per  analogiam  zastosuje  art.  22  ust.  3  ustawy  o  podatku  dochodowym  od  osób  fizycznych,  który  stanowi,  że  jeżeli  podatnik  ponosi  koszty  uzyskania  przychodów  ze  źródeł,  z  których  dochód  podlega  opodatkowaniu,  oraz  koszty  związane  z  przychodami  z  innych  źródeł,  a  nie  jest  możliwe  ustalenie  kosztów  uzyskania  przypadających  na  poszczególne  źródła,  koszty  te  ustala  się  w  takim  stosunku,  w  jakim  pozostają  przychody  z  tych  źródeł  w  ogólnej  kwocie  przychodów.   Podsumowując,  zdaniem  Wnioskodawcy,  ponoszone  wydatki  w  zakresie,  w  jakim  przeznaczane  są  na  wytworzenie  danego  programu  komputerowego,  w  tym  przypisane  według  odpowiedniej  metodologii,  należy  uznać  za  koszty  prowadzonej  przez  Wnioskodawcę  działalności  badawczo-rozwojowej,  a  tym  samym  za  koszty  uzyskania  przychodu  z  kwalifikowanego  prawa  własności  intelektualnej  w  kontekście  art.  30ca  ust.  7  w  zw.  z  art.  9  ust.  2  ustawy  o  podatku  dochodowym  od  osób  fizycznych.     W  świetle  obowiązującego  stanu  prawnego  stanowisko  Wnioskodawcy  w  sprawie  oceny  prawnej  przedstawionych  stanów  faktycznych  oraz  zdarzeń  przyszłych  w  zakresie  preferencyjnego  opodatkowania  dochodów  generowanych  przez  prawa  własności  intelektualnej  (tzw.  IP  Box): -        w  części  dotyczącej  uznania  wydatku  na  zakup  lampy  biurowej  za  koszt  bezpośrednio  związany  z  wytwarzaniem,  rozwijaniem  bądź  ulepszaniem  oprogramowania  i  uwzględnienia  go  we  wskaźniku  nexus  jest  nieprawidłowe, -        w  pozostałej  części  jest  prawidłowe.     Zgodnie  z  art.  9  ust.  1  ustawy  z  dnia  26  lipca  1991  r.  o  podatku  dochodowym  od  osób  fizycznych  (Dz.  U.  z  2021  r.  poz.  1128  ze  zm.):  opodatkowaniu  podatkiem  dochodowym  podlegają  wszelkiego  rodzaju  dochody,  z  wyjątkiem  dochodów  wymienionych  w  art.  21,  52,  52a  i  52c  oraz  dochodów,  od  których  na  podstawie  przepisów  Ordynacji  podatkowej  zaniechano  poboru  podatku.   Ustawodawca  wprowadził  definicję  działalności  badawczo-rozwojowej  w  art.  5a  pkt  38  ustawy  o  podatku  dochodowym  od  osób  fizycznych,  zgodnie  z  którą:  przez  działalność  badawczo-rozwojową  należy  rozumieć  działalność  twórczą  obejmującą  badania  naukowe  lub  prace  rozwojowe,  podejmowaną  w  sposób  systematyczny  w  celu  zwiększenia  zasobów  wiedzy  oraz  wykorzystania  zasobów  wiedzy  do  tworzenia  nowych  zastosowań.   W  myśl  art.  5a  pkt  39  tej  ustawy:  ilekroć  w  ustawie  jest  mowa  o  badaniach  naukowych  –  oznacza  to:  a)  badania  podstawowe  w  rozumieniu  art.  4  ust.  2  pkt  1  ustawy  z  dnia  20  lipca  2018  r.  –  Prawo  o  szkolnictwie  wyższym  i  nauce  (Dz.  U.  z  2021  poz.  478  i  619), b)  badania  aplikacyjne  w  rozumieniu  art.  4  ust.  2  pkt  2  ustawy  z  dnia  20  lipca  2018  r.  –  Prawo  o  szkolnictwie  wyższym  i  nauce.    Z  kolei  w  definicji  prac  rozwojowych  zawartej  w  art.  5a  pkt  40  ustawy  o  podatku  dochodowym  od  osób  fizycznych  wskazano,  że  oznaczają  one  prace  rozwojowe  w  rozumieniu  art.  4  ust.  3  ustawy  z  dnia  20  lipca  2018  r.  –  Prawo  o  szkolnictwie  wyższym  i  nauce.  Na  podstawie  art.  4  ust.  2  ustawy  z  dnia  20  lipca  2018  r.  –  Prawo  o  szkolnictwie  wyższym  i  nauce  (Dz.  U.  z  2021  r.  poz.  478  ze  zm.):  badania  naukowe  są  działalnością  obejmującą:  1)  badania  podstawowe  rozumiane  jako  prace  empiryczne  lub  teoretyczne  mające  przede  wszystkim  na  celu  zdobywanie  nowej  wiedzy  o  podstawach  zjawisk  i  obserwowalnych  faktów  bez  nastawienia  na  bezpośrednie  zastosowanie  komercyjne; 2)  badania  aplikacyjne  rozumiane  jako  prace  mające  na  celu  zdobycie  nowej  wiedzy  oraz  umiejętności,  nastawione  na  opracowywanie  nowych  produktów,  procesów  lub  usług  lub  wprowadzanie  do  nich  znaczących  ulepszeń.  Stosownie  do  art.  4  ust.  3  ww.  ustawy:  prace  rozwojowe  są  działalnością  obejmującą  nabywanie,  łączenie,  kształtowanie  i  wykorzystywanie  dostępnej  aktualnie  wiedzy  i  umiejętności,  w  tym  w  zakresie  narzędzi  informatycznych  lub  oprogramowania,  do  planowania  produkcji  oraz  projektowania  i  tworzenia  zmienionych,  ulepszonych  lub  nowych  produktów,  procesów  lub  usług,  z  wyłączeniem  działalności  obejmującej  rutynowe  i  okresowe  zmiany  wprowadzane  do  nich,  nawet  jeżeli  takie  zmiany  mają  charakter  ulepszeń.  Zatem  z  pracami  badawczo-rozwojowymi  mamy  do  czynienia  wówczas,  gdy  wykorzystuje  się  dostępną  wiedzę  z  dziedziny  nauki,  technologii  i  działalności  gospodarczej  oraz  innej  wiedzy  i  umiejętności  do  tworzenia  nowych  lub  ulepszania  istniejących  produktów/usług  oraz  procesów  i  technologii  produkcji.  Przenosząc  powyższe  na  grunt  rozpatrywanej  sprawy,  należy  wyraźnie  podkreślić,  że  w  celu  stwierdzenia,  czy  Wnioskodawca  prowadzi  działalność  badawczo-rozwojową,  należy  przeprowadzić  analizę  nakierowaną  na  zidentyfikowanie  przejawów  działalności  gospodarczej,  które  mogą  zostać  uznane  za  działalność  badawczo-rozwojową  (tj.  tych  aktywności  podatnika,  które  spełniają  definicję  wskazaną  w  art.  5a  pkt  38  ww.  ustawy).    Z  ustawowej  definicji  zawartej  w  regulacjach  ustawy  o  podatku  dochodowym  od  osób  fizycznych  wynika,  że  działalność  badawczo-rozwojowa  musi  mieć  charakter  twórczy.  Jak  podaje  słownik  języka  polskiego  PWN,  działalność  twórcza  to  zespół  działań  podejmowanych  w  kierunku  tworzenia  (działalność  –  zespół  działań  podejmowanych  w  jakimś  celu),  powstania  czegoś  (twórczy  –  mający  na  celu  tworzenie,  tworzyć  –  powodować  powstanie  czegoś).  W  doktrynie  prawa  autorskiego  podkreśla  się  natomiast,  że  cecha  twórczości  związana  jest  przede  wszystkim  z  rezultatem  działalności  człowieka  o  charakterze  kreacyjnym  i  jest  spełniona  wówczas,  gdy  istnieje  nowy  wytwór  intelektu.  