0112-KDIL2-2.4011.929.2021.2.MM

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe Szanowny Panie, stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanych stanów faktycznych oraz zdarzeń przyszłych w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe. Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej Dnia 3 listopada 2021 r. wpłynął Pana wniosek z 2 listopada 2021 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób fizycznych. Uzupełnił go Pan – w odpowiedzi na wezwanie – pismami: z 27 stycznia 2022 r. (wpływ 27 stycznia 2022 r.) oraz z 30 stycznia 2022 r. (wpływ 30 stycznia 2022 r.). Treść wniosku jest następująca: Opis stanów faktycznych oraz zdarzeń przyszłych Wnioskodawca jest podatnikiem, o którym mowa w art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej: Ustawa o PIT), podlegającym obowiązkowi podatkowemu w Polsce od całości swoich dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania. Wnioskodawca od 2015 roku prowadził i nadal prowadzi jednoosobową pozarolniczą działalność gospodarczą w oparciu o wpis do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej. Przedmiotem prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności jest w szczególności tworzenie programów komputerowych (oprogramowania). Wnioskodawca od 1 stycznia 2019 r. prowadzi działalność badawczo-rozwojową i uzyskuje z tego tytułu dochody. Działalność prowadzona przez Wnioskodawcę składa się z dwóch segmentów. Pierwszym z nich jest działalność związana z projektowaniem i wytwarzaniem oprogramowania od podstaw na zlecenie innych podmiotów, na które Wnioskodawca przenosi następnie za wynagrodzeniem autorskie prawa majątkowe (dalej jako „Segment 1”). Drugi z segmentów prac Wnioskodawcy dotyczy wytwarzania autorskiego oprogramowania, które następnie Wnioskodawca udostępnia innym podmiotom na podstawie udzielanej licencji niewyłącznej (dalej jako „Segment 2”). Do prac z Segmentu 1 zalicza się prace świadczone dla (...), spółki z siedzibą w (...) w Stanach Zjednoczonych. W ramach zawartej umowy klient świadczy usługi na rzecz podmiotu wskazywanego każdorazowo w wystawianym przez (...) dokumencie zwanym (...). Usługi Wnioskodawcy polegają na opracowywaniu unikalnego i niepowtarzalnego kodu źródłowego w oparciu o założenia biznesowe wysokiego poziomu, tzn. specyfikację będącą ogólną charakterystyką oczekiwań kontrahenta Wnioskodawcy. Wnioskodawca, po zapoznaniu się z definicją architektury systemu, opracowuje następnie kod źródłowy szkieletu programu, kod źródłowy funkcjonalności oraz kody źródłowe zautomatyzowanych testów. W procesie programowania Wnioskodawca ma określoną jedynie platformę, język programowania oraz założenia biznesowe i zewnętrzne punkty integracji oprogramowania z systemem. Wszelkie rozwiązania programistyczne, sposoby realizacji zleconych zadań i implementacje wykonuje w całkowitej swobodzie, nie będąc związanym poleceniami co do zastosowania konkretnego rozwiązania problemu ze strony zleceniodawców, którzy polegają na jego wiedzy, doświadczeniu i inwencji twórczej. Wnioskodawca nie zajmuje się wdrożeniami ani optymalizacją istniejącego kodu źródłowego, nie nabywa od innych podmiotów efektów prac programistycznych ani gotowych programów, nie pracuje też na kodzie źródłowym będącym własnością zleceniodawców ani go nie ulepsza. W latach 2019-2021 Wnioskodawca wytworzył m.in. poniższe oprogramowanie: ·         (...) (kod źródłowy, nowa funkcja w istniejącym systemie) – wsparcie najnowszych protokołów komunikacyjnych, implementacja oparta o publiczne protokoły, które zostały stworzone, by różne systemy mogły się porozumiewać ze sobą, jest to natomiast jedyna wersja pracująca z (...), ·         (...) (kod źródłowy, nowa funkcja w istniejącym systemie) – jedyny system typu online rating and charging pracujący w chmurze publicznej przy użyciu technologii „(...)”, wpływa na zmniejszenie kosztów i zwiększenie elastyczności i wydajności przez użycie chmury publicznej i technologii „(...)”, ·         (...) (kod źródłowy, aplikacja tworzona od podstaw) – system optymalizacji kosztów w chmurze, ·         (...) (kod źródłowy, aplikacja tworzona od podstaw) – system optymalizacji kosztów w chmurze. Zgodnie z umową (do której zastosowanie mają przepisy prawa amerykańskiego stanu (...)) zawartą przez Wnioskodawcę z (...), Wnioskodawca przenosi za wynagrodzeniem na podmiot wskazany w (...) wszelkie prawa i tytuły do wytworzonego oprogramowania, w szczególności prawa autorskie, patenty, prawa do tajemnic handlowych, znaków towarowych, baz danych i wszelkich innych praw każdego rodzaju związanych z wynalazkami (opatentowanymi lub nie), dziełami autorskimi, oznaczeniami, projektami, w całości lub w części. Rozliczenia z kontrahentami są dokonywane na podstawie faktur wystawianych w oparciu o czas przepracowany nad zleconymi zadaniami, monitorowany przy użyciu w pełni zautomatyzowanych narzędzi. Godziny pracy rejestrowane są automatycznie w systemie, następnie kontrahent ma tydzień na przeanalizowanie efektów i zgłoszenie zastrzeżeń. Jeśli nie ma zastrzeżeń, środki są przekazywane do wypłaty i dochodzi do formalnej transakcji sprzedaży praw autorskich pomiędzy stronami. Programy komputerowe wytworzone przez Wnioskodawcę w ramach prac opisanych w Segmencie 1 stanowią i będzie stanowić w latach następnych odrębne programy komputerowe podlegające ochronie na podstawie art. 74 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych oraz są wytwarzane w ramach prowadzonej przez niego działalności rozwojowej w rozumieniu art. 5a pkt 40 ustawy o PIT. Wnioskodawca osiąga i będzie osiągał w latach kolejnych dochód ze sprzedaży majątkowych praw autorskich do programów komputerowych wytworzonych w ramach prac z Segmentu 1. W ramach prac z Segmentu 2 Wnioskodawca wytwarza specjalistyczne oprogramowanie wspierające pracę kancelarii komorniczych. W latach 2019-2021 Wnioskodawca wytworzył m.in. poniższe programy komputerowe: Program (...), Program (...), Program (...), Program (...), Program (...), Program (...),(...) oraz (...). Na podstawie umów na wdrożenie i korzystanie z oprogramowania zawieranych z komornikami Wnioskodawca: i)     udziela licencjobiorcom niewyłącznej licencji do korzystania z oprogramowania, ii)    dokonuje wdrożenia oprogramowania na stanowiskach roboczych swoich licencjobiorców (komorników), które polega na instalacji i skonfigurowaniu zainstalowanego oprogramowania, a także przeprowadza szkolenie dla wyznaczonych przez licencjobiorcę osób z jego funkcji i możliwości. Programy komputerowe wytworzone przez Wnioskodawcę w ramach prac opisanych w Segmencie 2 stanową i będzie stanowić w latach następnych odrębne programy komputerowe podlegające ochronie na podstawie art. 74 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych oraz są wytwarzane w ramach prowadzonej przez niego działalności rozwojowej w rozumieniu art. 5a pkt 40 ustawy o PIT. Wnioskodawca posiada obecnie sześć aktywnych umów licencyjnych z komornikiem na użytkowanie swojego autorskiego oprogramowania, na podstawie których otrzymuje wynagrodzenie z tytułu udzielenia licencji niewyłącznej. Wnioskodawca w przyszłości dalej zamierza pobierać od swoich kontrahentów wynagrodzenie z tytułu udzielenie licencji niewyłącznej do wskazanych programów komputerowych oraz wytworzonych później programów komputerowych. Prace w obu segmentach działalności Wnioskodawcy polegają na wykorzystywaniu twórczej inwencji Wnioskodawcy ukierunkowanej na rozwiązanie problemu biznesowego jego klientów. Wnioskodawca opracowuje nowe koncepcje niewystępujące dotychczas w praktyce gospodarczej swoich kontrahentów, a jego prace polegają na systematycznym tworzeniu rozwiązań informatycznych, które w całości składają się na dzieło będące utworem w rozumieniu przepisów prawa autorskiego. Jest to dzieło niepowtarzalne, opracowywane w sposób twórczy i systematyczny, dostosowane do wymogów praktyki biznesowej w danej dziedzinie. Wnioskodawca szczegółowo planuje swoje projekty, przyjmując określone założenia projektowe i prowadząc systematyczne prace w celu uzyskania pożądanych efektów działania programów. Praca Wnioskodawcy opiera się na konieczności zaprojektowania oprogramowania w określonym kierunku, zgodnym z potrzebami jego użytkowników w celu zabezpieczenia określonych procesów biznesowych. Wnioskodawca powyższe realizuje poprzez stworzenie