0112-KDIL3.4012.292.2021.1.AK

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 27 sierpnia 2021 r. (data wpływu 30 sierpnia 2021 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie zwolnienia z obowiązku prowadzenia ewidencji przy zastosowaniu kasy rejestrującej (pytania nr 1, 2, 4 we wniosku) – jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 30 sierpnia 2021 r. wpłynął do tutejszego organu ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie zwolnienia z obowiązku prowadzenia ewidencji przy zastosowaniu kasy rejestrującej (pytania nr 1, 2, 4 we wniosku).   We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe.   Spółka jest podmiotem prowadzącym działalność finansową, w szczególności w zakresie zawierania umów leasingu operacyjnego i finansowego oraz udzielania klientom finansowania w formie pożyczek. Działalność Wnioskodawcy polega w szczególności na zawieraniu transakcji gospodarczych, których przedmiotem jest świadczenie usług lub dostawa towarów wynikających z realizacji umów finansowania pod postacią umów leasingu oraz umów pożyczek.   Odbiorcami ww. usług są m.in. osoby fizyczne nieprowadzące działalności gospodarczej oraz rolnicy ryczałtowi. W związku z tym, zgodnie z art. 111 ust. 1 Ustawy o VAT, Spółka prowadzi ewidencję sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących.   Zgodnie z zapisami umów leasingu (dalej: UL) oraz umów pożyczek (dalej: UP), Spółka – jako jedyną akceptowalną formę regulowania należności dopuszcza transakcje w formie bezgotówkowej.   Niniejszy wniosek dotyczy sytuacji, w której zapłata następuje lub ma nastąpić za pośrednictwem banku wyłącznie na rachunek bankowy.   W szczególnych przypadkach, gdy klient Spółki (korzystający) wpłaci bezpośrednio u dostawcy przedmiotu leasingu „kwotę pieniężną”, z chwilą zawarcia UL korzystający przelewa na rzecz finansującego (tj. Wnioskodawcy) prawa do tej „kwoty pieniężnej”, w szczególności prawo do jej zaliczenia na poczet należnej dostawcy ceny sprzedaży przedmiotu leasingu oraz roszczenie o jej zwrot przez dostawcę. Przy czym pod pojęciem „kwoty pieniężnej”, zgodnie z ogólnymi warunkami UL rozumieć należy kwotę uiszczoną przez korzystającego wyłącznie za pośrednictwem rachunku płatniczego u dostawcy. Takie rozliczenie określane jest jako „wejście w prawa do zaliczki”.   W związku z przelewem prawa do „kwoty pieniężnej” następuje równoczesne uznanie nią korzystającego. Innymi słowy zostaje ona zaliczona na poczet płatności, do uiszczenia których korzystający zobowiązany jest w związku z zawarciem UL (w szczególności na poczet pierwszej opłaty leasingowej), pod warunkiem przekazania przez korzystającego do finansującego, dokumentów potwierdzających dokonanie przez korzystającego zapłaty „kwoty pieniężnej” oraz zaakceptowania przez dostawcę cesji praw do „kwoty pieniężnej” na rzecz finansującego, przy czym ­– jak wyżej wskazano – kwota ta może zostać przekazana wyłącznie za pośrednictwem rachunku płatniczego dostawcy.   Spółka, dokonując sprzedaży na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej i rolników ryczałtowych podlegającej ewidencji przy zastosowaniu kas rejestrujących, każdorazowo dokumentuje takie transakcje fakturą (faktura jest zawsze przekazywana do klienta), przy czym, pomimo odroczonego terminu wymagalności, ewidencja sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących, następuje w dniu powstania obowiązku podatkowego tj.:      I.                w dniu wystawienia faktury – usługi, dla których obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z art. 19a ust. 5 pkt 4 lit. b tiret trzecie ustawy o VAT,     II.                w dniu dostawy towarów – dostawa towarów, dla której obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z art. 19a ust. 1 ustawy o VAT.   Ogólne warunki UL/UP ściśle określają sposób zaliczenia kwot wpłacanych przez korzystającego na rzecz finansującego. I tak, finansujący zalicza kwoty otrzymane lub pobrane od korzystającego (lub osoby trzeciej dokonującej wpłaty w imieniu korzystającego) w pierwszej kolejności na poczet wymagalnych i należnych finansującemu od korzystającego należności głównych (w szczególności opłat leasingowych lub pożyczkowych), począwszy od należności głównych najdawniej wymagalnych, następnie na poczet wymagalnych odsetek od nieterminowych płatności. Kwotę pozostałą, po zaspokojeniu wymagalnych należności, finansujący może zaliczyć na poczet niewymagalnych wierzytelności lub zwrócić klientowi. Odmienne wskazanie w opisie przelewu rodzaju regulowanych należności nie wiąże więc finansującego.   