0112-KDIL2-2.4011.807.2021.2.MB

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe Szanowny Panie, stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe. Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej Dnia 17 września 2021 r. wpłynął Pana wniosek z 14 września 2021 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób fizycznych. Uzupełnił go Pan – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 7 grudnia 2021 r. (wpływ 14 grudnia 2021 r.). Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego 1.     Profil Wnioskodawcy Wnioskodawca od dnia 1 marca 2020 r. prowadzi jako osoba fizyczna działalność gospodarczą zarejestrowaną w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, której podstawowym przedmiotem jest działalność związana z wytwarzaniem oprogramowania (PKD 62.01.Z). Wnioskodawca posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieograniczony obowiązek podatkowy w świetle art. 3 ust. 1 oraz ust. 1a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej w skrócie: „u.p.d.o.f.”) i rozlicza się na podstawie podatkowej księgi przychodów i rozchodów, według stawki liniowej 19%. Ewidencję dla potrzeb rozliczenia podatku dochodowego od osób fizycznych Wnioskodawca prowadzi w formie podatkowej księgi przychodów i rozchodów. Wnioskodawca nie prowadzi działalności gospodarczej poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez zakład w rozumieniu art. 5a pkt 22 u.p.d.o.f. W szczególności Wnioskodawca nie posiada za granicą żadnej stałej placówki ani wyznaczonej osoby działającej w jego imieniu i na jego rzecz za granicą. Wszystkie przychody w ramach prowadzonej działalności gospodarczej Wnioskodawca uzyskuje w Polsce. Wnioskodawca nie posiada statusu centrum badawczo-rozwojowego określonego w ustawie z dnia 30 maja 2008 r. o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej (Dz. U. z 2019 r. poz. 1402 z późn. zm.). 2.     Charakterystyka oprogramowania W ramach prowadzonej działalności gospodarczej Wnioskodawca tworzy i rozwija oprogramowanie komputerowe, (…). Opisana wyżej główna funkcja niejako definiuje produkt informatyczny, którego autorem jest Wnioskodawca i które wprowadził na rynek w 2020 roku pod nazwą (…). Ilekroć w dalszej części niniejszego wniosku zostanie użyte sformułowanie „Aplikacja”, należy przez to rozumieć ww. oprogramowanie w każdej możliwej konfiguracji i w każdej – aktualnej w danym czasie wersji. Niewątpliwie w chwili wdrożenia do użytku Aplikacja stworzona przez Wnioskodawcę była nowatorską koncepcją i jednym z pierwszych tego typu programów na świecie. Nowatorski charakter Aplikacji przejawia się w wykorzystaniu napisanych przez Wnioskodawcę algorytmów z dziedziny sztucznej inteligencji, w skrócie Al (z ang. artificial intelligence), a dokładnie uczenia maszynowego, w skrócie ML (z ang. machine learning). Opisane wyżej oprogramowanie stanowi przejaw działalności twórczej Wnioskodawcy o indywidualnym charakterze, jest wyrazem Jego własnej pracy intelektualnej oraz kreacyjnej. Oprogramowanie uzewnętrznione jest w postaci kodu napisanego w takich językach programowania: Java, MongoDB, postgresql. Napisany przez Wnioskodawcę kod źródłowy Aplikacji można najogólniej zdefiniować jako zestaw instrukcji (rozkazów), przeznaczonych do użycia bezpośrednio lub pośrednio w komputerze w celu osiągnięcia określonego rezultatu. Wytworzony przez Wnioskodawcę produkt informatyczny podlega ochronie na mocy ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (t.j. Dz U. z 2006 r. nr 90, poz. 631 ze zm.). Aplikacja jest autorskim dziełem Wnioskodawcy, zatem przysługują mu w całości autorskie prawa majątkowe do niej. 3.     Komercjalizacja Aplikacji Wnioskodawca komercjalizuje oprogramowanie w modelu licencyjnym, tzn. nie przenosi praw autorskich, ale udziela swoim kontrahentom zgody na korzystanie z oprogramowania na określonych w umowie polach eksploatacji. Na chwilę obecną Wnioskodawca udzielił licencji na korzystanie z Aplikacji tylko jednemu podmiotowi, którym jest polska spółka kapitałowa, tj.(…). Umowa została zawarta 15 grudnia 2020 r. Licencja ma charakter niewyłączny, jest nieprzenoszalna i niezbywalna, a Wnioskodawca otrzymuje wynagrodzenie z tytułu jej udzielenia na podstawie wystawianych przez siebie faktur VAT. Wnioskodawca generuje dochody z licencjonowania oprogramowania począwszy od stycznia 2021 roku. Niewykluczone, iż w przyszłości zostaną zawarte kolejne umowy licencyjne z innymi podmiotami. Wnioskodawca nie wykonywał prac programistycznych pod kierownictwem swoich kontrahentów lub ich klientów. Nikt nie narzucał Wnioskodawcy sposobu wykonania Aplikacji, jej elementów. Wnioskodawca miał pełną swobodę jako twórca. Jednak to rynek szerokorozumianych usług marketingowych i funkcjonujące na nim podmioty gospodarcze były źródłem i inspiracją do stworzenia przedstawionej w niniejszym wniosku Aplikacji. Koncepcja, główne funkcjonalności oraz architektura produktu jest wynikiem przeprowadzonych przez Wnioskodawcę analiz potrzeb rynku i prac twórczych, które odbywały się jeszcze przed zawarciem wskazanej umowy licencyjnej. Z uwagi na wynikające z nich zobowiązanie do dokonywania aktualizacji oprogramowania, jak również wskutek dynamicznie zachodzących zmian w branży, w której to oprogramowanie jest wykorzystywane, a także samych zmian technologicznych, produkt Wnioskodawcy stale ewoluuje. Aplikacja jest wciąż rozwijana i ulepszana z wykorzystaniem nowoczesnych metodyk wytwarzania oprogramowania, według przedstawionej w dalszej części metodologii. 4.     Proces tworzenia i rozwoju Aplikacji Fundamentem aktywności zawodowej Wnioskodawcy, jako programisty, jest rozwiązywanie problemów algorytmicznych, co polega na systematycznej pracy nad komputerowym rozwiązaniem problemu i obejmuje procedurę projektowania i otrzymania rozwiązania. Rozwiązania mają postać kodów napisanych w wybranym języku programowania. Innymi słowy, oprogramowanie napisane przez Wnioskodawcę jest realizacją algorytmu. Algorytm programu komputerowego to element konstrukcyjny programu stanowiący zapis logicznie uporządkowanych działań (instrukcji), prowadzących do rozwiązania konkretnych problemów na podstawie ustalonej funkcjonalności programu, wypracowanej przy pomocy funkcjonujących w teorii pojęć i reguł ogólnych. Powszechnie przyjmuje się, że algorytm jest opisem krok po kroku rozwiązania postawionego problemu lub sposobu osiągnięcia jakiegoś celu. Napisanie przedmiotowej Aplikacji i jej dalszy rozwój jest złożonym procesem, który z technicznego punktu widzenia obejmuje zbudowanie modelu i zaprojektowanie algorytmu, wybór technologii i języka programowania, czynność programowania (tworzenia kodu źródłowego, będącego realizacją algorytmu) oraz weryfikację, modyfikację i udoskonalanie dostępnych rozwiązań programistycznych. Nie można przy tym pominąć analiz rynkowych, zdefiniowania potrzeb użytkowników aplikacji, a więc określenie funkcji jakie ma ona spełniać. Dopiero w oparciu o tę wiedzę Wnioskodawca ustala/ł sposób dojścia do zdefiniowanego celu, dobierając odpowiednie rozwiązania programistyczne oraz technologie. Proces tworzenia i rozwoju Aplikacji składa się z następujących faz: 1)     Specyfikacja – określenie i ustalenie wymagań, które musi spełniać oprogramowanie. Wnioskodawca na podstawie własnych obserwacji rynku, pojawiających się trendów, czy też zgłoszonych potrzeb swoich Kontrahentów, tworzy wizję produktu. W kontekście rozwoju Aplikacji może to być opracowanie koncepcji, zarysu np. nowej funkcjonalności, czy zmodyfikowania, usprawnienia któregoś z jej komponentów. Jednocześnie Wnioskodawca analizuje możliwości zrealizowania zamierzonego celu, weryfikując posiadane zasoby wiedzy, czyli przede wszystkim umiejętności programistyczne, a także posiadane zasoby techniczne, jak choćby sprzęt komputerowy. Estymowany jest również harmonogram i budżet finansowy planowanego projektu programistycznego. Wnioskodawca nie posiada standardowo gotowych rozwiązań informatycznych. Nie zmienia tego fakt wykorzystania ogólnodostępnych bibliotek programistycznych i tzw. framework-ów, ponieważ nadal konieczny jest wkład twórczy. Wnioskodawca musi podjąć kreacyjny wysiłek intelektualny. Uzyskanie oprogramowania o pożądanych właściwościach uzależnione jest od szeregu czynników. Wnioskodawca nie ma możliwości dokładnego określenia rodzaju rezultatu ani kosztu (w tym poświęconego czasu) projektu. Prace nad oprogramowaniem obarczone są więc sporym ryzykiem i niepewnością związaną ze sposobem realizacji pomysłu lub sposobem osiągnięcia zamierzonych rezultatów. 