określonego modułu bądź rozwój stworzonej przez siebie funkcjonalności. Po wstępnych ustaleniach z kontrahentem na temat jego potrzeb i oczekiwań co do funkcjonalności oprogramowania Wnioskodawca opracowuje architekturę, dokonuje doboru technologii programistycznej właściwej do zapotrzebowania Zleceniodawcy i ustala poszczególne etapy pracy. Następnie tworzy kody źródłowe aplikacji. Przy pracach dokonuje jednocześnie niezbędnych konsultacji z kontrahentem, jeśli takie są wymagane. Następnie kod stanowiący oddzielny moduł czy funkcjonalność jest implementowany oraz testowany w systemie całego produktu. Prace Wnioskodawcy są przykładem wykorzystywania jego wiedzy i wieloletniego doświadczenia zawodowego do tworzenia nowych zastosowań biznesowych. Wnioskodawca ponosi ryzyko gospodarcze związane z prowadzoną działalnością (działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 3 ustawy – Prawo Przedsiębiorców). Prowadzi działalność zarobkową, we własnym imieniu bez względu na jej rezultat, w sposób zorganizowany i ciągły zgodnie z art. 5a pkt 6 ustawy o PIT. Wnioskodawca prowadzi rozliczenia w formie podatkowej księgi przychodów i rozchodów. Dodatkowo, Wnioskodawca na bieżąco prowadzi wyodrębnioną ewidencję dla wszystkich stworzonych i tworzonych przez siebie projektów. Wnioskodawca ponosi koszty związane z prowadzoną działalnością. Przykładowymi kosztami są opłacane składki na ubezpieczenie społeczne, sprzęt elektroniczny, rachunki za telefon, Internet, samochód oraz wszystkie koszty z nim związane. Wszystkie wymienione we wniosku koszty są/będą kosztami faktycznie poniesionymi przez podatnika na prowadzoną bezpośrednio przez Wnioskodawcę działalność związaną z wytwarzaniem oprogramowania w ramach prac opisanych w Segmencie 1 i 2. Może się zdarzyć, że dany koszt jest związany z jednym projektem (kwalifikowanym prawem własności intelektualnej) lub z więcej niż jednym projektem (kwalifikowanym prawem własności intelektualnej). Wnioskodawca nie nabywa żadnych wyników prac badawczo-rozwojowych od innych podmiotów, nie ponosi kosztów związanych z zawarciem umów cywilnoprawnych z podmiotami prowadzącymi działalność gospodarczą, jednoosobową działalność gospodarczą, nie nabywa również wyników prac badawczo-rozwojowych od podmiotów powiązanych. Wnioskodawca nie nabywa również gotowych programów komputerowych, aby je dalej rozwijać czy ulepszać. W piśmie stanowiącym uzupełnienie wniosku udzielił Pan odpowiedzi na następujące pytania: Czy Pana działalność w zakresie tworzenia oprogramowania zarówno w ramach Segmentu 1, jak i Segmentu 2 odbywa się w ramach prac rozwojowych, tj. działalności obejmującej nabywanie, łączenie, kształtowanie i wykorzystywanie dostępnej aktualnie wiedzy i umiejętności, w tym w zakresie narzędzi informatycznych lub oprogramowania, do planowania produkcji oraz projektowania i tworzenia zmienionych, ulepszonych lub nowych produktów, procesów lub usług, z wyłączeniem działalności obejmującej rutynowe i okresowe zmiany wprowadzane do nich, nawet jeżeli takie zmiany mają charakter ulepszeń? Tak. Czy tworzenie przez Pana oprogramowania stanowi przejaw działalności twórczej o indywidualnym charakterze (wyraz własnej twórczości intelektualnej)? Tak. Od kiedy prowadzi Pan odrębną ewidencję, o której mowa we wniosku, czy odrębna ewidencja jest prowadzona od początku realizacji działalności badawczo-rozwojowej zmierzającej do wytworzenia kwalifikowanego IP oraz czy odrębna ewidencja prowadzona jest na bieżąco, czyli od momentu poniesienia pierwszych kosztów, o których mowa w art. 30cb ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych? Wnioskodawca prowadzi odrębną ewidencję od dnia 1 stycznia 2019 r. Odrębna ewidencja prowadzona jest od początku realizacji działalność badawczo-rozwojowej zmierzającej do wytworzenia kwalifikowanego IP. Odrębna ewidencja prowadzona jest na bieżąco, czyli od momentu poniesienia pierwszych kosztów, o których mowa w art. 30cb ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Czy w odrębnej ewidencji na bieżąco wyodrębnia Pan: -       każde kwalifikowane prawo własności intelektualnej, -       przychody, koszty uzyskania przychodów i dochód (stratę) przypadające na każde kwalifikowane prawo własności intelektualnej oraz -       koszty, o których mowa w art. 30ca ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, przypadające na każde ww. prawo, w sposób zapewniający określenie kwalifikowanego dochodu? Tak. Czy i w jaki sposób oblicza Pan tzw. wskaźnik nexus (art. 30ca ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych)? Tak, Wnioskodawca oblicza wskaźnik nexus. Dochodem podlegającym opodatkowaniu 5% preferencyjną stawką nie jest dochód uzyskany z KPWI, ale kwalifikowany dochód z KPWI obliczony jako iloczyn dochodu z KPWI i wskaźnika nexus. Mając to na uwadze, Wnioskodawca oblicza wskaźnik nexus, o którym mowa w art. 30ca ust. 4 ustawy o PIT dla każdego KPWI oddzielnie. Wnioskodawca oblicza wskaźnik nexus zgodnie z następującym wzorem: (a+b x 1,3)/(a+b+c+d). Poszczególne litery we wzorze oznaczają koszty faktycznie poniesione, tj. uregulowanie zobowiązań w jakiejkolwiek formie, w tym w wyniku potrącenia wierzytelności, przez podatnika na: a – prowadzoną bezpośrednio przez podatnika działalność badawczo-rozwojową związaną z KPWI, b – nabycie wyników prac badawczo-rozwojowych związanych z KPWI, innych niż wymienione w lit. d, od podmiotu niepowiązanego w rozumieniu ustawy o PIT, c – nabycie wyników prac badawczo-rozwojowych związanych z KPWI, innych niż wymienione w lit. d, od podmiotu powiązanego w rozumieniu ustawy o PIT, d – nabycie przez podatnika KPWI. Wnioskodawca w odrębnej ewidencji, o której mowa w art. 30cb ust. 2 ustawy o PIT, oznacza każdy koszt związany z KPWI jedną z ww. liter. Na tej podstawie Wnioskodawca oblicza wskaźnik nexus dla każdego KPWI oddzielnie. Z art. 30ca ust. 5 Ustawy o PIT wynika natomiast, że do kosztów, o których mowa w art. 30ca ust. 4, nie zalicza się kosztów, które nie są bezpośrednio związane z kwalifikowanym prawem własności intelektualnej, w szczególności odsetek, opłat finansowych oraz kosztów związanych z nieruchomościami. Przy wyliczaniu wskaźnika nexus nie zalicza takich kosztów. Czy usługi dla spółki amerykańskiej świadczone przez Pana w ramach Segmentu 1 są wykonywane przez Pana w Polsce czy w Stanach Zjednoczonych? Usługi wykonywane są jedynie w Polsce. Jeśli usługi są wykonywane w Stanach Zjednoczonych, to proszę wskazać, czy działalność gospodarcza na terenie Stanów Zjednoczonych jest prowadzona za pośrednictwem stałej placówki w rozumieniu art. 6 umowy między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Stanów Zjednoczonych Ameryki o uniknięciu podwójnego opodatkowania i zapobieżeniu uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu, podpisanej w Waszyngtonie dnia 8 października 1974 r. (Dz. U. z 1976 r. Nr 31, poz. 178)? Usługi są wykonywane w Polsce. W związku z tym, że w opisie sprawy wskazał Pan, że Wnioskodawca powyższe realizuje poprzez stworzenie określonego modułu bądź rozwój stworzonej przez siebie funkcjonalności, prosimy o wyjaśnienie, czy także rozwija Pan oprogramowanie, jeżeli tak – to czy: a)    jest Pan właścicielem lub współwłaścicielem oprogramowania, które Pan rozwija, lub jest jego użytkownikiem na podstawie licencji wyłącznej; b)    Pana działania polegające na rozwijaniu oprogramowania zmierzają do poprawy użyteczności albo funkcjonalności tego oprogramowania; c)    w wyniku podjętych przez Pana czynności polegających na rozwijaniu oprogramowania powstaje odrębny od tego oprogramowania utwór (nowe kwalifikowane prawo własności intelektualnej w postaci nowego autorskiego prawa do programu komputerowego), podlegający ochronie na podstawie art. 74 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych: -        jeżeli tak ‒ czy przenosi Pan całość autorskich praw majątkowych, otrzymując w zamian wynagrodzenie za sprzedaż tego prawa (w ramach segmentu 1) lub otrzymuje Pan wynagrodzenie wynikające z umowy licencyjnej, która dotyczy tego prawa (w ramach Segmentu 2), -        jeżeli nie – czy wynagrodzenie Pana jest tylko wynagrodzeniem za efekty swoich prac badawczo-rozwojowych? W wyniku działań Wnioskodawcy polegających na rozwijaniu oprogramowania powstaje odrębny od tego oprogramowania utwór w rozumieniu ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, które