0112-KDSL2-2.440.469.2024.5.DS

WIĄŻĄCA INFORMACJA STAWKOWA (WIS)   Na podstawie art. 42a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2023 r., poz. 361, z późn.zm.), zwanej dalej ustawą, po rozpatrzeniu wniosku (…) z dnia 20 września 2024 r. (data wpływu 20 września 2024 r.), uzupełniony pismami z dnia 22 października 2024 r. (data wpływu 22 października 2024 r.), 25 listopada 2024 r. (data wpływu 25 listopada 2024 r.), 3 grudnia 2024 r. (data wpływu 3 grudnia 2024 r.) oraz 10 stycznia 2025 r. (data wpływu 10 stycznia 2025 r.), Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wydaje niniejszą wiążącą informację stawkową.   Przedmiot wniosku: usługa – wykonanie dokumentacji budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z przeniesieniem autorskich praw majątkowych   Opis usługi: Wnioskodawca (spółka z ograniczoną odpowiedzialnością) prowadzi działalność gospodarczą świadcząc usługi, których produktem finalnym jest każdorazowo „dokumentacja budowlana”. Wnioskodawca zatrudnia na podstawie umów o pracę pracowników, którzy zajmują się tworzeniem dokumentacji budowlanej. Na podstawie zawartych umów o pracę z poszczególnymi twórcami projektu Wnioskodawca staje się właścicielem autorskich praw majątkowych do dokumentacji budowlanej. Przedmiotem wniosku jest wykonanie (w ramach adaptacji „projektu gotowego”) dokumentacji budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z przeniesieniem autorskich praw majątkowych. W ramach ww. usługi Wnioskodawca po nawiązaniu kontaktu z Klientem i wstępnym rozpoznaniu tematu, przesyła do Klienta ofertę na adaptację projektu, po tym następują negocjacje telefoniczne i zostaje ustalona cena usługi. Klient przyjmuje ofertę i dostarcza Wnioskodawcy niezbędne dokumenty. Następnie Wnioskodawca za pomocą własnych pracowników przeprowadza wstępne czynności w celu uzyskania pozwolenia na budowę planowanego założenia budowlanego poprzez: analizę kompletności dokumentów; analizę dostarczonego projektu powtarzalnego co do zgodności z szeroko pojmowanym prawem budowlanym oraz zgodności z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jako aktu prawa miejscowego; analizę koniecznych działań prowadzących do uzyskania pozwolenia na budowę; analizę konieczności zapewnienia udziału osób o odpowiednich uprawnieniach budowlanych oraz ich ilości. W wyniku powyższych analiz stwierdzono, że należy: uzyskać pełnomocnictwo Klienta do reprezentowania przed organami administracyjnymi; skomponować wymagane prawem oświadczenia o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane oraz wniosek o zgłoszeniu budowy budynku mieszkalnego; uzyskać oświadczenie projektanta o braku dostępu do sieci ciepłowniczej; wykonać Projekt Zagospodarowania Terenu, Projekt Architektoniczno-budowlany, plik załączników do projektu budowlanego, adaptację Projektu Technicznego; zapewnić udział w projekcie projektantów z uprawnieniami budowlanymi w następujących specjalnościach: architektonicznej, konstrukcyjnej, instalacji sanitarnych. Po zakończeniu analiz Wnioskodawca wykonuje wstępną dokumentację projektową i po sprawdzeniu przez projektanta z określonymi uprawnieniami oraz uzyskaniu jego autoryzacji, składa wniosek wraz z kompletną dokumentacją do odpowiedniego urzędu. W wyniku pozytywnego zakończenia procedury administracyjnej i uzyskania pozwolenia na budowę Wnioskodawca informuje o tym fakcie Klienta oraz wystawia fakturę za wykonane prace oraz przekazanie majątkowych praw autorskich. Po zaksięgowaniu wpłaty Klienta Wnioskodawca dokonuje niezbędnych wpisów w Projekcie Technicznym w formie papierowej; komponuje wymagane prawem oświadczenie projektanta o zgodności wykonanego Projektu Technicznego z przepisami, zasadami wiedzy technicznej oraz Projektu Zagospodarowania Terenu i Projektu Architektoniczno-budowlanego; uzyskuje niezbędne podpisy projektanta na powyższej dokumentacji. Następnie Wnioskodawca kompletuje dokumentację, wykonuje umowę o przeniesieniu autorskich praw majątkowych do utworu na Klienta oraz przesyła kompletną dokumentację na adres Klienta. Cała dokumentacja jest przygotowywana wyłącznie w wersji cyfrowej.   Rozstrzygnięcie: PKWiU 2015 – 71   Stawka VAT: 23%   Podstawa prawna: art. 41 ust. 1 ustawy w zw. z art. 146ef ust. 1 pkt 1 ustawy   Cel wydania WIS: określenie stawki podatku od towarów i usług   UZASADNIENIE   W dniu 20 września 2024 r. Wnioskodawca złożył wniosek w sklasyfikowania ww. usługi na potrzeby określenia stawki podatku od towarów i usług. Wniosek uzupełniono w dniach: 22 października 2024 r., 25 listopada 2024 r., 3 grudnia 2024 r. oraz 10 stycznia 2025 r. poprzez założenie przez Wnioskodawcę konta w e-Urzędzie Skarbowym i wyrażenie zgody na doręczanie pism na to konto oraz przesłanie dodatkowych informacji i dokumentów.   W treści wniosku przedstawiono następujący szczegółowy opis usługi   (…) prowadzi działalność PKWIU 71.11.2 „Usługi architektoniczne w zakresie projektowania budynków”. Każdorazowo produktem finalnym usługi jest „dokumentacja budowlana”, w skład której wchodzi m.in. „projekt budowlany” składający się z 4 części: 1.    „Projekt zagospodarowania działki lub terenu”, 2.    „Projekt architektoniczno-budowlany”, 3.    „Projekt techniczny”, 4.    „Odpowiednie oświadczenia, pozwolenia i uzgodnienia” będące załącznikami do projektu są zbiorem dokumentów będących wynikiem indywidualnych działań architekta i wydanych do przedmiotowego założenia budowlanego. „Projekt zagospodarowania działki lub terenu” jest w każdym przypadku utworem indywidualnym, który jest bezspornie przedmiotem prawa autorskiego. „Projekt architektoniczno-budowlany” oraz „projekt techniczny” są wynikami pracy zespołowej („utworami zbiorowymi”) i mogą mieć dwa sposoby wykonania: A.   Wykonanie od podstaw przez osoby z odpowiednimi uprawnieniami budowlanymi pod kierownictwem architekta. B.   