0112-KDIL3.4012.580.2020.2.JK

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r., poz. 1325, z późn. zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 15 września 2020 r. (data wpływu 21 września 2020 r.), uzupełnionym pismem z dnia 16 listopada 2020 r. (data wpływu 19 listopada 2020 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie zwolnienia od podatku nieruchomości niezabudowanej – jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 21 września 2020 r. wpłynął do tutejszego organu ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie zwolnienia od podatku nieruchomości niezabudowanej. Wniosek został uzupełniony 29 listopada 2020 r. o doprecyzowanie opisu sprawy oraz dosłanie brakującej części wniosku. We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe. Wnioskodawca zwrócił się o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku od towarów i usług dostawy działki nr 1 położonej w obrębie geodezyjnym (...). Na podstawie decyzji Wojewody (…) nr (…) z dnia 24 września 2019 roku znak sprawy nr (…) zezwalającej na realizację inwestycji drogowej pn.: „(...)”. Decyzja stała się ostateczna dnia 3 sierpnia 2020 roku. Działka oznaczona nr 1 o powierzchni (…) ha, przeszła z mocy prawa na własność skarbu Państwa na podstawie art. 12 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. – o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych z dniem, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji w zakresie dróg publicznych z dniem, w którym decyzja o realizację inwestycji stanie się ostateczna. Na podstawie decyzji nr (…) z dnia 30 marca 2020 Wojewoda (...) ustalił odszkodowanie w wysokości (…) zł, które zostało wpłacone na konto Wnioskodawcy w dniu 22 maja 2020 r. Wnioskodawca wystawił fakturę VAT na kwotę (…) zł, nr (…). Zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego działka ewidencyjna przed podziałem stanowiła w części teren zieleni krajobrazowo-ekologicznej bez możliwości zabudowy (…) ha w pozostałej części teren nie jest objęty planem zagospodarowania przestrzennego teren rolny bez możliwości zabudowy. Teren ZK to zieleń krajobrazowo ekologiczna to jest np. naturalne zadrzewienia i zakrzewienia, tereny podmokłe, zieleń na skarpach drobne cieki wraz z zielenią przywodną, zbiorniki wodne. Adaptuje się dotychczasowe użytkowanie rolnicze tj. łąki i pastwiska, uprawy polowe, sady ogrody /R/ produkcję leśną oraz istniejące obiekty związane z działalnością rolniczą oraz produkcja leśna. Adaptuje się istniejącą zabudowę, urządzenia rekreacyjne, nawodnej, dopuszcza się urządzenie dojazdów.Wnioskodawca wykorzystywał ww. nieruchomość rolniczo – uprawa roślin. Zainteresowany nabył nieruchomość aktem notarialnym dnia 16 grudnia 1988 roku, Nr (…) od Gminy (…), nieruchomość nie podlega opodatkowaniu, gdyż w tym czasie nie było podatku VAT. Na moment przejęcia działki nr 2 na Skarb Państwa, nieruchomość była wykorzystywana na cele rolnicze, bez możliwości zabudowy. W uzupełnieniu do wniosku zostało wskazane, że: Wnioskodawca jest czynnym zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług. Zgodnie z wpisem do KRS przedmiotem przeważającej działalności przedsiębiorcy jest uprawa zbóż, roślin strączkowych i roślin oleistych na nasiona. Ponadto Zainteresowany prowadzi działalność w zakresie: działalności usługowej wspomagającej produkcję roślinną; wydobywanie żwiru i piasku, wydobywanie gliny; działalność pomocnicza związana z utrzymaniem porządku w budynkach: sprzedaż hurtowa zbóż, nasion i pasz dla zwierząt; sprzedaż detaliczna paliw do pojazdów silnikowych na stacjach paliw; transport drogowy towarów; sprzedaż hurtowa drewna, materiałów budowlanych i wyposażenia sanitarnego; sprzedaż hurtowa wyrobów chemicznych, środków ochrony roślin i nawozów; sprzedaż hurtowa wyrobów metalowych oraz sprzętu i dodatkowego wyposażenia hydraulicznego i grzejnego. Działka nr 1 o powierzchni (…) ha położona w (…), która powstała wskutek podziału działki nr (…) zatwierdzonego decyzją (…) z dnia 24 września 2019 r., wywłaszczona na rzecz budowy (…), była wykorzystywana wyłącznie w celu wykonywania przez Wnioskodawcę działalności rolniczej, czyli w celu uprawy zbóż, roślin strączkowych i roślin oleistych na nasiona. W opisie sprawy w pkt 4 przeznaczenie działki zostało określone prawidłowo (zaświadczenie w załączeniu do wniosku). Na dzień wydania przez Wojewodę (...) decyzji nr (…) z dnia 24 września 2019 r., nowopowstała działka nr 1 w przeważającej części znajdowała się na obszarze nieobjętym postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, dla tego obszaru nie została również wydana jakakolwiek decyzja o warunkach zabudowy. Na obszarze nieobjętym postanowieniami planu miejscowego ani decyzją o warunkach zabudowy, nie jest możliwa jakakolwiek zabudowa, jest możliwe jedynie użytkowanie rolnicze.Niewielki fragment działki o powierzchni około (…) ha objęty jest postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego Uchwałą Rady Gminy (…) nr (…) z dnia 25 października 2006 r. i w tym zakresie stanowi teren zieleni krajobrazowo ekologicznej ZKE. Na tym obszarze również nie jest możliwa zabudowa. W opisie sprawy w pkt 4 wniosku znajduje się szczegółowy opis literalnie zgodny z definicją ZKE zawartą w uchwale z dnia 25 października 2006 r. par. 3 ust. 1 pkt 1 s. W paragrafie tym m.in. wskazane jest, że „adaptuje się dotychczasowe użytkowanie rolnicze, tj. łąki i pastwiska, uprawy polowe, sady ogrody...”