stanowi nowe kwalifikowane prawo własności intelektualnej (KPWI). Wnioskodawca przenosi całość autorskich praw majątkowych, otrzymując w zamian wynagrodzenie za sprzedaż tego prawa (w ramach segmentu 1) oraz otrzymuje Pan wynagrodzenie wynikające z umowy licencyjnej, która dotyczy tego prawa (w ramach Segmentu 2). W przypadku, gdy Wnioskodawca ulepsza bądź rozwija już istniejący kod, w wyniku czego nie powstaje nowe KPWI, nie jest właścicielem ani współwłaścicielem ulepszanego (modyfikowanego) oprogramowania, ani nie jest uprawniony do korzystania z niego na podstawie licencji wyłącznej, to nie planuje korzystać z ulgi IP Box do dochodu uzyskanego z takich czynności. W jaki sposób oblicza Pan dochód z kwalifikowanych praw IP z uwzględnieniem klucza przychodowego, o którym mowa w pytaniu nr 2? W świetle art. 30ca ust. 7 ustawy o PIT dochód (strata) z KPWI powinien być liczony zgodnie z art. 9 ust. 2 ustawy o PIT. W świetle przytoczonego przepisu istotne jest więc, aby przy obliczeniu dochodu (straty) uwzględnić koszty pośrednio związane z KPWI. Mając na uwadze, że Wnioskodawca ponosi koszty związane bezpośrednio z więcej niż jednym KPWI, Wnioskodawca będzie przyporządkowywał takie koszty do poszczególnych KPWI w proporcji ustalonej jako stosunek przychodów ze zbycia programów komputerowych do przychodów ogółem Wnioskodawcy z prowadzonej działalności gospodarczej w danym okresie. Mając na uwadze, że Wnioskodawca będzie znał swój całkowity dochód za rok podatkowy dopiero po jego upływie, a ewidencje Wnioskodawca prowadzi na bieżąco, to w trakcie roku podatkowego Wnioskodawca będzie przyporządkowywał koszty związane z więcej niż jednym kwalifikowanym prawem własności intelektualnej po równo, a na koniec roku dokona korekty tak, aby koszty pośrednie były przyporządkowane do każdego KPWI zgodnie z kluczem przychodowym, o którym mowa wyżej. Przy ustalaniu dochodu z KPWI Wnioskodawca zatem doda wszystkie przychody związane z KPWI, odejmie od nich koszty bezpośrednio związane wyłącznie z tym konkretnym KPWI oraz koszty związane z tym KPWI i innymi KPWI w części wyliczonej zgodnie z ww. kluczem przychodowym. Następnie Wnioskodawca mnoży tak wyliczony dochód przez wskaźnik nexus wyliczony dla tego KPWI. Zważywszy na fakt, że wniosek dotyczy też zdarzeń przyszłych, prosimy Pana o jednoznaczne wskazanie, czy opisane i wyeksponowane we wniosku oraz uzupełnieniu (na skutek wezwania) informacje/dane/warunki będą obowiązywać również w przyszłości? Tak. Pytanie 1.    Czy Wnioskodawca może opodatkować dochody ze sprzedaży majątkowych praw autorskich do programów komputerowych wytworzonych w ramach prowadzonej przez siebie działalności opisanej w niniejszym wniosku jako Segment 1 oraz dochodów uzyskiwanych z udzielenia licencji do programów komputerowych wytworzonych w ramach prac opisanych w Segmencie 2 stawką 5% zgodnie z art. 30ca ust. 1 Ustawy o PIT (pytanie dotyczy stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego)? 2.    Czy Wnioskodawca prawidłowo oblicza dochód z kwalifikowanych prawa IP z uwzględnieniem klucza przychodowego (pytanie dotyczy stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego)? Pana stanowisko w sprawie Zdaniem Wnioskodawcy – w odniesieniu do pytania nr 1 – zgodnie z art. 30ca ust. 1 Ustawy o PIT podatek od osiągniętego przez podatnika w ramach pozarolniczej działalności gospodarczej kwalifikowanego dochodu z kwalifikowanych praw własności intelektualnej wynosi 5% podstawy opodatkowania. Za kwalifikowane prawo własności intelektualnej, zgodnie z art. 30ca ust. 2 pkt 8, uznaje się autorskie prawo do programu komputerowego podlegające ochronie prawnej na podstawie przepisów odrębnych ustaw lub ratyfikowanych umów międzynarodowych, których stroną jest Rzeczpospolita Polska, oraz innych umów międzynarodowych, których stroną jest Unia Europejska, których przedmiot ochrony został wytworzony, rozwinięty lub ulepszony przez podatnika w ramach prowadzonej przez niego działalności badawczo-rozwojowej. Wnioskodawca w ramach opisanych w stanie faktycznym prac wytwarza programy komputerowe. Idąc w ślad za Objaśnieniami podatkowymi Ministra Finansów z 15 lipca 2019 roku dotyczącymi stosowania IP Box (dalej „Objaśnienia”), stwierdzić należy, że doktryna prawa autorskiego przyjmuje różne kazuistyczne podejścia do definiowania pojęcia „autorskie prawo do programu komputerowego”, które wskazują, że część chronioną prawem [formę (ekspresji) utworu] jest w szczególności kombinacja komend adresowanych do komputera w formie kodu źródłowego i kodu wynikowego. Pozaustawowa definicja pojęcia „autorskie prawo do programu komputerowego” w sposób uzasadniony nawiązuje zatem do terminologii informatycznej, dostosowywanej następnie do potrzeb dalszej analizy prawnej dobra niematerialnego, jakim jest program komputerowy. Fundamentem informatycznego rozumienia programu komputerowego jest samo pojęcie „programu”, czyli zapisanego przy pomocy wybranego języka programowania algorytmu rozwiązania określonego zadania. Zatem program komputerowy to w szczególności zestaw instrukcji przeznaczonych do wykonywania bezpośrednio lub pośrednio w komputerze czynności w celu osiągnięcia określonego rezultatu. Również orzecznictwo Europejskiego Urzędu Patentowego pozwala na zdefiniowanie pojęcia programu komputerowego, definiowanego jako seria kroków (instrukcji), które są podejmowane przez komputer podczas wykonywania programu. Komponentami programu komputerowego są między innymi sekwencje instrukcji wykonywanych komputerowo, specyfikacje, cyfrowe przetwarzanie obrazów, moduły, obiekty, procedury, funkcje, pliki z kodem źródłowym lub pliki wykonywalne. Przekładając powyższe rozważania na stan faktyczny Wnioskodawcy, efektem prac Wnioskodawcy są właśnie serie kroków (instrukcji) napisanych w języku programowania, które komputer przetwarza i wykonuje zgodnie z przewidzianymi przez programistę regułami, dając użytkownikowi możliwość interakcji w celu osiągnięcia odpowiedniego rezultatu. Wnioskodawca wytwarza zatem programy komputerowe. Podstawą przyznania ochrony prawnej dla programu komputerowego jest fakt, że stanowi on przejaw działalności twórczej o indywidualnym charakterze (wyraz własnej twórczości intelektualnej danego autora lub autorów) ustalony w jakiejkolwiek postaci, niezależnie od przeznaczenia i sposobu wyrażania. Programy komputerowe tworzone przez Wnioskodawcę są przejawem jego indywidualnej, twórczej działalności – tworzy on je bowiem samodzielnie, wykorzystując w tym celu swoją wiedzę i doświadczenie, nie korzystając przy tym z gotowych rozwiązań ani nie kopiując pracy innych programistów – utrwalonymi w postaci zapisu na nośniku elektronicznym komputera lub innego urządzenia o podobnej charakterystyce, w którym program komputerowy może być wykorzystywany w celu realizacji funkcji, do których został stworzony. Zgodnie z art. 5a pkt 38 Ustawy o PIT działalność badawczo-rozwojowa jest to działalność twórcza obejmująca badania naukowe lub prace rozwojowe, podejmowana w sposób systematyczny w celu zwiększenia zasobów wiedzy oraz wykorzystania zasobów wiedzy do tworzenia nowych zastosowań. Prace rozwojowe to z kolei, zgodnie z art. 4 ust. 3 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, działalność obejmująca nabywanie, łączenie, kształtowanie i wykorzystywanie dostępnej aktualnie wiedzy i umiejętności, w tym w zakresie narzędzi informatycznych lub oprogramowania, do planowania produkcji oraz projektowania i tworzenia zmienionych, ulepszonych lub nowych produktów, procesów lub usług – z wyłączeniem działalności obejmującej rutynowe i okresowe zmiany wprowadzane do nich, nawet jeżeli takie zmiany mają charakter ulepszeń. Prace Wnioskodawcy z całą pewnością charakteryzują się twórczością, gdyż polegają na tworzeniu niepowtarzalnych, nieistniejących wcześniej zespołów instrukcji i algorytmów realizujących zaprojektowane, metodycznie zaplanowane funkcje. Nie ma tutaj mowy o działaniach rutynowych, bowiem każdy tworzony przez Wnioskodawcę program realizowany jest na zapotrzebowanie kontrahenta, rozwiązując skomplikowany problem biznesowy. W doktrynie prawa autorskiego podkreśla się, że cecha twórczości związana jest przede wszystkim z rezultatem działalności człowieka o charakterze kreacyjnym i jest spełniona wówczas, gdy istnieje nowy wytwór intelektu. Działalność Wnioskodawcy