Jako „adaptacja” dokumentacji technicznej potocznie zwanej projektem „gotowym” lub „typowym” w celu stworzenia „projektu architektoniczno-budowlanego” oraz „projektu technicznego” zgodnych z wymaganiami Prawa Budowlanego. W tym przypadku zespół inżynierów pod kierownictwem architekta, w oparciu o przepisy prawa lokalnego, zapotrzebowanie Klienta oraz indywidualną charakterystykę działki dokonuje specjalistycznych obliczeń i projektuje indywidualne rozwiązania architektoniczne do specyficznych uwarunkowań formalno-prawnych i technicznych danego zamierzenia budowlanego. W konsekwencji powstaje niepowtarzalny utwór, który może być wykorzystany tylko tego ściśle określonego zamierzenia budowlanego. Należy nadmienić, że żadne opracowanie nazywane potocznie „projektem gotowym” nie stanowi „projektu budowlanego” w myśl Prawa Budowlanego. Opracowanie takie może stanowić część „dokumentacji budowy” tylko i wyłącznie po adaptacji do konkretnego zamierzenia budowlanego. Kompletna „dokumentacja budowlana” jest zaś „utworem zbiorowym” będącym przedmiotem prawa autorskiego, pozyskiwanym w procesie, który ma źródło w pracy człowieka, w każdej części składowej oraz w całości stanowi przejaw działalności twórczej, ma wysoce indywidualny charakter bo nie może zostać wykorzystana w całości ani w części do żadnego innego zamierzenia budowlanego. (…) w ramach zawartych umów o pracę z poszczególnymi twórcami projektu, w myśl art. 12 ustawy o prawie autorskim, staje się właścicielem praw autorskich do „dokumentacji budowlanej” będącej „utworem zbiorowym”, a w myśl art. 11 staje się jej „producentem”. W związku z powyższym (…) powinna w przypadku przekazania praw autorskich Klientowi będącemu osobą fizyczną i rezydentem podatkowym RP stosować stawkę podatku VAT w wysokości 8% dla 1.    Projektu zagospodarowania działki lub terenu; 2.    Projektu architektoniczno-budowlanego; 3.    Projektu technicznego; 4.    Załączników do projektu budowlanego; lub 5.    dla kompletnej „dokumentacji budowy” zawierającej wszystkie powyższe 4 części. Na podstawie art. 1 ust. 2 pkt 6 ustawy o prawie autorskim, przedmiotem prawa autorskiego są m.in. utwory architektoniczne, architektoniczno-urbanistyczne i urbanistyczne, zaś w zgodzie z pozycją 63 załącznika nr 3 w powiązaniu z art. 146a pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług stawka podatku wynosi 8%. Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy o prawie autorskim, opracowanie cudzego utworu, w szczególności tłumaczenie, przeróbka, adaptacja, jest przedmiotem prawa autorskiego bez uszczerbku dla prawa z utworu pierwotnego, zaś art. 11 mówi, iż autorskie prawa majątkowe do utworu zbiorowego przysługują producentowi. Dyrektor KIS w interpretacji sygn. 0113-KDIPT1-1.4012.564.2019.2.MSU rozpatrzył podobną sytuację, jednak w odniesieniu do architekta prowadzącego działalność gospodarczą, a nie spółki prawa handlowego. W ww. interpretacji Dyrektor KIS stwierdził, iż stanowisko wnioskodawcy, że „wystawiając fakturę za wykonanie projektów architektoniczno-budowlanych, w tym projektów instalacji wewnętrznych i zewnętrznych jako niezbędnych elementów kompleksowego projektu architektoniczno-budowlanego, Wnioskodawca może zastosować 8% stawkę podatku VAT” jest prawidłowe. W świetle powyższej interpretacji oraz w połączeniu z faktem, że autorskie prawa majątkowe do utworu zbiorowego przysługują producentowi, którym w niniejszym przypadku jest (…), również spółka prawa handlowego powinna stosować stawkę podatku VAT w wysokości 8% we wszystkich ww. przypadkach.   W związku z tak przedstawionym opisem sprawy tutejszy organ pismem z dnia 15 listopada 2024 r., znak 0112-KDSL2-2.440.469.2024.1.DS (wezwanie I), wezwał Wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku poprzez: a)    wskazanie jakiego jednego, konkretnego projektu dotyczy usługa będąca przedmiotem wniosku? Należało wskazać jego nazwę, wyjaśnić czego dotyczy oraz wymienić wszelkie szczegółowe dane/informacje odnoszące się do tego projektu, które identyfikują ten konkretny projekt. b)    przesłanie: ·         projektu wskazanego w odpowiedzi na powyższe pytanie – ww. projekt należało przesłać w formie dokumentu elektronicznego lub pliku elektronicznego/plików elektronicznych; ·         kopii aktualnie obowiązującej umowy (wraz ze wszystkimi aneksami i załącznikami) zawartej przez Wnioskodawcę na wykonanie projektu mającego być przedmiotem analizy w ramach złożonego wniosku (dane osobowe usługobiorcy mogą zostać zanonimizowane); ·         innych dokumentów dotyczących usługi będącej przedmiotem wniosku (np. zlecenia, zamówienia, regulaminu świadczenia usług itp.).   W przesłanym dnia 3 grudnia 2024 r. piśmie – w odpowiedzi na ww. wezwanie tut. organu – Wnioskodawca wskazał co następuje: I.      Określenie konkretnego projektu budowlanego do informacji stawkowej. Zgłoszenie budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego w oparciu o art. 30 ust. 2 w zw. z ust. 4d ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r., poz. 1333, z późn. zm.). (…). II.    Kopia aktualnie obowiązującej umowy. Wnioskodawca informuje, iż do projektów o niewielkiej wartości materialnej – głównie tzw. adaptacji projektów jednorodzinnych budynków mieszkalnych – (…) nie zawiera umów na wykonanie, a jedynie przesyła do Klienta ofertę na wykonanie danej usługi za pomocą email. (…). Podczas rozmowy Klient przyjmuje taką ofertę poprzez werbalny wybór pakietu cenowego (z możliwą negocjacji ceny) ze strony www (…) i dostarczenie Dokumentów (…) (opisane dalej) do siedziby firmy (…). Po uzyskaniu „pozwolenia na budowę”, Klient opłaca fakturę wystawioną przez (…). Po zaksięgowaniu wpłaty Klienta (…) przystępuje do skompletowania „dokumentów budowy” i dostarczenia ich Klientowi. III.   Opis procedury dotyczącej przedmiotowego projektu. 1.    Po nawiązaniu kontaktu z Klientem i wstępnym rozpoznaniu tematu, przedstawiciel firmy (…) przesłał do Klienta dokument (…). Po tym nastąpiły negocjacje telefoniczne i została ustalona cena usługi. 2.    Klient przyjął ofertę i dostarczył przedstawicielowi firmy (…) niezbędne (…) w postaci: (…). 3.    (…) za pomocą własnych pracowników przeprowadziła wstępne czynności w celu uzyskania „pozwolenia na budowę” planowanego założenia budowlanego poprzez: a.    analizę kompletności Dokumentów (…); b.    analizę dostarczonego projektu powtarzalnego co do zgodności z szeroko pojmowanym prawem budowlanym oraz zgodności z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jako aktu prawa miejscowego; c.    analizę koniecznych działań prowadzących do uzyskania „pozwolenia na budowę”; d.    analizę konieczności zapewnienia udziału osób o odpowiednich uprawnieniach budowlanych oraz ich ilości (bardziej zaawansowane projekty oprócz podstawowego zestawu projektantów wymagają tzw. „projektantów sprawdzających”). 