Działalność  twórcza  oznacza,  że  „ustawodawca  za  przedmiot  prawa  autorskiego  uznaje  tylko  rezultat  (przejaw)  takiego  działania,  który  choćby  w  minimalnym  stopniu  odróżnia  się  od  innych  rezultatów  takiego  samego  działania,  a  zatem,  że  posiada  cechę  nowości,  której  stopień  nie  ma  znaczenia”.  Zatem  twórczość  działalności  badawczo-rozwojowej  może  przejawiać  się  opracowywaniem  nowych  koncepcji,  narzędzi,  rozwiązań  niewystępujących  dotychczas  w  praktyce  gospodarczej  podatnika  lub  na  tyle  innowacyjnych,  że  w  znacznym  stopniu  odróżniają  się  od  rozwiązań  już  funkcjonujących  u  podatnika.  Kolejnym  kryterium  działalności  badawczo-rozwojowej  jest  prowadzenie  tej  działalności  w  sposób  systematyczny.  Zgodnie  ze  słownikiem  języka  polskiego  PWN  słowo  systematyczny  oznacza  (i)  robiący  coś  regularnie  i  starannie,  (ii)  o  procesach:  zachodzący  stale  od  dłuższego  czasu,  (iii)  o  działaniach:  prowadzony  w  sposób  uporządkowany,  według  pewnego  systemu;  też:  o  efektach  takich  działań;  planowy,  metodyczny.  W  związku  z  tym,  że  w  definicji  działalności  badawczo-rozwojowej  słowo  „systematyczny”  występuje  w  sformułowaniu  „podejmowaną  (działalność)  w  sposób  systematyczny”,  a  więc  odnosi  się  do  „działalności”,  czyli  zespołu  działań  podejmowanych  w  jakimś  celu,  najbardziej  właściwą  definicją  systematyczności  w  omawianym  zakresie  jest  definicja  obejmująca  prowadzenie  działalności  w  sposób  uporządkowany,  według  pewnego  systemu.  Zatem  słowo  systematycznie  odnosi  się  również  do  działalności  prowadzonej  w  sposób  metodyczny,  zaplanowany  i  uporządkowany.  To  oznacza,  że  działalność  badawczo-rozwojowa  jest  prowadzona  systematycznie  niezależnie  od  tego,  czy  podatnik  stale  prowadzi  prace  badawczo-rozwojowe,  czy  tylko  od  czasu  do  czasu,  a  nawet  incydentalnie,  co  wynika  z  charakteru  prowadzonej  przez  niego  działalności  oraz  potrzeb  rynku,  klientów,  sytuacji  mikro  i  makroekonomicznej.  Z  powyższego  wynika,  że  spełnienie  kryterium  „systematyczności”  danej  działalności  nie  jest  uzależnione  od  ciągłości  tej  działalności,  w  tym  od  określonego  czasu  przez  jaki  działalność  taka  ma  być  prowadzona  ani  też  od  istnienia  planu  co  do  prowadzenia  przez  podatnika  podobnej  działalności  w  przyszłości.  Wystarczające  jest,  aby  podatnik  zaplanował  i  przeprowadził  chociażby  jeden  projekt  badawczo-rozwojowy,  przyjmując  dla  niego  określone  cele  do  osiągnięcia,  harmonogram  i  zasoby.  Taka  działalność  może  być  uznana  za  działalność  systematyczną,  tj.  prowadzoną  w  sposób  metodyczny,  zaplanowany  i  uporządkowany.    Powyżej  omówione  dwa  kryteria  działalności  badawczo-rozwojowej  dotyczą  charakteru  i  organizacji  prowadzenia  tej  działalności,  podczas  gdy  ostatnie,  trzecie  kryterium,  dotyczy  rezultatu  prowadzenia  tej  działalności,  tj.  zwiększenia  zasobów  wiedzy  oraz  wykorzystania  zasobów  wiedzy  do  tworzenia  nowych  zastosowań.  W  konsekwencji  –  głównym  zadaniem  dla  zarządzającego  projektem  badawczo-rozwojowym  jest  zlokalizowanie  i  zidentyfikowanie  zasobów  wiedzy  przed  rozpoczęciem  działań  projektowych;  zasobów  w  ujęciu  funkcjonalnym  i  celowościowym,  czyli  podlegającym  zwiększeniu  oraz  możliwym  i  właściwym  do  wykorzystania  zwiększonej  wiedzy  do  nowych  zastosowań.  Lokalizacja  i  identyfikacja  wiedzy  obejmuje  szereg  działań,  w  tym  określenie  stanu  wiedzy,  miejsca,  sposobu  jej  wykorzystania  oraz  selekcji  pod  względem  przydatności  do  realizacji  celu  projektu.  Prowadząc  działalność  badawczo-rozwojową,  przedsiębiorca  rozwija  specjalistyczną  wiedzę  oraz  umiejętności,  które  może  wykorzystać  w  ramach  bieżących  albo  przyszłych  projektów.    Kluczowe  jest  zawarte  w  definicji  działalności  badawczo-rozwojowej  rozróżnienie,  które  wskazuje,  że  taka  działalność  obejmuje  dwa  rodzaje  aktywności,  tj.:  (i)  badania  podstawowe  i  badania  aplikacyjne  zdefiniowane  w  art.  4  ust.  2  pkt  1  i  2  ustawy  Prawo  o  szkolnictwie  wyższym  i  nauce  oraz  (ii)  prace  rozwojowe,  o  których  mowa  w  art.  4  ust.  3  tej  ustawy.    Należy  zwrócić  uwagę  na  wyłączenie  zawarte  w  art.  4  ust.  3  tej  ustawy,  mogące  odnosić  się  do  wielu  przejawów  aktywności  podatnika.  Zastrzeżenie  zostało  wprowadzone  w  celu  wyeliminowania  z  zakresu  działalności  badawczo-rozwojowej  tych  przejawów  aktywności  podatnika,  które  mimo  ulepszenia  istniejących  procesów  lub  usług,  z  uwagi  na  swoją  cykliczność  (okresowość)  oraz  brak  innowacyjnego  charakteru  (rutynowość),  nie  mogą  stanowić  prac  rozwojowych.    Tymczasem  z  opisu  sprawy  przedstawionego  we  wniosku  o  wydanie  indywidualnej  interpretacji  wynika,  że  Wnioskodawca  prowadzi  jednoosobową  działalność  gospodarczą,  świadcząc  usługi  związane  z  wytwarzaniem,  rozwijaniem  i  ulepszaniem  oprogramowania  na  rzecz  kontrahenta.  Wnioskodawca  wskazał,  że  prowadzi  w  sposób  systematyczny  prace  twórcze  w  celu  tworzenia  nowych  zastosowań  przy  wykorzystaniu  zasobów  wiedzy.  Bez  wątpienia  działalność  na  rzecz  kontrahenta  polega  na  tworzeniu  nowych  zastosowań,  które  wcześniej  w  ramach  działalności  prowadzonej  przez  niego  nie  miały  miejsca.  Oprogramowanie  bądź  części  oprogramowania  stworzone  na  rzecz  każdego  z  kontrahentów  powoduje  stworzenie  zupełnie  nowych  funkcjonalności.  Pracując  nad  wytworzeniem  oprogramowania,  Wnioskodawca  nabywa,  łączy,  kształtuje  i  wykorzystuje  dostępną  aktualnie  wiedzę  i  umiejętności  dotyczących  narzędzi  informatycznych  i  istniejących  programów  w  celu  wytworzenia  nowych  zastosowań  w  postaci  nowoczesnych  i  unikalnych  systemów  i  aplikacji.  W  ramach  działalności  Wnioskodawca  zdobywa,  poszerza  i  łączy  interdyscyplinarną  wiedzę  z  zakresu  tworzenia  oprogramowania  w  celu  optymalizacji  i  dalszego  rozwijania  stworzonych  przez  systemów  i  aplikacji.  