0112-KDIL2-2.4012.560.2019.1.MŁ

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900, z późn. zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 21 października 2019 r. (data wpływu 23 października 2019 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie: możliwości wystawienia faktury dokumentującej sprzedaż jeżeli bilet – paragon ją dokumentujący będzie zawierał numer NIP nabywcy nadrukowany na odwrocie – jest nieprawidłowe; możliwości wystawienia faktury do biletów – paragonów niezawierających NIP nabywcy w przypadku, gdy faktura zostanie wystawiona i wydana wraz z biletem w chwili jego sprzedaży w kasie biletowej – jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 23 października 2019 r. wpłynął do tutejszego organu ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w ww. zakresie. We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe. A S. A. (dalej: Wnioskodawca lub Spółka) jest podatnikiem podatku od towarów i usług, którego zasadniczy przedmiot działalności stanowi świadczenie usług transportu kolejowego (…). W znakomitej większości nabywcami świadczonych usług są osoby fizyczne nieprowadzące działalności gospodarczej. Wśród klientów Spółki znajdują się jednak również przedsiębiorcy, posiadający status podatnika podatku od towarów i usług, nabywający w tym charakterze usługi transportu kolejowego. Dokumentem uprawniającym do skorzystania z usług przewozu świadczonych przez Wnioskodawcę jest bilet kolejowy sprzedawany za pośrednictwem różnych kanałów dystrybucji, w tym w szczególności w kasach biletowych. Bilet sprzedawany w kasie biletowej jest każdorazowo drukowany z wykorzystaniem drukarki fiskalnej (dalej: kasa fiskalna) współpracującej z systemem sprzedaży biletów i zawiera wszystkie elementy pozwalające na uznanie go za paragon fiskalny, o którym mowa w § 27 Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 29 kwietnia 2019 r. w sprawie kas rejestrujących (Dz. U. z 2019 r., poz. 816). W związku z czym poza biletem, Spółka nie wystawia dodatkowych paragonów fiskalnych. W przypadku, gdy nabywca wskaże na potrzebę otrzymania faktury dokumentującej dokonaną na jego rzecz sprzedaż, Spółka wystawia fakturę z wykorzystaniem dedykowanego do tego celu programu komputerowego wyposażonego w funkcjonalność zapobiegającą wielokrotnemu wystawieniu faktury do jednego biletu (faktura wystawiana jest do konkretnego numeru biletu). Przy czym możliwość wystawienia faktury ograniczona jest wyłącznie do biletów innych niż bilety jednorazowe na odległość nie mniejszą niż 50 km. Te ostatnie zawierające treść zgodną ze wspomnianym § 27 Rozporządzenia, a co za tym idzie spełniający również warunki określone w § 3 pkt 4 Rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie wystawiania faktur (Dz. U. z 2013 r., poz. 1485) stanowią jednocześnie fakturę VAT i w tym przypadku są jedynym dokumentem, jaki dla potwierdzenia sprzedaży wystawia Spółka i wydaje klientowi. Taka forma ewidencjonowania sprzedaży stosowana jest zarówno, gdy nabywcą jest osoba fizyczna nieprowadząca działalności gospodarczej, jak i wobec podmiotów prowadzących działalność gospodarczą posiadających status podatnika podatku od towarów i usług nabywających bilet na przejazd w kasie biletowej. Rejestrowanie w kasie rejestrującej całości sprzedaży z kasy biletowej (tzn. również tej, której ze względu na status nabywcy ewidencjonowanie z zastosowaniem kasy fiskalnej nie jest obligatoryjne) wynika z tego, iż co do zasady w momencie sprzedaży biletu w kasie biletowej nie jest możliwe określenie, w jakim charakterze (tj. podatnik/nie – podatnik VAT) działa nabywca. Zapobiega też ryzyku braku zaewidencjonowania sprzedaży. Skutkiem jednak powyższej praktyki jest to, iż w każdym przypadku, w którym powstaje po stronie Spółki obowiązek udokumentowania sprzedaży dokonanej w kasie biletowej poprzez wystawienie faktury, taka faktura jest fakturą dotyczącą sprzedaży zarejestrowanej uprzednio przy zastosowaniu kasy fiskalnej. W konsekwencji do takich faktur zastosowanie będzie miał wchodzący w życie z dniem 1 stycznia 2020 r., art. 106b ust. 5 ustawy o VAT dodany w wyniku nowelizacji ustawy o VAT dokonanej ustawą z dnia 4 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r., poz. 1520). Wspomniana regulacja przewiduje, że począwszy od 1 stycznia 2020 r. w przypadku sprzedaży zaewidencjonowanej przy zastosowaniu kasy rejestrującej potwierdzonej paragonem fiskalnym fakturę na rzecz podatnika podatku lub podatku od wartości dodanej wystawia się wyłącznie, jeżeli paragon potwierdzający dokonanie tej sprzedaży zawiera numer, za pomocą którego nabywca towarów lub usług jest zidentyfikowany na potrzeby podatku lub podatku od wartości dodanej. Wykorzystywane obecnie przez Spółkę kasy fiskalne nie posiadają funkcjonalności pozwalającej na umieszczenie na wydawanych klientowi biletach – paragonach numeru identyfikacji podatkowej (NIP) nabywcy. Spółka planuje jednak wdrożenie zmian, które umożliwią wystawianie biletów – paragonów fiskalnych zawierających NIP nabywcy. Przy czym ze względu na format biletu i zakres niezbędnych informacji, które