2)     Projektowanie i tworzenie – ten etap obejmuje wszelkie czynności faktyczne podejmowane przez Wnioskodawcę w celu stworzenia oprogramowania lub jego ulepszenia, rozwinięcia. Czynności te nie mają charakteru rutynowych, odtwórczych prac, bowiem prowadzą do opracowania nowatorskich w skali działalności gospodarczej Wnioskodawcy rozwiązań. Wnioskodawca nabywał/nabywa, łączył/łączy, kształtował/kształtuje i wykorzystywał/wykorzystuje dostępną aktualnie wiedzę i umiejętności, w tym między innymi z zakresu narzędzi informatycznych i oprogramowania, w celu stworzenia nowatorskiej aplikacji oraz jej dalszej rozbudowy. W praktyce zwiększenie zasobów wiedzy odbywa się m.in. poprzez lekturę fachowej literatury, publikacji, udział w szkoleniach. W każdym przypadku Wnioskodawca wnosił i będzie wnosić swój indywidualny i twórczy wkład, wykorzystując najnowsze technologie informatyczne z zakresu wytwarzania oprogramowania. Oprogramowanie stworzone przez Wnioskodawcę ma charakter indywidualny i jest utrwalone w postaci kodu w języku programowania. 3)     Podsumowanie i ewolucja – analiza wyników uzyskanych na wcześniejszych etapach. Wnioskodawca testuje wytworzone oprogramowanie oraz rozpatruje możliwości zastosowania zdobytej wiedzy do dalszego rozwoju aplikacji bądź też napisania zupełnie innych programów, czy zaoferowania nowych usług. Od momentu oddania aplikacji do użytku, w tej fazie jej tworzenia może dojść do zaimplementowania nowej funkcjonalności lub jej udoskonalenia poprzez wprowadzenie innych modyfikacji. Jest to uzależnione od wyników przeprowadzonych we własnym zakresie testów, czy informacji zwrotnej ze strony Kontrahenta. W tym miejscu Wnioskodawca wyjaśnia, że działalność związana z tworzeniem/rozwojem przedmiotowego produktu informatycznego jest procesem ciągłym, rozciągniętym w czasie i można w jego obrębie co najwyżej wyszczególnić pewne mikroprojekty, krótsze cykle rozwojowe. Wynika to z modułowej konstrukcji oraz zastosowania przez Wnioskodawcę nowoczesnej metodyki wytwarzania oprogramowania. Aplikacja powstaje w modelu przyrostowo-iteracyjnym, tzn. Wnioskodawca regularnie nadpisuje lub dodaje nowe linie kodu źródłowego, wprowadzając w ten sposób modyfikacje. Produkt jest więc stale udoskonalany poprzez dodanie nowych funkcjonalności bądź poprzez usprawnienie, poprawienie błędów któregoś z wcześniej stworzonych modułów. Reasumując, działalność Wnioskodawcy w zakresie stworzenia Aplikacji oraz jej rozwoju, ulepszenia była i jest prowadzona w sposób systematyczny oraz zorganizowany, z wykorzystaniem własnego zaplecza sprzętowego. Wszystkie prace wykonywane są osobiście przez Wnioskodawcę, nie nabywa On wyników prac badawczo-rozwojowych od innych podmiotów. Każdy mikroprojekt oraz realizowane w jego toku zadania mają z góry ustalony cel i harmonogram. Prace były i są prowadzone w sposób uporządkowany, regularny. Nie mają one charakteru incydentalnego. Wnioskodawca ma również przyjęty określony schemat postępowania, według którego były i są planowane oraz monitorowane procesy zmian oraz rozwoju Aplikacji. Ponadto Aplikacja powstała i rozwijana według przedstawionej wyżej metodologii to oprogramowanie innowacyjne w skali przedsiębiorstwa Wnioskodawcy, bazujące na nowatorskich koncepcjach. Nie można jej odmówić przymiotu oryginalności oraz indywidualności. Narzędzie informatyczne autorstwa Wnioskodawcy staje się motorem napędowym dalszych procesów innowacyjnych, które zachodzą u jego kontrahenta, licencjobiorcy Aplikacji. 5.     Ewidencja. Wnioskodawca posiada i prowadzi na bieżąco odrębną od podatkowej księgi przychodów i rozchodów, zgodną z wymogami art. 30cb u.p.d.o.f., ewidencję pozwalającą na ustalenie przychodów, kosztów uzyskania przychodów i dochodu (straty) przypadających na kwalifikowane prawo własności intelektualnej (którym w Jego ocenie jest prawo autorskie do przedstawionej Aplikacji) oraz na wyodrębnienie kosztów, o których mowa w art. 30ca ust. 4 u.p.d.o.f., przypadających na wyżej wymienione prawo i zapewniającą określenie kwalifikowanego dochodu z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej. W piśmie stanowiącym uzupełnienie wniosku Wnioskodawca udzielił odpowiedzi na następujące pytania: Czy Pana działalność polegająca na tworzeniu/rozwijaniu/ulepszaniu oprogramowania (aplikacji) obejmuje prace rozwojowe w rozumieniu art. 4 ust. 3 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2021 r. poz. 478 i 619), tj. nabywanie, łączenie, kształtowanie i wykorzystywanie dostępnej aktualnie wiedzy i umiejętności, w tym w zakresie narzędzi informatycznych lub oprogramowania, do planowania produkcji oraz projektowania i tworzenia zmienionych, ulepszonych lub nowych produktów, procesów lub usług, z wyłączeniem działalności obejmującej rutynowe i okresowe zmiany wprowadzane do nich, nawet jeżeli takie zmiany mają charakter ulepszeń? Tak, oprogramowanie (Aplikacja), o którym mowa we wniosku, jest tworzone/rozwijane przez Wnioskodawcę w ramach działalności twórczej w rozumieniu art. 5a pkt 39 u.p.d.o.f. Wynika to faktu, iż efekt jego prac jest uzewnętrzniony, utrwalony w postaci kodu napisanego w języku programowania. Wnioskodawca zwraca uwagę, że we wniosku opisał dokładnie na czym jego działalność polega, identyfikując ją przez pryzmat faktycznie podejmowanych działań i czynności w kontekście definicji działalności badawczo-rozwojowej. Gwoli doprecyzowania przedstawionego opisu, Wnioskodawca podsumowuje, iż w ramach swojej działalności nabywa, łączy oraz wykorzystuje dostępną aktualnie wiedzę i umiejętności w zakresie programowania, algorytmiki, w tym algorytmów z dziedziny sztucznej inteligencji, wykorzystywania najnowszych technologii oraz narzędzi informatycznych. Jednocześnie Wnioskodawca nabywa, łączy, kształtuje i wykorzystuje dostępną aktualnie wiedzę w dziedzinie, w której tworzone i rozwijane przez niego oprogramowanie ma być wykorzystywane. Podejmowane działania służyły wytworzeniu innowacyjnego w skali działalności Wnioskodawcy produktu informatycznego – Aplikacji (...), wyrażonego w postaci kodu w języku programowania oraz jego dalszego rozwijaniu/ulepszaniu. Nie są to działania rutynowe, schematyczne i odtwórcze. Tym samym oprogramowanie, o którym mowa we wniosku, zostało stworzone (i jest rozwijane/upelszane) w toku prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności stanowiącej prace rozwojowe, o których mowa w rozumieniu art. 4 ust. 3 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, spełniającej definicję działalności badawczo-rozwojowej w rozumieniu art. 5a pkt 38 w zw. z pkt 40 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2021 r., poz. 1128, z póżn. zm.). Czy działalność w zakresie tworzenia/rozwijania/ulepszania oprogramowania (aplikacji) podejmuje Pan w celu zwiększenia zasobów wiedzy oraz wykorzystania zasobów wiedzy do tworzenia nowych zastosowań? Tak. Czy wytwarzane przez Pana oprogramowanie (aplikacja) podlega ochronie na podstawie art. 74 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1062)? Tak. Czy efektem