0112-KDIL4.4012.417.2019.1.MB

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900, z późn. zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 7 sierpnia 2019 r. (data wpływu 19 sierpnia 2019 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie zwolnienia od podatku sprzedaży udziału we współwłasności budynku wraz z gruntem (działka nr 1) – jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 19 sierpnia 2019 r. wpłynął do tutejszego organu ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie zwolnienia od podatku sprzedaży udziału we współwłasności budynku wraz z gruntem (działka nr 1). We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe. W maju 1980 r. Wnioskodawczyni wraz z małżonkiem wybudowali za prywatne środki kiosk sezonowy na wydzierżawionym terenie od (…) (33,5 m2 + 33,5 m2). W tym samym czasie mąż Wnioskodawczyni rozpoczął działalność sezonową. Dnia (…) czerwca 1983 r. otworzył całoroczną działalność gospodarczą, a w roku 1991 dokonał pierwszej rozbudowy sklepu warzywno-spożywczego polegającej na podłączeniu wody, kanalizacji i C.O., również ze wspólnego majątku prywatnego (bez odliczania podatku VAT i ujmowania zakupu w koszty uzyskania przychodu). W roku 1996 ponowie rozbudowano pawilon handlowy o dodatkową powierzchnię 181 m2 i wydzielono część 49 m2 pod drugą firmę założoną na Wnioskodawczynię, która od (…) października1996 r. otworzyła własną działalność – sklep przemysłowy. Dnia 14 sierpnia 1997 r. dokonano wyceny części budynku – sklepu przemysłowego na kwotę (…) zł, wprowadzono tę część budynku do ewidencji środków trwałych i od tej kwoty rozpoczęto amortyzację w firmie Wnioskodawczyni. Dnia 20 kwietnia 2001 r. dokonano wyceny drugiej części budynku przeznaczonej pod sklep spożywczo-warzywny męża Wnioskodawczyni na kwotę (…), przyjęto go do ewidencji środków trwałych firmy męża Wnioskodawczyni i rozpoczęto amortyzację. We wrześniu 2001 r. Wnioskodawczyni wraz z mężem wspólnie nabyli umową notarialną od Urzędu Miasta (…) do prywatnego majątku grunt pod budynkiem (działka nr 1). Nabyty przez małżonków grunt nigdy nie został wprowadzony do Ewidencji Środków Trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych firmy Wnioskodawczyni, ani też firmy małżonka, ale służył on do prowadzenia działalności gospodarczej (nieodpłatnie) – budynek wraz z parkingiem przed sklepem. Opłaty tytułem własności ww. nieruchomości nie były przez Wnioskodawczynię zaliczane w poczet kosztów uzyskania przychodu. Wyjątek w tym zakresie stanowią kwoty uiszczane przez Wnioskodawczynię tytułem podatku od nieruchomości, które były zaliczane w poczet kosztów uzyskania przychodu prowadzonej działalności gospodarczej. W poczet kosztów uzyskania przychodu Wnioskodawczyni zaliczała także opłaty za media (wodę i prąd) zużywane w przedmiotowym lokalu na potrzeby prowadzonej przez nią działalności gospodarczej. Dnia 31 grudnia 2002 r. mąż Wnioskodawczyni zamknął swoją działalność, natomiast „jego” część budynku przeznaczono częściowo na magazyny sklepu przemysłowego Wnioskodawczyni, a pozostały lokal wynajęto (…) oraz drogerii kosmetycznej. Przychody z najmu były wliczane do przychodu z działalności Wnioskodawczyni. Mąż Wnioskodawczyni wyraził zgodę na użytkowanie przez Jego małżonkę do celów działalności gospodarczej przysługującej mu części gruntu oraz budynku na zasadach wspólności majątkowej małżeńskiej. W roku 2008 dokonano kolejnego remontu budynku i powiększenia powierzchni użytkowej z 255 m2 do 286 m2. Jednak nie dokonano zwiększania wartości budynku w ewidencji środków trwałych firmy Wnioskodawczyni. Kwota wydatkowana na remont to ok. (…) zł brutto (poniżej 30% wartości całego budynku), a Wnioskodawczyni odliczyła podatek VAT z większości faktur kosztowych dotyczących remontu. Przez cały okres prowadzenia działalności gospodarczej Wnioskodawczyni była opodatkowana podatkiem dochodowym od osób fizycznych na zasadach ogólnych, tj. według skali podatkowej, a dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej prowadziła dokumentację podatkową w postaci podatkowej księgi przychodów i rozchodów. Od początku prowadzenia działalności jest również czynnym podatnikiem VAT. W roku 2018 Wnioskodawczyni