Jak  podkreślił  Wnioskodawca  –  prowadzona  przez  niego  działalność  obejmuje  nabywanie,  łączenie,  kształtowanie  i  wykorzystywanie  dostępnej  aktualnie  wiedzy  i  umiejętności,  w  tym  w  zakresie  narzędzi  informatycznych  lub  oprogramowania,  do  planowania  produkcji  oraz  projektowania  i  tworzenia  zmienionych,  ulepszonych  lub  nowych  produktów,  procesów  lub  usług  w  sposób  nie  rutynowy  i  kreatywny,  nie  jest  to  działalność  obejmująca  proste  usuwanie  błędów  w  oprogramowaniu.  Oprogramowanie  wytwarzane  przez  Wnioskodawcę  w  ramach  prowadzonej  bezpośrednio  działalności  gospodarczej  jest  rezultatem  jego  własnej,  indywidualnej,  twórczej  działalności  intelektualnej.    Mając  na  uwadze  przedstawiony  we  wniosku  opis  sprawy  oraz  cytowane  przepisy,  należy  stwierdzić,  że  przedstawione  we  wniosku  działania  Wnioskodawcy  spełniają  definicję  działalności  badawczo-rozwojowej  w  rozumieniu  art.  5a  pkt  38  ustawy  o  podatku  dochodowym  od  osób  fizycznych,  gdyż  są  podejmowane  w  sposób  systematyczny,  mają  charakter  twórczy  oraz  podejmowane  są  w  celu  zwiększania  zasobów  wiedzy  oraz  wykorzystania  zasobów  wiedzy  do  tworzenia  nowych  zastosowań.    Reasumując  -  podejmowana  przez  Wnioskodawcę  działalność  polegająca  na  tworzeniu  programów  komputerowych  (Oprogramowanie,  części  Oprogramowania)  stanowi  działalność  badawczo-rozwojową  w  rozumieniu  art.  5a  pkt  38  ustawy  o  podatku  dochodowym  od  osób  fizycznych.    Rozpatrując  z  kolei  możliwość  skorzystania  przez  Wnioskodawcę  z  tzw.  ulgi  Innovation  Box,  należy  zauważyć,  że  przedsiębiorcy  osiągający  dochody  generowane  przez  prawa  własności  intelektualnej  od  1  stycznia  2019  r.  mogą  korzystać  z  preferencyjnej  stawki  w  podatku  dochodowym.  Na  podstawie  art.  1  pkt  25  ustawy  z  dnia  23  października  2018  r.  o  zmianie  ustawy  o  podatku  dochodowym  od  osób  fizycznych,  ustawy  o  podatku  dochodowym  od  osób  prawnych,  ustawy  -  Ordynacja  podatkowa  oraz  niektórych  innych  ustaw  (Dz.  U.  z  2018  r.  poz.  2193),  w  ustawie  o  podatku  dochodowym  od  osób  fizycznych  dodano  art.  30ca  i  art.  30cb.   Zgodnie  z  art.  30ca  ust.  1  ustawy  o  podatku  dochodowym  od  osób  fizycznych:  podatek  od  osiągniętego  przez  podatnika  w  ramach  pozarolniczej  działalności  gospodarczej  kwalifikowanego  dochodu  z  kwalifikowanych  praw  własności  intelektualnej  wynosi  5%  podstawy  opodatkowania.    W  myśl  art.  30ca  ust.  2  ww.  ustawy:  kwalifikowanymi  prawami  własności  intelektualnej  są:  1)  patent, 2)  prawo  ochronne  na  wzór  użytkowy, 3)  prawo  z  rejestracji  wzoru  przemysłowego, 4)  prawo  z  rejestracji  topografii  układu  scalonego, 5)  dodatkowe  prawo  ochronne  dla  patentu  na  produkt  leczniczy  lub  produkt  ochrony  roślin, 6)  prawo  z  rejestracji  produktu  leczniczego  i  produktu  leczniczego  weterynaryjnego  dopuszczonych  do  obrotu, 7)  wyłączne  prawo,  o  którym  mowa  w  ustawie  z  dnia  26  czerwca  2003  r.  o  ochronie  prawnej  odmian  roślin  (Dz.  U.  z  2021  r.  poz.  213), 8)  autorskie  prawo  do  programu  komputerowego –  podlegające  ochronie  prawnej  na  podstawie  przepisów  odrębnych  ustaw  lub  ratyfikowanych  umów  międzynarodowych,  których  stroną  jest  Rzeczpospolita  Polska,  oraz  innych  umów  międzynarodowych,  których  stroną  jest  Unia  Europejska,  których  przedmiot  ochrony  został  wytworzony,  rozwinięty  lub  ulepszony  przez  podatnika  w  ramach  prowadzonej  przez  niego  działalności  badawczo-rozwojowej.    Podstawę  opodatkowania  stanowi  suma  kwalifikowanych  dochodów  z  kwalifikowanych  praw  własności  intelektualnej  osiągniętych  w  roku  podatkowym  (art.  30ca  ust.  3  ustawy  o  podatku  dochodowym  od  osób  fizycznych).    Należy  przyjąć,  że  dochody  z  kwalifikowanego  IP  mogą  być  opodatkowane  na  preferencyjnych  zasadach  w  takim  zakresie,  w  jakim  kwalifikowane  IP  wytwarza  dochody  w  efekcie  prac  badawczo-rozwojowych  prowadzonych  przez  podatnika.  Innymi  słowy,  skorzystanie  z  preferencji  IP  Box  jest  możliwe  w  sytuacji  występowania  związku  między  dochodem  kwalifikującym  się  do  preferencji  a  kosztami  faktycznie  poniesionymi  w  celu  jego  uzyskania.    Stosownie  natomiast  do  ust.  4  art.  30ca  omawianej  ustawy:  wysokość  kwalifikowanego  dochodu  z  kwalifikowanego  prawa  własności  intelektualnej  ustala  się  jako  iloczyn  dochodu  z  kwalifikowanego  prawa  własności  intelektualnej  osiągniętego  w  roku  podatkowym  i  wskaźnika  obliczonego  według  wzoru:(a + b) * 1,3 a + b + c + d     w  którym  poszczególne  litery  oznaczają  koszty  faktycznie  poniesione  przez  podatnika  na: a  –  prowadzoną  bezpośrednio  przez  podatnika  działalność  badawczo-rozwojową  związaną  z  kwalifikowanym  prawem  własności  intelektualnej, b  –  nabycie  wyników  prac  badawczo-rozwojowych  związanych  z  kwalifikowanym  prawem  własności  intelektualnej,  innych  niż  wymienione  w  lit.  d,  od  podmiotu  niepowiązanego  w  rozumieniu  art.  23m  ust.  1  pkt  3, c  –  nabycie  wyników  prac  badawczo-rozwojowych  związanych  z  kwalifikowanym  prawem  własności  intelektualnej,  innych  niż  wymienione  w  lit.  d,  od  podmiotu  powiązanego  w  rozumieniu  art.  23m  ust.  1  pkt  4, d  –  nabycie  przez  podatnika  kwalifikowanego  prawa  własności  intelektualnej.   Do  kosztów,  o  których  mowa  w  ust.  4,  nie  zalicza  się  kosztów,  które  nie  są  bezpośrednio  związane  z  kwalifikowanym  prawem  własności  intelektualnej,  w  szczególności  odsetek,  opłat  finansowych  oraz  kosztów  związanych  z  nieruchomościami  (art.  30ca  ust.  5  ww.  ustawy).   