jest uporządkowana i oparta o określoną w opisie stanu faktycznego metodykę pracy. Przy projektowaniu każdego programu komputerowego Wnioskodawca przyjmuje określone cele do osiągnięcia (postawione mu przez kontrahenta, oczekującego konkretnej funkcjonalności), planuje poszczególne etapy pracy i w odpowiedniej kolejności je wykonuje. Taki charakter pracy – metodyczny, uporządkowany i zaplanowany – niewątpliwie uznać można za systematyczność. Celem prac jest stworzenie programu komputerowego w wyniku wykorzystania zasobów wiedzy i doświadczenia Wnioskodawcy. W ciągu swojej wieloletniej pracy w charakterze programisty Wnioskodawca zdobył i wykorzystuje aktualnie dostępną wiedzę i umiejętności w celu projektowania i tworzenia nowych produktów i procesów. Stworzone przez niego programy realizują zaawansowane funkcje biznesowe w branży e-commerce. Tworzone przez Wnioskodawcę aplikacje nie powstają w oparciu o gotowe szablony ani przy wykorzystaniu kreatorów dostępnych publicznie, Wnioskodawca używa szeregu zaawansowanych narzędzi programistycznych, których funkcje na bieżąco łączy w celu uzyskania konkretnego efektu w postaci kodu źródłowego wykonującego pożądane funkcje. Poszczególne aplikacje pozwalają końcowym klientom Wnioskodawcy na uzyskanie przewagi konkurencyjnej na rynkach i w branżach, w których działają, np. poprzez zautomatyzowanie czynności dotychczas wykonywanych manualnie, przyspieszenie działania czy ułatwienie dostępności. Reasumując, zdaniem Wnioskodawcy, prace realizowane przez niego w ramach prowadzonej działalności gospodarczej charakteryzują się twórczością, systematycznością oraz skutkują zwiększeniem zasobów wiedzy oraz wykorzystania jej do tworzenia nowych zastosowań – spełniają tym samym definicję prac badawczo-rozwojowych. Wnioskodawca uważa, że koszty opisane we wniosku, które zostały poniesione w związku z prowadzoną przez siebie działalnością rozwojową stanowią koszty ponoszone na prowadzoną przez niego bezpośrednio działalność badawczo-rozwojową związaną z kwalifikowanym prawem własności intelektualnej, tzn. do kosztów z litery a wskaźnika nexus, o którym mowa w art. 30ca ust. 4 Ustawy o PIT. Zgodnie z art. 30ca ust. 3 Ustawy PIT podstawę opodatkowania stanowi suma kwalifikowanych dochodów z kwalifikowanych praw własności intelektualnej osiągniętych w roku podatkowym. W art. 30ca ust. 4 Ustawy PIT został wskazany sposób ustalenia wysokości kwalifikowanego dochodu z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej. Jednym z elementów obliczenia przedmiotowego są ponoszone przez podatnika koszty, które bezpośrednio związane są z prowadzoną działalnością badawczo-rozwojową związaną z kwalifikowanym prawem własności intelektualnej. Skorzystanie z preferencji IP Box jest możliwe w sytuacji występowania związku między dochodem kwalifikującym się do preferencji a kosztami faktycznie poniesionymi w celu jego uzyskania. Dlatego niezbędnym będzie wyliczenie, jaka część dochodów z kwalifikowanego IP ma związek z pracami badawczo-rozwojowymi (wyliczenie wskaźnika nexus). Wyliczenie wskaźnika nexus powinno następować dla każdego poszczególnego KPWI oddzielnie. Wskaźnik nexus oblicza się zgodnie z następującym wzorem: (a+b) x 1,3/(a+b+c+d), w którym poszczególne litery oznaczają koszty faktycznie poniesione przez podatnika na: -        prowadzoną bezpośrednio przez podatnika działalność badawczo-rozwojową związaną z KPWI, -        nabycie wyników prac badawczo-rozwojowych związanych z KPWI, innych niż wymienione w lit. d, od podmiotu niepowiązanego w rozumieniu ustawy o PIT -        nabycie wyników prac badawczo-rozwojowych związanych z KPWI, innych niż wymienione w lit. d, od podmiotu powiązanego w rozumieniu ustawy o PIT, -        nabycie przez podatnika KPWI. Z art. 30ca ust. 5 Ustawy o PIT wynika natomiast, że do kosztów, o których mowa w art. 30ca ust. 4, nie zalicza się kosztów, które nie są bezpośrednio związane z kwalifikowanym prawem własności intelektualnej, w szczególności odsetek, opłat finansowych oraz kosztów związanych z nieruchomościami. Zdaniem Wnioskodawcy koszty wskazane w niniejszym wniosku w części, w jakiej będą proporcjonalnie przypisane do przychodów przypadających z przeniesienia praw autorskich do KPWI , gdzie proporcja zostanie ustalona jako stosunek przychodów ze zbycia oprogramowania do przychodów ogółem Wnioskodawcy z prowadzonej działalności gospodarczej w danym okresie, stanową koszty, o których mowa w art. 30ca ust. 4 lit. a ustawy o PIT, jako koszty związane z KPWI. W celu alokowania kosztów do przychodów z kwalifikowanych praw własności intelektualnej można w drodze analogii zastosować zasadę wynikającą z treści art. 22 ust. 3 i ust. 3a ustawy o PIT. Jeżeli Wnioskodawca ponosi koszty uzyskania przychodów, które są związane zarówno z dochodem podlegającym opodatkowaniu preferencyjną stawką z art. 30ca ustawy o PIT, jak i innymi dochodami, a nie jest możliwe ustalenie kosztów uzyskania przypadających na poszczególne źródła, koszty te ustala się w takim stosunku, w jakim pozostają przychody z tych źródeł w ogólnej kwocie przychodów. Zatem w przypadku braku możliwości alokowania konkretnego kosztu poniesionego przez podatnika w ramach działalności gospodarczej do przychodów ze zbycia oprogramowania, podatnik ustala faktyczny koszt poniesiony w danym okresie na prowadzoną bezpośrednio przez niego działalność związaną z wytwarzaniem oprogramowania według proporcji ustalonej jako stosunek przychodów ze zbycia oprogramowania do przychodów ogółem Wnioskodawcy z prowadzonej działalności gospodarczej w danym okresie. Powyższe stanowisko zostało potwierdzone w indywidualnej interpretacji Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 27.02.2020 r. sygn. 0114-KDIP3-1.4011.570.2019.3.MG. Zdaniem Wnioskodawcy ewidencja, którą prowadzi i będzie prowadził Wnioskodawca, spełnia wymogi ustawowe określone w art. 30cb ustawy o PIT. Uzasadniając to, należy wskazać, że Wnioskodawca w ewidencji: -        wyodrębnia każde kwalifikowane prawo własności intelektualnej; -        prowadzi ją w sposób zapewniający ustalenie przychodów, kosztów uzyskania przychodów i dochodu (straty), przypadających na każde kwalifikowane prawo własności intelektualnej; -        ewidencja jest odrębną od podatkowej księgi przychodów i rozchodów i spełnia wymogi określone w art. 30cb ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych; -        wyodrębnia koszty, o których mowa w art. 30ca ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, przypadające na każde kwalifikowane prawo własności intelektualnej; -        dokonuje zapisów w sposób zapewniający ustalenie łącznego dochodu z kwalifikowanych praw własności intelektualnej – w przypadku, gdy podatnik wykorzystuje więcej niż jedno kwalifikowane prawo własności intelektualnej; -        dokonuje zapisów w sposób zapewniający ustalenie dochodu z kwalifikowanych praw własności intelektualnej w odniesieniu do tego produktu lub tej usługi albo do tych produktów lub tych usług – w przypadku gdy podatnik wykorzystuje jedno kwalifikowane prawo własności intelektualnej lub większą liczbę tych praw w produkcie lub usłudze albo w produktach lub usługach. Zgodnie z art. 30ca ust. 1 Ustawy o PIT podatek od osiągniętego przez podatnika w ramach pozarolniczej działalności gospodarczej kwalifikowanego dochodu z kwalifikowanych praw własności intelektualnej wynosi 5% podstawy opodatkowania. Za kwalifikowane prawo własności intelektualnej, zgodnie z art. 30ca ust. 2 pkt 8, uznaje się autorskie prawo do programu komputerowego podlegające ochronie prawnej na podstawie przepisów odrębnych ustaw lub ratyfikowanych umów międzynarodowych, których stroną jest Rzeczpospolita Polska, oraz innych umów międzynarodowych, których stroną jest Unia Europejska, których przedmiot ochrony został wytworzony, rozwinięty lub ulepszony przez podatnika w ramach prowadzonej przez niego działalności badawczo-rozwojowej. Wnioskodawca prowadzi prace rozwojowe, w ramach których wytwarza programy komputerowe. Programy te spełniają definicję utworu w rozumieniu art. 1 Ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych (dalej: „PrAut”), są bowiem przejawem twórczej działalności Wnioskodawcy i posiadają indywidualny charakter, i jako takie podlegają ochronie prawnej zgodnie z art. 74 PrAut. Tym samym, autorskie prawa do programów komputerowych wytwarzanych