wraz z małżonkiem zakupili prywatnie dodatkowo niezabudowaną działkę obok sklepu o numerach działka 2 (wydzielona z pierwotnej działki nr działka 3 o wielkości 273 m2 pod dodatkowy parking od Urzędu Miasta (…) za kwotę (…) zł + (…) zł VAT (łącznie (…) zł). Nie otrzymali jednak faktury VAT, ani też nie korzystali z odliczeń z tytułu zakupu. Obszar, na którym położona jest nieruchomość (działka 2) nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego ani też nie zostały wydane dla niej warunki zabudowy. Podobnie do pierwotnej działki nr działka 2 nigdy nie były wydawane warunki zabudowy. Wnioskodawczyni planuje zamknięcie działalności 31 grudnia 2019 r., a 10 grudnia 2019 r. dokonać sprzedaży budynku wraz z gruntem (działka 1) oraz niezabudowanej działki nr 2 zakupionej w roku 2018 na rzecz firmy będącej czynnym podatnikiem VAT. W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie. Czy transakcja sprzedaży całego budynku wraz z gruntem (działka nr 1) będzie zwolniona od VAT? (pytanie oznaczone we wniosku nr 1). Zdaniem Wnioskodawczyni, budynek sklepu podlega zwolnieniu z opodatkowania VAT zgodnie z treścią art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy VAT, w którym mowa, iż zwalnia się dostawę budynków, budowli lub ich części, jeśli nie wystąpiły następujące przesłanki: dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim, pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą budynku, budowli lub ich części upłynął okres krótszy niż 2 lata. Zgodnie z aktualną linią interpretacyjną, definicję pierwszego zasiedlenia traktuje się szeroko. Zgodnie z wyrokiem TSUE (sygn. C-308/16) z 16 listopada 2017 r. w sprawie Kozuba Premium Selection Sp. z o.o. użytkowanie m.in. w ramach prowadzonej działalności gospodarczej przez pierwszego nabywcę lub użytkownika budynków, budowli lub ich części po ich nabyciu lub wybudowaniu spełnia definicję pierwszego zasiedlenia, a jeśli od tego momentu upłynął okres co najmniej 2 lat, wówczas dostawa takiej nieruchomości będzie korzystała ze zwolnienia od VAT. W związku z tym, pierwszym zasiedleniem jest w zasadzie każde oddanie budynku lub budowli do użytkowania w prowadzonej działalności gospodarczej. Dlatego Wnioskodawczyni stoi na stanowisku, iż sprzedaż budynku będzie zwolniona od VAT. Jeśli chodzi o sprzedaż gruntu to zgodnie z art. 29a ust. 8 ustawy o VAT, w przypadku nieruchomości zabudowanych, sposób opodatkowania dostawy gruntu uwarunkowany jest zasadami opodatkowania posadowionego na nim budynku/budowli. Innymi słowy, dla celów podatku VAT grunt dzieli los podatkowy posadowionych na nim budynków (lub budowli). Dlatego, zdaniem Wnioskodawczyni, grunt podobnie jak postawiony na niej budynek podlega zwolnieniu z opodatkowania VAT. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2018 r., poz. 2174, z późn. zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Przez towary należy rozumieć rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii (art. 2 pkt 6 ustawy). Z treści art. 7 ust. 1 ustawy wynika, że przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. W myśl powołanych wyżej przepisów grunt, budynek i budowla spełniają definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a ich sprzedaż stanowi dostawę towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy. Zaznaczenia wymaga, że na gruncie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, również zbycie udziału w towarze (np. współwłasności nieruchomości) stanowi odpłatną dostawę towarów, co zostało potwierdzone przez NSA w uchwale 7 sędziów z dnia 24 października 2011 r., sygn. akt I FPS 2/11. Prawo dopuszcza, aby własność tej samej rzeczy przysługiwała niepodzielne kilku osobom. Na tym polega współwłasność w świetle art. 195 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2019 r., poz. 1145). Współwłasność nie jest instytucją samodzielną, lecz stanowi odmianę własności i charakteryzuje się tym, że własność rzeczy (ruchomej lub nieruchomej) przysługuje kilku podmiotom. Do współwłasności stosuje się – jeśli co innego nie wynika z przepisów poświęconych specjalnie tej instytucji – przepisy odnoszące się do własności. Należy zatem uznać, że udział każdego ze współwłaścicieli