muszą się na nim znaleźć zgodnie z przepisami Prawa przewozowego, jak również konieczność uwzględnienia w nim wszystkich danych pozwalających na uznanie go za paragon fiskalny skutkujące brakiem miejsca na awersie biletu na jakiekolwiek dodatkowe informacje – Spółka planuje umieszczanie NIP nabywcy na odwrocie biletu. Podkreślenia wymaga, iż numer NIP nabywcy każdorazowo miałby formę trwałego nadruku na bilecie wydawanym w chwili sprzedaży, a nie pola pozwalającego na jakiekolwiek ręczne dopiski. Spółka powzięła wątpliwość czy nadruk numeru NIP nabywcy na odwrocie biletu – paragonu pozwalał będzie na uznanie, iż ów paragon zawiera numer NIP, a co za tym idzie w stanie prawnym obowiązującym od 1 stycznia 2020 r. Spółka będzie miała możliwość wystawienia faktury do takiego biletu – paragonu. Alternatywnie – w przypadku uznania iż nadruk NIP na odwrocie biletu – paragonu nie pozwala na uznanie, że spełniony będzie warunek określony w art. 106b ust. 5 – Spółka planuje modyfikację stosowanych procedur i wprowadzenie nowych zasad wystawiania faktur do biletów – paragonów wydawanych w kasach biletowych. Polegałyby one na tym, że nabywca posiadający status podatnika od towarów i usług musiałby zgłosić wolę otrzymania faktury w chwili dokonywania zakupu i tylko w tym momencie mógłby otrzymać fakturę dokumentującą nabycie biletu na przejazd. W efekcie, w momencie dokonywania zakupu biletu otrzymywałby jednocześnie bilet – paragon (bez NIP) i fakturę do tego biletu. Zgłoszenie natomiast tego żądania w innym terminie (po odejściu od kasy) wiązałoby się z odmową wystawienia faktury. Jedynym dokumentem sprzedaży pozostanie wówczas bilet – paragon bez NIP wydany w momencie sprzedaży w kasie biletowej. O stosowanych zasadach klient zostałby poinformowany w momencie zakupu biletów i poprzez stosowne zmiany w regulaminie sprzedaży. Takie rozwiązanie uzasadnione jest ograniczeniami technicznymi wykorzystywanych urządzeń fiskalnych i wynikającymi z tego przyjętymi zasadami ewidencjonowania sprzedaży, które uniemożliwiają wydruk biletu w kasie biletowej poza kasą fiskalną (integracja systemu sprzedaży biletów z drukarką fiskalną). Co za tym idzie, na chwilę obecną nie jest możliwe wystawienie wyłącznie faktury dokumentującej sprzedaż biletów w kasie biletowej bez uprzedniego zaewidencjonowania owej sprzedaży w kasie fiskalnej. Wykluczenie w tej sytuacji możliwości wystawienia faktur do biletów – paragonów niezawierających NIP oznaczałoby, że po dniu 1 stycznia 2020 r. Spółka w całości pozbawiona byłaby prawa do wystawienia faktury do biletów sprzedawanych w kasach biletowych pomimo ustawowego obowiązku wystawienia faktury, w przypadku gdy nabywcą jest podatnik VAT. Planowane przez Spółkę rozwiązanie przeciwdziała temu negatywnemu skutkowi. W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania. Czy w myśl art. 106b ust. 5 ustawy o VAT w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą, po dniu 1 stycznia 2020 r. Spółka uprawniona będzie do wystawienia faktury dokumentującej sprzedaż dokonaną na rzecz podatnika podatku lub podatku od wartości dodanej, jeżeli bilet – paragon ją dokumentujący będzie zawierał numer NIP nabywcy nadrukowany na odwrocie biletu – paragonu? W przypadku odpowiedzi negatywnej na pytanie oznaczone nr 1 – czy w myśl art. 106b ust. 5 ustawy o VAT w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą Spółka będzie mogła wystawić faktury do biletów – paragonów niezawierających NIP nabywcy w przypadku, gdy faktura zostanie wystawiona i wydana wraz z biletem w chwili jego sprzedaży w kasie biletowej? Zdaniem Wnioskodawcy: Ad. 1 Nadruk numeru identyfikacji podatkowej nabywcy na odwrocie biletu – paragonu pozwala na uznanie, że ów bilet – paragon zawiera NIP nabywcy, a co za tym idzie spełniony będzie wymóg warunkujący wystawienie faktury do tego biletu – paragonu w myśl art. 106b ust. 5 ustawy o VAT w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą. Przedmiotowa regulacja wskazuje bowiem jedynie na obowiązek umieszczania numeru NIP nabywcy, nie określając natomiast w żaden sposób ani formy, ani też miejsca, w którym ta informacja na paragonie miałaby się znaleźć. Wskazówek w tym względzie nie dostarcza również brzmienie § 27 Rozporządzenia w sprawie kas rejestrujących, które określając minimalną treść paragonu fiskalnego drukowanego przez kasę o zastosowaniu specjalnym przeznaczoną do prowadzenia ewidencji przy świadczeniu usług w zakresie transportu … nie przewidują w ogóle – nawet opcjonalnie, jak ma to miejsce w przypadku innych kas fiskalnych – pozycji numer identyfikacji podatkowej nabywcy (NIP nabywcy) – na żądanie nabywcy. Zdaniem Wnioskodawcy, powyższe pozwala na stwierdzenie, iż NIP nabywcy może być w tym przypadku umieszczony w dowolnym miejscu na bilecie – paragonie, w tym także na jego odwrocie. Wniosek ten jest tym bardziej uzasadniony w świetle brzmienia ust. 2 § 27 Rozporządzenia w sprawie kas rejestrujących, który wskazuje na kolejność, w jakiej umieszczane mają być dane zawarte na paragonie fiskalnym. Z tego wynika, iż paragon jest dokumentem sformalizowanym, o