Zgodnie  natomiast  z  art.  30ca  ust.  7  powołanej  ustawy:  dochodem  (stratą)  z  kwalifikowanego  prawa  własności  intelektualnej  jest  obliczony  zgodnie  z  art.  9  ust.  2  dochód  (strata)  z  pozarolniczej  działalności  gospodarczej  w  zakresie,  w  jakim  został  osiągnięty: 1)  z  opłat  lub  należności  wynikających  z  umowy  licencyjnej,  która  dotyczy  kwalifikowanego  prawa  własności  intelektualnej; 2)  ze  sprzedaży  kwalifikowanego  prawa  własności  intelektualnej; 3)  z  kwalifikowanego  prawa  własności  intelektualnej  uwzględnionego  w  cenie  sprzedaży  produktu  lub  usługi; 4)  z  odszkodowania  za  naruszenie  praw  wynikających  z  kwalifikowanego  prawa  własności  intelektualnej,  jeżeli  zostało  uzyskane  w  postępowaniu  spornym,  w  tym  postępowaniu  sądowym  albo  arbitrażu.   Ponadto  należy  wskazać,  że  podatnik,  który  chce  skorzystać  z  ww.  preferencji,  jest  zobowiązany  prowadzić  szczegółową  ewidencję  rachunkową  w  sposób  umożliwiający  obliczenie  podstawy  opodatkowania,  w  tym  powiązanie  ponoszonych  kosztów  prac  badawczo-rozwojowych  z  osiąganymi  dochodami  z  kwalifikowanych  praw  własności  intelektualnej  powstałymi  w  wyniku  przeprowadzenia  tych  prac.    Zgodnie  bowiem  z  art.  30cb  ust.  1  ustawy  o  podatku  dochodowym  od  osób  fizycznych:  podatnicy  podlegający  opodatkowaniu  na  podstawie  art.  30ca  są  obowiązani:  1)  wyodrębnić  każde  kwalifikowane  prawo  własności  intelektualnej  w  prowadzonych  księgach  rachunkowych; 2)  prowadzić  księgi  rachunkowe  w  sposób  zapewniający  ustalenie  przychodów,  kosztów  uzyskania  przychodów  i  dochodu  (straty),  przypadających  na  każde  kwalifikowane  prawo  własności  intelektualnej; 3)  wyodrębnić  koszty,  o  których  mowa  w  art.  30ca  ust.  4,  przypadające  na  każde  kwalifikowane  prawo  własności  intelektualnej,  w  sposób  zapewniający  określenie  kwalifikowanego  dochodu; 4)  dokonywać  zapisów  w  prowadzonych  księgach  rachunkowych  w  sposób  zapewniający  ustalenie  łącznego  dochodu  z  kwalifikowanych  praw  własności  intelektualnej  –  w  przypadku  gdy  podatnik  wykorzystuje  więcej  niż  jedno  kwalifikowane  prawo  własności  intelektualnej,  a  w  prowadzonych  księgach  rachunkowych  nie  jest  możliwe  spełnienie  warunków,  o  których  mowa  w  pkt  2  i  3; 5)  dokonywać  zapisów  w  prowadzonych  księgach  rachunkowych  w  sposób  zapewniający  ustalenie  dochodu  z  kwalifikowanych  praw  własności  intelektualnej  w  odniesieniu  do  tego  produktu  lub  tej  usługi  albo  do  tych  produktów  lub  tych  usług  –  w  przypadku  gdy  podatnik  wykorzystuje  jedno  kwalifikowane  prawo  własności  intelektualnej  lub  większą  liczbę  tych  praw  w  produkcie  lub  usłudze  albo  w  produktach  lub  usługach,  a  w  prowadzonych  księgach  rachunkowych  nie  jest  możliwe  spełnienie  warunków,  o  których  mowa  w  pkt  2-4.    Stosownie  do  art.  30cb  ust.  2  ww.  ustawy:  podatnicy  prowadzący  podatkową  księgę  przychodów  i  rozchodów  wykazują  informacje,  o  których  mowa  w  ust.  1,  w  odrębnej  ewidencji.   Zgodnie  z  art.  30cb  ust.  3  omawianej  ustawy:  w  przypadku  gdy  na  podstawie  ksiąg  rachunkowych  lub  ewidencji,  o  której  mowa  w  ust.  2,  nie  jest  możliwe  ustalenie  dochodu  (straty)  z  kwalifikowanych  praw  własności  intelektualnej,  podatnik  jest  obowiązany  do  zapłaty  podatku  zgodnie  z  art.  27  lub  art.  30c.    Powyższe  przepisy  wprowadzają  korzystne  rozwiązania  podatkowe  dla  przedsiębiorców,  którzy  uzyskują  dochody  z  komercjalizacji  wytworzonych  lub  rozwiniętych  przez  nich  praw  własności  intelektualnej,  tzw.  Innovation  Box.  W  tym  zakresie  wpisują  się  one  w  realizację  „Planu  na  rzecz  Odpowiedzialnego  Rozwoju”,  „Strategii  na  rzecz  doskonałości  naukowej,  nowoczesnego  szkolnictwa  wyższego,  partnerstwa  z  biznesem  i  społecznej  odpowiedzialności  nauki”  oraz  „Strategii  na  Rzecz  Odpowiedzialnego  Rozwoju”  w  obszarze  innowacyjności.  Znowelizowane  przepisy  mają  prowadzić  do  wzrostu  zainteresowania  pracami  badawczo-rozwojowymi  prowadzonymi  w  Polsce  oraz  stanowić  swoiste  „zamknięcie”  łańcucha  wartości  związanego  z  procesem  tworzenia  i  komercjalizacji  innowacyjnych  rozwiązań  będących  efektem  prac  badawczo-rozwojowych.    Należy  także  wskazać,  że  powyższe  regulacje  polegają  na  preferencyjnym  opodatkowaniu  5%  stawką  podatkową  dochodów  uzyskiwanych  przez  podatnika  z  praw  własności  intelektualnej,  których  podatnik  jest  właścicielem,  współwłaścicielem,  użytkownikiem  lub  posiada  prawa  do  korzystania  z  nich  na  podstawie  umowy  licencyjnej  i  które  są  chronione  na  podstawie  obowiązującego  prawa  krajowego  lub  międzynarodowego  przez  m.in.  patent,  dodatkowe  prawo  ochronne  na  wzór  użytkowy  czy  prawo  z  rejestracji  wzoru  przemysłowego,  zwane  „kwalifikowanymi  prawami  własności  intelektualnej”.    Możliwość  skorzystania  z  ulgi  Innovation  Box  ma  miejsce  również  w  sytuacji,  gdy  podatnik  dokona  zakupu  kwalifikowanych  praw  własności  intelektualnej,  o  których  mowa  powyżej,  pod  warunkiem  że  następnie  poniesie  on  koszty  związane  z  rozwojem  lub  ulepszeniem  nabytego  prawa.    Dochodem  kwalifikującym  się  do  ulgi  Innovation  Box  jest  dochód  uzyskany  z  tytułu  należności/opłat  licencyjnych  lub  innych  należności  związanych  z  wykorzystywaniem  kwalifikowanego  prawa  własności  intelektualnej,  dochód  ze  sprzedaży  kwalifikowanego  prawa  własności  intelektualnej,  jak  również,  co  istotne,  dochód  z  tego  aktywa  uwzględniony  w  cenie  sprzedaży  produktu  lub  usługi  określany  na  zasadzie  ceny  rynkowej.    Warunkiem  koniecznym  dla  skorzystania  z  omawianej  preferencji  jest  wymóg  prowadzenia  przez  podatnika  działalności  badawczo-rozwojowej  bezpośrednio  związanej  z  wytworzeniem,  komercjalizacją,  rozwojem  lub  ulepszeniem  kwalifikowanego  prawa  własności  intelektualnej,  co  stanowi  wyraz  realizacji  zasady  nexus.  Poziom  dochodu  kwalifikowanego  do  zastosowania  preferencyjnej  stawki  opodatkowania  będzie  wyliczany  przy  zastosowania  formuły  (wzoru)  wynikającej  z  raportu  nr  5  BEPS.  Przewidziano  także  możliwość  zlecenia  wykonania  prac  badawczo-rozwojowych  innym  podmiotom  zarówno  niepowiązanym,  jak  i  powiązanym.    