jest ze swej istoty szczególną postacią prawną własności. Stosownie do treści art. 196 § 1 ww. Kodeksu, współwłasność jest albo współwłasnością w częściach ułamkowych, albo współwłasnością łączną. W przypadku współwłasności nieruchomości określonej w częściach ułamkowych, każdy ze współwłaścicieli ma określony ułamkiem udział w nieruchomości. Podkreślić należy, że współwłaściciel ma względem swego udziału pozycję wyłącznego właściciela. Ze względu na charakter udziału, każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez zgody pozostałych współwłaścicieli (art. 198 Kodeksu cywilnego). Rozporządzanie udziałem polega na tym, że współwłaściciel może zbyć swój udział. W ujęciu cywilistycznym istotą umowy sprzedaży jest to, że sprzedawca zobowiązuje się przenieść na kupującego własność rzeczy i wydać mu rzecz, a kupujący zobowiązuje się rzecz odebrać i zapłacić sprzedawcy cenę. Art. 45 Kodeksu cywilnego definiuje rzeczy jako przedmioty materialne. Zatem, w zakresie pojęcia towarów jako budynków, budowli i ich części jak również gruntów, mieści się współwłasność jako prawo do rzeczy wspólnej. Wobec powyższego, towarem jest część budynku lub budowli, a także udział w prawie własności nieruchomości. Biorąc powyższe pod uwagę należy stwierdzić, że właściciel udziału jest równocześnie właścicielem części ułamkowej wspólnego prawa (prawa własności). W przypadku zbycia udziału w nieruchomości, dotychczasowy współwłaściciel przenosi na nabywcę prawo do rozporządzania tą nieruchomością jak właściciel, w zakresie, w jakim uprawniała go do tego wysokość jego udziału. Należy więc przyjąć, że na podstawie definicji zawartej w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie udziału we współwłasności nieruchomości, traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy. Na podstawie art. 41 ust. 1 ustawy, stawka podatku od towarów i usług wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1. Stosownie do art. 146aa ust. 1 pkt 1 ustawy, w okresie od dnia 1 stycznia 2019 r. do końca roku następującego po roku, dla którego wartość relacji, o której mowa w art. 38a pkt 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, jest nie większa niż 43% oraz wartość, o której mowa w art. 112aa ust. 5 tej ustawy, jest nie mniejsza niż -6%, stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2 i art. 110, wynosi 23%. Zarówno w treści wskazanej ustawy, jak i w przepisach wykonawczych do niej, ustawodawca przewidział opodatkowanie niektórych towarów i czynności stawkami preferencyjnymi oraz zwolnienie od podatku. Zgodnie z przepisem art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy, zwalnia się od podatku dostawę budynków, budowli i ich części, z wyjątkiem gdy: dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim, pomiędzy pierwszym zasiedleniem, a dostawą budynku, budowli lub ich części upłynął okres krótszy niż 2 lata. Z powyższego uregulowania wynika, że dostawa budynków, budowli lub ich części jest – co do zasady – zwolniona od podatku od towarów i usług. Wyjątek stanowi dostawa w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim oraz jeżeli pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą budynku, budowli lub ich części upłynął okres krótszy niż 2 lata. Zatem dla ustalenia zasad opodatkowania dostawy budynków, budowli lub ich części kluczowym jest ustalenie, kiedy nastąpiło pierwsze zasiedlenie i jaki upłynął okres od tego momentu. Przez pierwsze zasiedlenie, według art. 2 pkt 14 ustawy (w brzmieniu obowiązującym do 31 sierpnia 2019 r.), rozumie się oddanie do użytkowania, w wykonaniu czynności podlegających opodatkowaniu, pierwszemu nabywcy lub użytkownikowi budynków, budowli lub ich części, po ich: wybudowaniu lub ulepszeniu, jeżeli wydatki poniesione na ulepszenie, w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym, stanowiły co najmniej 30% wartości początkowej. Natomiast zgodnie z art. 2 pkt 14 ustawy (w brzmieniu obowiązującym od 1 września 2019 r.), przez pierwsze zasiedlenie rozumie się oddanie do użytkowania pierwszemu nabywcy lub użytkownikowi lub rozpoczęcie użytkowania na potrzeby własne budynków, budowli lub ich części, po ich: wybudowaniu lub ulepszeniu, jeżeli wydatki