Zatem istnieje taka możliwość, że pomimo konkretnego wskazania (w tytule przelewu) jakiej faktury płatność dotyczy, w przypadku zaległości, Spółka wpłatę klienta zaliczy na zaległość najstarszą, bez względu na opis w tytule przelewu. Takie zaliczenie wpłaty będzie jednak w pełni zgodne z zawartymi umowami UL/UP. Niezależnie jednak od opisu przelewu, a także sposobu zarachowania wpłaty, Spółka posiada ewidencję oraz dowody dokumentujące zapłatę, z których jednoznacznie wynika, jakiej konkretnie czynności dotyczyła konkretna płatność. Łącznie więc, Spółka dysponuje w każdym momencie, odpowiednią ewidencją, z której jednoznacznie wynika, jakiej konkretnie czynności dotyczyła poszczególna zapłata dokonana przy udziale rachunku bankowego.   Dodatkowo Spółka oferuje klientom usługę płatności online, (bramka płatności), dzięki której klient płaci swoje zobowiązania w ramach portalu Klienta gromadzącego oraz udostępniającego m.in. dokumenty księgowe, w tym faktury (…). Spółka posiada umowę z dostawcą zewnętrznym na realizację usługi, a klient, chcąc dokonać płatności online (z wykorzystaniem płatności mobilnych (…) oraz płatności (…)), w prosty sposób dokonuje zapłaty: nie musi wypełniać danych do przelewu, uzupełniają się one automatycznie przez bezpieczną stronę internetową, co w konsekwencji powoduje, że konkretna płatność przypisana jest do konkretnej umowy i klienta, co do których „zlecający płatność” zamierza dokonać zapłaty.   W związku z powyższym, dla wybranych czynności, Spółka zamierza skorzystać ze zwolnienia z obowiązku ewidencjonowania sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących, na podstawie § 2 pkt 1 Rozporządzenia, w nawiązaniu do poz. 37 załącznika (dalej: Zwolnienie z obowiązku ewidencjonowania).   Spółka zaznacza, że niniejszy wniosek nie dotyczy czynności, o których mowa w § 4 Rozporządzenia. Sprzedaż towarów i świadczenie usług opisanych w § 4 Rozporządzenia podlegają i będą podlegać ewidencji przy zastosowaniu kas rejestrujących.   W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania. Czy Spółka może zastosować zwolnienie z obowiązku ewidencjonowania w sytuacji, gdy dokonana wpłata zostanie rozliczona zgodnie z treścią zawartej umowy (UL/UP)? Czy Spółka może zastosować zwolnienie z obowiązku ewidencjonowania w sytuacji, gdy wpłata zostanie dokonana z wykorzystaniem tzw. bramki płatności? Czy Spółka może zastosować zwolnienie z obowiązku ewidencjonowania dla faktur z odroczonym terminem zapłaty? Zdaniem Wnioskodawcy: ad. 1 W ocenie Spółki możliwe jest zastosowanie zwolnienia z obowiązku ewidencjonowania.   Spółka spełni warunki wynikające z Załącznika do Rozporządzenia pod poz. 37, tzn. zapłatę, otrzyma wyłącznie na rachunek bankowy, a dodatkowo z ewidencji i dowodów dokumentujących zapłatę jednoznacznie będzie wynikać, jakiej konkretnie czynności zapłata dotyczyła. Nie będzie mieć przy tym znaczenia fakt, że Wnioskodawca na mocy zapisów ogólnych warunków UL/UP ma możliwość zaksięgowania wpłaty klienta w sposób odmienny od wskazania w opisie przelewu. Każdorazowo możliwa jest bowiem precyzyjna identyfikacja jakiej umowy/jakiego klienta wpłata dotyczy, niezależnie od opisu wpłaty czy wpłacanej kwoty, a zapłata dokonywana jest wyłącznie w formie bezgotówkowej na rachunek bankowy Spółki. Ponadto należy mieć na uwadze sytuacje, gdy Klient nie dokonuje w ogóle opisu za co dokonywana jest zapłata, jak i stosowane są ogólne informacje np. „za fakturę”, w których to przypadkach Spółka dokonuje odpowiedniego zarachowania wpłaty zgodnie ze wskazaną wcześniej treścią UL/UP.   ad. 2 W ocenie Spółki możliwe jest zastosowanie zwolnienia z obowiązku ewidencjonowania, w przypadku zapłaty z wykorzystaniem usług tzw. bramki płatności. Spółka korzysta bowiem jedynie z pośrednika, który przyjmuje płatność w formie bezgotówkowej i dalej przekazuje ją na jej rachunek bankowy Wnioskodawcy. Ostatecznie zapłata następuje na rachunek bankowy Spółki, a z ewidencji i dowodów dokumentujących zapłatę jednoznacznie wynika, jakiej konkretnie czynności zapłata dotyczy. Podobnie jak wyżej wspomniano, nie będzie mieć znaczenia fakt, że Wnioskodawca na mocy zapisów ogólnych warunków UL/UP, ma możliwość zaksięgowania wpłaty klienta w sposób odmienny od wskazania w opisie przelewu. Każdorazowo możliwa jest bowiem precyzyjna identyfikacja jakiej umowy/jakiego klienta wpłata dotyczy, niezależnie od opisu wpłaty czy wpłacanej kwoty, a zapłata dokonywana jest wyłącznie w formie bezgotówkowej.   