określonym układzie, a jakiekolwiek dodatkowe informacje na nim zamieszczane nie powinny modyfikować kolejności określonego przez ustawodawcę minimalnego zakresu informacji w nim zamieszczanych. Zadość temu wymogowi czynić może zatem w tym przypadku zdaniem Wnioskodawcy jedynie umieszczenie NIP nabywcy na bilecie – paragonie po tych danych, tj. na końcu paragonu lub na jego odwrocie. Podsumowując – wobec milczenia ustawodawcy w zakresie miejsca, w jakim zamieszczony ma być NIP nabywcy na paragonie – bilecie emitowanym przez kasę o zastosowaniu specjalnym uzasadnione jest twierdzenie, iż numer ten może być umieszczony na rewersie biletu – paragonu. W konsekwencji taki bilet – paragon czynił będzie zadość wymogom określonym w art. 106b ust. 5 ustawy o VAT w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2020 r., a co za tym idzie Spółka będzie mogła udokumentować sprzedaż, której on dotyczy poprzez wystawienie faktury nie narażając się na żadne negatywne konsekwencje określone w ustawie o VAT. Ad. 2 W przypadku uznania, iż powyższe stanowisko jest nieprawidłowe, Spółka wnosi o potwierdzenie, iż w myśl art. 106b ust. 5 ustawy o VAT w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą Spółka będzie mogła wystawić faktury do biletów – paragonów niezawierających NIP nabywcy w przypadku, gdy faktura zostanie wystawiona i wydana wraz z biletem w chwili jego sprzedaży w kasie biletowej. Pytanie niniejsze wynika z tego, iż jak wskazano w opisie stanu faktycznego zgodnie z obecnie stosowanymi zasadami ewidencjonowania sprzedaży w kasie biletowej uzasadnionymi specyfiką działalności, każda transakcja sprzedaży biletu jest fiskalizowana, a wydawany pasażerowi bilet jest jednocześnie paragonem niezawierającym numeru NIP nabywcy. Co za tym idzie literalnie odczytując przepis art. 106b ust. 5 w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą z chwilą wydania biletu – paragonu bez numeru NIP nabywcy Spółka pozbawiona byłaby możliwości wystawienia faktury do takiego biletu. Tymczasem, jak wynika z uzasadnienia do ustawy nowelizującej, wchodzące w życie z dniem 1 stycznia 2020 r. regulacje nie mają na celu ograniczenia prawa do wystawienia faktury, ale eliminację nieuczciwego procederu polegającego na wystawianiu faktur na podstawie pozostawionych przez nabywcę paragonów fiskalnych i mają wymuszać pewną konsekwencję podatnika, tzn. że jeżeli dokonuje on zakupu jako podatnik, a nie jako konsument, to powinien o tym fakcie poinformować sprzedawcę w momencie dokonywania zakupu. W związku z powyższym, jak wyjaśniono w uzasadnieniu w sytuacji, gdy podatnik dokonujący sprzedaży nie będzie miał technicznej możliwości wpisania numeru identyfikacyjnego na paragonie, nabywca powinien zadeklarować w momencie dokonywania zakupu, że nabywa towar lub usługę, jako podatnik zaś sprzedawca zamiast paragonu winien od razu wystawić fakturę VAT. Zdaniem Wnioskodawcy, planowane przez Spółkę modyfikacje procedur dotyczących wystawiania faktur do biletów – paragonów wydawanych w kasach biletowych polegające na tym, że iż klient nabywający usługę przewozową w charakterze podatnika VAT i chcący uzyskać fakturę będzie zobowiązany do poinformowania o tym fakcie kasjera w momencie dokonywania zakupu biletu i tylko w tym momencie będzie mógł otrzymać fakturę potwierdzającą sprzedaż na jego rzecz, cel ten w całości realizują. Powyższe rozwiązanie zapewni bowiem, że tylko podmiot, który faktycznie dokonuje zakupu usługi przewozowej w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą i który zadeklaruje ten fakt w momencie zakupu otrzyma fakturę dokumentującą nabycie owych usług. Po odejściu od kasy możliwość wystawienia faktury do danego biletu dla nabywcy będącego podatnikiem VAT zostanie zablokowana, co przeciwdziałało będzie ryzyku wystawienia faktury dla podatnika VAT niebędącego faktycznym nabywcą usługi przewozowej. Zaznaczenia wymaga, iż powyższa procedura nie będzie pozwalała na jakiekolwiek ryzyko potencjalnych nadużyć, gdyż wystawiane przez Spółkę faktury zawsze powiązane są z konkretnym biletem (jego numer jest wskazywany na fakturze) i brak jest możliwości wielokrotnego wystawienia faktury do tego samego biletu. Nie może zatem powstać sytuacja, w której inna osoba mogłaby zażądać wystawienia faktury do danego biletu. Podsumowując, Wnioskodawca stoi na stanowisku, iż nie naruszy przepisów ustawy o VAT w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą wystawiając dla nabywców będących podatnikami VAT faktury do biletów – paragonów niezawierających NIP nabywcy, w przypadku gdy faktura taka zostanie wystawiona i wydana w momencie sprzedaży usługi przewozowej i powiązana z konkretnym numerem biletu. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego w zakresie: możliwości wystawienia faktury dokumentującej sprzedaż jeżeli bilet – paragon ją dokumentujący będzie zawierał numer NIP nabywcy nadrukowany na odwrocie – jest nieprawidłowe; możliwości wystawienia faktury do biletów – paragonów niezawierających NIP nabywcy w przypadku, gdy faktura zostanie wystawiona i wydana wraz z biletem w chwili jego sprzedaży w kasie biletowej – jest prawidłowe. Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. 2018 r., poz. 2174 ze zm.), zwanej dalej ustawą – opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…) – art. 7 ust. 1 ustawy. W myśl art. 8 ust. 1 ustawy – przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (…). Stosownie do art. 2 pkt 22 ustawy – przez sprzedaż rozumie się odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów. Zgodnie z art. 111 ust. 1 ustawy, podatnicy dokonujący sprzedaży na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych są obowiązani prowadzić ewidencję sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących. Stosownie do art. 111 ust. 1b ustawy w ewidencji, o której mowa w ust. 1, wykazuje się dane o sprzedaży, zawarte w dokumentach wystawianych przy zastosowaniu kas rejestrujących, w tym określające przedmiot opodatkowania, wysokość podstawy opodatkowania i podatku należnego oraz dane służące identyfikacji poszczególnych sprzedaży, w tym numer, za pomocą którego podatnik jest zidentyfikowany na potrzeby podatku albo podatku od wartości dodanej. W myśl art. 111 ust. 3a pkt 1 ustawy, podatnicy prowadzący ewidencję sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących są obowiązani dokonywać wydruku paragonu fiskalnego lub faktury z każdej sprzedaży oraz wydawać wydrukowany dokument nabywcy. Sposób prowadzenia przez podatników ewidencji oraz warunki używania kas rejestrujących określono w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 29 kwietnia 2019 r. w sprawie kas rejestrujących (Dz. U. z 2019 r., poz. 816) zwanego dalej rozporządzeniem. Przez paragon fiskalny albo fakturę rozumie się dokument fiskalny wystawiany przy użyciu kasy dla nabywcy, potwierdzający dokonanie sprzedaży (§ 2 pkt 16 rozporządzenia). Zgodnie z § 3 ust. 1 ww. rozporządzenia, podatnicy prowadzą ewidencję każdej czynności sprzedaży, w tym sprzedaży zwolnionej od podatku, przy użyciu kas, które zostały nabyte w okresie obowiązywania potwierdzenia, że kasa spełnia funkcje wymienione odpowiednio w art. 111 ust. 6a lub w art. 145a ust. 2 ustawy oraz wymagania techniczne (kryteria i warunki techniczne) dla kas, wyłącznie w trybie fiskalnym pracy tej kasy, po dokonaniu jej fiskalizacji. Natomiast w myśl § 6 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia podatnicy, prowadząc ewidencję wystawiają i wydają nabywcy, bez jego żądania, paragon fiskalny podczas dokonywania sprzedaży, nie później niż z chwilą przyjęcia należności, bez względu na formę płatności, z zastrzeżeniem § 12. Jak wynika z § 27 ust. 1 rozporządzenia, w przypadku kas z elektronicznym lub papierowym zapisem kopii o zastosowaniu specjalnym przeznaczonych do prowadzenia ewidencji przy świadczeniu usług w zakresie transportu …, paragon fiskalny zawiera co najmniej: imię i nazwisko lub nazwę podatnika, adres punktu sprzedaży, a dla sprzedaży prowadzonej w miejscach niestałych - adres siedziby lub miejsca zamieszkania podatnika; numer identyfikacji podatkowej (NIP) podatnika; numer kolejny wydruku; datę oraz godzinę i minutę sprzedaży; oznaczenie „PARAGON FISKALNY”; oznaczenie „BILET” lub „OPŁATA DODATKOWA”; rodzaj biletu; tytuł ulgi w przypadku biletu ulgowego; imię i nazwisko posiadacza biletu w przypadku biletów okresowych imiennych; numer kursu; nazwę przystanku początkowego i końcowego lub zakres ważności, lub okres ważności biletu; cenę jednostkową usługi; wartość ulgi w przypadku biletu ulgowego; liczbę i wartość sumaryczną sprzedaży danej usługi, z oznaczeniem literowym przypisanej stawki podatku; wartość opustów, obniżek lub narzutów, o ile występują; wartość sprzedaży brutto i wysokość podatku według poszczególnych stawek podatku z oznaczeniem literowym, po uwzględnieniu opustów, obniżek lub narzutów; wartość sprzedaży zwolnionej od podatku z oznaczeniem literowym; łączną wysokość podatku; łączną wartość sprzedaży brutto; oznaczenie waluty, w której jest zapisywana sprzedaż, przynajmniej przy łącznej wartości sprzedaży brutto; kolejny numer paragonu fiskalnego; logo fiskalne i numer unikatowy. W myśl § 27 ust. 2 ww. rozporządzenia, dane zawarte na paragonie fiskalnym powinny znajdować się w kolejności określonej w ust. 1, z wyjątkiem danych o dacie oraz godzinie i minucie sprzedaży, a logo fiskalne i numer unikatowy powinny być umieszczone centralnie w ostatniej linii paragonu fiskalnego. Z cytowanego wyżej art. 111 ust. 1 ustawy jednoznacznie wynika, że obowiązek ewidencjonowania obrotu przy zastosowaniu kasy rejestrującej ciąży na podatnikach dokonujących sprzedaży na rzecz dwóch rodzajów podmiotów, mianowicie osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych. Należy podkreślić, że obowiązek ten dotyczy wyłącznie sprzedaży, która została dokonana na rzecz tych wyżej wymienionych podmiotów. Tym samym obowiązek ewidencjonowania obrotu za pomocą kasy rejestrującej nie wystąpi w przypadku sprzedaży na rzecz innych podmiotów, bowiem sprzedaż na rzecz podmiotów prowadzących działalność gospodarczą (w tym osób fizycznych prowadzących działalność gospodarczą) należy udokumentować fakturą VAT. Jednocześnie