.W pkt 8 opisu sprawy znajduje się skrót myślowy, który może wprowadzać w błąd co do przeznaczenia działki w planie miejscowym. Właściwsza byłaby treść zapytania sformułowana w następujący sposób: „Czy (…), która prowadzi działalność rolniczą, jest zobowiązana odprowadzić podatek VAT od otrzymanego odszkodowania w związku z wywłaszczeniem działki na rzecz Skarbu Państwa, na cel budowy (…), wykorzystywanej do momentu wywłaszczenia w całości i wyłącznie na cele prowadzonej działalności rolniczej? Czy też odszkodowanie z tytułu przeniesienia prawa własności nieruchomości, tj. działki nr 3, korzysta ze zwolnienia z opodatkowania przewidzianego w art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT?”. W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie (przedstawione w uzupełnieniu do wniosku z dnia 16 listopada 2020 r.). Czy Wnioskodawca, który prowadzi działalność rolniczą, jest zobowiązany odprowadzić podatek VAT od otrzymanego odszkodowania w związku z wywłaszczeniem działki na rzecz Skarbu Państwu, na cel budowy (…), wykorzystywanej do momentu wywłaszczenia w całości i wyłącznie na cele prowadzonej działalności rolniczej? Czy też odszkodowanie z tytułu przeniesienia prawa własności nieruchomości, działki nr 3, korzysta ze zwolnienia z opodatkowania przewidzianego w art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT? Zdaniem Wnioskodawcy, w świetle art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 1 tejże ustawy przez dostawę towarów przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w tym również przeniesienie z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w imieniu takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa własności towarów w zamian za odszkodowanie. Zatem w niniejszym stanie faktycznym opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług nie podlega samo odszkodowanie, lecz stanowiące dostawę towarów przeniesienie własności nieruchomości w zamian za wynagrodzenie przyjmujące formę, odszkodowania. Co ważne, dostawa towarów podlega opodatkowaniu jedynie gdy dokonywana jest przez podmiot posiadający status podatnika i działającego w takim charakterze. Wnioskodawca z racji prowadzenia działalności rolniczej – mieszczącej się w definicji działalności gospodarczej – jest uznawany za podatnika podatku VAT – jest rolnikiem będącym czynnym zarejestrowanym podatnikiem VAT. Tym samym, czynność przeniesienia prawa własności nieruchomości za odszkodowanie podlega pod przepisy ustawy o VAT. Jednakże akt ten przewiduje odstępstwo od opodatkowania dostaw terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane stosując do nich zwolnienie przewidziane w art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT. W wyniku tego zwolnienia wszelkie tereny nie uznane za tereny budowlane są zwolnione z podatku VAT. W praktyce, takimi terenami najczęściej są grunty rolne i leśne. W konsekwencji stawka podstawowa 23% będzie miała zastosowanie jedynie do dostaw nieruchomości gruntowych niezabudowanych będącymi terenami budowlanymi lub przeznaczonymi pod zabudowę. Przy rozpatrywaniu kwestii ewentualnego uznania danej nieruchomości za teren budowlany w rozumieniu ustawy o VAT, co miałoby swoje konsekwencje w zwolnieniu podatkowym, konieczne jest zatem sięgnięcie do definicji terenu budowlanego wskazanej w art. 2 pkt 33 ustawy o VAT. Zgodnie z brzmieniem tegoż przepisu, za teren budowlany rozumie się grunty przeznaczone pod zabudowę zgodnie miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ponadto, stosownie do treści wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 28 marca 1996 r. w sprawie C-468/93 Gemeente Emmen – „teren budowlany” oznacza każdy nieuzbrojony lub uzbrojony teren uznany przez państwa członkowskie za teren z przeznaczeniem pod zabudowę. Zatem, także w świetle orzeczeń Trybunału Sprawiedliwości za teren budowlany uznać można jedynie taki, który regulacjami prawa krajowego został przeznaczony pod zabudowę. W opisanym stanie faktycznym nieruchomość w znacznej części nie jest objęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W niewielkiej części stanowi zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego teren ZKE, gdzie nie ma możliwości zabudowy. Zauważyć