ad. 3 W ocenie Spółki, na możliwość zastosowania zwolnienia z obowiązku ewidencjonowania nie wpływa fakt, iż wystawione mogą być faktury z odroczonym terminem zapłaty, gdzie obowiązek podatkowy, a tym samym obowiązek ewidencji przy zastosowaniu kasy rejestrującej powstawałby jeszcze przed faktycznym otrzymaniem zapłaty. Jak już wskazano wcześniej, Spółka przyjmuje wynagrodzenie wyłącznie w formie przelewu na wskazany rachunek bankowy.   Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy:   ad. 1 Spółka, dokonując sprzedaży na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej i rolników ryczałtowych podlegającej ewidencji przy zastosowaniu kasy rejestrującej, każdorazowo dokumentuje transakcje fakturą. Klient opłacając fakturę, przelewa środki na wskazany rachunek bankowy. Jednak w tytule przelewu klient nie zawsze wskazuje dokładny numer faktury, numer umowy czy kod kontrahenta. Zdarzają się wpłaty, gdzie tytuł przelewu został niezmieniony z poprzedniej transakcji, zdarzają się pomyłki w numerze faktury (tzw. „literówki”), czy sytuacje, gdzie klient opisuje przelew ogólnie np. „rata leasingu”. Dodatkowo, zdarzają się sytuacje, gdzie tytuł przelewu sugeruje płatność bieżącą, ale na koncie klienta widnieją zaległości. W takiej sytuacji Spółka (zgodnie ze wspomnianymi wcześniej zapisami ogólnych warunków UL/UP) w pierwszej kolejności rozlicza wpłatę na poczet najstarszej zaległości, a następnie, pozostałą część wpłaty, zalicza na należność bieżącą. Niemniej, niezależnie od treści w tytule przelewu, czy osoby wpłacającej (w imieniu klienta), Spółka każdorazowo jest w stanie powiązać konkretną wpłatę z konkretną umową czy konkretnym klientem, a rozliczenie wpłaty następuje zgodnie z zapisami obowiązujących klienta i Spółkę zapisów umów. Każda umowa i każdy klient ma bowiem przypisany indywidualny numer rachunku bankowego oraz indywidualny numer klienta, jak i jasno określone zasady rozliczania, na podstawie których jednoznacznie można zidentyfikować na rzecz jakiego klienta lub jakiej umowy wpłata została dokonana. Spółka spełnia zatem przesłankę wskazaną w punkcie 37 załącznika do Rozporządzenia w sprawie zwolnień, gdyż po pierwsze zapłata następuje za pośrednictwem banku (nigdy w gotówce), a po drugie z ewidencji i dowodów dokumentujących zapłatę, jednoznacznie wynika, jakiej konkretnie czynności zapłata dotyczyła. Potwierdzeniem prawidłowości takiego podejścia może być chociażby interpretacja indywidualna z dnia 28 listopada 2008 r. nr IPPP2/443-1444/08-2/PW Izby Skarbowej w Warszawie. We wskazanej interpretacji wnioskodawca także wskazuje na różne sytuacje dotyczące wpłat klientów, zaznaczając jednak, że „dzięki indywidualnie przypisanym kontom bankowym nie ma problemu z ustaleniem jakiej transakcji dotyczy wpłata”. Końcowo, we wspomnianej interpretacji, Izba Skarbowa w Warszawie stwierdza, że „w każdym przypadku Spółka jest w stanie powiązać otrzymaną wpłatę z konkretną transakcją. Spółka wskazywała, że dzięki indywidualnie przypisanym kontom bankowym nie ma problemu z ustaleniem jakiej transakcji dotyczy wpłata. Jednocześnie w sytuacji, gdy klient posiada określone zaległości we wpłatach, wówczas otrzymane wpłaty Spółka rozlicza zgodnie z art. 451 kodeksu cywilnego, nie posiadając w tym zakresie żadnego bardziej precyzyjnego regulaminu. Na podstawie tak przedstawionego stanu faktycznego organy podatkowe potwierdziły, że Spółka postępuje prawidłowo”.   Podobnie do sprawy odniosła się również Izba Skarbowa w Warszawie w Interpretacji indywidualnej nr IPPP2/443-210/11-5/KG z dnia 19 kwietnia 2011 r. Wówczas wnioskodawca przedstawił „problem z określeniem, które wpłaty danego klienta dokonywane są na poczet jakiej należności”. Niemniej tezę wnioskującego uznano za prawidłową, w uzasadnieniu wskazując, że „wątpliwości nie powstaną, jeśli klient systematycznie i szczegółowo opisuje przelewy. Jeżeli klient zapłaci więcej niż za jeden okres rozliczeniowy bez szczegółowego opisu, bo np. zwlekał z zapłatami, przepisy kodeksu cywilnego określają zasady rozliczania należności w sytuacji, gdy dłużnik (klient) ma wobec wierzyciela (przedsiębiorcy) kilka długów o charakterze pieniężnym. Zapłata dłużnika zostaje zaliczona na najstarsze wymagalne zobowiązania”. Przytoczone powyżej argumenty jasno zatem potwierdzają, że prawidłowym jest stanowisko Spółki o możliwym zastosowaniu zwolnienia z obowiązku ewidencjonowania.   