przepisy ustawy nie zabraniają ewidencjonowania sprzedaży za pomocą kas rejestrujących na rzecz ww. podmiotów. Jednakże w takim przypadku należy pamiętać, że ustawodawca do takiej sprzedaży przewidział określone warunki ewidencyjne. Zgodnie z art. 106b ust. 1 pkt 1 ustawy podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą sprzedaż, a także dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa w art. 106a pkt 2, dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku, podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz osoby prawnej niebędącej podatnikiem. Jak stanowi art. 106b ust. 3 ustawy, na żądanie nabywcy towaru lub usługi podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą: czynności, o których mowa w ust. 1 pkt 1, z wyjątkiem czynności, o których mowa w art. 19a ust. 5 pkt 4, oraz otrzymanie całości lub części zapłaty przed wykonaniem tych czynności, z wyjątkiem przypadku, gdy zapłata dotyczy wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów – jeżeli obowiązek wystawienia faktury nie wynika z ust. 1, sprzedaż zwolnioną, o której mowa w ust. 2, z zastrzeżeniem art. 117 pkt 1 i art. 118 – jeżeli żądanie jej wystawienia zostało zgłoszone w terminie 3 miesięcy, licząc od końca miesiąca, w którym dostarczono towar lub wykonano usługę bądź otrzymano całość lub część zapłaty. Jak wynika z przywołanych wyżej przepisów – co do zasady – podatnik VAT jest zobowiązany wystawiać fakturę dokumentującą sprzedaż towarów i usług na rzecz innego podatnika. Zatem ustawodawca nie nakłada na podatników obowiązku wystawiania faktur dokumentujących sprzedaż realizowaną na rzecz podmiotów nie będących podatnikami VAT. Niemniej jednak, stosownie do art. 106b ust. 3 pkt 1 ustawy, na zgłoszone w odpowiednim terminie żądanie nabywcy (niebędącego podatnikiem), podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą sprzedaż. Zasada ta nie dotyczy czynności wymienionych w art. 19a ust. 5 pkt 4 ustawy. Zgodnie z brzmieniem art. 106e ust. 1 ustawy, faktura powinna zawierać m.in.: datę wystawienia; kolejny numer nadany w ramach jednej lub więcej serii, który w sposób jednoznaczny identyfikuje fakturę; imiona i nazwiska lub nazwy podatnika i nabywcy towarów lub usług oraz ich adresy; numer, za pomocą którego podatnik jest zidentyfikowany na potrzeby podatku, z zastrzeżeniem pkt 24 lit. a; numer, za pomocą którego nabywca towarów lub usług jest zidentyfikowany na potrzeby podatku lub podatku od wartości dodanej, pod którym otrzymał on towary lub usługi, z zastrzeżeniem pkt 24 lit. b; datę dokonania lub zakończenia dostawy towarów lub wykonania usługi lub datę otrzymania zapłaty, o której mowa w art. 106b ust. 1 pkt 4, o ile taka data jest określona i różni się od daty wystawienia faktury; nazwę (rodzaj) towaru lub usługi; miarę i ilość (liczbę) dostarczonych towarów lub zakres wykonanych usług; cenę jednostkową towaru lub usługi bez kwoty podatku (cenę jednostkową netto); kwoty wszelkich opustów lub obniżek cen, w tym w formie rabatu z tytułu wcześniejszej zapłaty, o ile nie zostały one uwzględnione w cenie jednostkowej netto; wartość dostarczonych towarów lub wykonanych usług, objętych transakcją, bez kwoty podatku (wartość sprzedaży netto); stawkę podatku; sumę wartości sprzedaży netto, z podziałem na sprzedaż objętą poszczególnymi stawkami podatku i sprzedaż zwolnioną od podatku; kwotę podatku od sumy wartości sprzedaży netto, z podziałem na kwoty dotyczące poszczególnych stawek podatku; kwotę należności ogółem (…). Z kolei art. 106g ust. 1 ustawy stanowi, że faktury wystawia się co najmniej w dwóch egzemplarzach, z których jeden otrzymuje nabywca, a drugi zachowuje w swojej dokumentacji podatnik dokonujący sprzedaży. Stosownie do art. 106h ust. 1 ustawy (w brzmieniu obowiązującym od 1 września 2019 r.) – w przypadku gdy faktura dotyczy sprzedaży zaewidencjonowanej przy zastosowaniu kasy rejestrującej, do egzemplarza faktury pozostającego u podatnika dołącza się paragon dokumentujący tę sprzedaż. Na mocy art. 106h ust. 2 ustawy (w brzmieniu od 1 września 2019 r.) – przepis ust. 1 nie dotyczy sprzedaży dokumentowanej fakturą wystawianą przy zastosowaniu kasy rejestrującej, w przypadkach gdy wartość sprzedaży i kwota podatku są zaewidencjonowane w raporcie fiskalnym dobowym kasy. W przypadku gdy faktura w formie elektronicznej dotyczy sprzedaży zaewidencjonowanej przy zastosowaniu kasy rejestrującej, podatnik zostawia w dokumentacji paragon dotyczący tej sprzedaży z danymi identyfikującymi tę fakturę (art. 106h ust. 3 ustawy – w brzmieniu obowiązującym od 1 września 2019 r.). Zgodnie z art. 106h ust. 4 ustawy – przepisu ust. 1 nie stosuje się w przypadku, gdy paragon został uznany za fakturę wystawioną zgodnie z art. 106e ust. 5 pkt 3. W tym miejscu należy wskazać, że na podstawie art. 1 pkt 21 ustawy z dnia 4 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r. poz. 1520) do art. 106b dodano ust. 5-7, które zaczną obowiązywać od 1 stycznia 2020 r. W myśl art. 106b ust. 5 ustawy w przypadku sprzedaży zaewidencjonowanej przy zastosowaniu kasy rejestrującej potwierdzonej paragonem fiskalnym