Należy  podkreślić,  że  stosowanie  tej  ulgi  (niższej  stawki  podatku  do  kwalifikowanych  dochodów)  będzie  prawem,  a  nie  obowiązkiem  podatnika.  Jest  to  o  tyle  istotne,  gdyż  z  korzystaniem  z  ulgi  wiążą  się,  bądź  co  bądź,  dodatkowe  obowiązki  po  stronie  podatników,  w  szczególności  obowiązek  prowadzenia  ewidencji  pozwalającej  na  monitorowanie  i  śledzenie  efektów  prac  badawczo-rozwojowych.  Podatnik  będzie  miał  możliwość  stosowania  niniejszej  ulgi  przez  cały  okres  trwania  ochrony  prawnej  kwalifikowanych  praw  własności  intelektualnej.  W  przypadku  tych  aktywów,  które  podlegają  procedurze  zgłoszenia/rejestracji,  podatnik  będzie  mógł  skorzystać  z  preferencji  podatkowej  od  momentu  zgłoszenia  lub  złożenia  wniosku  o  rejestrację  (obowiązek  zwrotu  kwoty  ulgi  w  przypadku  wycofania  wniosku,  odmowy  udzielenia  prawa  lub  odrzucenia  wniosku  o  rejestrację).    Odnosząc  powyższe  przepisy  podatkowe  do  przedstawionego  opisu  sprawy,  należy  wskazać,  że: 1)     Wnioskodawca  w  ramach  indywidualnej  działalności  gospodarczej  tworzy,  rozwija  i  ulepsza  oprogramowanie; 2)     Wnioskodawca  wykonuje  powyższe  czynności  w  ramach  prowadzonej  przez  niego  działalności  badawczo-rozwojowej  spełniającej  definicję  wskazaną  w  ustawie  o  podatku  dochodowym  od  osób  fizycznych; 3)     w  wyniku  prowadzonych  przez  Wnioskodawcę  prac  związanych  z  tworzeniem  oprogramowania  komputerowego  powstaje  oprogramowanie  lub  jego  część  podlegające  ochronie  na  podstawie  art.  74  ustawy  o  prawie  autorskim  i  prawach  pokrewnych; 4)     w  wyniku  prowadzonych  przez  Wnioskodawcę  prac  związanych  z  rozwijaniem  i  ulepszaniem  oprogramowania,  powstaje  nowe,  odrębne  oprogramowanie  lub  jego  część  podlegające  ochronie  na  podstawie  art.  74  ustawy  o  prawie  autorskim  i  prawach  pokrewnych;  5)     Wnioskodawca  przenosi  za  wynagrodzeniem  całość  praw  autorskich  do  oprogramowania  lub  jego  części; 6)     Wnioskodawca  prowadzi  od  1  stycznia  2021  r.  na  bieżąco  odrębną  od  podatkowej  księgi  przychodów  i  rozchodów  szczegółową  ewidencję,  o  której  mowa  w  art.  30cb  ustawy  o  podatku  dochodowym  od  osób  fizycznych;  wyodrębnia  w  niej  poszczególne  programy  komputerowe,  przychody  i  odpowiadające  im  koszty,  a  także  wyodrębnia  koszty,  o  których  mowa  w  art.  30ca  ust.  4  w  zw.  z  art.  30ca  ust.  5  ustawy  o  podatku  dochodowym  od  osób  fizycznych,  i  uwzględnia  je  we  wzorze  w  celu  ustalenia  wysokości  wskaźnika  nexus,  a  następnie  oblicza  podstawę  opodatkowania  preferencyjną  stawką; 7)    opisany  we  wniosku  charakter  prowadzonej  przez  Wnioskodawcę  działalności  pozostanie  niezmieniony.   Należy  także  wskazać,  że  oprogramowanie  –  definiowane  jako  ogół  informacji  w  postaci  zestawu  instrukcji,  zaimplementowanych  interfejsów  i  zintegrowanych  danych  przeznaczonych  dla  komputera  do  realizacji  wyznaczonych  celów  –  podlega  ochronie  jak  utwór  literacki  z  art.  1  ustawy  z  dnia  4  lutego  1994  r.  o  prawie  autorskim  i  prawach  pokrewnych  (Dz.  U.  z  2021  r.  poz.  1062).  Stąd  oprogramowanie  może  być  uznane  za  kwalifikowane  IP,  w  świetle  art.  30ca  ust.  2  pkt  8  ustawy  o  podatku  dochodowym  od  osób  fizycznych,  jeśli  jego  wytworzenie,  rozszerzenie  lub  ulepszenie  jest  wynikiem  prac  badawczo-rozwojowych.    Zgodnie  z  art.  74  ust.  2  ww.  ustawy  o  prawie  autorskim  i  prawach  pokrewnych:  ochrona  przyznana  programowi  komputerowemu  obejmuje  wszystkie  formy  jego  wyrażenia.  Idee  i  zasady  będące  podstawą  jakiegokolwiek  elementu  programu  komputerowego,  w  tym  podstawą  łączy,  nie  podlegają  ochronie.    Mając  powyższe  na  uwadze,  dochód  z  tytułu  przeniesienia  praw  do  opisanego  przez  Wnioskodawcę  oprogramowania,  które  stanowi  utwór  prawnie  chroniony  i  zostało  wytworzone  w  ramach  prowadzonej  działalności  badawczo-rozwojowej,  kwalifikuje  się  do  dochodów  z  kwalifikowanego  IP.  To  oznacza,  że  Wnioskodawca  może  skorzystać  z  preferencyjnego  opodatkowania  dochodów  z  tego  tytułu  według  stawki  5%,  począwszy  od  roku  2021  r.    Reasumując  –  odpłatne  przeniesienie  prawa  autorskiego  do  programów  komputerowych  (Oprogramowania,  części  Oprogramowania)  przez  Wnioskodawcę  tworzonego  w  ramach  świadczonych  usług  wykonywanych  w  ramach  prowadzonej  działalności  gospodarczej  na  terytorium  Rzeczypospolitej  Polskiej  stanowi  sprzedaż  kwalifikowanego  prawa  własności  intelektualnej  w  rozumieniu  art.  30ca  ust.  7  pkt  2  ustawy  o  podatku  dochodowym  od  osób  fizycznych,  a  tym  samym  Wnioskodawca  osiąga  kwalifikowany  dochód  z  kwalifikowanego  prawa  własności  intelektualnej.   Tym  samym  Wnioskodawca  może  zastosować  stawkę  opodatkowania  5%  od  dochodu  osiągniętego  z  kwalifikowanych  praw  własności  intelektualnej.  Przechodząc  do  kwestii,  które  z  wydatków  ponoszonych  przez  Wnioskodawcę  w  ramach  prowadzonej  działalności  gospodarczej  są  kosztami  uzyskania  przychodu  z  kwalifikowanego  prawa  własności  intelektualnej,  Organ  wyjaśnia,  co  następuje.   Należy  przede  wszystkim  podkreślić,  że  wysokość  dochodu  z  kwalifikowanego  IP  ustala  się  jako  iloczyn: -          dochodu  z  kwalifikowanego  IP  osiągniętego  w  roku  podatkowym  i -          wskaźnika  nexus  obliczonego  według  specjalnego  wzoru  określonego  w  art.  30ca  ust.  4  ustawy  o  podatku  dochodowym  od  osób  fizycznych.   Zatem  dla  potrzeb  obliczenia  podstawy  opodatkowania  podlegającej  preferencyjnemu  opodatkowaniu  stawką  5%  podatnik  jest  zobowiązany  do  wyliczenia  dwóch  podstawowych  wartości: -          dochodu  z  kwalifikowanego  IP  osiągniętego  w  roku  podatkowym  oraz -          wskaźnika,  którym  zostanie  przemnożony  powyższy  dochód.   