przez Wnioskodawcę, będących utworami w rozumieniu przepisów PrAut, które Wnioskodawca wytwarza w ramach prowadzonych przez siebie prac rozwojowych, należy uznać za kwalifikowane prawa własności intelektualnej. Następnie Wnioskodawca dokonuje przeniesienia autorskich praw majątkowych na swoich kontrahentów lub udziela licencji na wytworzone przez siebie oprogramowanie. Dochodem, zgodnie z art. 9 ust. 2, jest nadwyżka sumy przychodów z danego źródła nad kosztami jego uzyskania osiągnięta w roku podatkowym. Wnioskodawca ponosi w związku z wytwarzaniem kwalifikowanych praw własności intelektualnej koszty. Wskazane we wniosku koszty są dla Wnioskodawcy kosztami ponoszonymi na prowadzoną przez niego bezpośrednio działalność badawczo-rozwojową związaną z kwalifikowanymi prawami własności intelektualnej, tzn. stanowią dla Wnioskodawcy koszty z litery a wskaźnika nexus, o którym mowa w art. 30ca ust. 4 Ustawy o PIT. Zgodnie z art. 30cb ust. 1 Ustawy o PIT podatnicy podlegający opodatkowaniu na podstawie art. 30ca są obowiązani: 1)    wyodrębnić każde kwalifikowane prawo własności intelektualnej w prowadzonych księgach rachunkowych; 2)    prowadzić księgi rachunkowe w sposób zapewniający ustalenie przychodów, kosztów uzyskania przychodów i dochodu (straty), przypadających na każde kwalifikowane prawo własności intelektualnej; 3)    wyodrębnić koszty, o których mowa w art. 30ca ust. 4, przypadające na każde kwalifikowane prawo własności intelektualnej, w sposób zapewniający określenie kwalifikowanego dochodu; 4)    dokonywać zapisów w prowadzonych księgach rachunkowych w sposób zapewniający ustalenie łącznego dochodu z kwalifikowanych praw własności intelektualnej – w przypadku gdy podatnik wykorzystuje więcej niż jedno kwalifikowane prawo własności intelektualnej, a w prowadzonych księgach rachunkowych nie jest możliwe spełnienie warunków, o których mowa w pkt 2 i 3; 5)    dokonywać zapisów w prowadzonych księgach rachunkowych w sposób zapewniający ustalenie dochodu z kwalifikowanych praw własności intelektualnej w odniesieniu do tego produktu lub tej usługi albo do tych produktów lub tych usług – w przypadku gdy podatnik wykorzystuje jedno kwalifikowane prawo własności intelektualnej lub większą liczbę tych praw w produkcie lub usłudze albo w produktach lub usługach, a w prowadzonych księgach rachunkowych nie jest możliwe spełnienie warunków, o których mowa w pkt 2-4. Zgodnie z art. 30cb ust. 2 Ustawy o PIT prowadzący podatkową księgę przychodów i rozchodów wykazują informacje, o których mowa w ust. 1, w odrębnej ewidencji. Wnioskodawca prowadzi odrębną od podatkowej księgi przychodów i rozchodów ewidencję w formie elektronicznego arkusza kalkulacyjnego, w którym wyodrębnia każde kwalifikowane prawo własności intelektualnej w sposób zapewniający ustalenie przychodów, kosztów uzyskania przychodu i dochodów (straty) przypadających na każde kwalifikowane prawo własności intelektualnej. Wnioskodawca wyodrębnia również w przedmiotowej ewidencji koszty, o których mowa w art. 30ca ust. 4 Ustawy o PIT, przypadające na każde kwalifikowane prawo własności intelektualnej, w sposób zapewniający określenie kwalifikowanego dochodu. Reasumując, Wnioskodawca osiąga kwalifikowany dochód z kwalifikowanych praw własności intelektualnej w związku ze sprzedażą kwalifikowanych praw własności intelektualnej oraz udzielenia licencji do kwalifikowanych praw własności intelektualnej, do których posiada majątkowe prawa autorskie, ponosi koszty na prowadzoną przez siebie bezpośrednio działalność rozwojową związaną z wytwarzaniem kwalifikowanych praw własności intelektualnej oraz wykazuje wskazane w art. 30cb ust. 1 i 2 Ustawy o PIT informacje w odrębnej ewidencji. Tym samym, może opodatkować dochody uzyskiwane z działalności programistycznej stawką 5% zgodnie z art. 30ca ust. 1 Ustawy o PIT. Zdaniem Wnioskodawcy – w odniesieniu do pytania nr 2 – Wnioskodawca prawidłowo oblicza dochód z kwalifikowanych prawa IP z uwzględnieniem klucza przychodowego. Ocena stanowiska Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku, jest prawidłowe. Uzasadnienie interpretacji indywidualnej Przedsiębiorcy osiągający dochody generowane przez prawa własności intelektualnej od 1 stycznia 2019 r. mogą korzystać z preferencyjnej stawki w podatku dochodowym. Na podstawie art. 1 pkt 25 ustawy z dnia 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 2193), w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych dodano art. 30ca i art. 30cb. Zgodnie z art. 30ca ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U z 2021 r. poz. 1128 ze zm.): Podatek od osiągniętego przez podatnika w ramach pozarolniczej działalności gospodarczej kwalifikowanego dochodu z kwalifikowanych praw własności intelektualnej wynosi 5% podstawy opodatkowania. W myśl art. 30ca ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Kwalifikowanymi prawami własności intelektualnej są: 1) patent, 2) prawo ochronne na wzór użytkowy, 3) prawo z rejestracji wzoru przemysłowego, 4) prawo z rejestracji topografii układu scalonego, 5) dodatkowe prawo ochronne dla patentu na produkt leczniczy lub produkt ochrony roślin, 6) prawo z rejestracji produktu leczniczego i produktu leczniczego weterynaryjnego dopuszczonych do obrotu, 7) wyłączne prawo, o którym mowa w ustawie z dnia 26 czerwca 2003 r. o ochronie prawnej odmian roślin (Dz. U. z 2021 r. poz. 213), 8) autorskie prawo do programu komputerowego – podlegające ochronie prawnej na podstawie przepisów odrębnych ustaw lub ratyfikowanych umów międzynarodowych, których stroną jest Rzeczpospolita Polska, oraz innych umów międzynarodowych, których stroną jest Unia Europejska, których przedmiot ochrony został wytworzony, rozwinięty lub ulepszony przez podatnika w ramach prowadzonej przez niego działalności badawczo-rozwojowej. Zgodnie z art. 30ca ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Podstawę opodatkowania stanowi suma kwalifikowanych dochodów z kwalifikowanych praw własności intelektualnej osiągniętych w roku podatkowym. Należy przyjąć, że dochody z kwalifikowanego IP mogą być opodatkowane na preferencyjnych zasadach w takim zakresie, w jakim kwalifikowane IP wytwarza dochody w efekcie prac badawczo-rozwojowych prowadzonych przez podatnika. Innymi słowy, skorzystanie z preferencji IP Box jest możliwe w sytuacji występowania związku między dochodem kwalifikującym się do preferencji a kosztami faktycznie poniesionymi w celu jego uzyskania. Stosownie bowiem do ust. 4 art. 30ca omawianej ustawy: Wysokość kwalifikowanego dochodu z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej ustala się jako iloczyn dochodu z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej osiągniętego w roku podatkowym i wskaźnika obliczonego według wzoru:   (a + b) * 1,3 / a + b + c + d   w którym poszczególne litery oznaczają koszty faktycznie poniesione przez podatnika na: a – prowadzoną bezpośrednio przez podatnika działalność badawczo-rozwojową związaną z kwalifikowanym prawem własności intelektualnej, b – nabycie wyników prac badawczo-rozwojowych związanych z kwalifikowanym prawem własności intelektualnej, innych niż wymienione w lit. d, od podmiotu niepowiązanego w rozumieniu art. 23m ust. 1 pkt 3, c – nabycie wyników prac badawczo-rozwojowych związanych z kwalifikowanym prawem własności intelektualnej, innych niż wymienione w lit. d, od podmiotu powiązanego w rozumieniu art. 23m ust. 1 pkt 4, d – nabycie przez podatnika kwalifikowanego prawa własności intelektualnej. Według art. 30ca ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Do kosztów, o których mowa w ust. 4, nie zalicza się kosztów, które nie są bezpośrednio związane z kwalifikowanym prawem własności intelektualnej, w szczególności odsetek, opłat finansowych oraz kosztów związanych z nieruchomościami. W myśl art. 30ca ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: W przypadku gdy wartość wskaźnika, o którym mowa w ust. 4, jest większa od 1, przyjmuje się, że wartość ta wynosi 1. Zgodnie natomiast z art. 30ca ust. 