poniesione na ulepszenie, w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym, stanowiły co najmniej 30% wartości początkowej. Zatem, w przypadku, gdy po wybudowaniu budynek, budowla lub jego część jest wykorzystywana, w tym używana na potrzeby własnej działalności, okoliczność ta powoduje, że ma już miejsce pierwsze zasiedlenie tego obiektu. Jak wynika z powyższych uregulowań, zwolnienie wynikające z art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy stosuje się w odniesieniu do dostawy całości lub części budynków, budowli, jeżeli w stosunku do nich powstało pierwsze zasiedlenie, przy czym okres pomiędzy pierwszym zasiedleniem, a dostawą nie jest krótszy niż 2 lata. Wykluczenie z tego zwolnienia następuje w sytuacjach, gdy dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim oraz w sytuacji, gdy od momentu pierwszego zasiedlenia do chwili sprzedaży nie minęły co najmniej 2 lata. Należy zauważyć, że w kwestii rozumienia definicji pierwszego zasiedlenia wypowiedział się NSA w wyroku z dnia 14 maja 2015 r. o sygn. akt I FSK 382/14. Sąd w wyroku tym stwierdził, że: „Wykładnia językowa, systematyczna i celowościowa dyrektywy 112 wskazuje wyraźnie, że ww. pojęcie należy rozumieć szeroko jako »pierwsze zajęcie budynku, używanie«. Zatem w taki sposób powinna być odczytywana definicja przewidziana w treści art. 2 pkt 14 ustawy o VAT. W świetle wykładni językowej, jak i celowościowej systemu VAT, w ocenie NSA, należy więc przyjąć, że jeżeli podatnik użytkował dany budynek, budowlę lub ich części i spełnia warunek korzystania z budynku, budowli lub ich części przez wymagany czas, to do sprzedaży prawa własności tego budynku, budowli lub ich części zastosowanie znajdzie fakultatywne zwolnienie przewidziane w przepisach ustawy o podatku od towarów i usług”. Nadto w wyroku z dnia 16 listopada 2017 r. w sprawie C-308/16 Kozuba Premium Selection sp. z o.o. przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie TSUE stwierdził, że: „artykuł 12 ust. 1 i 2 oraz art. 135 ust. 1 lit. j) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one przepisom krajowym, takim jak będące przedmiotem postępowania głównego, które uzależniają zwolnienie z podatku od wartości dodanej w związku z dostawą budynków od spełnienia warunku, zgodnie z którym pierwsze zasiedlenie tych budynków następuje w ramach czynności podlegającej opodatkowaniu. Wskazane przepisy tejże dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one, aby takie przepisy krajowe uzależniały owo zwolnienie od warunku, zgodnie z którym w wypadku »ulepszenia« istniejącego budynku poniesione wydatki nie mogą przekroczyć 30% początkowej wartości tego budynku, o ile rzeczone pojęcie »ulepszenia« jest interpretowane w taki sam sposób jak pojęcie »przebudowy« zawarte w art. 12 ust. 2 dyrektywy 2006/112, to znaczy tak, że odnośny budynek powinien być przedmiotem istotnych zmian przeprowadzonych w celu zmiany jego wykorzystania lub w celu znaczącej zmiany warunków jego zasiedlenia”. Z kolei przepisy Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347 z 11.12.2006, str. 1, z późn. zm.), zwanej dalej Dyrektywą 2006/112/WE, posługują się pojęciem „pierwszego zasiedlenia”, jednakże nie definiują tego pojęcia oraz nie wprowadzają dodatkowych warunków go określających. W konsekwencji zarówno zgodnie z przepisami Dyrektywy 2006/112/WE oraz w świetle utrwalonego w tej materii orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej pierwsze zasiedlenie budynku należy rozumieć szeroko jako „pierwsze zajęcie budynku, używanie”. W efekcie, aby w tej sytuacji można było mówić o pierwszym zasiedleniu, musi dojść do zajęcia budynku, jego używania, w tym również na potrzeby własnej działalności gospodarczej. Podnieść w tym miejscu należy również, że ustawa o podatku od towarów i usług nie definiuje pojęcia ulepszenia. O ulepszeniu traktuje norma art. 16g ust. 13 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 865, z późn. zm.), która stanowi, że jeżeli środki trwałe uległy ulepszeniu w wyniku przebudowy, rozbudowy, rekonstrukcji, adaptacji lub modernizacji, wartość początkową tych środków, ustaloną zgodnie z ust. 1 i 3-11, powiększa się o sumę wydatków na ich