Z  objaśnień  podatkowych  z  15  lipca  2019  r.  wynika  bowiem,  że  „Obliczając  wysokość  dochodu  z  kwalifikowanego  IP,  który  w  dalszej  kolejności  zostanie  przemnożony  przez  wskaźnik  nexus  w  celu  obliczenia  końcowego  dochodu  podlegającego  5%  stawce  podatku,  niezbędne  jest  określenie  związanych  z  kwalifikowanym  IP  przychodów  oraz  kosztów.  Konieczne  jest  więc  wskazanie  przez  podatnika  przychodów  osiąganych  z  danego  kwalifikowanego  IP  oraz  alokowanie  do  tych  przychodów  funkcjonalnie  związanych  z  nimi  kosztów,  które  w  sposób  bezpośredni  i  pośredni  przyczyniły  się  do  powstania  tego  przychodu.  Zatem,  dochodem  z  kwalifikowanego  IP  jest  nadwyżka  sumy  przychodów  osiągnięta  z  tego  kwalifikowanego  IP  nad  kosztami  ich  uzyskania  osiągnięta  w  roku  podatkowym.  Jeżeli  koszty  uzyskania  przychodów  przekraczają  sumę  przychodów,  różnica  jest  stratą  z  kwalifikowanego  IP”.   Potwierdza  to  art.  9  ust.  2  ustawy  o  podatku  dochodowym  od  osób  fizycznych,  zgodnie  z  którym:  dochodem  ze  źródła  przychodów,  jeżeli  przepisy  art.  23o,  art.  23u,  art.  24-24b,  art.  24c,  art.  24e,  art.  30ca,  art.  30da  oraz  art.  30f  nie  stanowią  inaczej,  jest  nadwyżka  sumy  przychodów  z  tego  źródła  nad  kosztami  ich  uzyskania  osiągnięta  w  roku  podatkowym.  Jeżeli  koszty  uzyskania  przekraczają  sumę  przychodów,  różnica  jest  stratą  ze  źródła  przychodów.   Do  powołanej  w  zdaniu  poprzednim  regulacji  odwołuje  się  również  art.  30ca  ust.  7  cytowanej  ustawy.   W  związku  z  powyższym  należy  określić  –  po  pierwsze  –  przychody  z  kwalifikowanego  prawa  IP,  a  następnie  koszty  uzyskania  tych przychodów.   Co  do  kosztów  uzyskania  przychodów  to  należy  wskazać,  że  muszą  to  być  koszty  poniesione  w  celu  uzyskania  przychodów  z  tytułu  wynagrodzenia  za  przeniesienie  autorskich  praw  do  programów  komputerowych,  a  zatem  funkcjonalnie  związanych  z  nimi  kosztów,  które  w  sposób  bezpośredni  lub  pośredni  związane  są  z  przychodem  z  kwalifikowanych  praw  IP.   W  celu  określenia  takich  kosztów  zastosowanie  znajdzie  art.  22  ust.  1  ustawy  o  podatku  dochodowym  od  osób  fizycznych,  zgodnie  z  którym  –  kosztami  uzyskania  przychodów  są  koszty  poniesione  w  celu  osiągnięcia  przychodów  lub  zachowania  albo  zabezpieczenia  źródła  przychodów,  z  wyjątkiem  kosztów  wymienionych  w  art.  23  tej  ustawy  zawierającym  katalog  wydatków  nieuznawanych  za  koszty  podatkowe.    Aby  zatem  wydatek  mógł  być  uznany  za  koszt  uzyskania  przychodów,  winien,  w  myśl  powołanego  przepisu,  spełniać  łącznie  następujące  warunki:  -          pozostawać  w  związku  przyczynowym  z  przychodami  lub  źródłem  przychodów  i  być  poniesiony  w  celu  osiągnięcia  przychodów  lub  zachowania  albo  zabezpieczenia  źródła  przychodów,  -          nie  znajdować  się  na  liście  kosztów  nieuznawanych  za  koszty  uzyskania  przychodów,  wymienionych  w  art.  23  ust.  1  ustawy  o  podatku  dochodowym  od  osób  fizycznych,  -          być  właściwie  udokumentowany.   Przenosząc  powyższe  na  grunt  rozpatrywanej  sprawy,  kosztami  uzyskania  przychodów  z  tytułu  wynagrodzenia  za  przeniesienie  praw  autorskich  do  wytworzonego  oprogramowania  będą  wszelkie  koszty  poniesione  w  związku  z  prowadzoną  przez  Wnioskodawcę  działalnością  badawczo-rozwojową,  tj.  na: -        użytkowanie  samochodu,  w  tym  koszty  paliwa,  koszty  napraw  i  inne  koszty  związane  z  jego  eksploatacją  oraz  leasingu  operacyjnego  pojazdu; -        usługi  telekomunikacyjne  (abonament  telefoniczny  i  internet); -        telefon  komórkowy; -        prowadzenie  księgowości; -        sprzęt  komputerowy  i  urządzenia  peryferyjne,  czyli  laptop,  monitor,  myszka  oraz  klawiatura,  podzespoły  komputerowe  (naprawcze  lub  zwiększające  moc  obliczeniową  komputera),  kości  pamięci  ram,  procesor,  słuchawki  z  mikrofonem  (do  komunikacji  z  kontrahentami); -        urządzenia  i  materiały  biurowe  (materiały  i  sprzęty  biurowe  i  eksploatacyjne),  czyli  biurko,  fotel  biurowy,  lampę  biurowa,  szafka  na  dokumenty  firmowe; -        książki  branżowe  i  szkolenia  (materiały  doskonalenia  zawodowego),  czyli  książki  dotyczące  inżynierii  danych  i  programowania  (zawierające  informacje,  poszerzające  kompetencje  Wnioskodawcy),  szkolenia  i  warsztaty  wprowadzające  do  nowych  technologii  używanych  w  świecie  inżynierii  danych  (np.  migracji  baz  danych  do  środowisk  chmurowych).   W  odniesieniu  do  kosztów  użytkowania  samochodu  i  jego  leasingu  należy  mieć  na  uwadze  ograniczenia  w  zaliczaniu  takich  wydatków  do  kosztów  uzyskania  przychodów  zawarte  w  art.  23  ustawy  o  podatku  dochodowym  od  osób  fizycznych.   Należy  podkreślić,  że  objaśnienia  podatkowe  wskazują  na  możliwość  uwzględnienia  w  kalkulacji  dochodu  (który  następnie  zostanie  przemnożony  przez  wskaźnik  nexus)  również  kosztów  pośrednich.  Nie  wskazują  natomiast,  w  jaki  sposób  koszty  pośrednie  należy  przyporządkować  do  przychodów  z  kwalifikowanych  praw  własności  intelektualnej  i  do  pozostałych  przychodów.   Zdaniem  Organu  –  w  celu  alokowania  kosztów  pośrednich  do  przychodów  z  kwalifikowanych  praw  własności  intelektualnej  można  w  drodze  analogii  zastosować  zasadę  wynikającą  z  treści  art.  22  ust.  3  i  ust.  3a  ustawy  o  podatku  dochodowym  od  osób  fizycznych.   Zgodnie  z  pierwszą  regulacją  wskazaną  w  zdaniu  poprzednim:  jeżeli  podatnik  ponosi  koszty  uzyskania  przychodów  ze  źródeł,  z  których  dochód  podlega  opodatkowaniu,  oraz  koszty  związane  z  przychodami  z  innych  źródeł,  a  nie  jest  możliwe  ustalenie  kosztów  uzyskania  przypadających  na  poszczególne  źródła,  koszty  te  ustala  się  w  takim  stosunku,  w  jakim  pozostają  przychody  z  tych  źródeł  w  ogólnej  kwocie  przychodów.   Zasadę,  o  której  mowa  w  ust.  3,  stosuje  się  również  w  przypadku,  gdy  część  dochodów  z  tego  samego  źródła  przychodów  podlega  opodatkowaniu,  a  część  jest  wolna  od  opodatkowania,  z  wyłączeniem  źródeł  przychodów  określonych  w  art.  10  ust.  1  pkt  1  i  2  (art.  22  ust.  3a  ww.  ustawy).   