ad.2. W przypadku zapłaty z wykorzystaniem usług tzw. bramki płatności, prawidłowość stanowiska Spółki potwierdza interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 8 czerwca 2020 r. o numerze 0111-KDIB3-2.4012.174.2020.2.MN. Z przedstawionego w interpretacji opisu sprawy wynika, że wnioskujący również planował „wdrożenie systemu mikropłatności (przelewy bankowe, (…), karty płatnicze, (…) itp. za pośrednictwem serwisów świadczących takie usługi jak (…) czy też (…) – systemy płatności internetowych), a za wykonaną usługę płatność będzie otrzymywał za pomocą systemu płatności elektronicznych, a z ewidencji i dowodów dokumentujących zapłatę jednoznacznie będzie wynikać, jakiej konkretnie czynności będzie ona dotyczyła”. Odnosząc się do wątpliwości wnioskującego Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wskazał, że „jak wynika z opisu sprawy warunki niezbędne do zastosowania zwolnienia z obowiązku ewidencjonowania sprzedaży przy użyciu kasy rejestrującej na podstawie przepisu § 2 ust. 1 rozporządzenia w zw. z poz. 37 załącznika do niego zostały spełnione. Bowiem jak sam Wnioskodawca wskazał, płatność za wykonaną usługę będzie w całości przekazana Wnioskodawcy za pomocą systemu płatności elektronicznych (…), a z ewidencji i dowodów dokumentujących zapłatę jednoznacznie będzie wynikać, z jaką konkretnie czynnością będzie związana”. Przy tak przedstawionym opisie sprawy, zauważyć można analogię do aktualnych działań Spółki, a co za tym idzie, Spółka również będzie mogła na podstawie § 2 ust. 1 Rozporządzenia w sprawie zwolnień w związku z poz. 37 załącznika do niego, stosować zwolnienie z obowiązku ewidencjonowania w stosunku do przedmiotowych usług, za które zapłata przekazywana jest drogą elektroniczną z wykorzystaniem wspomnianych wyżej „płatności online” z wykorzystaniem płatności mobilnych (…) oraz płatności (…). Również w przypadku tej formy płatności Spółka, w oparciu o ww. zapisy ogólnych warunków UL i UP jest w stanie każdorazowo uznać dokonaną wpłatę klienta, jako dokonaną na poczet konkretnej umowy i należności oraz dokumentu księgowego. Dodatkowo z systemu finansowo-księgowego Spółki, po uznaniu kontrahenta dokonaną wpłatą, będzie jasno wynikało na poczet jakiej należności (z tytułu jakiego dokumenty/faktury) wpłata została zaliczona. Również sposób zaliczenia wpłaty klienta, zdaniem Spółki, nie stoi w sprzeczności z możliwością skorzystania ze zwolnienia z obowiązku rejestrowania sprzedaży przy pomocy kas rejestrujących. Kwestię tę regulują bowiem zapisy ogólnych warunków UL/UP, zgodnie z którymi Spółka może wpłatę rozliczyć w sposób odmienny od wskazania w opisie przelewu.   ad. 3 Spółka, dokonując sprzedaży na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej i rolników ryczałtowych podlegającej ewidencji przy zastosowaniu kasy rejestrującej, każdorazowo dokumentuje transakcje fakturą. W wystawionej fakturze wskazany jest numer rachunku do zapłaty oraz termin płatności. Data wymagalności w wystawianych przez Spółkę fakturach jest jednak późniejsza niż data wystawienia faktury. Obowiązek podatkowy, a tym samym obowiązek ewidencji przy zastosowaniu kasy rejestrującej powstaje jednak często jeszcze przed faktycznym otrzymaniem zapłaty– przykładowo w dniu wystawienia faktury – usługi, dla których obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z art. 19a ust. 5 pkt 4 lit. b tiret trzecie ustawy o VAT. Innymi słowy faktury wystawiane przez Spółkę są zasadniczo fakturami z odroczonym terminem płatności. Analogiczny stan faktyczny wskazał wnioskodawca w interpretacji indywidualnej ITPP1/443-577/13/AJ z dnia 16 września 2013 r., gdzie „Z tytułu wykonywanej usługi [wnioskodawca] wystawia faktury w ostatnim dniu miesiąca z odroczonym terminem płatności. Płatność ma być dokonana przelewem na wskazany rachunek bankowy”. Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy w wydanej interpretacji indywidualnej wskazał, że „w przypadku, gdy na podstawie § 3 powstał obowiązek prowadzenia ewidencji sprzedaży przy zastosowaniu kasy rejestrującej, to w sytuacji, o ile z prowadzonej ewidencji i dowodów dokumentujących zapłatę będzie jednoznacznie wynikało, jakiej konkretnie czynności dotyczy, do dnia 31 grudnia 2014 r. [Wnioskujący] będzie miał prawo do zwolnienia z obowiązku ewidencjonowania obrotu i kwot podatku należnego przy zastosowaniu kasy rejestrującej wyłącznie w zakresie tych transakcji, za które zapłata w całości następuje przelewem na rachunek bankowy, na podstawie § 2 ust. 1 ww. rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 29 listopada 2012 r., w powiązaniu z poz. 37 załącznika. W pozostałym zakresie, tj. w przypadku opisanych transakcji, za które nabywcy świadczeń dokonują zapłaty gotówką, powyższe zwolnienie nie znajduje zastosowania, a tym samym transakcje te winien Pan zaewidencjonować przy zastosowaniu kasy rejestrujące”. Z powyższego wynika więc, że nie ma znaczenia fakt, że faktura zawiera odroczony termin płatności. Znaczenie ma bowiem dopuszczalna forma zapłaty. I jak wynika z przytoczonego powyżej tekstu interpretacji – możliwość skorzystania ze zwolnienia wyklucza jedynie zapłata w gotówce.   W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.   Obowiązek prowadzenia ewidencji sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących wynika z zapisu art. 111 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. 2021 r., poz. 685 ze zm.), zwanej dalej ustawą. Zgodnie z tym przepisem, podatnicy dokonujący sprzedaży na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych są obowiązani prowadzić ewidencję sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących.   Zgodnie z art. 2 pkt 22 ustawy o VAT przez sprzedaż rozumie się odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.   W myśl art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).   Pojęcie towaru ustawodawca zdefiniował w art. 2 pkt 6 ustawy. W świetle tego przepisu, przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.   Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (…).   Wskazany wyżej przepis art. 111 ust. 1 ustawy określa generalną zasadę, z której wynika, że obowiązek prowadzenia ewidencji przy zastosowaniu kasy rejestrującej dotyczy wszystkich podatników, którzy dokonują sprzedaży na rzecz określonych w nim odbiorców, tj. osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych. Zatem jednym z podstawowych kryteriów decydujących o obowiązku stosowania do ewidencjonowania kas rejestrujących jest status nabywcy wykonywanych przez podatnika świadczeń.   Należy jednak zauważyć, że na mocy delegacji ustawowej zawartej w art. 111 ust. 8 ustawy, minister właściwy do spraw finansów publicznych może zwolnić, w drodze rozporządzenia, na czas określony, niektóre grupy podatników oraz niektóre czynności z obowiązku, o którym mowa w ust. 1, oraz określić warunki korzystania ze zwolnienia, mając na uwadze interes publiczny, w szczególności sytuację budżetu państwa (…).   Może zatem zaistnieć sytuacja, w której podatnik będzie ewidencjonował przy zastosowaniu kasy rejestrującej jedynie część swojej sprzedaży, a niektórych czynności nie, bowiem mogą one korzystać ze zwolnienia z obowiązku ewidencjonowania za pomocą kasy rejestrującej.   Kwestie dotyczące zwolnień z obowiązku prowadzenia ewidencji przy użyciu kas rejestrujących niektórych czynności i niektórych grup podatników oraz terminów rozpoczęcia prowadzenia tej ewidencji przy zastosowaniu kas rejestrujących od 1 stycznia 2019 r. reguluje rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 28 grudnia 2018 r. w sprawie zwolnień z obowiązku prowadzenia ewidencji przy zastosowaniu kas rejestrujących (Dz. U. z 2018 r., poz. 2519, ze zm.), zwane dalej rozporządzeniem.   Zwolnienie z obowiązku ewidencjonowania przy użyciu kas rejestrujących zostało określone w § 2 i § 3 ww. rozporządzenia.   Powyższe zwolnienia wskazują na dwojakiego rodzaju zwolnienie z obowiązku ewidencjonowania sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących, mianowicie zwolnienie dla określonych grup podatników (zwolnienie podmiotowe) i zwolnienie dla konkretnych czynności (zwolnienie przedmiotowe).   Stosownie do § 2 ust. 1 rozporządzenia – zwalnia się z obowiązku ewidencjonowania w danym roku podatkowym, nie dłużej jednak niż do dnia 31 grudnia 2021 r. czynności wymienione w załączniku do rozporządzenia.   W odniesieniu do niektórych czynności wymienionych w załączniku do rozporządzenia zwolnienie, o którym mowa w ust. 1, stosuje się zgodnie z warunkami określonymi w tym załączniku (ust. 2 § 2 rozporządzenia).   Pod poz. 37 załącznika do ww. rozporządzenia, stanowiącego wykaz czynności zwolnionych z obowiązku ewidencjonowania, wymieniono świadczenie usług na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych, jeżeli świadczący usługę otrzyma w całości zapłatę za wykonaną czynność za pośrednictwem poczty, banku lub spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej (odpowiednio na rachunek bankowy podatnika lub na rachunek podatnika w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, której jest członkiem), a z ewidencji i dowodów dokumentujących zapłatę jednoznacznie wynika, jakiej konkretnie czynności dotyczyła.   