prowadzonych prac jest/będzie projektowanie i tworzenie przez Pana produktów, które – w stosunku do dotychczasowej Pan działalności – mają/będą miały nowy, bardziej innowacyjny, ulepszony charakter; czy te produkty w znacznym stopniu odróżniają się/będą się odróżniały od tych dotychczas funkcjonujących w Pana ofercie albo w ogóle w praktyce gospodarczej? Tak, Aplikacja jest innowacyjnym produktem informatycznym, który nie funkcjonował wcześniej w ofercie Wnioskodawcy. Czy wskazanymi we wniosku umowami licencyjnymi są/będą objęte także ulepszenia i rozwój oprogramowania (aplikacji) i z tego tytułu Wnioskodawca również otrzymuje opłaty/należności licencyjne? Przedmiotem umowy licencyjnej jest Aplikacja, która podlega aktualizacji/modyfikacji, co wynika m.in. z konieczności jej dostosowywania do wymogów technologicznych. Implementowane w ramach dalszych prac nad Aplikacją ulepszenia, czy dowolne inne modyfikacje (fragmenty kodu) nie stanowią odrębnego przedmiotu umowy licencyjnej i Wnioskodawca nie otrzymuje z tego tytułu odrębnego wynagrodzenia. Od kiedy prowadzi Pan odrębną ewidencję, o której mowa we wniosku, czy odrębna ewidencja jest prowadzona od początku realizacji działalności badawczo-rozwojowej zmierzającej do wytworzenia kwalifikowanego IP oraz czy odrębna ewidencja prowadzona jest na bieżąco, czyli od momentu poniesienia pierwszych kosztów, o których mowa w art. 30cb ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych? Wnioskodawca prowadzi ewidencję, o której mowa we wniosku, od 1 marca 2020 roku i jest ona prowadzona od początku realizacji działalności badawczo-rozwojowej zmierzającej do wytworzenia Aplikacji, do której prawo autorskie stanowi potencjalnie rozpatrywane jako „kwalifikowane” IP. Ewidencja prowadzona jest na bieżąco, czyli od momentu poniesienia pierwszych kosztów, o których mowa w art. 30cb ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Czy w odrębnej od podatkowej księgi przychodów i rozchodów ewidencji wyodrębnił Pan opisaną aplikację oraz pozostałe kody źródłowe powstające w wyniku jej rozwoju, a jeżeli tworzy Pan także inne oprogramowania, czy zostały one również wyodrębnione w tej ewidencji? Tak, Wnioskodawca wyodrębnił opisaną Aplikację w odrębnej od podatkowej księgi przychodów i rozchodów ewidencji. Powstałe w wyniku jej rozwoju/modyfikacji kody źródłowe stanowią integralną całość Aplikacji − nie stanowią samoistnie funkcjonujących w obrocie gospodarczym i komercjalizowanych przez Wnioskodawcę produktów informatycznych. Wnioskodawca nie wytwarzał do tej pory i na ten moment nie rozpatruje wytwarzania innego oprogramowania, do którego prawa autorskie spełniałyby przesłanki kwalifikowanego prawa własności intelektualnej i byłby objęte obowiązkiem ewidencyjnym jako indywidualne kwalifikowane IP. Niemniej Wnioskodawca rejestruje na bieżąco wyniki prowadzonej przez siebie działalności badawczo-rozwojowej i w razie napisania w przyszłości nowego programu komputerowego – innego niż (…), prawo autorskiego do tego programu zostanie wyodrębnione w ewidencji. Czy i w jaki sposób obliczy Pan tzw. wskaźnik nexus (art. 30ca ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych)? Tak, Wnioskodawca oblicza na potrzeby ewidencyjne wskaźnik nexus, o którym mowa w art. 30ca ust. 4 u.p.d.o.f, zgodnie ze wzorem podanym w przywołanym przepisie. Wnioskodawca do tej pory rozpoznał koszty związane z prowadzoną przez siebie bezpośrednio działalnością badawczo-rozwojową związaną z rozpatrywanym jako „kwalifikowane" prawem własności intelektualnej − prawem autorskim do Aplikacji. Wydatki zostały alokowane pod literę „a” wzoru nexus, co przełożyło się na jego wartość równą 1. Zważywszy na informację zawartą w treści wniosku, że „Wnioskodawca generuje dochody z licencjonowania oprogramowania począwszy od stycznia 2021 roku. Niewykluczone, iż w przyszłości zostaną zawarte kolejne umowy licencyjne z innymi podmiotami”, prosimy jednoznacznie wskazać, czy opisane i wyeksponowane we wniosku oraz uzupełnieniu (na skutek wezwania) informacje/dane/warunki będą obowiązywać również w latach następujących po 2021 r., których dotyczy opisany stan faktyczny i zdarzenie przyszłe? Tak, w razie zawarcia w przyszłości kolejnych umów licencyjnych, których przedmiotem będzie opisana Aplikacja, bądź też utrzymania w mocy zawartej do tej pory umowy licencyjnej z (…), opisane i wyeksponowane we wniosku oraz niniejszym uzupełnieniu warunki będą obowiązywać. Pytanie Czy w świetle przedstawionego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego Wnioskodawca ma prawo, zgodnie z art. 30ca ust. 1 u.p.d.o.f., zastosować 5% stawkę opodatkowania wobec dochodów osiągniętych z tytułu opłat licencyjnych za korzystanie z Aplikacji? Pana stanowisko w sprawie Wnioskodawca stoi na stanowisku, że zgodnie z art. 30ca ust. 1 u.p.d.o.f. ma prawo zastosować 5% stawkę opodatkowania wobec dochodów osiągniętych z tytułu opłat licencyjnych za korzystanie z Aplikacji. Powyższa ocena wynika z faktu, iż prawo autorskie do oprogramowania komputerowego w postaci opisanej Aplikacji – (…), która została stworzona przez Wnioskodawcę samodzielnie w ramach prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, jest kwalifikowanym prawem własności intelektualnej w rozumieniu art. 30ca ust. 2 u.p.d.o.f. Wnioskodawca komercjalizuje Aplikację w modelu licencyjnym, zatem przychody – wynagrodzenie otrzymywane w ramach obowiązującej aktualnie i każdej następnej umowy licencyjnej, po pomniejszeniu o związane z ich uzyskaniem koszty, są dochodami z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej, o których mowa w art. 30ca ust. 7 pkt 1. Jak natomiast wynika z art. 30ca ust. 1 u.p.d.o.f. podatek od osiągniętego przez podatnika w ramach pozarolniczej działalności gospodarczej kwalifikowanego dochodu z kwalifikowanych praw własności intelektualnej (kwalifikowanych IP) wynosi 5% podstawy opodatkowania. Kluczowe znacznie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy ma ustalenie, czy Wnioskodawca generował – a w kontekście zdarzenia przyszłego − czy generuje i będzie generować zyski z kwalifikowanych praw własności intelektualnej w rozumieniu art. 30ca ust. 2 u.p.d.o.f. Zgodnie z przytoczonym przepisem do kwalifikowanych praw własności intelektualnej (kwalifikowanych IP) zalicza się m.in. autorskie prawo do programu komputerowego – podlegające ochronie prawnej na podstawie przepisów odrębnych ustaw lub ratyfikowanych umów międzynarodowych, których stroną jest Rzeczpospolita Polska, oraz innych umów międzynarodowych, których stroną jest Unia Europejska, których przedmiot ochrony został wytworzony, rozwinięty lub ulepszony przez podatnika w ramach prowadzonej przez niego działalności badawczo-rozwojowej. Zatem badając status komercjalizowanego przez Wnioskodawcę produktu informatycznego, należy ustalić, czy produkt ten spełnia określone przez ustawodawcę podatkowego kryteria. Jak wynika z cytowanej wyżej regulacji, obowiązującej zarówno na gruncie u.p.d.o.f., kwalifikowanym prawem własności intelektualnej jest takie dobro – aktywo niematerialne, które spełnia łącznie następujące warunki: 1.     zostało wytworzone, rozwinięte lub ulepszone przez podatnika w ramach prowadzonej przez niego działalności badawczo-rozwojowej; 2.     należy do jednej z kategorii wymienionych w katalogu w 30ca ust. 2 u.p.d.o.f.; 3.     