Zatem  w  przypadku  braku  możliwości  alokowania  konkretnego  kosztu  poniesionego  przez  Wnioskodawcę  w  ramach  działalności  gospodarczej  do  przychodów  ze  zbycia  praw  autorskich,  Wnioskodawca  może  przyporządkować  wydatki  do  przychodów  ze  zbycia  praw  autorskich  według  proporcji  ustalonej  jako  stosunek  przychodów  ze  zbycia  oprogramowania  do  przychodów  ogółem  Wnioskodawcy  z  prowadzonej  działalności  gospodarczej  w  danym  okresie.      Kolejnym  krokiem  jest  wyliczenie  wskaźnika  nexus.   Należy  zauważyć,  że  istotne  jest  to,  aby  ze  wskaźnika  nexus  wykluczyć  koszty,  które  nie  są  lub  ze  swej  natury  nie  mogą  być,  bezpośrednio  związane  z  wytworzeniem,  rozwinięciem  lub  ulepszeniem  konkretnych  kwalifikowanych  praw  własności  intelektualnej.   Ustalając  wskaźnik  nexus,  należy  pamiętać,  aby  istniał  związek  między: -          wydatkami  poniesionymi  przez  podatnika  w  związku  z  wytworzeniem  kwalifikowanego  prawa  własności  intelektualnej, -          kwalifikowanym  prawem  własności  intelektualnej  oraz  -          dochodami  uzyskiwanymi  z  kwalifikowanych  praw  własności  intelektualnej.   Ta  szczególna  metoda  ujmowania  kosztów  we  wskaźniku  ma  zastosowanie  jedynie  dla  celu,  jakim  jest  kalkulacja  tego  wskaźnika.   Należy  również  pamiętać,  że  wskaźnik  nexus  jest  obliczany  oddzielnie  dla  dochodów  z  poszczególnych  kwalifikowanych  praw  własności  intelektualnej.  W  związku  z  tym  Wnioskodawca  powinien  również  ustalić  odrębnie  koszty  faktycznie  poniesione  na  działalność  badawczo-rozwojową  związaną  z  danym  prawem.   Należy  zatem  przyjąć,  że  jeżeli  podatnik  poniósł  rzeczywiście  wydatki,  które  kwalifikują  się  jako  koszty  prowadzonej  przez  niego  działalności  badawczo-rozwojowej,  to  wydatki  związane  z  wytworzeniem  w  ramach  tej  działalności  kwalifikowanego  IP  należy  uznać  za  koszty  faktycznie  poniesione  przez  podatnika  na  prowadzoną  bezpośrednio  przez  niego  działalność  badawczo-rozwojową  związaną  z  kwalifikowanym  prawem  własności  intelektualnej,  z  zastrzeżeniem  art.  30ca  ust.  5  ustawy  o  podatku  dochodowym  od  osób  fizycznych.   Zatem  wydatki  poniesione  przez  Wnioskodawcę  na  użytkowanie  samochodu,  w  tym  koszty  paliwa,  koszty  napraw  i  inne  koszty  związane  z  jego  eksploatacją  oraz  leasing  operacyjny  pojazdu,  usługi  telekomunikacyjne  (abonament  telefoniczny  i  internet),  telefon  komórkowy,  prowadzenie  księgowości,  sprzęt  komputerowy  i  urządzenia  peryferyjne,  czyli  laptop,  monitor,  myszkę  oraz  klawiaturę,  podzespoły  komputerowe  (naprawcze  lub  zwiększające  moc  obliczeniową  komputera),  kości  pamięci  ram,  procesor,  słuchawki  z  mikrofonem  (do  komunikacji  z  kontrahentami),  urządzenia  i  materiały  biurowe  (materiały  i  sprzęty  biurowe  i  eksploatacyjne),  czyli  biurko,  fotel  biurowy,  szafkę  na  dokumenty  firmowe,  a  także  książki  branżowe  i  szkolenia  (materiały  doskonalenia  zawodowego),  czyli  książki  dotyczące  inżynierii  danych  i  programowania  (zawierające  informacje,  poszerzające  kompetencje  Wnioskodawcy),  szkolenia  i  warsztaty  wprowadzające  do  nowych  technologii  używanych  w  świecie  inżynierii  danych  (np.  migracji  baz  danych  do  środowisk  chmurowych)  mogą  stanowić  koszty,  o  których  mowa  w  lit.  a  wzoru  z  art.  30ca  ust.  4  ustawy  o  podatku  dochodowym  od  osób  fizycznych,  jako  koszty  prowadzonej  bezpośrednio  przez  Wnioskodawcę  działalności  badawczo-rozwojowej  związanej  z  kwalifikowanym  prawem  własności  intelektualnej.   W  tym  miejscu  należy  także  wskazać,  że  koszt  wyposażenia  stanowiska  pracy  w  postaci  lampy  biurowej  bez  wątpienia  zapewnia  Wnioskodawcy  odpowiedni  poziom  ergonomii,  co  może  wpływać  na  jakość  i  efektywność  świadczonych  usług.  Jednak  trudno  stwierdzić,  że  wymieniony  powyżej  wydatek  jest  wprost  związany  z  wytwarzaniem,  rozwijaniem  lub  ulepszaniem  oprogramowania,  gdyż  nie  ma  tu  okoliczności  wskazujących  na  bezpośredni  związek  tego  wydatku  z  wytworzeniem  IP.  Bez  poniesienia  tego  wydatku  wytworzenie  kwalifikowanego  IP  również  byłoby  możliwe.  Zatem  wydatek  na  lampę  biurową  nie  może  stanowić  kosztu  bezpośrednio  związanego  z  wytworzeniem  kwalifikowanego  prawa  własności  intelektualnej,  dlatego  też  nie  stanowi  kosztu,  o  których  mowa  w  art.  30ca  ust.  4  ustawy  o  podatku  dochodowym  od  osób  fizycznych.   Reasumując  –  wydatki  ponoszone  przez  Wnioskodawcę  na  użytkowanie  samochodu,  w  tym  koszty  paliwa,  koszty  napraw  i  inne  koszty  związane  z  jego  eksploatacją  oraz  leasing  operacyjny  pojazdu,  usługi  telekomunikacyjne  (abonament  telefoniczny  i  internet),  telefon  komórkowy,  prowadzenie  księgowości,  sprzęt  komputerowy  i  urządzenia  peryferyjne,  czyli  laptop,  monitor,  myszkę  oraz  klawiaturę,  podzespoły  komputerowe  (naprawcze  lub  zwiększające  moc  obliczeniową  komputera),  kości  pamięci  ram,  procesor,  słuchawki  z  mikrofonem  (do  komunikacji  z  kontrahentami),  urządzenia  i  materiały  biurowe  (materiały  i  sprzęty  biurowe  i eksploatacyjne),  czyli  biurko,  fotel  biurowy,  lampę  biurową,  szafkę  na  dokumenty  firmowe,  a  także  książki  branżowe  i  szkolenia  (materiały  doskonalenia  zawodowego),  czyli  książki  dotyczące  inżynierii  danych  i  programowania  (zawierające  informacje,  poszerzające  kompetencje  Wnioskodawcy),  szkolenia  i  warsztaty  wprowadzające  do  nowych  technologii  używanych  w  świecie  inżynierii  danych  (np.  migracji  baz  danych  do  środowisk  chmurowych),  które  Wnioskodawca  ponosi  w  ramach  prowadzonej  działalności  gospodarczej  w  celu  osiągnięcia  przychodów  lub  zachowania  albo  zabezpieczenia  źródła  przychodów  w  rozumieniu  art.  22  ust.  1  ustawy  o  podatku  dochodowym  od  osób  fizycznych,  są  kosztami  uzyskania  przychodów  z  kwalifikowanego  prawa  własności  intelektualnej  w  kontekście  art.  30ca  ust.  7  w  zw.  z  art.  9  ust.  2  ustawy  o  podatku  dochodowym  od  osób  fizycznych.   