Powyższe zwolnienie jest zwolnieniem przedmiotowym z obowiązku ewidencjonowania sprzedaży za pomocą kasy rejestrującej, tj. dotyczy przedmiotu działalności.   Zwolnienia z obowiązku ewidencjonowania o którym mowa w przepisach § 2 i § 3 ww. rozporządzenia nie stosuje się w przypadku dostawy towarów i usług, które zostały wymienione w § 4.   Ponadto w odniesieniu do podatników korzystających ze zwolnienia, o którym mowa w § 3 ust. 1 pkt 1 i 2, zwolnienie to traci moc z chwilą wykonania czynności, o której mowa w § 4 (§ 5 ust. 7 cyt. rozporządzenia).   Aby zatem przysługiwało prawo do skorzystania ze zwolnienia z obowiązku ewidencjonowania sprzedaży przy zastosowaniu kasy rejestrującej na podstawie § 2 ust. 1 rozporządzenia w powiązaniu z poz. 37 załącznika do rozporządzenia, muszą łącznie zostać spełnione następujące warunki: świadczący usługę na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych otrzyma w całości zapłatę za wykonaną czynność za pośrednictwem poczty, banku lub spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej (odpowiednio na rachunek bankowy podatnika lub na rachunek podatnika w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, której jest członkiem), z ewidencji i dowodów dokumentujących zapłatę jednoznacznie wynika, jakiej konkretnie czynności dotyczyła, przedmiotem świadczenia nie są usługi wymienione w § 4 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia.   Niespełnienie jednego z warunków oznacza brak możliwości zastosowania zwolnienia z obowiązku ewidencjonowania sprzedaży przy zastosowaniu kasy rejestrującej.   Z opisu sprawy wynika, że Spółka jest podmiotem prowadzącym działalność finansową, w szczególności w zakresie zawierania umów leasingu operacyjnego i finansowego oraz udzielania klientom finansowania w formie pożyczek. Działalność Wnioskodawcy polega w szczególności na zawieraniu transakcji gospodarczych, których przedmiotem jest świadczenie usług lub dostawa towarów wynikających z realizacji umów finansowania pod postacią umów leasingu oraz umów pożyczek. Odbiorcami ww. usług są m.in. osoby fizyczne nieprowadzące działalności gospodarczej oraz rolnicy ryczałtowi. W związku z tym, Spółka prowadzi ewidencję sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących. Zgodnie z zapisami umów leasingu oraz umów pożyczek, Spółka – jako jedyną akceptowalną formę regulowania należności dopuszcza transakcje w formie bezgotówkowej. Spółka, dokonując sprzedaży na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej i rolników ryczałtowych podlegającej ewidencji przy zastosowaniu kas rejestrujących, każdorazowo dokumentuje takie transakcje fakturą (faktura jest zawsze przekazywana do klienta), przy czym, pomimo odroczonego terminu wymagalności, ewidencja sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących, następuje w dniu powstania obowiązku podatkowego. Ogólne warunki umów leasingu oraz umów pożyczek ściśle określają sposób zaliczenia kwot wpłacanych przez korzystającego na rzecz finansującego. Finansujący zalicza kwoty otrzymane lub pobrane od korzystającego (lub osoby trzeciej dokonującej wpłaty w imieniu korzystającego) w pierwszej kolejności na poczet wymagalnych i należnych finansującemu od korzystającego należności głównych (w szczególności opłat leasingowych lub pożyczkowych), począwszy od należności głównych najdawniej wymagalnych, następnie na poczet wymagalnych odsetek od nieterminowych płatności. Kwotę pozostałą, po zaspokojeniu wymagalnych należności, finansujący może zaliczyć na poczet niewymagalnych wierzytelności lub zwrócić klientowi. Odmienne wskazanie w opisie przelewu rodzaju regulowanych należności nie wiąże więc finansującego. Zatem istnieje taka możliwość, że pomimo konkretnego wskazania (w tytule przelewu) jakiej faktury płatność dotyczy, w przypadku zaległości, Spółka wpłatę klienta zaliczy na zaległość najstarszą, bez względu na opis w tytule przelewu. Takie zaliczenie wpłaty będzie jednak w pełni zgodne z zawartymi umowami leasingu oraz umowami pożyczek. Niezależnie jednak od opisu przelewu, a także sposobu zarachowania wpłaty, Spółka posiada ewidencję oraz dowody dokumentujące zapłatę, z których jednoznacznie wynika, jakiej konkretnie czynności dotyczyła konkretna