4.    W wyniku powyższych analiz stwierdzono, iż należy: a.    uzyskać pełnomocnictwo Klienta do reprezentowania przed organami administracyjnymi; b.    skomponować wymagane prawem oświadczenia o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane oraz wniosek o zgłoszeniu budowy budynku mieszkalnego; c.    uzyskać oświadczenie projektanta o braku dostępu do sieci ciepłowniczej; d.    wykonać następujące prace projektowe:                  i.     wykonanie Projektu Zagospodarowania Terenu – PZT: 1.    część opisowa – 100% wykonanie przez (…); 2.    część rysunkowa – 100% wykonanie przez (…);                ii.     wykonanie Projektu Architektoniczno-budowlanego – PAB: 1.    część opisowa – 100% wykonanie przez (…); 2.    część rysunkowa – 10% wykonanie przez (…), 90% wykorzystanie projektu powtarzalnego dostarczonego przez Klienta bez zmian (wymagane prace nie naruszają prawa autorskiego twórcy oryginalnej dokumentacji);               iii.     wykonanie pliku załączników do projektu budowlanego – 100% wykonanie przez (…) – ZL;               iv.     wykonanie adaptacji Projektu Technicznego; e.    zapewnić udział w projekcie projektantów z uprawnieniami budowlanymi w następujących specjalnościach:                  i.     architektonicznej;                ii.     konstrukcyjnej;               iii.     instalacji sanitarnych 5.    Po zakończeniu powyższej analizy (…) wykonała wstępną dokumentację projektową jak opisano powyżej i po sprawdzeniu przez projektanta z uprawnieniami w powyższych specjalnościach oraz uzyskaniu jego autoryzacji (złożenie podpisów na plikach projektu) (…) złożyła wniosek wraz z kompletną dokumentację do odpowiedniego urzędu. Cała powyższa dokumentacja została wykonana w formie cyfrowej. W tym miejscu należy podkreślić, iż dostarczony tzw. „projekt powtarzalny” lub „projekt gotowy”, który Klient zakupił z katalogu nie jest „projektem budowlanym” w myśl ustawy Prawo Budowlane i dopiero kompletna dokumentacja opisana powyżej, autoryzowana/podpisana przez projektantów w odpowiednich specjalnościach nabiera cech „projektu budowlanego”, który z kolei tworzy część „dokumentacji budowy” (art. 3.13 ustawy Prawo Budowlane). 6.    W wyniku przeprowadzonej analizy złożonego wniosku (…) nie znalazł podstaw do wniesienia sprzeciwu do ww. zgłoszenia budowy budynku mieszkalnego i na żądanie przedstawiciela (…) wystawił zaświadczenie, iż nie wniesiono sprzeciwu na wykonanie robót związanych z budową przedmiotowego zamierzenia budowlanego. Do zaświadczenia dołączono podpisane i ostemplowane pliki PZT oraz PAB. 7.    W wyniku pozytywnego zakończenia procedury administracyjnej i uzyskania „pozwolenia na budowę” (…) poinformowała o tym fakcie Klienta oraz wystawiła fakturę za wykonane prace oraz przekazanie majątkowych praw autorskich. 8.    Po zaksięgowaniu wpłaty Klienta, firma wykona następujące prace: a.    dokonała niezbędnych wpisów w Projekcie Technicznym w formie papierowej; b.    skomponowała prawem wymagane oświadczenie projektanta o zgodności wykonanego Projektu Technicznego z przepisami, zasadami wiedzy technicznej oraz PZT i PAB; c.    uzyskała niezbędne podpisy projektanta na powyższej dokumentacji. 9.    W chwili obecnej dokumentacja jest kompletowana i pozostało do wykonania: a.    wykonanie umowy o przeniesieniu autorskich praw majątkowych do utworu na Klienta; b.    przesłanie kompletnej dokumentacji na adres Klienta. Analizując wszystkie podjęte działania mające na celu stworzenie dokumentacji budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego w tym konkretnym zamierzeniu budowlanym, należy uznać, że dokonano pracy posiadającej wszelkie znamiona działalności twórczej w zgodzie z odpowiednimi przepisami. Dokumentacja w części PZT jest całkowicie przejawem działalności twórczej, projekt PAB w części opisowej jest całkowicie przejawem działalności twórczej, zaś w części rysunkowej jest twórczym przetworzeniem dokumentacji powtarzalnej z indywidualnym dostosowaniem jej do lokalnych wymagań. Pozostałe części są efektem indywidualnych decyzji poszczególnych twórców.   Do ww. pisma Wnioskodawca dołączył m.in.: (…).   W przesłanej (…) zawarto m.in. następujące informacje: (…).   W dniu 10 stycznia 2025 r. Wnioskodawca uzupełnił wniosek poprzez przesłanie: (…).   W trybie przewidzianym w art. 200 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r., poz. 111), zwanej dalej Ordynacją podatkową, w postanowieniu z dnia 30 stycznia 2025 r. nr 0112-KDSL2-2.440.469.2024.4.DS tutejszy organ wyznaczył Wnioskodawcy siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w zakresie zebranego w sprawie materiału dowodowego. Postanowienie zostało skutecznie doręczone w dniu 4 lutego 2025 r. Do dnia wydania niniejszej decyzji z prawa tego Wnioskodawca nie skorzystał.   Uzasadnienie klasyfikacji usługi   Stosownie do brzmienia art. 5a ustawy, towary i usługi będące przedmiotem czynności, o których mowa w art. 5, wymienione w klasyfikacji w układzie odpowiadającym Nomenklaturze scalonej (CN) zgodnej z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L 256 z 07.09.1987, str. 1, z późn. zm. – Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 2, t. 2, str. 382, z późn. zm.) lub w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, są klasyfikowane według Nomenklatury scalonej (CN) lub klasyfikacji wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, jeżeli dla tych towarów lub usług przepisy ustawy lub przepisy wykonawcze wydane na jej podstawie powołują działy, pozycje, podpozycje lub kody Nomenklatury scalonej (CN) lub symbole klasyfikacji statystycznych.   