Jednocześnie  wydatki  ponoszone  przez  Wnioskodawcę  na  użytkowanie  samochodu  w  tym  koszty  paliwa,  koszty  napraw  i  inne  koszty  związane  z  jego  eksploatacją  oraz  leasing  operacyjny  pojazdu,  usługi  telekomunikacyjne  (abonament  telefoniczny  i  internet),  telefon  komórkowy,  prowadzenie  księgowości,  sprzęt  komputerowy  i  urządzenia  peryferyjne,  czyli  laptop,  monitor,  myszkę  oraz  klawiaturę,  podzespoły  komputerowe  (naprawcze  lub  zwiększające  moc  obliczeniową  komputera),  kości  pamięci  ram,  procesor,  słuchawki  z  mikrofonem  (do  komunikacji  z  kontrahentami),  urządzenia  i  materiały  biurowe  (materiały  i  sprzęty  biurowe  i  eksploatacyjne),  czyli  biurko,  fotel  biurowy,  szafkę  na  dokumenty  firmowe,  a  także  książki  branżowe  i  szkolenia  (materiały  doskonalenia  zawodowego),  czyli  książki  dotyczące  inżynierii  danych  i  programowania  (zawierające  informacje,  poszerzające  kompetencje  Wnioskodawcy),  szkolenia  i  warsztaty  wprowadzające  do  nowych  technologii  używanych  w  świecie  inżynierii  danych  (np.  migracji  baz  danych  do  środowisk  chmurowych),  które  Wnioskodawca  ponosi  w  ramach  prowadzonej  działalności  gospodarczej  w  celu  osiągnięcia  przychodów  lub  zachowania  albo  zabezpieczenia  źródła  przychodów  w  rozumieniu  art.  22  ust.  1  ustawy  o  podatku  dochodowym  od  osób  fizycznych,  mogą  zostać  uznane  za  koszty  do  obliczenia  wskaźnika,  o  którym  mowa  w  art.  30ca  ust.  4  w  zw.  z  art.  30ca  ust.  5  ustawy  o  podatku  dochodowym  od  osób  fizycznych.  Takim  kosztem  natomiast  nie  są  wydatki  na  zakup  lamy  biurowej,  stanowiącej  wyposażenie  stanowiska  pracy.   Należy  dodać,  że  wybór  metody  ustalania  odpowiedniej  proporcji  zależy  od  okoliczności  faktycznych  konkretnej  sprawy.  Pełna  weryfikacja  stanowiska  Wnioskodawcy  może  być  dokonana  jedynie  w  toku  ewentualnego  postępowania  podatkowego,  kontroli  podatkowej  lub  postępowania  kontrolnego  organu  kontroli  celno-skarbowej  będącej  poza  zakresem  instytucji  interpretacji  indywidualnej,  do  której  mają  zastosowanie  przepisy  określone  w  art.  14h  ustawy  –  Ordynacja  podatkowa.   W  odniesieniu  do  powołanych  przez  Wnioskodawcę  interpretacji  należy  stwierdzić,  że  zapadły  one  w  indywidualnych  sprawach  i  nie  są  wiążące  dla  organu  wydającego  tą  interpretację. Interpretacja  dotyczy:  -        zaistniałych  stanów  faktycznych  przedstawionych  przez  Wnioskodawcę  i  stanu  prawnego  obowiązującego  w  dacie  zaistnienia  zdarzenia,  -        zdarzeń  przyszłych  przedstawionych  przez  Wnioskodawcę  i  stanu  prawnego  obowiązującego  w  dniu  wydania  interpretacji.      Zgodnie  z  art.  14na  §  1  Ordynacji  podatkowej  przepisów  art.  14k-14n  nie  stosuje  się,  jeżeli  stan  faktyczny  lub  zdarzenie  przyszłe  będące  przedmiotem  interpretacji  indywidualnej  stanowi  element  czynności  będących  przedmiotem  decyzji  wydanej: 1)  z  zastosowaniem  art.  119a; 2)  w  związku  z  wystąpieniem  nadużycia  prawa,  o  którym  mowa  w  art.  5  ust.  5  ustawy  z  dnia  11  marca  2004  r.  o  podatku  od  towarów  i  usług; 3)  z  zastosowaniem  środków  ograniczających  umowne  korzyści. Przepisów  art.  14k-14n  nie  stosuje  się,  jeżeli  korzyść  podatkowa,  stwierdzona  w  decyzjach  wymienionych  w  §  1,  jest  skutkiem  zastosowania  się  do  utrwalonej  praktyki  interpretacyjnej,  interpretacji  ogólnej  lub  objaśnień  podatkowych  (art.  14na  §  2  Ordynacji  podatkowej). Powyższe  unormowania  należy  odczytywać  łącznie  z  przepisami  art.  33  ustawy  z  23  października  2018  r.  o  zmianie  ustawy  o  podatku  dochodowym  od  osób  fizycznych,  ustawy  o  podatku  dochodowym  od  osób  prawnych,  ustawy  –  Ordynacja  podatkowa  oraz  niektórych  innych  ustaw  (Dz.  U.  poz.  2193  ze  zm.),  wprowadzającymi  regulacje  intertemporalne.    Stronie  przysługuje  prawo  do  wniesienia  skargi  na  niniejszą  interpretację  przepisów  prawa  podatkowego  z  powodu  jej  niezgodności  z  prawem.  Skargę  wnosi  się  do  Wojewódzkiego  Sądu  Administracyjnego  za  pośrednictwem  organu,  którego  działanie,  bezczynność  lub  przewlekłe  prowadzenie  postępowania  jest  przedmiotem  skargi  (art.  54  §  1  ww.  ustawy  z  dnia  30  sierpnia  2002  r.  Prawo  o  postępowaniu  przed  sądami  administracyjnymi  –  Dz.  U.  z  2019  r.  poz.  2325  ze  zm.).  Skargę  wnosi  się  w  dwóch  egzemplarzach  (art.  47  §  1  ww.  ustawy)  na  adres:  Krajowa  Informacja  Skarbowa,  ul.  Teodora  Sixta  17,  43-300  Bielsko-Biała  lub  drogą  elektroniczną  na  adres  Elektronicznej  Skrzynki  Podawczej  Krajowej  Informacji  Skarbowej  na  platformie  ePUAP:  /KIS/SkrytkaESP  (art.  54  §  1a  ww.  ustawy),  w  terminie  trzydziestu  dni  od  dnia  doręczenia  skarżącemu  rozstrzygnięcia  w  sprawie  albo  aktu,  o  którym  mowa  w  art.  3  §  2  pkt  4a  (art.  53  §  1  ww.  ustawy).  W  przypadku  wnoszenia  skargi  w  okresie  obowiązywania  stanu  zagrożenia  epidemicznego  i  stanu  epidemii  jako  najwłaściwszy  proponuje  się  kontakt  z  wykorzystaniem  systemu  teleinformatycznego  ePUAP.  W  przypadku  pism  i  załączników  wnoszonych  w  formie  dokumentu  elektronicznego  odpisów  nie  dołącza  się  (art.  47  §  3  ww.  ustawy).   Jednocześnie,  zgodnie  z  art.  57a  ww.  ustawy,  skarga  na  pisemną  interpretację  przepisów  prawa  podatkowego  wydaną  w  indywidualnej  sprawie,  opinię  zabezpieczającą  i  odmowę  wydania  opinii  zabezpieczającej  może  być  oparta  wyłącznie  na  zarzucie  naruszenia  przepisów  postępowania,  dopuszczeniu  się  błędu  wykładni  lub  niewłaściwej  oceny  co  do  zastosowania  przepisu  prawa  materialnego.  Sąd  administracyjny  jest  związany  zarzutami  skargi  oraz  powołaną  podstawą  prawną.