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Dochodem (stratą) z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej jest obliczony zgodnie z art. 9 ust. 2 dochód (strata) z pozarolniczej działalności gospodarczej w zakresie, w jakim został osiągnięty: 1) z opłat lub należności wynikających z umowy licencyjnej, która dotyczy kwalifikowanego prawa własności intelektualnej; 2) ze sprzedaży kwalifikowanego prawa własności intelektualnej; 3) z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej uwzględnionego w cenie sprzedaży produktu lub usługi; 4) z odszkodowania za naruszenie praw wynikających z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej, jeżeli zostało uzyskane w postępowaniu spornym, w tym postępowaniu sądowym albo arbitrażu. Ponadto należy wskazać, że podatnik, który chce skorzystać z ww. preferencji, jest zobowiązany prowadzić szczegółową ewidencję rachunkową w sposób umożliwiający obliczenie podstawy opodatkowania, w tym powiązanie ponoszonych kosztów prac badawczo-rozwojowych z osiąganymi dochodami z kwalifikowanych praw własności intelektualnej powstałymi w wyniku przeprowadzenia tych prac. Zgodnie bowiem z art. 30cb ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Podatnicy podlegający opodatkowaniu na podstawie art. 30ca są obowiązani: 1) wyodrębnić każde kwalifikowane prawo własności intelektualnej w prowadzonych księgach rachunkowych; 2) prowadzić księgi rachunkowe w sposób zapewniający ustalenie przychodów, kosztów uzyskania przychodów i dochodu (straty), przypadających na każde kwalifikowane prawo własności intelektualnej; 3) wyodrębnić koszty, o których mowa w art. 30ca ust. 4, przypadające na każde kwalifikowane prawo własności intelektualnej, w sposób zapewniający określenie kwalifikowanego dochodu; 4) dokonywać zapisów w prowadzonych księgach rachunkowych w sposób zapewniający ustalenie łącznego dochodu z kwalifikowanych praw własności intelektualnej – w przypadku gdy podatnik wykorzystuje więcej niż jedno kwalifikowane prawo własności intelektualnej, a w prowadzonych księgach rachunkowych nie jest możliwe spełnienie warunków, o których mowa w pkt 2 i 3; 5) dokonywać zapisów w prowadzonych księgach rachunkowych w sposób zapewniający ustalenie dochodu z kwalifikowanych praw własności intelektualnej w odniesieniu do tego produktu lub tej usługi albo do tych produktów lub tych usług – w przypadku gdy podatnik wykorzystuje jedno kwalifikowane prawo własności intelektualnej lub większą liczbę tych praw w produkcie lub usłudze albo w produktach lub usługach, a w prowadzonych księgach rachunkowych nie jest możliwe spełnienie warunków, o których mowa w pkt 2-4. Stosownie do art. 30cb ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Podatnicy prowadzący podatkową księgę przychodów i rozchodów wykazują informacje, o których mowa w ust. 1, w odrębnej ewidencji. Zgodnie z art. 30cb ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: W przypadku gdy na podstawie ksiąg rachunkowych lub ewidencji, o której mowa w ust. 2, nie jest możliwe ustalenie dochodu (straty) z kwalifikowanych praw własności intelektualnej, podatnik jest obowiązany do zapłaty podatku zgodnie z art. 27 lub art. 30c. Powyższe przepisy wprowadzają korzystne rozwiązania podatkowe dla przedsiębiorców, którzy uzyskują dochody z komercjalizacji wytworzonych lub rozwiniętych przez nich praw własności intelektualnej, tzw. Innovation Box. W tym zakresie wpisują się one w realizację „Planu na rzecz Odpowiedzialnego Rozwoju”, „Strategii na rzecz doskonałości naukowej, nowoczesnego szkolnictwa wyższego, partnerstwa z biznesem i społecznej odpowiedzialności nauki” oraz „Strategii na Rzecz Odpowiedzialnego Rozwoju” w obszarze innowacyjności. Znowelizowane przepisy mają prowadzić do wzrostu zainteresowania pracami badawczo-rozwojowymi prowadzonymi w Polsce oraz stanowić swoiste „zamknięcie” łańcucha wartości związanego z procesem tworzenia i komercjalizacji innowacyjnych rozwiązań będących efektem prac badawczo-rozwojowych. Wskazujemy także, że powyższe regulacje polegają na preferencyjnym opodatkowaniu 5% stawką podatkową dochodów uzyskiwanych przez podatnika z praw własności intelektualnej, których podatnik jest właścicielem, współwłaścicielem, użytkownikiem lub posiada prawa do korzystania z nich na podstawie umowy licencyjnej i które są chronione na podstawie obowiązującego prawa krajowego lub międzynarodowego przez m.in. patent, dodatkowe prawo ochronne na wzór użytkowy czy prawo z rejestracji wzoru przemysłowego, zwane „kwalifikowanymi prawami własności intelektualnej”. Możliwość skorzystania z ulgi Innovation Box ma miejsce również w sytuacji, gdy podatnik dokona zakupu kwalifikowanych praw własności intelektualnej, o których mowa powyżej, pod warunkiem że następnie poniesie on koszty związane z rozwojem lub ulepszeniem nabytego prawa. Dochodem kwalifikującym się do ulgi Innovation Box jest dochód uzyskany z tytułu należności/opłat licencyjnych lub innych należności związanych z wykorzystywaniem kwalifikowanego prawa własności intelektualnej, dochód ze sprzedaży kwalifikowanego prawa własności intelektualnej, jak również dochód z tego aktywa uwzględniony w cenie sprzedaży produktu lub usługi określany na zasadzie ceny rynkowej. Warunkiem koniecznym dla skorzystania z omawianej preferencji jest wymóg prowadzenia przez podatnika działalności badawczo-rozwojowej bezpośrednio związanej z wytworzeniem, komercjalizacją, rozwojem lub ulepszeniem kwalifikowanego prawa własności intelektualnej, co stanowi wyraz realizacji zasady nexus. Poziom dochodu kwalifikowanego do zastosowania preferencyjnej stawki opodatkowania będzie wyliczany przy zastosowania formuły (wzoru) wynikającej z raportu nr 5 BEPS. Przewidziano także możliwość zlecenia wykonania prac badawczo-rozwojowych innym podmiotom zarówno niepowiązanym, jak i powiązanym. Podkreślamy także, że stosowanie tej ulgi (niższej stawki podatku do kwalifikowanych dochodów) będzie prawem, a nie obowiązkiem podatnika. Jest to o tyle istotne, gdyż z korzystaniem z ulgi wiążą się, bądź co bądź, dodatkowe obowiązki po stronie podatników, w szczególności obowiązek prowadzenia ewidencji pozwalającej na monitorowanie i śledzenie efektów prac badawczo-rozwojowych. Podatnik będzie miał możliwość stosowania niniejszej ulgi przez cały okres trwania ochrony prawnej kwalifikowanych praw własności intelektualnej. W przypadku tych aktywów, które podlegają procedurze zgłoszenia/rejestracji, podatnik będzie mógł skorzystać z preferencji podatkowej od momentu zgłoszenia lub złożenia wniosku o rejestrację (obowiązek zwrotu kwoty ulgi w przypadku wycofania wniosku, odmowy udzielenia prawa lub odrzucenia wniosku o rejestrację). W związku z tym, że przepisy dotyczące IP Box odnoszą się do działalności badawczo-rozwojowej, należy także przytoczyć definicje, które wynikają w tym zakresie z ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz z ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2021 r. poz. 478 ze zm.). Ustawodawca wprowadził definicję działalności badawczo-rozwojowej w art. 5a pkt 38 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z którą: Ilekroć w ustawie jest mowa o działalności badawczo-rozwojowej – oznacza to działalność twórczą obejmującą badania naukowe lub prace rozwojowe, podejmowaną w sposób systematyczny w celu zwiększenia zasobów wiedzy oraz wykorzystania zasobów wiedzy do tworzenia nowych zastosowań. W myśl art. 5a pkt 39 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Ilekroć w ustawie jest mowa o badaniach naukowych – oznacza to: a) badania podstawowe w rozumieniu art. 4 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2021 r. poz. 478 i 619), b) badania aplikacyjne w rozumieniu art. 4 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce. Z kolei w definicji prac rozwojowych zawartej w art. 5a pkt 40 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wskazano: Ilekroć w ustawie jest mowa o pracach rozwojowych – oznacza to prace rozwojowe w rozumieniu art. 4 ust. 3 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce. Na podstawie art. 4 ust. 2 ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce: Badania naukowe są działalnością obejmującą: 1) badania podstawowe rozumiane jako prace empiryczne lub teoretyczne mające przede wszystkim na celu zdobywanie nowej wiedzy o podstawach zjawisk i obserwowalnych faktów bez nastawienia na bezpośrednie zastosowanie komercyjne; 2) badania aplikacyjne rozumiane jako prace mające na celu zdobycie nowej wiedzy oraz umiejętności, nastawione na opracowywanie nowych produktów, procesów lub usług lub wprowadzanie do nich znaczących ulepszeń. Stosownie do art. 4 ust. 3 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce: Prace rozwojowe są działalnością obejmującą nabywanie, łączenie, kształtowanie i wykorzystywanie dostępnej aktualnie wiedzy i umiejętności, w tym w zakresie narzędzi informatycznych lub oprogramowania, do planowania produkcji oraz projektowania i tworzenia zmienionych, ulepszonych lub nowych produktów, procesów lub usług, z wyłączeniem działalności obejmującej rutynowe i okresowe zmiany wprowadzane do nich, nawet jeżeli takie zmiany mają charakter ulepszeń. Zatem z pracami badawczo-rozwojowymi mamy do czynienia wówczas, gdy wykorzystuje się dostępną wiedzę z dziedziny nauki, technologii i działalności gospodarczej oraz innej wiedzy i umiejętności do tworzenia nowych lub ulepszania istniejących produktów/usług oraz procesów i technologii produkcji. Z ustawowej definicji zawartej w regulacjach ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, że działalność badawczo-rozwojowa musi mieć charakter twórczy. Jak podaje słownik języka polskiego PWN, działalność twórcza to zespół działań podejmowanych w kierunku tworzenia (działalność – zespół działań podejmowanych w jakimś celu), powstania czegoś (twórczy – mający na celu tworzenie, tworzyć – powodować powstanie czegoś). W doktrynie prawa autorskiego podkreśla się natomiast, że cecha twórczości związana jest przede wszystkim z rezultatem działalności człowieka o charakterze kreacyjnym i jest spełniona wówczas, gdy istnieje nowy wytwór intelektu. Działalność twórcza oznacza, że „ustawodawca za przedmiot prawa autorskiego uznaje tylko rezultat (przejaw) takiego działania, który choćby w minimalnym stopniu odróżnia się od innych rezultatów takiego samego działania, a zatem, że posiada cechę nowości, której stopień nie ma znaczenia”. Zatem twórczość działalności badawczo-rozwojowej może przejawiać się opracowywaniem nowych koncepcji, narzędzi, rozwiązań niewystępujących dotychczas w praktyce gospodarczej podatnika lub na tyle innowacyjnych, że w znacznym stopniu odróżniają się od rozwiązań już funkcjonujących u podatnika. Kolejnym kryterium działalności badawczo-rozwojowej jest prowadzenie tej działalności w sposób systematyczny. Zgodnie ze słownikiem języka polskiego PWN słowo systematyczny oznacza (i) robiący coś regularnie i starannie, (ii) o procesach: zachodzący stale od dłuższego czasu, (iii) o działaniach: prowadzony w sposób uporządkowany, według pewnego systemu; też: o efektach takich działań; planowy, metodyczny. W związku z tym, że w definicji działalności badawczo-rozwojowej słowo „systematyczny” występuje w sformułowaniu „podejmowaną (działalność) w sposób systematyczny”, a więc odnosi się do „działalności”, czyli zespołu działań podejmowanych w jakimś celu, najbardziej właściwą definicją systematyczności w omawianym zakresie jest definicja obejmująca prowadzenie działalności w sposób uporządkowany, według pewnego systemu. Zatem słowo systematycznie odnosi się również do działalności prowadzonej w sposób metodyczny, zaplanowany i uporządkowany. To oznacza, że działalność badawczo-rozwojowa jest prowadzona systematycznie niezależnie od tego, czy podatnik stale prowadzi prace badawczo-rozwojowe, czy tylko od czasu do czasu, a nawet incydentalnie, co wynika z charakteru prowadzonej przez niego działalności oraz potrzeb rynku, klientów, sytuacji mikro i makroekonomicznej. Z powyższego wynika, że spełnienie kryterium „systematyczności” danej działalności nie jest uzależnione od ciągłości tej działalności, w tym od określonego czasu przez jaki działalność taka ma być prowadzona ani też od istnienia planu co do prowadzenia przez podatnika podobnej działalności w przyszłości. Wystarczające jest, aby podatnik zaplanował i przeprowadził chociażby jeden projekt badawczo-rozwojowy, przyjmując dla niego określone cele do osiągnięcia, harmonogram i zasoby. Taka działalność może być uznana za działalność systematyczną, tj. prowadzoną w sposób metodyczny, zaplanowany i uporządkowany. Powyżej omówione dwa kryteria działalności badawczo-rozwojowej dotyczą charakteru i organizacji prowadzenia tej działalności, podczas gdy ostatnie, trzecie kryterium, dotyczy rezultatu prowadzenia tej działalności, tj. zwiększenia zasobów wiedzy oraz wykorzystania zasobów wiedzy do tworzenia nowych zastosowań. W konsekwencji – głównym zadaniem dla zarządzającego projektem badawczo-rozwojowym jest zlokalizowanie i zidentyfikowanie zasobów wiedzy przed rozpoczęciem działań projektowych; zasobów w ujęciu funkcjonalnym i celowościowym, czyli podlegającym zwiększeniu oraz możliwym i właściwym do wykorzystania zwiększonej wiedzy do nowych zastosowań. Lokalizacja i identyfikacja wiedzy obejmuje szereg działań, w tym określenie stanu wiedzy, miejsca, sposobu jej wykorzystania oraz selekcji pod względem przydatności do realizacji celu projektu. Prowadząc działalność badawczo-rozwojową, przedsiębiorca rozwija specjalistyczną wiedzę oraz umiejętności, które może wykorzystać w ramach bieżących albo przyszłych projektów. Kluczowe jest zawarte w definicji działalności badawczo-rozwojowej rozróżnienie, które wskazuje, że taka działalność obejmuje dwa rodzaje aktywności, tj.: (i) badania podstawowe i badania aplikacyjne zdefiniowane w art. 4 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy − Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce oraz (ii) prace rozwojowe, o których mowa w art. 4 ust. 3 tej ustawy. Należy zwrócić uwagę na wyłączenie zawarte w art. 4 ust. 3 tej ustawy, mogące odnosić się do wielu przejawów aktywności podatnika. Zastrzeżenie zostało wprowadzone w celu wyeliminowania z zakresu działalności badawczo-rozwojowej tych przejawów aktywności podatnika, które mimo ulepszenia istniejących procesów lub usług, z uwagi na swoją cykliczność (okresowość) oraz brak innowacyjnego charakteru (rutynowość), nie mogą stanowić prac rozwojowych. Odnosząc powyższe przepisy podatkowe do przedstawionego opisu sprawy, wskazujemy, że: 1) tworzy, rozwija, ulepsza i modyfikuje Pan oprogramowanie komputerowe w ramach indywidualnej działalności gospodarczej, 2) wykonuje Pan powyższe czynności w ramach prowadzonej przez Pana działalności badawczo-rozwojowej spełniającej definicję wskazaną w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych; szczegółowo planuje Pan swoje projekty, przyjmując określone założenia projektowe i prowadząc systematyczne prace w celu uzyskania pożądanych efektów działania programów; Pana prace są przykładem wykorzystywania Pana wiedzy i wieloletniego doświadczenia zawodowego do tworzenia nowych zastosowań biznesowych; potwierdził Pan, że jego działalność w zakresie tworzenia, rozwijania, ulepszania i modyfikacji oprogramowania odbywa się w ramach prac rozwojowych, tj. działalności obejmującej nabywanie, łączenie, kształtowanie i wykorzystywanie dostępnej aktualnie wiedzy i umiejętności, w tym w zakresie narzędzi informatycznych lub oprogramowania, do planowania produkcji oraz projektowania i tworzenia zmienionych, ulepszonych lub nowych produktów, procesów lub usług, z wyłączeniem działalności obejmującej rutynowe i okresowe zmiany wprowadzane do nich, nawet jeżeli takie zmiany mają charakter ulepszeń; tworzenie przez Pana oprogramowania stanowi przejaw działalności twórczej o indywidualnym charakterze; opracowuje Pan nowe koncepcje niewystępujące dotychczas w praktyce gospodarczej Pana kontrahentów, a Pana prace polegają na systematycznym tworzeniu rozwiązań informatycznych, które w całości składają się na dzieło będące utworem w rozumieniu przepisów prawa autorskiego; 3) wytwarzane przez Pana oprogramowanie podlega ochronie na podstawie art. 74 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych; 4) w przypadku, gdy Pan rozwija, ulepsza i modyfikuje oprogramowanie komputerowe, powstają nowe, odrębne od tego oprogramowania, utwory podlegające również ochronie na podstawie art. 74 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych; 5) przenosi Pan za wynagrodzeniem całość praw autorskich do oprogramowania oraz otrzymuje Pan wynagrodzenie z tytułu udzielania licencji niewyłącznej do oprogramowania; 6) prowadzi Pan od 1 stycznia 2019 r. na bieżąco odrębną od podatkowej księgi przychodów i rozchodów ewidencję, która wyodrębnia każde kwalifikowane prawo własności intelektualnej i pozwala na ustalenie przychodów, kosztów uzyskania przychodów i dochodu (straty) przypadających na każde kwalifikowane prawo własności intelektualnej oraz na wyodrębnienie kosztów, o których mowa w art. 30ca ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, przypadających na każde wyżej wymienione prawo i zapewniającą określenie kwalifikowanego dochodu z kwalifikowanych praw własności intelektualnej; 7)     opisane powyżej informacje/dane/warunki będą obowiązywały również w przyszłości. Należy także wskazać, że oprogramowanie – definiowane jako ogół informacji w postaci zestawu instrukcji, zaimplementowanych interfejsów i zintegrowanych danych przeznaczonych dla komputera do realizacji wyznaczonych celów – podlega ochronie, jak utwór literacki z art. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1062). Stąd oprogramowanie może być uznane za kwalifikowane IP, w świetle art. 30ca ust. 2 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jeśli jego wytworzenie, rozszerzenie lub ulepszenie jest wynikiem prac badawczo-rozwojowych. Zgodnie z art. 74 ust. 2 ww. ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych: Ochrona przyznana programowi komputerowemu obejmuje wszystkie formy jego wyrażenia. Idee i zasady będące podstawą jakiegokolwiek elementu programu komputerowego, w tym podstawą łączy, nie podlegają ochronie Na podstawie powyższego stwierdzamy, że dochód z tytułu przeniesienia praw do opisanego przez Pana oprogramowania oraz dochód z tytułu udzielenia licencji do opisanego przez Pana oprogramowania, które to oprogramowania stanowią utwór prawnie chroniony i zostały wytworzone w ramach prowadzonej działalności badawczo-rozwojowej, kwalifikują się do dochodów z kwalifikowanego IP. To oznacza, że może Pan skorzystać z preferencyjnego opodatkowania dochodów z tego tytułu według stawki 5%. Reasumując – może Pan opodatkować dochody ze sprzedaży majątkowych praw autorskich do programów komputerowych wytworzonych w ramach prowadzonej przez siebie działalności opisanej jako Segment 1 oraz dochodów uzyskiwanych z udzielenia licencji do programów komputerowych wytworzonych w ramach prac opisanych w Segmencie 2 stawką 5%, zgodnie z art. 30ca ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Przechodząc do zagadnienia dotyczącego prawidłowości obliczenia dochodu z kwalifikowanych praw IP, wskazujemy, co następuje. Podstawę opodatkowania stanowi suma kwalifikowanych dochodów z kwalifikowanych praw własności intelektualnej osiągniętych w roku podatkowym (art. 30ca ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych). Należy przyjąć, że dochody z kwalifikowanego IP mogą być opodatkowane na preferencyjnych zasadach w takim zakresie, w jakim kwalifikowane IP wytwarza dochody w efekcie prac badawczo-rozwojowych prowadzonych przez podatnika. Innymi słowy, skorzystanie z preferencji IP Box jest możliwe w sytuacji występowania związku między dochodem kwalifikującym się do preferencji a kosztami faktycznie poniesionymi w celu jego uzyskania. Wobec powyższego podkreślamy, że wysokość dochodu z kwalifikowanego IP ustala się jako iloczyn: -          dochodu z kwalifikowanego IP osiągniętego w roku podatkowym i -          wskaźnika nexus obliczonego według specjalnego wzoru określonego w art. 30ca ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zatem dla potrzeb obliczenia podstawy opodatkowania podlegającej preferencyjnemu opodatkowaniu stawką 5% podatnik jest zobowiązany do wyliczenia dwóch podstawowych wartości: -          dochodu z kwalifikowanego IP osiągniętego w roku podatkowym oraz -          wskaźnika, którym zostanie przemnożony powyższy dochód. Z objaśnień Ministra Finansów z 15 lipca 2019 r. dotyczących preferencyjnego opodatkowania dochodów wytwarzanych przez prawa własności intelektualnej – IP BOX wynika, że: Obliczając wysokość dochodu z kwalifikowanego IP, który w dalszej kolejności zostanie przemnożony przez wskaźnik nexus w celu obliczenia końcowego dochodu podlegającego 5% stawce podatku, niezbędne jest określenie związanych z kwalifikowanym IP przychodów oraz kosztów. Konieczne jest więc wskazanie przez podatnika przychodów osiąganych z danego kwalifikowanego IP oraz alokowanie do tych przychodów funkcjonalnie związanych z nimi kosztów, które w sposób bezpośredni i pośredni przyczyniły się do powstania tego przychodu. Zatem, dochodem z kwalifikowanego IP jest nadwyżka sumy przychodów osiągnięta z tego kwalifikowanego IP nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przychodów przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą z kwalifikowanego IP. Objaśnienia podatkowe wskazują zatem na możliwość uwzględnienia w kalkulacji dochodu (który następnie zostanie przemnożony przez wskaźnik nexus) również kosztów pośrednich. Nie wskazują natomiast, w jaki sposób koszty pośrednie należy przyporządkować do przychodów z kwalifikowanych praw własności intelektualnej i do pozostałych przychodów. Zdaniem Organu – w celu alokowania kosztów pośrednich do przychodów z kwalifikowanych praw własności intelektualnej można w drodze analogii zastosować zasadę wynikającą z treści art. 22 ust. 3 i ust. 3a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W myśl art. 22 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Jeżeli podatnik ponosi koszty uzyskania przychodów ze źródeł, z których dochód podlega opodatkowaniu, oraz koszty związane z przychodami z innych źródeł, a nie jest możliwe ustalenie kosztów uzyskania przypadających na poszczególne źródła, koszty te ustala się w takim stosunku, w jakim pozostają przychody z tych źródeł w ogólnej kwocie przychodów. Stosownie do art. 22 ust. 3a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2021 r.): Zasadę, o której mowa w ust. 3, stosuje się również w przypadku, gdy część dochodów z tego samego źródła przychodów podlega opodatkowaniu, a część jest wolna od opodatkowania, z wyłączeniem źródeł przychodów określonych w art. 10 ust. 1 pkt 1 i 2. W myśl natomiast art. 22 ust. 3a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2022 r.): Zasadę, o której mowa w ust. 3, stosuje się również w przypadku, gdy część dochodów z tego samego źródła przychodów podlega opodatkowaniu, a część jest wolna od opodatkowania, z wyłączeniem źródeł przychodów określonych w art. 10 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz przychodów, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 lit. c, pkt 153 lit. c i pkt 154 w zakresie przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej. Zatem w przypadku braku możliwości alokowania konkretnego kosztu poniesionego przez podatnika w ramach działalności gospodarczej do przychodów ze zbycia oprogramowania, można przyporządkować wydatki do przychodów ze zbycia oprogramowania według proporcji ustalonej jako stosunek przychodów ze zbycia oprogramowania do przychodów ogółem z prowadzonej działalności gospodarczej w danym okresie. Reasumując – prawidłowo oblicza Pan dochód z kwalifikowanych praw IP z uwzględnieniem klucza przychodowego. Dodatkowe informacje Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy: -          stanów faktycznych, które Pan przedstawił, i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia; -          zdarzeń przyszłych, które Pan przedstawił, i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji. Dodatkowo wskazujemy, że wybór metody ustalania odpowiedniej proporcji zależy od okoliczności faktycznych konkretnej sprawy. Pełna weryfikacja Pana stanowiska może być dokonana jedynie w toku ewentualnego postępowania podatkowego, kontroli podatkowej lub postępowania kontrolnego organu kontroli celno-skarbowej będącej poza zakresem instytucji interpretacji indywidualnej, do której mają zastosowanie przepisy określone w art. 14h ustawy – Ordynacja podatkowa. W odniesieniu do powołanej przez Pana interpretacji stwierdzamy, że zapadła ona w indywidualnej sprawie i nie jest wiążąca dla organu wydającego tą interpretację. Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji ·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanów faktycznych oraz zdarzeń przyszłych i zastosuje się Pan do interpretacji. ·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1)    z zastosowaniem art. 119a; 2)    w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3)    z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych. Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): ·         w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo ·         w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.).