Natomiast stosownie do art. 42a ustawy wiążąca informacja stawkowa, zwana dalej „WIS”, jest decyzją wydawaną na potrzeby opodatkowania podatkiem dostawy towarów, importu towarów, wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów albo świadczenia usług, która zawiera: 1)  opis towaru albo usługi będących przedmiotem WIS; 2)  klasyfikację towaru według działu, pozycji, podpozycji lub kodu Nomenklatury scalonej (CN) albo według działu, grupy, klasy, kategorii, podkategorii lub pozycji Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług albo według sekcji, działu, grupy lub klasy Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych albo usługi według działu, grupy, klasy, kategorii, podkategorii lub pozycji Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług, niezbędną do: a)  określenia stawki podatku właściwej dla towaru albo usługi, b)  stosowania przepisów ustawy oraz przepisów wykonawczych wydanych na jej podstawie – w przypadku, o którym mowa w art. 42b ust. 4; 3)  stawkę podatku właściwą dla towaru albo usługi, z wyjątkiem przypadku, o którym mowa w art. 42b ust. 4.   Zatem w przypadku, gdy stawka podatku od towarów i usług nie jest uzależniona od zaklasyfikowania danego towaru lub usługi do odpowiedniej klasyfikacji (CN, PKOB lub PKWiU), ale od spełnienia definicji (opisu) zawartej w odpowiednim przepisie ustawy lub pozycji załącznika do ustawy, przedmiotem postępowania w zakresie wydania WIS jest ustalenie, czy opisany towar lub usługa spełnia wymogi wskazane przez ustawodawcę w tym opisie.   Zdaniem Wnioskodawcy, ponieważ do powstałej w wyniku wyświadczenia usługi dokumentacji budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego przysługują spółce autorskie prawa majątkowe, to przeniesienie tych praw na klienta (inwestora) stanowić będzie usługę wymienioną w poz. 63 załącznika nr 3 do ustawy.   Odnosząc się do powyższego należy wyjaśnić co następuje.   W myśl art. 41 ust. 2 ustawy, dla towarów i usług wymienionych w załączniku nr 3 do ustawy, innych niż klasyfikowane według Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług w grupowaniu usługi związane z wyżywieniem (PKWiU 56), stawka podatku wynosi 7%, z zastrzeżeniem art. 114 ust. 1 i art. 138i ust. 4.   Pozycja 63 załącznika nr 3 do ustawy wskazuje, że opodatkowaniu preferencyjną stawką podatku w wysokości 8% podlegają, bez względu na symbol PKWiU, opodatkowaniu usługi twórców i artystów wykonawców w rozumieniu ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz.U. z 2022 r. poz. 2509) wynagradzane w formie honorariów za przekazanie lub udzielenie licencji do praw autorskich lub praw do artystycznego wykonania.   Preferencyjna stawka podatku dla usług wymienionych w pozycji 63 załącznika nr 3 do ustawy ma charakter podmiotowy, co oznacza, że preferencyjnej stawce podlegają usługi wykonywane przez ściśle zdefiniowany krąg podmiotów wykonujących te usługi.   Ustawa nie zawiera wprost definicji „twórcy”, zaś pozycja 63 załącznika nr 3 do ustawy wskazuje, że pojęcie „twórcy” należy przyjąć w rozumieniu ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych.   Stosownie zatem do art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz.U. z 2025 r., poz. 24), zwanej dalej ustawą o prawie autorskim i prawach pokrewnych, przedmiotem prawa autorskiego jest każdy przejaw działalności twórczej o indywidualnym charakterze, ustalony w jakiejkolwiek postaci, niezależnie od wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia (utwór).   W szczególności, przedmiotem prawa autorskiego – w myśl art. 1 ust. 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych – są utwory: 1)    wyrażone słowem, symbolami matematycznymi, znakami graficznymi (literackie, publicystyczne, naukowe, kartograficzne oraz programy komputerowe); 2)    plastyczne; 3)    fotograficzne; 4)    lutnicze; 5)    wzornictwa przemysłowego; 6)    architektoniczne, architektoniczno-urbanistyczne i urbanistyczne; 7)    muzyczne i słowno-muzyczne; 8)    sceniczne, sceniczno-muzyczne, choreograficzne i pantomimiczne; 9)    audiowizualne (w tym filmowe).   Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, opracowanie cudzego utworu, w szczególności tłumaczenie, przeróbka, adaptacja, jest przedmiotem prawa autorskiego bez uszczerbku dla prawa do utworu pierwotnego.   Zatem, aby określone dzieło mogło być przedmiotem prawa autorskiego musi posiadać następujące cechy: ·      mieć źródło w pracy człowieka (twórcy), ·      stanowić przejaw działalności twórczej, ·      posiadać indywidualny charakter.   Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, prawo autorskie przysługuje twórcy, o ile ustawa nie stanowi inaczej.   Na podstawie art. 8 ust. 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, domniemywa się, że twórcą jest osoba, której nazwisko w tym charakterze uwidoczniono na egzemplarzach utworu lub której autorstwo podano do publicznej wiadomości w jakikolwiek inny sposób w związku z rozpowszechnianiem utworu.   Twórcy przysługują autorskie prawa osobiste. Z przepisu art. 16 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych wynika, że jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, autorskie prawa osobiste chronią nieograniczoną w czasie i niepodlegającą zrzeczeniu się lub zbyciu więź twórcy z utworem, a w szczególności prawo do: 1)    autorstwa utworu; 2)    oznaczenia utworu swoim nazwiskiem lub pseudonimem albo do udostępniania go anonimowo; 3)    nienaruszalności treści i formy utworu oraz jego rzetelnego wykorzystania; 4)    decydowania o pierwszym udostępnieniu utworu publiczności; 5)    nadzoru nad sposobem korzystania z utworu.   Twórcy, zgodnie z przywołanym art. 16 ustawy o prawie autorskim przysługują autorskie prawa osobiste obejmujące przede wszystkim prawo autora do wiązania z dziełem jego nazwiska. Prawo to nigdy nie wygasa i jest, z natury rzeczy, niezbywalne, nie można się go zrzec ani przenieść na inną osobę. W ramach ochrony dóbr osobistych autor ma prawo do przedstawienia utworu pod pseudonimem lub anonimowo. Można więc powiedzieć, że autorskie prawa osobiste chronią pewien „intelektualny” związek twórcy z dziełem.   Natomiast w art. 17 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych określono zakres autorskich praw majątkowych. Przepis ten stanowi, że jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, twórcy przysługuje wyłączne prawo do korzystania z utworu i rozporządzania nim na wszystkich polach eksploatacji oraz do wynagrodzenia za korzystanie z utworu.   