fakturę na rzecz podatnika podatku lub podatku od wartości dodanej wystawia się wyłącznie, jeżeli paragon potwierdzający dokonanie tej sprzedaży zawiera numer, za pomocą którego nabywca towarów lub usług jest zidentyfikowany na potrzeby podatku lub podatku od wartości dodanej. Stosownie do art. 106b ust. 6 ustawy w przypadku stwierdzenia, że podatnik wystawił fakturę z naruszeniem ust. 5, organ podatkowy ustala temu podatnikowi dodatkowe zobowiązanie podatkowe w wysokości odpowiadającej 100% kwoty podatku wykazanego na tej fakturze. W stosunku do osób fizycznych, które za ten sam czyn ponoszą odpowiedzialność za wykroczenie skarbowe albo za przestępstwo skarbowe, dodatkowego zobowiązania podatkowego nie ustala się. Ww. przepis art. 106b ust. 5 ustawy wprowadza zasadę, zgodnie z którą w przypadku sprzedaży zarejestrowanej przy zastosowaniu kasy rejestrującej, fakturę do paragonu fiskalnego na rzecz nabywcy posługującego się NIP (lub numerem podatku od wartości dodanej) wystawia się tylko w przypadku, gdy paragon dokumentujący tę sprzedaż zawiera ten numer. Należy podkreślić, że przepisy art. 106b ust. 5 ustawy regulują szczegółowo kwestie dokumentowania transakcji, które zostały uprzednio zewidencjonowane przy zastosowaniu kasy rejestrującej. Ww. przepisy wymuszają pewną konsekwencję podatnika. To znaczy, jeżeli dokonuje on zakupu jako podatnik, a nie jako konsument, to powinien o tym fakcie poinformować sprzedawcę w momencie dokonywania zakupu. Przepisy w zakresie podatku VAT określają szczególne przypadki, kiedy inne dokumenty (niespełniające wszystkich wymogów dotyczących faktury) są traktowane jako faktura. Takie szczególne przypadki określa § 3 Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 3 grudnia 2013 r. w sprawie wystawiania faktur (Dz. U. z 2013 r. poz. 1485) dalej rozporządzenie dot. faktur. Zgodnie z § 3 pkt 4 rozporządzenia dot. faktur, faktura dokumentująca przejazd autostradą płatną lub przejazd na odległość nie mniejszą niż 50 km, wystawiana w formie biletu jednorazowego przez podatników uprawnionych do świadczenia usług polegających na przewozie osób: kolejami normalnotorowymi, taborem samochodowym, statkami pełnomorskimi, środkami transportu żeglugi śródlądowej i przybrzeżnej, promami, samolotami i śmigłowcami, powinna zawierać: numer i datę wystawienia, imię i nazwisko lub nazwę podatnika, numer, za pomocą którego podatnik jest zidentyfikowany na potrzeby podatku, informacje pozwalające na identyfikację rodzaju usługi, kwotę podatku, kwotę należności ogółem. Zatem, jeśli wygenerowany bilet dotyczący przejazdu na odległość co najmniej 50 km będzie zawierał elementy określone w cytowanym wyżej § 3 pkt 4 rozporządzenia dotyczącego faktur, będzie on uznawany za fakturę. Należy zauważyć, że podatnik nie może dowolnie wybierać, czy dokonuje zakupu na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej, czy też występuje w charakterze konsumenta. To znaczy, jeżeli w momencie dokonywania zakupu dany podmiot występuje w charakterze konsumenta i nabywa określony towar lub usługę, jako konsument, wówczas nie ma możliwości późniejszej zmiany tego charakteru zakupu. Towar lub usługa nabyta na potrzeby osobiste lub prywatne nie może z czasem przekształcić się w zakup służący działalności gospodarczej z punktu widzenia VAT. Nabywca w momencie realizowania zakupów dokonuje ich kwalifikacji jako związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. W tym bowiem momencie określa czy dokonuje zakupów działając w charakterze podatnika. Jeśli występuje on jako podatnik VAT, to przedstawia sprzedawcy swój numer identyfikujący go na potrzeby podatku w taki sposób, aby sprzedaż towarów lub usług była właściwie udokumentowana – albo fakturą VAT albo paragonem z tym numerem pozwalającym na ewentualne późniejsze prawidłowe wystawienie do tego paragonu faktury zawierającej ten numer. Jak wynika z przedstawionego opisu sprawy, Wnioskodawca jest podatnikiem podatku od towarów i usług, którego zasadniczy przedmiot działalności stanowi świadczenie usług transportu kolejowego (…). W znakomitej większości nabywcami świadczonych usług są osoby fizyczne nieprowadzące działalności gospodarczej. Wśród klientów Spółki znajdują się jednak również przedsiębiorcy, posiadający status podatnika podatku od towarów i usług, nabywający w tym charakterze usługi transportu kolejowego (…). Dokumentem uprawniającym do skorzystania z usług przewozu świadczonych przez Wnioskodawcę jest bilet kolejowy sprzedawany za pośrednictwem różnych kanałów dystrybucji, w tym w szczególności w kasach biletowych. Bilet sprzedawany w kasie biletowej jest każdorazowo drukowany z wykorzystaniem drukarki fiskalnej współpracującej z systemem sprzedaży biletów i zawiera wszystkie elementy pozwalające na uznanie go za paragon fiskalny, o którym mowa w § 27 Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 29 kwietnia 2019 r. w sprawie kas rejestrujących. W związku z czym poza biletem, Spółka nie wystawia dodatkowych paragonów fiskalnych. W przypadku, gdy nabywca wskaże na potrzebę otrzymania faktury dokumentującej dokonaną na jego