ulepszenie, w tym także o wydatki na nabycie części składowych lub peryferyjnych, których jednostkowa cena nabycia przekracza 10 000 zł. Środki trwałe uważa się za ulepszone, gdy suma wydatków poniesionych na ich przebudowę, rozbudowę, rekonstrukcję, adaptację lub modernizację w danym roku podatkowym przekracza 10 000 zł i wydatki te powodują wzrost wartości użytkowej w stosunku do wartości z dnia przyjęcia środków trwałych do używania, mierzonej w szczególności okresem używania, zdolnością wytwórczą, jakością produktów uzyskiwanych za pomocą ulepszonych środków trwałych i kosztami ich eksploatacji. Ulepszeniem środka trwałego – w rozumieniu ustawy podatkowej – jest więc: przebudowa środka trwałego, tj. wykonanie takich prac, w wyniku których nastąpi jego dostosowanie do zmienionych potrzeb funkcjonalnych, użytkowych lub technicznych, rozbudowa środka trwałego, tj. wykonanie takich prac, które powiększają ten środek trwały, rekonstrukcja środka trwałego, tj. wykonanie prac, w wyniku których nastąpi odtworzenie zniszczonego środka trwałego do jego poprzedniego stanu, adaptacja środka trwałego, tj. wykonanie prac mających na celu przystosowanie danego środka trwałego do spełniania odmiennych funkcji od tych, dla których został zbudowany lub użytkowany, modernizacja środka trwałego, tj. unowocześnienie środka trwałego. Tym samym nakłady na ulepszenie środków trwałych zmierzają do podjęcia bądź rozszerzenia działalności w drodze budowy, rozbudowy, rekonstrukcji, adaptacji lub modernizacji, powodującą istotną zmianę cech użytkowych. Zatem nieruchomość, która nie będzie stanowić u podatnika środka trwałego, nie może ulec ulepszeniu w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym, ponieważ pojęcie ulepszenia, do którego odwołuje się ustawodawca w art. 2 pkt 14 ustawy odsyłając do przepisów o podatku dochodowym, dotyczy ulepszenia środków trwałych. W tym miejscu należy zauważyć, że w przypadku nieruchomości niespełniających przesłanek do zwolnienia od podatku na podstawie powołanego wyżej przepisu art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy ustawodawca umożliwia podatnikom – po spełnieniu określonych warunków – skorzystanie ze zwolnienia wskazanego w pkt 10a tego przepisu. Stosownie do art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy, zwalnia się od podatku również dostawę budynków, budowli lub ich części nieobjętą zwolnieniem, o którym mowa w pkt 10, pod warunkiem że: w stosunku do tych obiektów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, dokonujący ich dostawy nie ponosił wydatków na ich ulepszenie, w stosunku do których miał prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, a jeżeli ponosił takie wydatki, to były one niższe niż 30% wartości początkowej tych obiektów. W myśl art. 43 ust. 10 ustawy, podatnik może zrezygnować ze zwolnienia od podatku, o którym mowa w ust. 1 pkt 10, i wybrać opodatkowanie dostawy budynków, budowli lub ich części, pod warunkiem że dokonujący dostawy i nabywca budynku, budowli lub ich części: są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni; złożą, przed dniem dokonania dostawy tych obiektów właściwemu dla ich nabywcy naczelnikowi urzędu skarbowego, zgodne oświadczenie, że wybierają opodatkowanie dostawy budynku, budowli lub ich części. Jeżeli nie zostaną spełnione przesłanki do zastosowania zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 i 10a ustawy to należy przeanalizować możliwość skorzystania ze zwolnienia od podatku w oparciu o przepis art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy. Zgodnie z tym przepisem, zwalnia się od podatku dostawę towarów wykorzystywanych wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku, jeżeli z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Zwolnienie od podatku określone w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, dotyczy wszystkich towarów – zarówno nieruchomości, jak i ruchomości – przy nabyciu (imporcie lub wytworzeniu) których nie przysługiwało podatnikowi prawo do odliczenia podatku VAT i wykorzystywanych – niezależnie od okresu ich używania przez podatnika (kilka dni, miesięcy czy lat) – wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku VAT. Analiza przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, regulujących wyżej wskazane prawo do zwolnienia od podatku dostaw budynków, budowli lub ich części, prowadzi do konkluzji, że w odniesieniu do tych towarów może wystąpić jedna z kilku podstaw do zastosowania zwolnienia od tego podatku. Istotne jest wobec tego każdorazowe kompleksowe zbadanie okoliczności towarzyszących dostawie ww. obiektów. Zauważyć bowiem należy, że stosowanie zwolnień od podatku ma charakter wyjątkowy i nie podlega ani wykładni rozszerzającej, ani zawężającej, natomiast możliwość wychodzenia poza wykładnię literalną jest niedopuszczalna. W efekcie podatnik uprawniony będzie do zastosowania ww. preferencji, gdy charakter świadczonych przez niego czynności, w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości, wyczerpuje znamiona ujęte w treści przepisu statuującego jego prawo do zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług. Kwestię opodatkowania dostawy gruntu, na którym posadowione zostały budynki lub budowle rozstrzyga art. 29a ust. 8 ustawy, w myśl którego w przypadku dostawy budynków lub budowli trwale z gruntem związanych albo części takich budynków lub budowli z podstawy opodatkowania nie wyodrębnia się wartości gruntu. Co do zasady zatem, grunt będący przedmiotem sprzedaży podlega opodatkowaniu według takiej stawki podatku od towarów i usług, jaką opodatkowane są budynki/budowle na nim posadowione. Oznacza to, że w sytuacji, gdy budynki, budowle lub ich części korzystają ze zwolnienia od podatku VAT, również sprzedaż gruntu korzysta ze zwolnienia od podatku. Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że Wnioskodawczyni wraz z małżonkiem wybudowali za prywatne środki kiosk sezonowy. W tym samym czasie mąż Wnioskodawczyni rozpoczął działalność sezonową. W dniu (…) czerwca 1983 r. otworzył całoroczną działalność gospodarczą, a w roku 1991 dokonał pierwszej rozbudowy sklepu warzywno-spożywczego polegającej na podłączeniu wody, kanalizacji i C.O., również ze wspólnego majątku prywatnego (bez odliczania podatku VAT i ujmowania zakupu w koszty uzyskania przychodu). W roku 1996 ponowie rozbudowano pawilon handlowy o dodatkową powierzchnię 181 m2 i wydzielono część 49 m2 pod drugą firmę założoną na Wnioskodawczynię, która od (…) października1996 r. otworzyła własną działalność – sklep przemysłowy. Dnia 14 sierpnia 1997 r. dokonano wyceny części budynku – sklepu przemysłowego na kwotę (…) zł, wprowadzono tę część budynku do ewidencji środków trwałych i od tej kwoty rozpoczęto amortyzację w firmie Wnioskodawczyni. Dnia 20 kwietnia 2001 r. dokonano wyceny drugiej części budynku przeznaczonej pod sklep spożywczo-warzywny męża Wnioskodawczyni na kwotę (…) zł, przyjęto go do ewidencji środków trwałych firmy męża Wnioskodawczyni i rozpoczęto amortyzację. We wrześniu 2001 r. Wnioskodawczyni wraz z mężem wspólnie nabyli umową notarialną od Urzędu Miasta (…) do prywatnego majątku grunt pod budynkiem (działka nr 1). Nabyty przez małżonków grunt nigdy nie został wprowadzony do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych firmy Wnioskodawczyni, ani też firmy małżonka, ale służył on do prowadzenia działalności gospodarczej (nieodpłatnie) – budynek wraz z parkingiem przed sklepem. Dnia 31 grudnia 2002 r. mąż Wnioskodawczyni zamknął swoją działalność, natomiast „jego” część budynku przeznaczono częściowo na magazyny sklepu przemysłowego Wnioskodawczyni, a pozostały lokal wynajęto (…) oraz drogerii kosmetycznej. Przychody z najmu były wliczane do przychodu z działalności Wnioskodawczyni. W roku 2008 dokonano kolejnego remontu budynku i powiększenia powierzchni użytkowej z 255 m2 do 286 m2. Jednak nie dokonano zwiększania wartości budynku w ewidencji środków trwałych firmy Wnioskodawczyni. Kwota wydatkowana na remont to ok. (…) zł brutto (poniżej 30% wartości całego budynku), a Wnioskodawczyni odliczyła podatek VAT z większości faktur kosztowych dotyczących remontu. Od początku prowadzenia działalności Wnioskodawczyni jest czynnym podatnikiem VAT. W roku 2018 Wnioskodawczyni wraz z małżonkiem zakupili prywatnie dodatkowo niezabudowaną działkę obok sklepu o numerach działka 2 (wydzielona z pierwotnej działki