Należy podkreślić, że autorskie prawa majątkowe mogą przysługiwać w niektórych przypadkach także innym podmiotom niż twórca.   Stosownie do art. 41 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej: 1)    autorskie prawa majątkowe mogą przejść na inne osoby w drodze dziedziczenia lub na podstawie umowy; 2)    nabywca autorskich praw majątkowych może przenieść je na inne osoby, chyba że umowa stanowi inaczej.   Umowa o przeniesienie autorskich praw majątkowych lub umowa o korzystanie z utworu, zwana dalej „licencją”, obejmuje pola eksploatacji wyraźnie w niej wymienione (art. 41 ust. 2 ww. ustawy).   Zatem w myśl przepisów ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, autorskie prawa majątkowe do utworu mogą przejść na inne osoby na podstawie umowy o przeniesienie autorskich praw majątkowych lub na podstawie umowy o korzystanie z utworu, zwanej licencją.   Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, współtwórcom przysługuje prawo autorskie wspólnie. Domniemywa się, że wielkości udziałów są równe. Każdy ze współtwórców może żądać określenia wielkości udziałów przez sąd, na podstawie wkładów pracy twórczej.   Z kolei w myśl art. 9 ust. 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, każdy ze współtwórców może wykonywać prawo autorskie do swojej części utworu mającej samodzielne znaczenie, bez uszczerbku dla praw pozostałych współtwórców.   Stosowanie do art. 11 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, autorskie prawa majątkowe do utworu zbiorowego, w szczególności do encyklopedii lub publikacji periodycznej, przysługują producentowi lub wydawcy, a do poszczególnych części mających samodzielne znaczenie - ich twórcom. Domniemywa się, że producentowi lub wydawcy przysługuje prawo do tytułu.   Powołany wyżej przepis reguluje kwestię przysługiwania autorskich praw majątkowych do utworu zbiorowego. Regulacja dotyczy w szczególności autorskich praw majątkowych do encyklopedii lub publikacji periodycznej będącej utworem zbiorowym. Publikacja periodyczna to termin z Prawa prasowego, gdzie zapisano, że publikacje periodyczne to „dzienniki i czasopisma, serwisy agencyjne, stałe przekazy telefaksowe, biuletyny, programy radiowe i telewizyjne oraz kroniki filmowe”, jeśli nie tworzą zamkniętej, jednorodnej całości, ukazują się nie rzadziej niż raz do roku, opatrzone są stałym tytułem albo nazwą, numerem bieżącym i datą. Cechą charakterystyczną utworów zbiorowych jest wielość podmiotów uprawnionych do udziału w dochodach ze sprzedaży dzieła. Sytuacja, w której każdy z tych podmiotów miałby wykonywać prawa do swojej części za zgodą pozostałych twórców utworu zbiorowego, prowadziłaby do niemożliwości obrotu całością utworu, ponieważ w encyklopedii czy publikacji periodycznej, jaką jest np. czasopismo, twórcze udziały mają dziesiątki, a czasem setki współtwórców. Konstrukcja przyjęta w art. 11 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych – wskazania jednego podmiotu (producent – wydawca), któremu przysługują prawa autorskie do całości utworu, rozwiązuje ten problem [vide E. Ferenc-Szydełko (red.), Ustawa o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Komentarz, wydanie 4, 2021].   W opisanym przypadku nie mamy do czynienia z „utworem zbiorowym” w rozumieniu art. 11 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, a Wnioskodawca nie jest producentem – wydawcą powstałego w wyniku wyświadczenia usługi utworu.   W tym miejscu należy wskazać na instytucję „utworu o charakterze pracowniczym”, do którego odnosi się art. 12 ust. 1 ww. ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Na mocy tego artykułu, jeżeli ustawa lub umowa o pracę nie stanowią inaczej, pracodawca, którego pracownik stworzył utwór w wyniku wykonywania obowiązków ze stosunku pracy, nabywa z chwilą przyjęcia utworu autorskie prawa majątkowe w granicach wynikających z celu umowy o pracę i zgodnego zamiaru stron.   Jednakże należy zaznaczyć, iż aby utwór miał charakter pracowniczy w rozumieniu art. 12 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych nie jest wystarczający jakikolwiek związek łączący powstanie utworu ze stosunkiem pracy. Niezbędne jest aby stworzenie danego dzieła należało do zakresu zadań pracownika. W orzecznictwie wyrażono pogląd, że obowiązki takie mogą być sprecyzowane nie tylko w samej umowie o pracę, ale również w bezpośrednich poleceniach służbowych, w układach zbiorowych i normach wewnątrzzakładowych. Nie można też pomijać znanych pracownikom i uzgadnianych z nimi planów działalności danej jednostki, jak również innych norm mających zastosowanie w tej jednostce organizacyjnej, a dla pracownika posiadających charakter obligatoryjny (zob. wyrok SA w Białymstoku z 4.9.2012 r., III APa 7/12). Nie jest natomiast wystarczającą podstawą do stwierdzania pracowniczego charakteru utworu posłużenie się w procesie twórczym urządzeniami lub materiałami należącymi do zakładu pracy, przygotowanie utworu w czasie pracy twórcy, sfinansowanie pracy twórczej przez zakład pracy, lub udział w procesie twórczym innych osób zatrudnionych w tym zakładzie oraz tolerowanie przez twórcę faktu eksploatowania bez porozumienia z nim utworu przez zakład pracy (zob. wyrok SA w Katowicach z 4.10.2011 r., V ACa 422/11, niepubl.; wyrok SA w Warszawie z 12.11.2008 r., I ACa 227/08, niepubl.).   Wskazać należy, iż pracodawca zlecając pracownikowi wykonanie dokumentacji budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego, może na podstawie art. 12 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, nabyć jedynie prawa majątkowe do dokumentacji stworzonej przez pracownika/pracowników w wyniku obowiązków wynikających z umowy o pracę. Nie oznacza to jednak, że w ten sposób Wnioskodawca staje się twórcą tej dokumentacji (utworu). Nie przysługują mu bowiem autorskie prawa osobiste, a w szczególności – prawo do autorstwa utworu.   