należy, iż definicja terenu budowlanego wskazuje na zamknięty katalog aktów prawnych, na odstawie których można dokonywać oceny terenu pod kątem przeznaczenia go pod zabudowę – tymi aktami jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku jego braku decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Biorąc pod uwagę literalne brzmienie przepisu, uznać należy, iż żaden inny dokument nie może stanowić podstawy do dokonywania klasyfikacji niezabudowanego gruntu dla potrzeb zastosowania zwolnienia przewidzianego w art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT. W związku z tym, również decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej nie mieści się w katalogu wskazanym w art. 2 pkt 33 ustawy o VAT. Wynika to również z aktu, iż decyzja ta jest wydawana na podstawie odrębnego aktu prawnego – specustawy, w wyniku zastosowania szczególnej procedury planistycznej związanej wyłącznie z realizacją dróg publicznych. NSA w Warszawie w wyroku z dnia 12 lutego 2019 r., słusznie skonstatował, iż „nawet, jeżeli na odstawie innych ustaw grunt przeznaczony jest pod zabudowę na podstawie aktu administracyjnego (zezwolenie na realizację inwestycji drogowej) to nie jest to teren budowlany w rozumieniu ustawy o VAT” (sygn. akt III SA/Wa 1213/18). Wnioskodawca zwraca uwagę na fakt, iż nieruchomość stała się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa (w dniu, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała się, ostateczna). W konsekwencji tego, to w tym momencie nastąpiła zmiana przeznaczenia wywłaszczanej nieruchomości z rolnej na przeznaczoną pod zabudowę. Co najistotniejsze „zmiana ta nie wystąpiłaby gdyby nie doszło do czynności wywłaszczenia, zatem, właściwym jest stwierdzenie, że najpierw dochodzi do czynności wywłaszczenia, a dopiero następnie do dokonania zmian przeznaczenia nieruchomości. Tym samym, wywłaszczone nieruchomości powinny zostać opodatkowane zgodnie z obowiązującą kwalifikacją nieruchomości w momencie wywłaszczenia” interpretacja Dyrektora KIS z dnia 4 lutego 2019 r., nr 0113-KDIPT1-3.4012.907.2018.1.MWJ). Pogląd przedstawiony w interpretacji organu podatkowego znajduje swoje potwierdzenie również w stanowisku Ministerstwa Finansów w odpowiedzi z dnia 2 stycznia 2019 r. na interpelację poselską nr 28039 które je powieliło wskazując, iż „nie znajdowałoby zatem uzasadnienie stwierdzenie, iż najpierw dokonano zmiany przeznaczenia nieruchomości, a następnie dokonano ich dostaw wywłaszczenia) – już jako terenów budowlanych. W związku z powyższym wywłaszczana nieruchomość rolna powinna, w mojej ocenie, zostać opodatkowana na zasadach właściwych dla nieruchomości rolnej” (nr (…)). Nie sposób zatem uznać za właściwe stanowisko, iż o statusie wywłaszczonej nieruchomości decyduje treść decyzji Wojewody o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, bowiem Wnioskodawca na ową decyzję nie miał jakiegokolwiek wpływu. W jego świadomości, na moment wydania decyzji o zezwoleniu na tzw. wywłaszczenie działki były w dalszym ciągu gruntami rolnymi, których dostawa korzysta ze zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy. Potwierdzenie tego Wnioskodawca znajduje również w interpretacji Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 13 marca 2020 r., nr 0113-KDIPT1-3.4012.20.2020.2.OS. Mając powyższe na względzie za prawidłowe uznać należy stanowisko, iż odszkodowanie z tytułu przeniesienia prawa własności nieruchomości, tj. działki o nr 1 położonej w (…) korzysta ze zwolnienia z opodatkowania przewidzianego w art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe. Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2020 r., poz. 106, z późn. zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. W myśl art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w tym również: przeniesienie z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w imieniu takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa prawa własności towarów w zamian za odszkodowanie; wydanie towarów na podstawie umowy dzierżawy, najmu, leasingu lub innej umowy o podobnym charakterze zawartej na czas określony lub umowy sprzedaży na warunkach odroczonej płatności, jeżeli umowa przewiduje, że w następstwie normalnych zdarzeń przewidzianych tą umową lub z chwilą zapłaty ostatniej raty prawo własności zostanie przeniesione; wydanie towarów na podstawie umowy komisu: między komitentem a komisantem, jak również wydanie towarów przez komisanta osobie trzeciej; wydanie towarów komitentowi przez komisanta na podstawie umowy komisu, jeżeli komisant zobowiązany był do nabycia rzeczy na rachunek komitenta; ustanowienie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego, ustanowienie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu oraz przekształcenie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego na spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu, a także ustanowienie na rzecz członka spółdzielni mieszkaniowej odrębnej własności lokalu mieszkalnego lub lokalu o innym przeznaczeniu oraz przeniesienie na rzecz członka spółdzielni własności lokalu lub własności domu jednorodzinnego; oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste; zbycie praw, o których mowa w pkt 5 i 6. Przez towary, stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy, rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii. Z przywołanego powyżej przepisu art. 7 ust. 1 ustawy wynika, że przeniesienie z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w imieniu takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa własności towarów (nieruchomości) w zamian za odszkodowanie jest objęte podatkiem od towarów i usług (a więc także wówczas, gdy nie jest ono następstwem decyzji właściciela, lecz wynika z nakazu organu władzy publicznej lub z mocy samego prawa). Zgodnie z przedstawionymi przepisami, grunt spełnia definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a jego sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju. Natomiast zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (...). Nie każda jednak czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ustawy, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana czynność była opodatkowana tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług. Na mocy art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. W myśl art. 15 ust. 2 ustawy, działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Na mocy art. 41 ust. 1 ustawy, stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1. Jednocześnie należy zaznaczyć, że w oparciu o art. 146a pkt 1 ustawy, w okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2018 r., z zastrzeżeniem art. 146f, stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i ust. 13, art. 109 ust. 2 i art. 110, wynosi 23%. Zgodnie z art. 146aa ust. 1 ustawy, w okresie od dnia 1 stycznia 2019 r. do końca roku następującego po roku, dla którego wartość relacji, o której mowa w art. 38a pkt 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, jest nie większa niż 43% oraz wartość, o której mowa w art. 112aa ust. 5 tej ustawy, jest nie mniejsza niż -6%, stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2 i art. 110, wynosi 23%. Przy czym zarówno w treści ustawy, jak i w przepisach wykonawczych do niej, ustawodawca przewidział opodatkowanie niektórych czynności stawkami obniżonymi lub zwolnienie od podatku. Zakres i zasady zwolnienia od podatku od towarów i usług dostawy towarów lub świadczenia usług zostały określone między innymi w art. 43 ustawy. I tak, stosownie do art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane. Opodatkowane są zatem dostawy, których przedmiotem są nieruchomości gruntowe niezabudowane, będące terenami budowlanymi w rozumieniu ww. art. 2 pkt 33 ustawy, pozostałe natomiast dostawy gruntów niezabudowanych, innych niż tereny budowlane – są zwolnione od podatku. Przez tereny budowlane – w świetle art. 2 pkt 33 ustawy – rozumie się grunty przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu – zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Należy zauważyć, że w myśl art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2020 r., poz. 293, z późn. zm.) – ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – na podstawie ust. 2 powołanego przepisu – określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym: lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego; sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Na mocy art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przez inwestycję celu publicznego należy rozumieć należy przez to rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), oraz metropolitalnym (obejmującym obszar metropolitalny) bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2020 r. poz. 65). Stosownie do art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2020 r. poz. 1990, z późn. zm.), celami publicznymi w rozumieniu ustawy jest wydzielanie gruntów pod drogi publiczne, drogi rowerowe i drogi wodne, budowa, utrzymywanie oraz wykonywanie robót budowlanych tych dróg, obiektów i urządzeń transportu publicznego, a także łączności publicznej i sygnalizacji. O przeznaczeniu nieruchomości stanowią zatem akty prawa miejscowego. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego – jako źródło prawa miejscowego, a w przypadku jego braku decyzja o warunkach zabudowy – jako akt indywidualny prawa administracyjnego. W tym miejscu warto wyjaśnić, że stosownie do treści wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 28 marca 1996 r. w sprawie C-468/93 Gemeente Emmen – „teren budowlany” oznacza każdy nieuzbrojony lub uzbrojony teren uznany przez państwa członkowskie za teren z przeznaczeniem pod zabudowę. Zatem, także w świetle orzeczeń Trybunału Sprawiedliwości, za teren budowlany uznać można jedynie taki, który regulacjami prawa krajowego został przeznaczony pod zabudowę. Wprowadzony do ustawy o podatku od towarów i usług art. 2 pkt 33, odpowiada więc także treści orzeczenia, gdyż cechę przeznaczenia pod zabudowę ustalić należy na podstawie określonych wprost w ustawie dokumentów prawa miejscowego. W związku z powyższym, ustawa o podatku od towarów i usług nakazuje oceniać przeznaczenie określonego gruntu wyłącznie w oparciu o istniejący plan zagospodarowania przestrzennego oraz wydane decyzje o warunkach zabudowy nieruchomości. Bez znaczenia zatem pozostaje klasyfikacja według ewidencji gruntów i budynków lub stadium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Podkreślić należy, że analiza powołanego wyżej przepisu art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy wskazuje jednoznacznie, że zwolnienie od podatku obejmuje zbycie nieruchomości niezabudowanych (gruntów) innych niż tereny budowlane. W związku z powyższym, w pierwszej kolejności należy ustalić, czy Nieruchomość, która będzie przedmiotem sprzedaży, jest terenem budowlanym w rozumieniu powołanego wyżej art. 2 pkt 33 ustawy. Z opisu sprawy wynika, że działka nr 1 na dzień wydania przez Wojewodę decyzji o wywłaszczeniu w przeważającej części znajdowała się na obszarze nieobjętym postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, dla tego obszaru nie została również wydana jakakolwiek decyzja o warunkach zabudowy. Na obszarze nieobjętym postanowieniami planu miejscowego ani decyzją o warunkach zabudowy, nie jest możliwa jakakolwiek zabudowa, jest możliwe jedynie użytkowanie rolnicze. Niewielki fragment działki o powierzchni około (…) ha objęty jest postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zgodnie z którym stanowi teren zieleni krajobrazowo ekologicznej ZKE. Na tym obszarze również nie jest możliwa zabudowa. Zaznaczyć w tym miejscu należy, że zmiana przeznaczenia ww. wywłaszczonej nieruchomości, tj. Działki nr 1 nastąpiła w tym samym momencie, w którym nieruchomości te stały się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa. Zmiana ta nie wystąpiłaby gdyby nie doszło do czynności wywłaszczenia. Zatem właściwym jest stwierdzenie, że najpierw dochodzi do czynności wywłaszczenia, a dopiero następnie do dokonania zmiany przeznaczenia nieruchomości. Tym samym, wywłaszczone nieruchomości powinny zostać opodatkowane zgodnie z obowiązującą kwalifikacją nieruchomości w momencie wywłaszczenia. Mając na uwadze przedstawiony przez Wnioskodawcę opis sprawy w kontekście obowiązujących przepisów prawa stwierdzić należy, że na działce nr 1 nie jest możliwa jakakolwiek zabudowa. Należy bowiem wskazać, że większa część działki nie jest objęta planem zagospodarowania przestrzennego oraz nie ma dla tej części wydanej decyzji o warunkach zabudowy. Z powyższego wynika, że działka w tej części nie jest przeznaczona pod zabudowę. Pozostała część działki, tj. (…) ha objęta jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, z którego wynika, że ta część działki nie jest przeznaczona pod zabudowę. Tym samym, cała działka 1 stanowi teren niezabudowany, inny niż teren budowlany i w związku z powyższym jej dostawa będzie mogła korzystać ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy. W konsekwencji, mając na uwadze opis sprawy oraz powołane przepisy prawa należy stwierdzić, że czynność przekazania w zamian za odszkodowanie prawa własności niezabudowanej nieruchomości – Działki nr 3, będzie stanowiła czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT, korzystającą ze zwolnienia od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy. Tym samym, stanowisko Wnioskodawcy uznano za prawidłowe. Zaznacza się także, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność. Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej: z zastosowaniem art. 119a; w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej). Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2193, z późn. zm.), wprowadzającymi regulacje intertemporalne. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…) za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, z późn. zm.). Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach (art. 47 § 1 ww. ustawy) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 54 § 1a ww. ustawy), w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy). W przypadku wnoszenia skargi w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego i stanu epidemii jako najwłaściwszy proponuje się kontakt z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego ePUAP. W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ww. ustawy). Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.