nr działka 3) o wielkości 273 m2 pod dodatkowy parking od Urzędu Miasta (…) za kwotę (…) zł + (…) zł, VAT (łącznie (…) zł). Nie otrzymali jednak faktury VAT, ani też nie korzystali z odliczeń z tytułu zakupu. Wątpliwości Wnioskodawczyni dotyczą kwestii zwolnienia od podatku sprzedaży udziału we współwłasności budynku wraz z gruntem (działka nr 1). W celu ustalenia czy w niniejszej sprawie zastosowanie znajdzie zwolnienie z opodatkowania podatkiem VAT na podstawie przepisu art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy należy w pierwszej kolejności rozstrzygnąć, czy zostały spełnione warunki wynikające z tego przepisu. Mając na uwadze przedstawione okoliczności sprawy oraz obowiązujące w tym zakresie przepisy prawa należy stwierdzić, że w odniesieniu do budynku doszło do pierwszego zasiedlenia i od momentu pierwszego zasiedlenia do chwili transakcji jego sprzedaży minął okres co najmniej dwóch lata. Jak wskazała Wnioskodawczyni, sprzedawany budynek był wybudowany przez małżonków w maju 1980 r. W kolejnych latach dokonywano rozbudowy budynku. W roku 2002 wynajęto część budynku (…) oraz drogerii kosmetycznej, ponadto Wnioskodawczyni część budynku wykorzystywała na magazyn sklepu przemysłowego. Z kolei w roku 2008 – jak wskazała Wnioskodawczyni – dokonano kolejnego remontu budynku i powiększenia powierzchni użytkowej. Kwota wydatkowana na remont wynosiła poniżej 30% wartości całego budynku. Tym samym do transakcji sprzedaży budynku znajdzie zastosowanie zwolnienie od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy. Zatem analizowanie zwolnienia od podatku od towarów i usług sprzedaży udziału we współwłasności budynku wraz z gruntem (działka nr 1) na podstawie pozostałych przepisów tj. przepisu art. 43 ust. 1 pkt 10a i art. 43 ust. 2 jest bezprzedmiotowe. W konsekwencji, mając na uwadze opis sprawy oraz powołane przepisy prawa należy stwierdzić, że transakcja sprzedaży przez Wnioskodawczynię udziału we współwłasności opisanego we wniosku budynku wraz z gruntem (działka 1) będzie korzystała ze zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy. Tym samym stanowisko Wnioskodawczyni należało uznać za prawidłowe. W kwestii skutków prawnych, jakie wywołuje interpretacja indywidualna wydana dla Wnioskodawcy, należy stwierdzić, że w myśl art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Z uwagi na indywidualny charakter interpretacji przepisów prawa podatkowego – niniejsza interpretacja skierowana jest wyłącznie do Wnioskodawczyni i nie wywołuje skutków prawnych dla małżonka Zainteresowanej. Małżonek Wnioskodawczyni, chcąc uzyskać interpretację indywidualną, powinien wystąpić z odrębnym wnioskiem o jej wydanie. Należy zauważyć, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (oraz z opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Wnioskodawczynię w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność. Informuje się, że niniejszą interpretacją indywidualną załatwiono wniosek w części dotyczącej zdarzenia przyszłego w zakresie zwolnienia od podatku sprzedaży udziału we współwłasności budynku wraz z gruntem (działka nr 1). Natomiast wniosek w części dotyczącej zdarzenia przyszłego, w zakresie zwolnienia od podatku sprzedaży udziału we współwłasności działki nr 1 na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy został załatwiony postanowieniem z dnia 7 października 2019 r. nr 0112 KDIL4.4512.388.2019.1.MB. Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawczynię i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej: z zastosowaniem art. 119a; w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej). Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2193, z późn. zm.), wprowadzającymi regulacje intertemporalne. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…) za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, z późn. zm.). Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach (art. 47 § 1 ww. ustawy) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 54 § 1a ww. ustawy), w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy). W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ww. ustawy). Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.