Zauważyć również należy, że ustawa o podatku od towarów i usług nie zawiera definicji pojęcia „honorarium”, zatem można wyjaśnić jego znaczenie posługując się Słownikiem Języka Polskiego (Słownik Współczesnego Języka Polskiego, Wydawnictwo Wilga, Warszawa 1996, str. 309), według którego „honorarium to wynagrodzenie za pracę w wolnych zawodach”; ustawa ta nie definiuje także pojęcia „wolnego zawodu”. Nie oznacza to jednak, że wynagrodzenie otrzymane z tytułu przeniesienia majątkowych praw autorskich do utworu, nie stanowi wynagrodzenia za pracę w wolnym zawodzie o charakterze honorarium, a wynagrodzenia za wykonaną pracę nie można utożsamiać z zapłatą za usługę wykonaną w ramach działalności gospodarczej.   Z powołanych powyżej unormowań ustawy o prawie autorskim wynika, że twórcą może być wyłącznie osoba fizyczna (człowiek) będąca autorem utworu w rozumieniu tej ustawy. Autorskie prawa osobiste, które przysługują twórcy utworu – osobie fizycznej – są niezbywalne. Twórca może zbyć wyłącznie przysługujące mu prawa majątkowe do utworu.   Potwierdzenie powyższego zawiera np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 7 września 2013 r., sygn. akt I SA/Rz 598/13 (pomimo tego, że wyrok ten dotyczy innej sprawy, to jednak zawarte w nim sformułowania są znaczące przy rozpatrywaniu niniejszego zagadnienia). WSA w Rzeszowie wskazał, że pojęcie „twórcy” nie zostało zdefiniowane w ustawie o VAT i jego wykładnia musi zostać dokonana przy wykorzystaniu zarówno zasad wykładni językowej, który to rodzaj wykładni powinien mieć pierwszeństwo w sprawach podatkowych, jak też przy wykorzystaniu zasad wykładni systemowej, ze szczególnym uwzględnieniem wykładni systemowej zewnętrznej a w szczególności norm zawartych w ustawie o prawie autorskim i prawach pokrewnych jako akcie prawnym regulującym w sposób pełny kwestie związane z tworzeniem utworów i uprawnieniami twórców.   Dokonując językowej wykładni pojęcia twórca należy wskazać, że jest to ktoś kto stworzył dany utwór. Wykonał go w sposób fizyczny. Jego działanie spowodowało powstanie utworu. Osoba, która miała pomysł wykonania utworu i własną pracą o artystycznym charakterze wykonała utwór. Utwór zaś jest wynikiem oryginalnej twórczej pracy człowieka. Według Słownika Języka Polskiego Wydawnictwa PWN (wyd. internetowe www.sjp.pwn.pl) twórca to: osoba, która coś tworzy, zwłaszcza w dziedzinie sztuki lub osoba, która jest sprawcą czegoś.   Według Słownika Języka Polskiego T. 7-/ułożony pod red. Jana Karłowicza, Adama Kryńskiego i Władysława Niedźwiedzkiego/ twórca to ten co utworzył, autor, sprawca, wynalazca. Tylko człowiek może być stwórcą. Twórcą zwiemy człowieka, autora jakiegoś dzieła. Według Małego Słownika Języka Polskiego (Wyd. Naukowe; PWN, Warszawa 1997 str. 962) twórca to ten kto coś tworzy, np.: twórca wielu dzieł sztuki. Według Słownika Współczesnego Języka Polskiego (Wyd. Wilga; Warszawa 1996 str. 1161) twórca to osoba która tworzy, stworzyła coś, autor.   Tak więc tylko osoba (kilka osób – współtwórcy), która własnym działaniem lub wraz z innymi osobami wykonała lub współwykonała utwór może korzystać z tytułu jego twórcy, w tym być w posiadaniu autorskich praw osobistych do utworu. Podmiot nabywający od twórcy prawa majątkowe do utworu nie staje się twórcą utworu i nie nabywa automatycznie praw osobistych do utworu (bo te są niezbywalne), nabywca może nabyć wyłącznie prawa majątkowe do utworu.   Na rozdzielenie znaczenia pojęć twórca i posiadacz autorskich praw majątkowych wskazuje również przepis art. 2 ust. 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Stanowi on, że rozporządzanie i korzystanie z opracowania zależy od zezwolenia twórcy utworu pierwotnego (prawo zależne), chyba że autorskie prawa majątkowe do utworu pierwotnego wygasły. (…) Wygaśnięcie autorskich praw majątkowych nie powoduje, że ten kto stworzył dzieło przestaje być jego twórcą. Jest się twórcą dzieła pomimo, że prawa autorskie do jego utworu wygasły.   Wykładnia systemowa zewnętrzna oparta na zapisach ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych w sposób jednoznaczny prowadzi więc do wniosku, że twórcą jest tylko i wyłącznie osoba (osoba fizyczna), która wykonała dany utwór sama lub z udziałem innych współtwórców. Podmiot, który nabywa te prawa majątkowe do utworu nie jest jego twórcą. Pojęcia tego nie można więc rozszerzać i przypisywać jednostce, która na przykład tylko nabyła autorskie prawa majątkowe do danego utworu od osoby, która osobiście go stworzyła.   Poz. 63 załącznika nr 3 do ustawy obejmuje wyłącznie usługi twórców wynagradzane w formie honorariów za przekazanie lub udzielenie licencji do praw autorskich. W świetle powyższego istotnym wymogiem jest, aby podatnik był twórcą utworu.   Na potwierdzenie powyższego stanowiska należy przywołać wyrok z dnia 8 marca 2018 r., sygn. akt I FSK 807/16, w którym NSA stwierdził, iż „Na gruncie ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych obowiązuje wyrażona w art. 8 ust. 1 PrAut podstawowa zasada, że autorskie prawo powstaje w sposób pierwotny na rzecz twórcy; tak trzeba bowiem rozumieć zawarty w przytoczonym przepisie zwrot »prawo autorskie przysługuje«. Wymieniona zasada stanowi wyraz przyjętego założenia, że pierwotnym źródłem prawa autorskiego jest twórcza działalność człowieka. Twórcą może zatem być – co wynika z samej natury procesu twórczego – wyłącznie osoba fizyczna. Przyjmuje się także, opierając się na art. 16 PrAut, że autorskim dobrem osobistym jest nieograniczona w czasie i niepodlegająca zrzeczeniu się lub zbyciu więź twórcy z utworem. Autorskie prawa osobiste chronią tę więź z utworem ze skutecznością erga omnes przed wszelkimi bezprawnymi działaniami osób trzecich. Autorskie prawa osobiste mogą przysługiwać tylko osobom fizycznym, albowiem jedynie między osobą fizyczną a utworem może powstać wspomniana szczególna więź emocjonalna. Odejście od sformułowanej w art. 8 ust. 1 PrAut podstawowej zasady jest możliwe jedynie wówczas, gdy – co wyraźnie wynika z przytoczonego przepisu – pozwala na to szczególny przepis ustawy. W szczególności art. 11 PrAut oraz art. 74 ust. 3 PrAut, przyznają pierwotne nabycie określonych w nich praw autorskich przez inny podmiot niż twórca. Przepis art. 8 ust. 1 ustawy o prawie autorskim ustanawia podstawową zasadę, według której twórca nabywa prawo autorskie do stworzonego przez siebie utworu w momencie jego powstania (tzw. zasada twórcy, z niem. Schöpferprinzip, z ang. creator doctrine). »Twórcę« w rozumieniu komentowanego przepisu należy rozumieć