podlega ochronie prawnej na podstawie przepisów odrębnych ustaw lub ratyfikowanych umów międzynarodowych, których stroną jest Rzeczpospolita Polska, oraz innych umów międzynarodowych, których stroną jest Unia Europejska. Odnosząc się do pierwszego z wyżej przedstawionych warunków, prace związane z tworzeniem, jak również doskonaleniem Aplikacji w ramach opisanego modelu działania Wnioskodawcy należy uznać za działalność badawczo-rozwojową, o której mowa w art. 5a pkt 38 u.p.d.o.f. W świetle definicji wynikających z tego przepisu działalność badawczo-rozwojowa oznacza działalność twórczą obejmującą badania naukowe lub prace rozwojowe, podejmowaną w sposób systematyczny w celu zwiększenia zasobów wiedzy oraz wykorzystania zasobów wiedzy do tworzenia nowych zastosowań. Mając na względzie powyższą definicję, wyróżnia się trzy kryteria działalności badawczo-rozwojowej: 1. twórczość; 2. systematyczność, oraz 3. zwiększenie zasobów wiedzy oraz wykorzystania zasobów wiedzy do tworzenia nowych zastosowań. W ocenie Wnioskodawcy użycie przez ustawodawcę spójnika alternatywy łącznej „lub” pozwala na przyjęcie, że w celu uznania konkretnej aktywności za działalność badawczo-rozwojową wystarczające jest prowadzenie przez podatnika jedynie badań naukowych lub jedynie prac rozwojowych, lub też prowadzenie zarówno badań naukowych, jak i prac rozwojowych łącznie. Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych w art. 5a pkt 39 lit. a i b oraz w art. 5a pkt 40 odsyła natomiast do definicji legalnych wskazanych w ustawie z dnia 20 lipca 2018 r. – prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2020 r. poz. 85. dalej: „ustawa Pr. Szkol. Wyż.”). Zgodnie z art. 4 ust. 2 pkt 1 ust. Pr. Szkol. Wyż. badania naukowe są działalnością obejmującą: 1.     badania podstawowe rozumiane jako prace empiryczne lub teoretyczne mające przede wszystkim na celu zdobywanie nowej wiedzy o podstawach zjawisk i obserwowalnych faktów bez nastawienia na bezpośrednie zastosowanie komercyjne. 2.     badania aplikacyjne rozumiane jako prace mające na celu zdobycie nowej wiedzy oraz umiejętności, nastawione na opracowywanie nowych produktów, procesów lub usług lub wprowadzanie do nich znaczących ulepszeń. Z kolei zgodnie z art. 4 ust. 3 ustawy Pr. Szkol. Wyż. prace rozwojowe są działalnością obejmującą nabywanie, łączenie, kształtowanie i wykorzystywanie dostępnej aktualnie wiedzy i umiejętności, w tym w zakresie narzędzi informatycznych lub oprogramowania, do planowania produkcji oraz projektowania i tworzenia zmienionych, ulepszonych lub nowych produktów, procesów lub usług, z wyłączeniem działalności obejmującej rutynowe i okresowe zmiany wprowadzane do nich, nawet jeżeli takie zmiany mają charakter ulepszeń. Odnosząc powyższe na grunt przedstawionego stanu faktycznego, w przekonaniu Wnioskodawcy jego działalność nakierowana na opracowywanie i rozwijanie opisanej w niniejszym wniosku Aplikacji wyczerpuje pojęcie „prac rozwojowych” zawarte we wskazanych powyżej przepisach. Wnioskodawca prowadził/prowadzi bowiem prace mające na celu wykorzystanie dostępnej aktualnie wiedzy i umiejętności, w tym w zakresie narzędzi informatycznych lub oprogramowania, do planowania produkcji oraz projektowania i tworzenia zmienionych, ulepszonych lub nowych produktów lub usług. Tym samym Wnioskodawca prowadzi prace rozwojowe zdefiniowane we wskazanych powyżej przepisach. Analizując kolejną przesłankę statuującą definicję działalności badawczo-rozwojowej, tj. cechę „twórczości”, Zainteresowani odwołują się do definicji zawartej w słowniku języka polskiego PWN, według której przymiotnik „twórczy” oznacza „mający na celu tworzenie”, „będący wynikiem tworzenia”. W świetle powyższego przez działalność twórczą należy rozumieć działalność, której rezultat powinien: 1.     być ustalony, co może odbyć się w dowolnej formie; 2.     mieć charakter indywidualny, powstały w wyniku określonych procesów myślowych, wymagających od twórcy kreatywności; 3.     mieć charakter oryginalny, nowy w porównaniu z tym co już zostało stworzone. Jak wynika z objaśnień Ministra Finansów wydanych dnia 15 lipca 2019 r. dotyczących preferencyjnego opodatkowania dochodów wytwarzanych przez prawa własności intelektualnej – IP BOX (dalej: „objaśnienia MF”), w których Minister Finansów definiuje warunki uznania działalności za działalność badawczo-rozwojową: 33. (...) Zatem twórczość działalności badawczo-rozwojowej może przejawiać się opracowywaniem nowych koncepcji, narzędzi, rozwiązań niewystępujących dotychczas w praktyce gospodarczej podatnika lub na tyle innowacyjnych, że w znacznym stopniu odróżniają się od rozwiązań już funkcjonujących u podatnika. 34. Orzecznictwo wyjaśnia również, że przez działalność twórczą należy rozumieć działalność, której rezultat powinien: 1.     być odpowiednio ustalony, co może odbyć się w dowolnej formie (między innymi niezależnie od sposobu wyrażenia), przez co należy rozumieć Jego uzewnętrznienie, oraz możliwość wyodrębnienia, gdy stanowi część większej całości, mającej charakter zbiorowy; 2.     mieć charakter indywidualny, tj. nie może być wynikiem wyłącznie mechanicznych działań, lecz określonych procesów myślowych, wymagających od twórcy kreatywności; 3.     mieć charakter oryginalny (wnosić obiektywnie nową wartość: stanowić „nowy wytwór intelektu”), przy czym oryginalność należy rozpatrywać wstecznie (tj. rezultat pracy nie jest twórczy, jeżeli istnieje identyczne, uprzednio stworzone dzieło). Konstatując, o twórczym charakterze działalności możemy mówić, gdy podmiot tworzy innowacyjne rozwiązania, które w znacznym stopniu odróżniają się od rozwiązań już funkcjonujących w obrębie jego przedsiębiorstwa, a rezultat działalności odpowiednio ustalony i ma charakter indywidualny oraz oryginalny. Charakter pracy Wnioskodawcy w obszarze rozwoju i ulepszania algorytmów w swej naturze jest procesem twórczym, gdyż każde jego zadanie lub problem można rozwiązać na wiele różnych sposobów, przy wykorzystaniu wielu dostępnych narzędzi. Wybór, dostosowanie oraz ulepszenie już istniejących rozwiązań zależy tylko i wyłącznie od jego wiedzy, doświadczenia oraz wyobraźni. W tym miejscu podkreślić należy, że Aplikacja i składające się na nią moduły nie stanowią kopii istniejących dotychczas w praktyce gospodarczej Wnioskodawcy koncepcji. Kontrahenci, nabywający oprogramowanie od Wnioskodawcy w modelu licencyjnym, otrzymują nowoczesne i innowacyjne narzędzia, stanowiące novum nie tylko w ramach działalności Wnioskodawcy, ale w skali całego rynku usług marketingowych. Wykreowanie tak zaawansowanych produktów wymaga indywidualnego podejścia i twórczej pracy koncepcyjnej na każdym etapie wykonywanych prac. Powstała w wyniku prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności Aplikacja niezaprzeczalnie ma indywidualny i oryginalny charakter oraz jest utrwalona w postaci języka programowania, kodu. Działalność Wnioskodawcy niewątpliwie spełnia warunek twórczości. Przechodząc do kolejnej przesłanki działalności badawczo-rozwojowej wskazanej, tj. cechy „systematyczności” prowadzonej działalności, zdaniem Wnioskodawcy także należy w pierwszej kolejności przytoczyć definicję wskazaną w słowniku języka polskiego PWN. Według niej działania systematyczne to działania prowadzone w sposób uporządkowany, według pewnego systemu, a efekty takich działań są „planowe, metodyczne”. Przez pryzmat powyższego, w ocenie Wnioskodawcy, wykonywana prze niego działalność, prócz twórczego charakteru, cechuje się także przymiotem działalności prowadzonej w sposób systematyczny. Aplikacja powstała i jest rozwijana według określonych założeń, planu i harmonogramów. Jak wskazano, przedmiotowe prace są prowadzone w sposób uporządkowany i regularny, zgodnie z nowoczesnym modelem iteracyjno-przyrostowym. Nie mają one charakteru incydentalnego. Ostatnią z przesłanek działalności badawczo-rozwojowej jest cel polegający na „zwiększeniu zasobów wiedzy oraz wykorzystaniu zasobów wiedzy do tworzenia nowych zastosowań”. W przypadku działalności polegającej na prowadzeniu prac rozwojowych, z którą Wnioskodawca utożsamia swoją działalność, celem owej działalności jest wykorzystanie dostępnej wiedzy i umiejętności w celu planowania produkcji oraz projektowania i tworzenia nowych, zmienionych