płatność. Łącznie więc, Spółka dysponuje w każdym momencie, odpowiednią ewidencją, z której jednoznacznie wynika, jakiej konkretnie czynności dotyczyła poszczególna zapłata dokonana przy udziale rachunku bankowego. Spółka oferuje klientom również usługę płatności online (bramka płatności), dzięki której klient płaci swoje zobowiązania w ramach portalu Klienta gromadzącego oraz udostępniającego m.in. dokumenty księgowe, w tym faktury (…). Spółka posiada umowę z dostawcą zewnętrznym na realizację usługi, a klient, chcąc dokonać płatności online (z wykorzystaniem płatności mobilnych (…) oraz płatności (…)), w prosty sposób dokonuje zapłaty: nie musi wypełniać danych do przelewu, uzupełniają się one automatycznie przez bezpieczną stronę internetową, co w konsekwencji powoduje, że konkretna płatność przypisana jest do konkretnej umowy i klienta, co do których „zlecający płatność” zamierza dokonać zapłaty.   Wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą zastosowania przez Spółkę zwolnienia z obowiązku ewidencjonowania na kasie rejestrującej w sytuacji, gdy: dokonana wpłata zostanie rozliczona zgodnie z treścią zawartej umowy, tj. w pierwszej kolejności na poczet wymagalnych i należnych finansującemu od korzystającego należności głównych, począwszy od należności głównych najdawniej wymagalnych, następnie na poczet wymagalnych odsetek od nieterminowych płatności, wpłata zostanie dokonana z wykorzystaniem tzw. bramki płatności, na świadczone usługi wystawiane są faktury z odroczonym terminem płatności. Należy zauważyć, że prawo do korzystania ze zwolnienia na podstawie § 2 ust. 1 w powiązaniu z poz. 37 załącznika do rozporządzenia uzależnione jest od formy zapłaty.   We wszystkich ww. przypadkach tj. gdy dokonana wpłata zostanie rozliczona zgodnie z treścią zawartej umowy, wpłata zostanie dokonana z wykorzystaniem tzw. bramki płatności, faktury na świadczone usługi wystawiane są z odroczonym terminem płatności, Wnioskodawca posiada ewidencję oraz dowody dokumentujące zapłatę, z których jednoznacznie wynika, jakiej konkretnie czynności dotyczyła dana płatność. Spółka dysponuje w każdym momencie odpowiednią ewidencją, z której jednoznacznie wynika, jakiej konkretnie czynności dotyczyła poszczególna zapłata dokonana przy udziale rachunku bankowego. Ponadto zgodnie z zapisami umów leasingu i umów pożyczek, Spółka jako jedyną akceptowalną formę regulowania należności dopuszcza transakcje w formie bezgotówkowej.   Przy rozliczeniu dokonanych przez leasingobiorcę wpłat zgodnie z treścią umowy tj. w pierwszej kolejności na poczet wymagalnych i należnych finansującemu od korzystającego należności głównych, począwszy od należności głównych najdawniej wymagalnych, następnie na poczet wymagalnych odsetek od nieterminowych płatności, nie dochodzi do sytuacji płatności gotówką. Dokonywane przez korzystającego wpłaty są na rachunek bankowy Wnioskodawcy, w tytule przelewu wpisywane są dane faktury, której płatność dotyczy. Spółka posiada ewidencję oraz dowody dokumentujące zapłatę, z których jednoznacznie wynika, jakiej konkretnie czynności dotyczyła konkretna płatność. Łącznie więc, Spółka dysponuje w każdym momencie, odpowiednią ewidencją, z której jednoznacznie wynika, jakiej konkretnie czynności dotyczyła poszczególna zapłata dokonana przy udziale rachunku bankowego. To z kolei, że zgodnie z umową leasingu Spółka zalicza wpłatę klienta na zaległość najstarszą, bez względu na opis w tytule przelewu, nie oznacza, że w stosunku do świadczonych usług leasingu nie został zachowany warunek odnoszący się do formy płatności.   Natomiast w przedmiotowej sprawie w zakresie otrzymanej zapłaty poprzez tzw. bramkę płatności zostały spełnione łącznie wszystkie warunki umożliwiające zwolnienie z obowiązku ewidencjonowania na kasie rejestrującej świadczonych przez Wnioskodawcę usług na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej i rolników ryczałtowych na podstawie § 2 ust. 1 w powiązaniu z poz. 37 załącznika do rozporządzenia.   Z powyższych okoliczności wynika również, że płatności realizowane w terminie odroczonym wynikającym z faktury nie będą dokonane w formie gotówkowej. To z kolei wskazuje, że w odniesieniu do świadczonych usług, za które klient Spółki płaci w odroczonym terminie zachowany zostanie warunek odnoszący się do formy płatności, określony w zapisie punktu 37 załącznika do rozporządzenia, który uprawnia podatnika do zwolnienia z obowiązku ewidencjonowania sprzedaży na kasie rejestrującej.   