rzecz sprzedaż, Spółka wystawia fakturę z wykorzystaniem dedykowanego do tego celu programu komputerowego wyposażonego w funkcjonalność zapobiegającą wielokrotnemu wystawieniu faktury do jednego biletu (faktura wystawiana jest do konkretnego numeru biletu). Przy czym możliwość wystawienia faktury ograniczona jest wyłącznie do biletów innych niż bilety jednorazowe na odległość nie mniejszą niż 50 km. Te ostatnie zawierające treść zgodną ze wspomnianym § 27 Rozporządzenia, a co za tym idzie spełniający również warunki określone w § 3 pkt 4 Rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie wystawiania faktur, stanowią jednocześnie fakturę VAT i w tym przypadku są jedynym dokumentem, jaki dla potwierdzenia sprzedaży wystawia Spółka i wydaje klientowi. Taka forma ewidencjonowania sprzedaży stosowana jest zarówno, gdy nabywcą jest osoba fizyczna nieprowadząca działalności gospodarczej, jak i wobec podmiotów prowadzących działalność gospodarczą posiadających status podatnika podatku od towarów i usług nabywających bilet na przejazd w kasie biletowej. Rejestrowanie w kasie rejestrującej całości sprzedaży z kasy biletowej (tzn. również tej, której ze względu na status nabywcy ewidencjonowanie z zastosowaniem kasy fiskalnej nie jest obligatoryjne) wynika z tego, iż co do zasady w momencie sprzedaży biletu w kasie biletowej nie jest możliwe określenie, w jakim charakterze (tj. podatnik/nie – podatnik VAT) działa nabywca. Zapobiega też ryzyku braku zaewidencjonowania sprzedaży. Skutkiem jednak powyższej praktyki jest to, iż w każdym przypadku w którym powstaje po stronie Spółki obowiązek udokumentowania sprzedaży dokonanej w kasie biletowej poprzez wystawienie faktury, taka faktura jest fakturą dotyczącą sprzedaży zarejestrowanej uprzednio przy zastosowaniu kasy fiskalnej. Wykorzystywane obecnie przez Spółkę kasy fiskalne nie posiadają funkcjonalności pozwalającej na umieszczenie na wydawanych klientowi biletach – paragonach numeru identyfikacji podatkowej (NIP) nabywcy. Spółka planuje jednak wdrożenie zmian, które umożliwią wystawianie biletów – paragonów fiskalnych zawierających NIP nabywcy. Przy czym ze względu na format biletu i zakres niezbędnych informacji, które muszą się na nim znaleźć zgodnie z przepisami Prawa przewozowego, jak również konieczność uwzględnienia w nim wszystkich danych pozwalających na uznanie go za paragon fiskalny skutkujące brakiem miejsca na awersie biletu na jakiekolwiek dodatkowe informacje – Spółka planuje umieszczanie NIP nabywcy na odwrocie biletu. Podkreślenia wymaga, iż numer NIP nabywcy każdorazowo miałby formę trwałego nadruku na bilecie wydawanym w chwili sprzedaży, a nie pola pozwalającego na jakiekolwiek ręczne dopiski. Alternatywnie – w przypadku uznania iż nadruk NIP na odwrocie biletu – paragonu nie pozwala na uznanie, że spełniony będzie warunek określony w art. 106b ust. 5 – Spółka planuje modyfikację stosowanych procedur i wprowadzenie nowych zasad wystawiania faktur do biletów – paragonów wydawanych w kasach biletowych. Polegałyby one na tym, że nabywca posiadający status podatnika od towarów i usług musiałby zgłosić wolę otrzymania faktury w chwili dokonywania zakupu i tylko w tym momencie mógłby otrzymać fakturę dokumentującą nabycie biletu na przejazd. W efekcie, w momencie dokonywania zakupu biletu otrzymywałby jednocześnie bilet – paragon (bez NIP) i fakturę do tego biletu. Zgłoszenie natomiast tego żądania w innym terminie (po odejściu od kasy) wiązałoby się z odmową wystawienia faktury. Jedynym dokumentem sprzedaży pozostanie wówczas bilet – paragon bez NIP wydany w momencie sprzedaży w kasie biletowej. O stosowanych zasadach klient zostałby poinformowany w momencie zakupu biletów i poprzez stosowne zmiany w regulaminie sprzedaży. Takie rozwiązanie uzasadnione jest ograniczeniami technicznymi wykorzystywanych urządzeń fiskalnych i wynikającymi z tego przyjętymi zasadami ewidencjonowania sprzedaży, które uniemożliwiają wydruk biletu w kasie biletowej poza kasą fiskalną (integracja systemu sprzedaży biletów z drukarką fiskalną). Co za tym idzie, na chwilę obecną nie jest możliwe wystawienie wyłącznie faktury dokumentującej sprzedaż biletów w kasie biletowej bez uprzedniego zaewidencjonowania owej sprzedaży w kasie fiskalnej. Wykluczenie w tej sytuacji możliwości wystawienia faktur do biletów – paragonów niezawierających NIP oznaczałoby, że po dniu 1 stycznia 2020 r. Spółka w całości pozbawiona byłaby prawa do wystawienia faktury do biletów sprzedawanych w kasach biletowych pomimo ustawowego obowiązku wystawienia faktury, w przypadku gdy nabywcą jest podatnik VAT. Wątpliwości Wnioskodawcy w pierwszej kolejności dotyczą możliwości nadruku numeru NIP nabywcy na odwrocie biletu – paragonu. Podkreślić należy, że powołane przepisy art. 106b ust. 5 ustawy dotyczą szczególnego przypadku, gdy podatnik otrzymuje paragon fiskalny, a następnie żąda wystawienia do niego faktury. W takim przypadku wystawienie faktury jest możliwe tylko pod warunkiem, że na paragonie fiskalnym będzie numer NIP nabywcy. Ww. przepisy wskazują elementy, do umieszczenia których