czy usprawnionych produktów, procesów lub usług. W opinii Wnioskodawcy bezspornym jest, że prowadzone przez Niego działania ze swej istoty zmierzają do wykorzystania już dostępnej wiedzy do zaprojektowania nowych i ulepszonych produktów informatycznych. Jak wskazano w opisie stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), fundamentem aktywności zawodowej Wnioskodawcy jest rozwiązywanie problemów algorytmicznych. Wnioskodawca na bieżąco analizuje potrzeby rynku, wymagania Kontrahentów i na tej podstawie, tworząc i udoskonalając Aplikację, Wnioskodawca rozwijał/rozwija specjalistyczną wiedzę oraz umiejętności w zaawansowanej dziedzinie algorytmiki, programowania, które może wykorzystać w ramach bieżących albo przyszłych projektów. Wnioskodawca w ramach prowadzonej działalności nabywa, łączy, kształtuje i wykorzystuje dostępne aktualnie wiedzę i umiejętności, w tym między innymi z zakresu narzędzi informatycznych i oprogramowania, w celu tworzenia nowych zastosowań (nowych lub ulepszonych produktów, procesów lub usług) w postaci nowego oprogramowania. Działania Wnioskodawcy polegające na rozwijaniu i ulepszaniu Aplikacji każdorazowo zmierzają do poprawy użyteczności oraz jej funkcjonalności. Dodatkowo zauważyć należy, że rozwiązania opracowywane przez Wnioskodawcę nie mają charakteru „rutynowych i okresowych zmian wprowadzanych do produktów, linii produkcyjnych, procesów wytwórczych, istniejących usług oraz innych operacji w toku”. Zważywszy na przedstawioną argumentację stwierdzić należy, że działalność Wnioskodawcy, w ramach której Aplikacja jest wytwarzana, rozwijana lub ulepszana, stanowi działalność badawczo-rozwojową, o której mowa w art. 5a pkt 38 u.p.d.o.f. Tym samym produkt informatyczny, a ściśle rzecz ujmując przysługujące Wnioskodawcy prawo autorskie do Aplikacji, spełnia pierwsze kryterium odnoszące się do przyznania statusu kwalifikowanego IP. W ocenie Wnioskodawcy w rozpatrywanym przypadku powstałe aktywo niematerialne, tj. autorskie prawo do przedmiotowej Aplikacji, należy skategoryzować jako kwalifikowane prawo własności intelektualnej wskazane w art. 30ca ust. 2 pkt 8 u.p.d.o.f. Autorskie prawo do programu komputerowego objęte jest ochroną na mocy ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1231 z późn. zm., dalej w skrócie: ustawa o PAIPP). Zgodnie z art. 74 ust. 1 powołanej ustawy programy komputerowe podlegają ochronie jak utwory literackie, z kolei ust. 2 stanowi, że ochrona przyznana programowi komputerowemu obejmuje wszystkie formy jego wyrażenia. Idee i zasady będące podstawą jakiegokolwiek elementu programu komputerowego nie podlegają ochronie. Polski prawodawca nie zdefiniował w żadnym obowiązującym akcie prawnym pojęcia programu komputerowego, dlatego w tym zakresie koniecznym jest odwołanie się do dorobku doktryny i orzecznictwa. W piśmiennictwie podnosi się, że przez program komputerowy należy rozumieć zestaw instrukcji (poleceń, rozkazów) adresowanych do komputera, których wykonanie przez komputer prowadzi do uzyskania określonych wyników. Podkreśla się przy tym, że nawet dokumentacja projektowa, sporządzona w języku naturalnym, może stanowić formę wyrażenia programu komputerowego, tak samo jak jego kod źródłowy (ang. source code), czy kod wynikowy (ang. object code) (D. Flisiak (red.), Prawo autorskie i prawa pokrewne, Warszawa 2015). Program podlegający ochronie prawnoautorskiej musi cechować się indywidualnością i stanowić utwór oryginalny, będący wytworem procesu intelektualnego programisty i jego zdolności kreacyjnych, wynikać z działalności twórczej. Oryginalność najczęściej jest utożsamiana z cechą działalności twórczej. Działalność twórcza stanowi przejaw takiego działania, które choćby w minimalnym stopniu odróżnia się od innych rezultatów takiego samego działania, a zatem posiada cechę nowości, której stopień jednakże nie ma znaczenia. Powinna to jednak być nowość obiektywna, z którą mamy do czynienia, gdy utwór różni się od dóbr niematerialnych, będących częścią dorobku kulturalnego, nie zaś nowość w sensie subiektywnym, zasadzająca się na przekonaniu autora o nowości własnego dzieła (A. Niewęgłowski, M. Póżniak-Niedzielska, w: System prawa prywatnego, red. Z. Radwański, t. 13: Prawo autorskie, red. J. Barta, Warszawa 2013, s. 9-11). Treść programu komputerowego nie może mieć jedynie charakteru pracy odtwórczej, polegającej na powielaniu w linijkach programu standardowych rozwiązań problemów. Ponadto program komputerowy, aby spełniać cechy utworu chronionego prawem autorskim, powinien być również ustalony. Ustalenie programu komputerowego polega na jego uzewnętrznieniu w jakiejkolwiek postaci umożliwiającej jego percepcję przez osoby inne niż twórca (J. Barta, M. Czajkowska-Dąbrowska, Z. Ćwiąkalski, R. Markiewicz, E. Trapie, Ustawa o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Komentarz, Warszawa 2001, s. 74; J. Sieńczyło-Chlabicz, Prawo własności intelektualnej, Warszawa 2013, s. 46). Niewątpliwie Aplikacja stanowi nowe i wartościowe rozwiązanie zaobserwowanych sytuacji problemowych. Wnioskodawca nie powiela istniejących już na rynku rozwiązań. Nawet jeśli w chwili oddania do użytku, tj. zawarcia pierwszej umowy licencyjnej, funkcjonowały już podobne narzędzia informatyczne, to kod źródłowy Aplikacji nie został z nich skopiowany. Wnioskodawca dysponuje również swobodą twórczą, nie realizuje narzuconych odgórnie wytycznych. Jak wskazano w pkt 89 Objaśnień podatkowych Ministra Finansów z dnia 15 lipca 2019 r. dotyczących preferencyjnego opodatkowania dochodów wytwarzanych przez prawa własności intelektualnej IP BOX (dalej Objaśnienia): pojęcie „program komputerowy” nie powinno być rozumiane wąsko lecz szeroko (...) Holistycznie i funkcjonalnie, program komputerowy obejmuje więc jego funkcjonalne części składowe, takie jak: kod źródłowy, opis procedur operacyjnych, zestawienie danych w informacjach konwersacyjnych i dialogowych oraz kod wynikowy i interfejs. W orzecznictwie polskich sądów powszechnych podkreśla się, że ochrona prawno-autorska uaktywnia się od momentu ustalenia czy dany produkt jest utworem w rozumieniu ustawy o PAIPP. Konsekwencją powyższych założeń jest fakt, iż efekt prac Wnioskodawcy, obejmujący algorytmy i kody źródłowe Aplikacji, spełnia wszelkie przesłanki definicyjne programu komputerowego podlegającego ochronie prawno-autorskiej. Nie ulega bowiem wątpliwości, że Wnioskodawca, pisząc kod, wytwarza i rozwija dobro niematerialne charakteryzujące się oryginalnością i indywidualnością. Podejmował/podejmuje wysiłek umysłowy o charakterze kreacyjnym. Ponadto efekty prac Wnioskodawcy są uzewnętrzniane w postaci kodu napisanego w danym języku programowania. Zdaniem Wnioskodawcy o twórczym i indywidualnym charakterze Aplikacji przesądza sam fakt jej wytworzenia w ramach działalności badawczo-rozwojowej, co zostało już wykazane w uzasadnieniu niniejszego wniosku. Reasumując, autorskie prawo do programu komputerowego w postaci przedmiotowej Aplikacji jest kwalifikowanym prawem własności intelektualnej w rozumieniu art. 30ca ust. 2 pkt 8 u.p.d.o.f. Jak stanowi art. 30ca ust. 7 pkt 1 u.p.d.o.f. dochodem (stratą) z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej jest obliczony zgodnie z art. 9 ust. 2 dochód (strata) z pozarolniczej działalności gospodarczej w zakresie, w jakim został osiągnięty z opłat lub należności wynikających z umowy licencyjnej, która dotyczy kwalifikowanego prawa własności intelektualnej. Wobec powyższego dochód uzyskiwany z odpłatnego licencjonowania przedmiotowej Aplikacji stanowi kwalifikowany dochód, który Wnioskodawca, zważywszy na wypełnienie wymogów ewidencyjnych, ma prawo opodatkować 5-proc. stawką. Ocena stanowiska Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku, jest prawidłowe. Uzasadnienie interpretacji