Jak wynika z opisu sprawy warunki niezbędne do zastosowania zwolnienia z obowiązku ewidencjonowania sprzedaży przy użyciu kasy rejestrującej na podstawie przepisu § 2 ust. 1 rozporządzenia w powiązaniu z poz. 37 załącznika do rozporządzenia zostały spełnione, bowiem, jak sama wskazała Spółka, płatność następuje lub ma nastąpić za pośrednictwem banku wyłącznie na rachunek bankowy, a z ewidencji i dowodów dokumentujących zapłatę jednoznacznie wynika jakiej konkretnie czynności zapłata dotyczyła.   Przy tak przedstawionym opisie sprawy, należy stwierdzić, że Wnioskodawca będzie mógł na podstawie § 2 ust. 1 rozporządzenia w zw. z poz. 37 załącznika do niego, stosować zwolnienie z obowiązku ewidencjonowania w stosunku do przedmiotowych usług, za które zapłata będzie przekazywana na rachunek bankowy, a z ewidencji i dowodów dokumentujących zapłatę jednoznacznie będzie wynikać, jakiej konkretnie czynności dotyczyła. Zwolnienie to ma zastosowanie do sytuacji przedstawionych we wniosku tj. w sytuacji, gdy: dokonana wpłata zostanie rozliczona zgodnie z treścią zawartej umowy, tj. w pierwszej kolejności na poczet wymagalnych i należnych finansującemu od korzystającego należności głównych, począwszy od należności głównych najdawniej wymagalnych, następnie na poczet wymagalnych odsetek od nieterminowych płatności, wpłata zostanie dokonana z wykorzystaniem tzw. bramki płatności, na świadczone usługi wystawiane są faktury z odroczonym terminem płatności.   Podsumowując, Spółka może korzystać ze zwolnienia z obowiązku ewidencjonowania na kasie rejestrującej, na podstawie § 2 ust. 1 rozporządzenia w powiązaniu z poz. 37 załącznika do rozporządzenia, świadczenia usług leasingu operacyjnego na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych w sytuacji, gdy: •        dokonana wpłata zostanie rozliczona zgodnie z treścią zawartej umowy, tj. w pierwszej kolejności na poczet wymagalnych i należnych finansującemu od korzystającego należności głównych, począwszy od należności głównych najdawniej wymagalnych, następnie na poczet wymagalnych odsetek od nieterminowych płatności, •        wpłata zostanie dokonana z wykorzystaniem tzw. bramki płatności, •        na świadczone usługi wystawiane są faktury z odroczonym terminem płatności.   Tym samym stanowisko Wnioskodawcy w ww. zakresie należało uznać za prawidłowe.   W tym miejscu należy wskazać, że w zakresie zwolnienia z obowiązku ewidencjonowania w sytuacji, gdy ma miejsce tzw. „wejście w prawa do zaliczki” (pytanie nr 3 we wniosku) zostanie wydane odrębne rozstrzygnięcie.   Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.   Zaznacza się także, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.   Odnośnie powołanych przez Wnioskodawcę interpretacji indywidualnych, należy zauważyć, że interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane są w indywidualnych sprawach podatników i niewątpliwie kształtują sytuację prawną tych podatników w sprawach będących przedmiotem rozstrzygnięcia, lecz dotyczą konkretnych stanów faktycznych i nie mają mocy prawa powszechnie obowiązującego co oznacza, że należy je traktować indywidualnie.   Tut. Organ informuje ponadto, że wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (zapytania) Zainteresowanego. Inne kwestie przedstawione w opisywanym stanie sprawy, bądź w stanowisku, które nie zostały objęte pytaniem – nie mogą być zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone. Dotyczy to w szczególności kwestii zasadności wystawiania faktur na leasing oraz momentu powstania obowiązku podatkowego.   Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej: 1) z zastosowaniem art. 119a; 2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej). Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2193 ze zm.), wprowadzającymi regulacje intertemporalne.    Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.). Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach (art. 47 § 1 ww. ustawy) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie  ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 54 § 1a ww. ustawy), w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy). W przypadku wnoszenia skargi w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego i stanu epidemii jako najwłaściwszy proponuje się kontakt z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego ePUAP. W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ww. ustawy).   Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.