jako rzeczywistego autora utworu. Wyjątki od zasady pierwotnego nabycia prawa autorskiego przez twórcę wymagają ustanowienia przepisem ustawowym (zob. np. wyrok SA w P. z dnia 7 listopada 2007 r., (...)). O ile osobiste prawa do utworu pozostają zawsze przy (rzeczywistym) twórcy, w odniesieniu do majątkowych praw autorskich przewidziano sytuacje wyjątkowe w przypadku utworów zbiorowych (art. 11) oraz programów komputerowych stworzonych w ramach obowiązków pracowniczych (art. 74 ust. 3), kiedy to podmiotem pierwotnie uprawnionym do utworu jest – odpowiednio – producent (wydawca) utworu zbiorowego lub pracodawca zatrudniający informatyka (Damian Flisak, Komentarz do art. 8 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych,(w:) Flisak Damian (red.), Bukowski Marek, Okoń Zbigniew, Podrecki Paweł, Raglewski Janusz, Stanisławska-Kloc Sybilla, Targosz Tomasz, Prawo autorskie i prawa pokrewne. Komentarz). W tym miejscu należy jednak wyraźnie podkreślić, że ustawa o prawie autorskim uznaje za zbywalne jedynie uprawnienia o charakterze majątkowym. Nawet w przypadku pierwotnego powstania tych praw na rzecz producenta, wydawcy czy też pracodawcy podmiotem autorskich praw osobistych pozostaje zawsze rzeczywisty twórca. Od zasady tej obowiązująca ustawa nie przewiduje wyjątków i wobec jednoznacznego sformułowania art. 11 przewidującego powstanie ex lege praw majątkowych na rzecz producenta czy wydawcy określonego utworu, czy też art. 74 ust. 3, przewidującego powstanie takich praw na rzecz pracodawcy, nie ma tu miejsca dla przyznania pracodawcy, czy producentowi albo wydawcy choćby ograniczonego katalogu uprawnień osobistych (Zbigniew Okoń, Komentarz do art. 74 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, (w:) Flisak Damian (red.), Bukowski Marek, Okoń Zbigniew, Podrecki Paweł, Raglewski Janusz, Stanisławska-Kloc Sybilla, Targosz Tomasz, Prawo autorskie i prawa pokrewne. Komentarz)”.   Tym samym powtórzyć należy, że tylko osoba (kilka osób), która własnym działaniem lub wraz z innymi osobami wykonała lub współwykonała utwór może korzystać z tytułu jego twórcy. Podmiot nabywający od twórcy autorskie prawa majątkowe do utworu, nie stanie się w ten sposób jego twórcą. Twórcy przysługują bowiem autorskie prawa osobiste (art. 16 ustawy o prawie autorskim) i majątkowe (art. 17 ustawy o prawie autorskim). Autorskie prawa osobiste są niezbywalne. Fakt przeniesienia autorskich praw majątkowych nie ma znaczenia dla określenia osoby twórcy (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 17 września 2013 r., sygn. akt I SA/Rz 598/13).   Odnosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy wskazać należy, że – pomimo, że usługa wykonania dokumentacji budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z przeniesieniem autorskich praw majątkowych wykonywana jest przez pracowników Wnioskodawcy (osoby fizyczne) – Wnioskodawca (Spółka) nie może zostać uznany za „twórcę w rozumieniu ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych”, do którego odnosi się poz. 63 zał. nr 3 do ustawy. Tym samym warunek podmiotowości w rozpatrywanej sprawie nie jest spełniony. Wnioskodawca (Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością) niewątpliwie nie jest osobą fizyczną i nie można mu przypisać w żadnej mierze cech twórcy.   Należy także podkreślić, że jak wyjaśniono wyżej, Wnioskodawca zatrudniając pracowników jako pracodawca – zgodnie z art. 12 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych – może nabyć jedynie autorskie prawa majątkowe do utworów stworzonych przez pracowników w wyniku wykonywania obowiązków służbowych w ramach stosunku pracy. Nie oznacza to jednak, że w ten sposób Wnioskodawca stanie się twórcą dokumentacji budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego wytworzonej przez pracowników. Przede wszystkim Spółce nie będą przysługiwać autorskie prawa osobiste, a w szczególności prawo do autorstwa utworu.   Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że w rozpatrywanej sprawie świadczona przez Wnioskodawcę (spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością) usługa nie stanowi usługi, o której mowa w poz. 63 załącznika nr 3 do ustawy.   W związku z tym, że będąca przedmiotem wniosku usługa – wykonanie dokumentacji budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z przeniesieniem autorskich praw majątkowych, nie jest – wbrew twierdzeniom Wnioskodawcy – usługą, o której mowa w poz. 63 załącznika nr 3 do ustawy, należy dokonać jej prawidłowej klasyfikacji statystycznej.   Do celów opodatkowania podatkiem od towarów i usług w zakresie świadczonych usług należy stosować Polską Klasyfikację Wyrobów i Usług wprowadzoną rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 4 września 2015 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU) (Dz. U. z 2015 r., poz. 1676, z późn. zm.).   Podstawowe cele, konstrukcję i sposób posługiwania się Polską Klasyfikacją Wyrobów i Usług oraz jej interpretację wskazują zasady metodyczne Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU 2015) zawarte w ww. rozporządzeniu.   Zasady metodyczne stanowią integralną część klasyfikacji. Zawarte w nich postanowienia obowiązują przy jej interpretacji i stosowaniu (pkt 1.3).   Zgodnie z pkt 1.2 zasad metodycznych, Polska Klasyfikacja Wyrobów i Usług (PKWiU 2015) składa się z: -        niniejszych zasad metodycznych, -        uwag do poszczególnych sekcji, -        schematu klasyfikacji.   Natomiast schemat klasyfikacji – jak wskazano w pkt 1.4 zasad metodycznych – stanowi wykaz grupowań i obejmuje: -        symbole grupowań, -        nazwy grupowań.   Stosownie do pkt 5.3.2 zasad metodycznych, każdą usługę należy zaliczać do odpowiedniego grupowania zgodnie z jej charakterem, niezależnie od symbolu PKD, pod którym został zaklasyfikowany w krajowym rejestrze urzędowym podmiotów gospodarki narodowej REGON podmiot gospodarczy wykonujący usługę.   