indywidualnej Przedsiębiorcy osiągający dochody generowane przez prawa własności intelektualnej od 1 stycznia 2019 r. mogą korzystać z preferencyjnej stawki w podatku dochodowym. Na podstawie art. 1 pkt 25 ustawy z dnia 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 2193), w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych dodano art. 30ca i art. 30cb. Zgodnie z art. 30ca ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U z 2021 r. poz. 1128 ze zm.): Podatek od osiągniętego przez podatnika w ramach pozarolniczej działalności gospodarczej kwalifikowanego dochodu z kwalifikowanych praw własności intelektualnej wynosi 5% podstawy opodatkowania. W myśl art. 30ca ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Kwalifikowanymi prawami własności intelektualnej są: 1) patent, 2) prawo ochronne na wzór użytkowy, 3) prawo z rejestracji wzoru przemysłowego, 4) prawo z rejestracji topografii układu scalonego, 5) dodatkowe prawo ochronne dla patentu na produkt leczniczy lub produkt ochrony roślin, 6) prawo z rejestracji produktu leczniczego i produktu leczniczego weterynaryjnego dopuszczonych do obrotu, 7) wyłączne prawo, o którym mowa w ustawie z dnia 26 czerwca 2003 r. o ochronie prawnej odmian roślin (Dz. U. z 2021 r. poz. 213), 8) autorskie prawo do programu komputerowego – podlegające ochronie prawnej na podstawie przepisów odrębnych ustaw lub ratyfikowanych umów międzynarodowych, których stroną jest Rzeczpospolita Polska, oraz innych umów międzynarodowych, których stroną jest Unia Europejska, których przedmiot ochrony został wytworzony, rozwinięty lub ulepszony przez podatnika w ramach prowadzonej przez niego działalności badawczo-rozwojowej. Zgodnie z art. 30ca ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Podstawę opodatkowania stanowi suma kwalifikowanych dochodów z kwalifikowanych praw własności intelektualnej osiągniętych w roku podatkowym. Należy przyjąć, że dochody z kwalifikowanego IP mogą być opodatkowane na preferencyjnych zasadach w takim zakresie, w jakim kwalifikowane IP wytwarza dochody w efekcie prac badawczo-rozwojowych prowadzonych przez podatnika. Innymi słowy, skorzystanie z preferencji IP Box jest możliwe w sytuacji występowania związku między dochodem kwalifikującym się do preferencji a kosztami faktycznie poniesionymi w celu jego uzyskania. Stosownie bowiem do ust. 4 art. 30ca omawianej ustawy: Wysokość kwalifikowanego dochodu z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej ustala się jako iloczyn dochodu z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej osiągniętego w roku podatkowym i wskaźnika obliczonego według wzoru: (a + b) * 1,3  a + b + c + d w którym poszczególne litery oznaczają koszty faktycznie poniesione przez podatnika na: a – prowadzoną bezpośrednio przez podatnika działalność badawczo-rozwojową związaną z kwalifikowanym prawem własności intelektualnej, b – nabycie wyników prac badawczo-rozwojowych związanych z kwalifikowanym prawem własności intelektualnej, innych niż wymienione w lit. d, od podmiotu niepowiązanego w rozumieniu art. 23m ust. 1 pkt 3, c – nabycie wyników prac badawczo-rozwojowych związanych z kwalifikowanym prawem własności intelektualnej, innych niż wymienione w lit. d, od podmiotu powiązanego w rozumieniu art. 23m ust. 1 pkt 4, d – nabycie przez podatnika kwalifikowanego prawa własności intelektualnej. Według art. 30ca ust. 5 ww. ustawy: Do kosztów, o których mowa w ust. 4, nie zalicza się kosztów, które nie są bezpośrednio związane z kwalifikowanym prawem własności intelektualnej, w szczególności odsetek, opłat finansowych oraz kosztów związanych z nieruchomościami. W myśl art. 30ca ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: W przypadku gdy wartość wskaźnika, o którym mowa w ust. 4, jest większa od 1, przyjmuje się, że wartość ta wynosi 1. Zgodnie natomiast z art. 30ca ust. 7 powołanej ustawy: Dochodem (stratą) z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej jest obliczony zgodnie z art. 9 ust. 2 dochód (strata) z pozarolniczej działalności gospodarczej w zakresie, w jakim został osiągnięty: 1) z opłat lub należności wynikających z umowy licencyjnej, która dotyczy kwalifikowanego prawa własności intelektualnej; 2) ze sprzedaży kwalifikowanego prawa własności intelektualnej; 3) z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej uwzględnionego w cenie sprzedaży produktu lub usługi; 4) z odszkodowania za naruszenie praw wynikających z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej, jeżeli zostało uzyskane w postępowaniu spornym, w tym postępowaniu sądowym albo arbitrażu. Ponadto należy wskazać, że podatnik, który chce skorzystać z ww. preferencji, jest zobowiązany prowadzić szczegółową ewidencję rachunkową w sposób umożliwiający obliczenie podstawy opodatkowania, w tym powiązanie ponoszonych kosztów prac badawczo-rozwojowych z osiąganymi dochodami z kwalifikowanych praw własności intelektualnej powstałymi w wyniku przeprowadzenia tych prac. Zgodnie bowiem z art. 30cb ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Podatnicy podlegający opodatkowaniu na podstawie art. 30ca są obowiązani: 1) wyodrębnić każde kwalifikowane prawo własności intelektualnej w prowadzonych księgach rachunkowych; 2) prowadzić księgi rachunkowe w sposób zapewniający ustalenie przychodów, kosztów uzyskania przychodów i dochodu (straty), przypadających na każde kwalifikowane prawo własności intelektualnej; 3) wyodrębnić koszty, o których mowa w art. 30ca ust. 4, przypadające na każde kwalifikowane prawo własności intelektualnej, w sposób zapewniający określenie kwalifikowanego dochodu; 4) dokonywać zapisów w prowadzonych księgach rachunkowych w sposób zapewniający ustalenie łącznego dochodu z kwalifikowanych praw własności intelektualnej – w przypadku gdy podatnik wykorzystuje więcej niż jedno kwalifikowane prawo własności intelektualnej, a w prowadzonych księgach rachunkowych nie jest możliwe spełnienie warunków, o których mowa w pkt 2 i 3; 5) dokonywać zapisów w prowadzonych księgach rachunkowych w sposób zapewniający ustalenie dochodu z kwalifikowanych praw własności intelektualnej w odniesieniu do tego produktu lub tej usługi albo do tych produktów lub tych usług – w przypadku gdy podatnik wykorzystuje jedno kwalifikowane prawo własności intelektualnej lub większą liczbę tych praw w produkcie lub usłudze albo w produktach lub usługach, a w prowadzonych księgach rachunkowych nie jest możliwe spełnienie warunków, o których mowa w pkt 2-4. Stosownie do art. 30cb ust. 2 ww. ustawy: Podatnicy prowadzący podatkową księgę przychodów i rozchodów wykazują informacje, o których mowa w ust. 1, w odrębnej ewidencji. Zgodnie z art. 30cb ust. 3 omawianej ustawy: W przypadku gdy na podstawie ksiąg rachunkowych lub ewidencji, o której mowa w ust. 2, nie jest możliwe ustalenie dochodu (straty) z kwalifikowanych praw własności intelektualnej, podatnik jest obowiązany do zapłaty podatku zgodnie z art. 27 lub art. 30c. Powyższe przepisy wprowadzają korzystne rozwiązania podatkowe dla przedsiębiorców, którzy uzyskują dochody z komercjalizacji wytworzonych lub rozwiniętych przez nich praw własności intelektualnej, tzw. Innovation Box. W tym zakresie wpisują się one w realizację „Planu na rzecz Odpowiedzialnego Rozwoju”, „Strategii na rzecz doskonałości naukowej, nowoczesnego szkolnictwa wyższego, partnerstwa z biznesem i społecznej odpowiedzialności nauki” oraz „Strategii na Rzecz Odpowiedzialnego Rozwoju” w obszarze innowacyjności. Znowelizowane przepisy mają prowadzić do wzrostu zainteresowania pracami badawczo-rozwojowymi prowadzonymi w Polsce oraz stanowić swoiste „zamknięcie” łańcucha wartości związanego z procesem tworzenia i komercjalizacji innowacyjnych rozwiązań będących efektem prac badawczo-rozwojowych. Wskazujemy także, że powyższe