ustawodawca zobowiązuje sprzedawcę stosującego kasę rejestrującą. Szczegółowe informacje w którym miejscu na paragonie – bilecie powinien znaleźć się numer NIP nabywcy można wywieść z treści § 27 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia. Zgodnie z ich treścią, dane zawarte na paragonie – bilecie powinny znajdować się w kolejności określonej w ust. 1, z wyjątkiem danych o dacie oraz godzinie i minucie sprzedaży, a logo fiskalne i numer unikatowy powinny być umieszczone centralnie w ostatniej linii paragonu fiskalnego. Zatem jak można wywieść z treści ww. § 27 rozporządzenia, NIP nabywcy na paragonie – bilecie powinien znaleźć się przed logo fiskalnym i numerem unikatowym. Jednak jak wynika z przedstawionego opisu sprawy, Wnioskodawca jest w stanie wpisać numer NIP nabywcy na odwrocie biletu – paragonu. Tym samym nie zostaną spełnione warunki wynikające z treści § 27 rozporządzenia. W konsekwencji należy stwierdzić, że umieszczenie przez Wnioskodawcę NIP-u nabywcy na odwrocie paragonu – biletu od 1 stycznia 2020 r. nie będzie spełniało przesłanek wynikających z art. 106b ust. 5 ustawy. W związku z powyższym stanowisko Wnioskodawcy dotyczące pytania nr 1 należało uznać za nieprawidłowe. Kolejne wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą możliwości wystawienia faktury do biletów – paragonów niezawierających NIP nabywcy w przypadku, gdy faktura zostanie wystawiona i wydana wraz z biletem w chwili jego sprzedaży w kasie biletowej. Jak już wcześniej wskazano przepisy art. 106b ust. 5 ustawy dotyczą przypadku, gdy podatnik otrzymuje paragon fiskalny, a następnie żąda wystawienia do niego faktury. W tym przypadku taka sytuacja nie wystąpi. Jak wynika bowiem z przedstawionego opisu sprawy wykorzystywane obecnie przez Spółkę kasy fiskalne nie posiadają funkcjonalności pozwalającej na umieszczenie na wydawanych klientowi biletach – paragonach numeru identyfikacji podatkowej (NIP) nabywcy. Spółka planuje jednak wdrożenie zmian, w wyniku których nabywca posiadający status podatnika VAT zgłosiłby wolę otrzymania faktury już w chwili dokonywania zakupu i tylko w tym momencie będzie mógł otrzymać fakturę dokumentującą nabycie biletu na przejazd. W efekcie, w momencie dokonywania zakupu biletu otrzymywałby jednocześnie bilet – paragon (bez NIP) i fakturę do tego biletu. Zgłoszenie natomiast tego żądania w innym terminie (po odejściu od kasy) – jak wskazał zainteresowany – wiązałoby się z odmową wystawienia faktury. Jedynym dokumentem sprzedaży pozostanie wówczas bilet – paragon bez NIP wydany w momencie sprzedaży w kasie biletowej. O stosowanych zasadach klient zostałby poinformowany w momencie zakupu biletów i poprzez stosowne zmiany w regulaminie sprzedaży. Odnosząc się zatem do wątpliwości Wnioskodawcy należy zauważyć, że w opisanym przypadku nabywca w momencie dokonywania zakupu deklaruje, że nabywa usługę jako podatnik. W związku z powyższym Wnioskodawca, na podstawie powołanego wyżej przepisu art. 106b ust. 1 ustawy, jest zobowiązany do wystawienia na rzecz takiego nabywcy faktury VAT, bez konieczności rejestrowania tej sprzedaży na kasie rejestrującej. W tej sytuacji bilet pełni jedynie funkcję dowodu na przejazd na określonej trasie. Wówczas bez wpływu na obowiązek wystawienia faktury VAT na rzecz nabywcy będącego podatnikiem i dokonującego zakupu w takim charakterze, pozostaje fakt, że w wyniku braku funkcjonalności kas rejestrujących łącznie z fakturą drukowany jest paragon – bilet niezawierający NIP nabywcy. W konsekwencji w przedstawionych we wniosku okolicznościach wystawianie faktury łącznie z wydrukowaniem paragonu – biletu niezawierającego numeru NIP nabywcy nie będzie kolidowało z przepisami art. 106b ust. 5 ustawy. Podsumowując, stanowisko Wnioskodawcy, w myśl którego w okolicznościach sprawy wystawienie faktury łącznie z wydrukowaniem paragonu – biletu niezawierającego numeru NIP nabywcy, będzie prawidłowe w świetle przepisu art. 106b ust. 5 ustawy obowiązującego od 1 stycznia 2020 roku. Zatem stanowisko Wnioskodawcy dotyczące pytania nr 2 uznano za prawidłowe. Zaznacza się, że wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (pytania) Wnioskodawcy. Inne kwestie przedstawione w opisie stanu faktycznego (zdarzeniu przyszłym), bądź we własnym stanowisku, które nie zostały objęte pytaniem nie mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone. Zauważyć należy, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność. Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej: z zastosowaniem art. 119a; w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej). Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2193, z późn. zm.), wprowadzającymi regulacje intertemporalne. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, z późn. zm.). Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach (art. 47 § 1 ww. ustawy) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 54 § 1a ww. ustawy), w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy). W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ww. ustawy). Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.