regulacje polegają na preferencyjnym opodatkowaniu 5% stawką podatkową dochodów uzyskiwanych przez podatnika z praw własności intelektualnej, których podatnik jest właścicielem, współwłaścicielem, użytkownikiem lub posiada prawa do korzystania z nich na podstawie umowy licencyjnej i które są chronione na podstawie obowiązującego prawa krajowego lub międzynarodowego przez m.in. patent, dodatkowe prawo ochronne na wzór użytkowy czy prawo z rejestracji wzoru przemysłowego, zwane „kwalifikowanymi prawami własności intelektualnej”. Możliwość skorzystania z ulgi Innovation Box ma miejsce również w sytuacji, gdy podatnik dokona zakupu kwalifikowanych praw własności intelektualnej, o których mowa powyżej, pod warunkiem że następnie poniesie on koszty związane z rozwojem lub ulepszeniem nabytego prawa. Dochodem kwalifikującym się do ulgi Innovation Box jest dochód uzyskany z tytułu należności/opłat licencyjnych lub innych należności związanych z wykorzystywaniem kwalifikowanego prawa własności intelektualnej, dochód ze sprzedaży kwalifikowanego prawa własności intelektualnej, jak również dochód z tego aktywa uwzględniony w cenie sprzedaży produktu lub usługi określany na zasadzie ceny rynkowej. Warunkiem koniecznym dla skorzystania z omawianej preferencji jest wymóg prowadzenia przez podatnika działalności badawczo-rozwojowej bezpośrednio związanej z wytworzeniem, komercjalizacją, rozwojem lub ulepszeniem kwalifikowanego prawa własności intelektualnej, co stanowi wyraz realizacji zasady nexus. Poziom dochodu kwalifikowanego do zastosowania preferencyjnej stawki opodatkowania będzie wyliczany przy zastosowania formuły (wzoru) wynikającej z raportu nr 5 BEPS. Przewidziano także możliwość zlecenia wykonania prac badawczo-rozwojowych innym podmiotom zarówno niepowiązanym, jak i powiązanym. Podkreślamy także, że stosowanie tej ulgi (niższej stawki podatku do kwalifikowanych dochodów) będzie prawem, a nie obowiązkiem podatnika. Jest to o tyle istotne, gdyż z korzystaniem z ulgi wiążą się, bądź co bądź, dodatkowe obowiązki po stronie podatników, w szczególności obowiązek prowadzenia ewidencji pozwalającej na monitorowanie i śledzenie efektów prac badawczo-rozwojowych. Podatnik będzie miał możliwość stosowania niniejszej ulgi przez cały okres trwania ochrony prawnej kwalifikowanych praw własności intelektualnej. W przypadku tych aktywów, które podlegają procedurze zgłoszenia/rejestracji, podatnik będzie mógł skorzystać z preferencji podatkowej od momentu zgłoszenia lub złożenia wniosku o rejestrację (obowiązek zwrotu kwoty ulgi w przypadku wycofania wniosku, odmowy udzielenia prawa lub odrzucenia wniosku o rejestrację). W związku z tym, że przepisy dotyczące IP Box odnoszą się do działalności badawczo-rozwojowej, należy także przytoczyć definicje, które wynikają w tym zakresie z ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz z ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2021 r. poz. 478 ze zm.). Ustawodawca wprowadził definicję działalności badawczo-rozwojowej w art. 5a pkt 38 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z którą: Ilekroć w ustawie jest mowa o działalności badawczo-rozwojowej – oznacza to działalność twórczą obejmującą badania naukowe lub prace rozwojowe, podejmowaną w sposób systematyczny w celu zwiększenia zasobów wiedzy oraz wykorzystania zasobów wiedzy do tworzenia nowych zastosowań. W myśl art. 5a pkt 39 tej ustawy: Ilekroć w ustawie jest mowa o badaniach naukowych – oznacza to: a) badania podstawowe w rozumieniu art. 4 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2021 r. poz. 478 i 619), b) badania aplikacyjne w rozumieniu art. 4 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce. Z kolei w definicji prac rozwojowych zawartej w art. 5a pkt 40 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wskazano: Ilekroć w ustawie jest mowa o pracach rozwojowych – oznacza to prace rozwojowe w rozumieniu art. 4 ust. 3 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce. Na podstawie art. 4 ust. 2 ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce: Badania naukowe są działalnością obejmującą: 1) badania podstawowe rozumiane jako prace empiryczne lub teoretyczne mające przede wszystkim na celu zdobywanie nowej wiedzy o podstawach zjawisk i obserwowalnych faktów bez nastawienia na bezpośrednie zastosowanie komercyjne; 2) badania aplikacyjne rozumiane jako prace mające na celu zdobycie nowej wiedzy oraz umiejętności, nastawione na opracowywanie nowych produktów, procesów lub usług lub wprowadzanie do nich znaczących ulepszeń. Stosownie do art. 4 ust. 3 ww. ustawy: Prace rozwojowe są działalnością obejmującą nabywanie, łączenie, kształtowanie i wykorzystywanie dostępnej aktualnie wiedzy i umiejętności, w tym w zakresie narzędzi informatycznych lub oprogramowania, do planowania produkcji oraz projektowania i tworzenia zmienionych, ulepszonych lub nowych produktów, procesów lub usług, z wyłączeniem działalności obejmującej rutynowe i okresowe zmiany wprowadzane do nich, nawet jeżeli takie zmiany mają charakter ulepszeń. Zatem z pracami badawczo-rozwojowymi mamy do czynienia wówczas, gdy wykorzystuje się dostępną wiedzę z dziedziny nauki, technologii i działalności gospodarczej oraz innej wiedzy i umiejętności do tworzenia nowych lub ulepszania istniejących produktów/usług oraz procesów i technologii produkcji. Z ustawowej definicji zawartej w regulacjach ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, że działalność badawczo-rozwojowa musi mieć charakter twórczy. Jak podaje słownik języka polskiego PWN, działalność twórcza to zespół działań podejmowanych w kierunku tworzenia (działalność – zespół działań podejmowanych w jakimś celu), powstania czegoś (twórczy – mający na celu tworzenie, tworzyć – powodować powstanie czegoś). W doktrynie prawa autorskiego podkreśla się natomiast, że cecha twórczości związana jest przede wszystkim z rezultatem działalności człowieka o charakterze kreacyjnym i jest spełniona wówczas, gdy istnieje nowy wytwór intelektu. Działalność twórcza oznacza, że „ustawodawca za przedmiot prawa autorskiego uznaje tylko rezultat (przejaw) takiego działania, który choćby w minimalnym stopniu odróżnia się od innych rezultatów takiego samego działania, a zatem, że posiada cechę nowości, której stopień nie ma znaczenia”. Zatem twórczość działalności badawczo-rozwojowej może przejawiać się opracowywaniem nowych koncepcji, narzędzi, rozwiązań niewystępujących dotychczas w praktyce gospodarczej podatnika lub na tyle innowacyjnych, że w znacznym stopniu odróżniają się od rozwiązań już funkcjonujących u podatnika. Kolejnym kryterium działalności badawczo-rozwojowej jest prowadzenie tej działalności w sposób systematyczny. Zgodnie ze słownikiem języka polskiego PWN słowo systematyczny oznacza (i) robiący coś regularnie i starannie, (ii) o procesach: zachodzący stale od dłuższego czasu, (iii) o działaniach: prowadzony w sposób uporządkowany, według pewnego systemu; też: o efektach takich działań; planowy, metodyczny. W związku z tym, że w definicji działalności badawczo-rozwojowej słowo „systematyczny” występuje w sformułowaniu „podejmowaną (działalność) w sposób systematyczny”, a więc odnosi się do „działalności”, czyli zespołu działań podejmowanych w jakimś celu, najbardziej właściwą definicją systematyczności w omawianym zakresie jest definicja obejmująca prowadzenie działalności w sposób uporządkowany, według pewnego systemu. Zatem słowo systematycznie odnosi się również do działalności prowadzonej w sposób metodyczny, zaplanowany i uporządkowany. To oznacza, że działalność badawczo-rozwojowa jest prowadzona systematycznie niezależnie od tego, czy podatnik stale prowadzi prace badawczo-rozwojowe, czy tylko od czasu do czasu, a nawet incydentalnie, co wynika z charakteru prowadzonej przez niego działalności oraz potrzeb rynku, klientów, sytuacji mikro i makroekonomicznej. Z powyższego wynika, że spełnienie kryterium „systematyczności” danej działalności nie jest uzależnione od ciągłości tej działalności, w tym od określonego czasu przez jaki działalność taka ma być prowadzona ani też od istnienia planu co do prowadzenia przez podatnika podobnej działalności w przyszłości. Wystarczające jest, aby podatnik zaplanował i przeprowadził chociażby jeden projekt badawczo-rozwojowy, przyjmując dla niego określone cele do osiągnięcia, harmonogram i zasoby. Taka działalność może być uznana za działalność systematyczną, tj. prowadzoną w sposób metodyczny, zaplanowany i uporządkowany. Powyżej omówione dwa kryteria działalności badawczo-rozwojowej dotyczą charakteru i organizacji prowadzenia tej działalności, podczas gdy ostatnie, trzecie kryterium, dotyczy rezultatu prowadzenia tej działalności, tj. zwiększenia zasobów wiedzy oraz wykorzystania zasobów wiedzy do tworzenia nowych zastosowań. W konsekwencji – głównym zadaniem dla zarządzającego projektem badawczo-rozwojowym jest zlokalizowanie i zidentyfikowanie zasobów wiedzy przed rozpoczęciem działań projektowych; zasobów w ujęciu funkcjonalnym i celowościowym, czyli podlegającym zwiększeniu oraz możliwym i właściwym do wykorzystania zwiększonej wiedzy do nowych zastosowań. Lokalizacja i identyfikacja wiedzy obejmuje szereg działań, w tym określenie stanu wiedzy, miejsca, sposobu jej wykorzystania oraz selekcji pod względem przydatności do realizacji celu projektu. Prowadząc działalność badawczo-rozwojową, przedsiębiorca rozwija specjalistyczną wiedzę oraz umiejętności, które może wykorzystać w ramach bieżących albo przyszłych projektów. Kluczowe jest zawarte w definicji działalności badawczo-rozwojowej rozróżnienie, które wskazuje, że taka działalność obejmuje dwa rodzaje aktywności, tj.: (i) badania podstawowe i badania aplikacyjne zdefiniowane w art. 4 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy − Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce oraz (ii) prace rozwojowe, o których mowa w art. 4 ust. 3 tej ustawy. Należy zwrócić uwagę na wyłączenie zawarte w art. 4 ust. 3 tej ustawy, mogące odnosić się do wielu przejawów aktywności podatnika. Zastrzeżenie zostało wprowadzone w celu wyeliminowania z zakresu działalności badawczo-rozwojowej tych przejawów aktywności podatnika, które mimo ulepszenia istniejących procesów lub usług, z uwagi na swoją cykliczność (okresowość) oraz brak innowacyjnego charakteru (rutynowość), nie mogą stanowić prac rozwojowych. Z opisu stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego zaprezentowanego w treści wniosku wynika, że: 1)   tworzy Pan, rozwija i ulepsza oprogramowanie komputerowe (aplikację) w ramach indywidualnej działalności gospodarczej, 2)   wykonuje Pan powyższe czynności w ramach prowadzonej przez Pana działalności badawczo-rozwojowej spełniającej definicję wskazaną w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych; oprogramowanie stanowi przejaw działalności twórczej, o indywidualnym charakterze, jest wyrazem Pana własnej pracy intelektualnej oraz kreacyjnej; wskazał Pan, że oprogramowanie jest tworzone i rozwijane w sposób systematyczny podczas pracy nad komputerowym rozwiązaniem problemu i obejmuje procedurę projektowania i otrzymania rozwiązań; w ramach swojej działalności nabywa Pan, łączy oraz wykorzystuje dostępną aktualnie wiedzę i umiejętności w zakresie programowania, algorytmiki, w tym algorytmów z dziedziny sztucznej inteligencji, wykorzystywania najnowszych technologii oraz narzędzi informatycznych; jednocześnie nabywa Pan, łączy, kształtuje i wykorzystuje dostępną aktualnie wiedzę w dziedzinie, w której tworzone i rozwijane przez niego oprogramowanie ma być wykorzystywane; efektem prowadzonych przez Pana prac jest aplikacja, która jest produktem innowacyjnym, nie funkcjonującym dotychczas w Pana ofercie; podejmowane przez Pana czynności te nie mają charakteru rutynowych, odtwórczych prac, ponieważ prowadzą do opracowania nowatorskich w skali Pana działalności gospodarczej rozwiązań; 3)   wytwarzane przez Pana oprogramowanie podlega ochronie na podstawie art. 74 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych; 4)   w przypadku, gdy Pan rozwija i ulepsza oprogramowanie komputerowe, powstają nowe, odrębne od tego oprogramowania, utwory podlegające ochronie na podstawie art. 74 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych (tj. nowe kwalifikowane prawa własności intelektualnej); 5)   w zamian za udzielenie licencji otrzymuje Pan umówione wynagrodzenie, tj. opłaty wynikające z umowy licencyjnej; 6)   prowadzi Pan od 1 marca 2020 r. na bieżąco odrębną od podatkowej księgi przychodów i rozchodów ewidencję, która wyodrębnia każde kwalifikowane prawo własności intelektualnej i pozwala na ustalenie przychodów, kosztów uzyskania przychodów i dochodu (straty) przypadających na każde kwalifikowane prawo własności intelektualnej oraz na wyodrębnienie kosztów, o których mowa w art. 30ca ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, przypadających na każde wyżej wymienione prawo i zapewniającą określenie kwalifikowanego dochodu z kwalifikowanych praw własności intelektualnej; 7)     opisane powyżej informacje/dane/warunki będą obowiązywały również w przyszłości. Należy także wskazać, że oprogramowanie – definiowane jako ogół informacji w postaci zestawu instrukcji, zaimplementowanych interfejsów i zintegrowanych danych przeznaczonych dla komputera do realizacji wyznaczonych celów – podlega ochronie, jak utwór literacki z art. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1062). Stąd oprogramowanie może być uznane za kwalifikowane IP, w świetle art. 30ca ust. 2 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jeśli jego wytworzenie, rozszerzenie lub ulepszenie jest wynikiem prac badawczo-rozwojowych. Zgodnie z art. 74 ust. 2 ww. ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych: Ochrona przyznana programowi komputerowemu obejmuje wszystkie formy jego wyrażenia. Idee i zasady będące podstawą jakiegokolwiek elementu programu komputerowego, w tym podstawą łączy, nie podlegają ochronie Mając powyższe na uwadze, dochód z tytułu udzielenia licencji do opisanego przez Pana oprogramowania (aplikacji), które stanowi utwór prawnie chroniony i zostało wytworzone, a także jest rozwijane i ulepszane w ramach prowadzonej działalności badawczo-rozwojowej, kwalifikuje się do dochodów z kwalifikowanego IP. To oznacza, że może Pan skorzystać z preferencyjnego opodatkowania dochodów z tego tytułu według stawki 5%. Reasumując – na podstawie przedstawionego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego ma Pan prawo, zgodnie z art. 30ca ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zastosować 5% stawkę opodatkowania wobec dochodów osiągniętych z tytułu opłat licencyjnych za korzystanie z Aplikacji. Dodatkowe informacje Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił, i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia. Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji. Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji ·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.). Aby interpretacja mogła pełnić funkcję ochronną, Pana sytuacja musi być zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego i musi się Pan zastosować do interpretacji. ·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1)    z zastosowaniem art. 119a; 2)    w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3)    z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych. Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): ·         w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo ·         w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.).