W pkt 7.6 zasad metodycznych zawarto ogólne reguły klasyfikowania usług. I tak, na podstawie pkt 7.6.2, gdy przeprowadzona analiza opisu wykonywanych czynności wskazuje na możliwość zaliczenia usługi do dwóch lub kilku grupowań, należy przyjąć następujące reguły klasyfikowania, z tym jednak, że porównywać można jedynie grupowania tego samego poziomu hierarchicznego: -        grupowanie, które zawiera bardziej dokładny opis czynności, powinno być uprzywilejowane (wybrane) w stosunku do grupowania zawierającego opis ogólny, -        usługa złożona, składająca się z kombinacji różnych czynności, której nie można zaklasyfikować zgodnie ze wskazanym sposobem, powinna być zaklasyfikowana jak usługa, która nadaje całości zasadniczy charakter, -        usługę, której nie można zaklasyfikować zgodnie z (tiret 1, 2) należy zaklasyfikować w grupowaniu odpowiednim dla usługi o najbardziej zbliżonym charakterze.   Zgodnie z tytułem, Sekcja M Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług obejmuje „USŁUGI PROFESJONALNE, NAUKOWE I TECHNICZNE”.   Jak wynika z wyjaśnień do Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU 2015) sekcja M obejmuje: -          usługi prawne, -          usługi rachunkowo-księgowe i w zakresie audytu, -          usługi doradztwa podatkowego, -          usługi firm centralnych (head offices), -          usługi doradztwa związane z zarządzaniem, -          usługi architektoniczne i inżynierskie i związane z nimi doradztwo techniczne, -          usługi w zakresie badań i analiz technicznych, -          usługi w zakresie badań naukowych i prac rozwojowych, -          usługi reklamowe, -          usługi badania rynku i opinii publicznej, -          usługi fotograficzne, -          usługi tłumaczeń pisemnych i ustnych, -          usługi w zakresie prognozowania pogody i usługi meteorologiczne, -          pozostałe usługi profesjonalne, naukowe i techniczne wymagające wiedzy specjalistycznej, -          usługi weterynaryjne.   Sekcja ta nie obejmuje: -          usług schronisk dla zwierząt gospodarskich, bez zapewnienia opieki weterynaryjnej, sklasyfikowanych w 01.62.10.0, -          usług strzyżenia owiec, sztucznego unasienniania, opieki nad stadem, wypasania cudzego inwentarza, trzebienia kogutów, czyszczenia kojców itp., sklasyfikowanych w 01.62.10.0, -          realizacji projektów budowlanych do sprzedaży, sklasyfikowanej w 41.00, -          wydawania map, atlasów i globusów, w formie drukowanej, sklasyfikowanego w 58.11.15.0 i 58.11.16.0, -          usług związanych z produkcją promocyjnych lub reklamowych filmów i nagrań wideo, sklasyfikowanych w 59.11.12.0, -          usług projektowania księgowych systemów informatycznych, sklasyfikowanych w 62.01.1, -          usług holdingów finansowych, sklasyfikowanych w 64.20.10.0, -          usług sporządzania list adresowych i obsługi poczty, sklasyfikowanych w 82.19.12.0, -          usług związanych z organizacją targów, wystaw i kongresów, sklasyfikowanych w 82.30.1, -          prowadzenia państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego oraz prowadzenia państwowych ewidencji, sklasyfikowanego w 84.13.1, -          usług sądów i prokuratury, sklasyfikowanych w 84.23.11.0, -          usług schronisk dla zwierząt domowych, bez zapewnienia opieki weterynaryjnej, sklasyfikowanych w 96.09.11.0.   W sekcji tej zawarty jest m.in. dział 71 „USŁUGI ARCHITEKTONICZNE I INŻYNIERSKIE; USŁUGI W ZAKRESIE BADAŃ I ANALIZ TECHNICZNYCH”. Stosownie do wyjaśnień do Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU 2015) dział ten obejmuje: -          usługi w zakresie architektury, inżynierii oraz opracowywanie projektów, sprawowanie nadzoru budowlanego, -          usługi w zakresie usług mierniczych i kartograficznych, -          badania właściwości fizycznych, analizy chemiczne i pozostałe badania.   W powyższym dziale znajduje się grupa 71.1 „USŁUGI ARCHITEKTONICZNE I INŻYNIERSKIE ORAZ ZWIĄZANE Z NIMI DORADZTWO TECHNICZNE”, które obejmuje: -          usługi projektowania (szczegółowe graficzne układy projektowe, rysunki, plany oraz wizualizacje budynków, budowli, konstrukcji, systemów lub instalacji, dane do specyfikacji technicznych i architektonicznych, wykonywane przez projektantów architektonicznych lub techników projektantów), -          usługi opracowywania kosztorysów z zakresu architektury lub inżynierii.   Grupa ta nie obejmuje: -          opracowywania kosztorysów stanowiących integralną część robót budowlanych, sklasyfikowanych w Sekcji F, -          usług opracowywania kosztorysów, sklasyfikowanych w 74.90.19.0.   Uwzględniając powyższe, świadczona przez Wnioskodawcę – spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością – usługa wykonania dokumentacji budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z przeniesieniem autorskich praw majątkowych, spełnia kryteria i posiada właściwości dla usług objętych działem PKWiU 71 „USŁUGI ARCHITEKTONICZNE I INŻYNIERSKIE; USŁUGI W ZAKRESIE BADAŃ I ANALIZ TECHNICZNYCH”.   Klasyfikacja została dokonana zgodnie z zasadami metodycznymi Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU 2015), zwłaszcza z uwzględnieniem pkt 5.3.2 tych zasad.   Uzasadnienie zastosowania stawki podatku od towarów i usług   W myśl art. 41 ust. 1 ustawy, stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1.   Stosownie do art. 146ef ust. 1 pkt 1 ustawy, w okresie od dnia 1 stycznia 2024 r. do końca roku, w którym suma wydatków wymienionych w art. 40 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny (Dz.U. poz. 2305 oraz z 2023 r. poz. 347, 641, 1615, 1834 i 1872) określonych na ten rok w ustawie budżetowej, w brzmieniu obowiązującym na dzień 31 lipca tego roku, oraz planie finansowym Funduszu Wsparcia Sił Zbrojnych przedłożonym zgodnie z art. 42 ust. 4 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny albo projekcie tego planu przedstawionym do zatwierdzenia Ministrowi Obrony Narodowej zgodnie z art. 42 ust. 2 i 3 tej ustawy, jeżeli plan ten nie został przedłożony zgodnie z art. 42 ust. 4 tej ustawy, po wyłączeniu planowanych przepływów finansowych w ramach tej sumy wydatków, jest wyższa niż 3% wartości produktu krajowego brutto określonego zgodnie z art. 40 ust. 2 tej ustawy, stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2, art. 110, art. 120 ust. 3a i art. 138i ust. 4, wynosi 23%.   Będąca przedmiotem wniosku usługa mieści się w dział PKWiU 71 „Usługi architektoniczne i inżynierskie; usługi w zakresie badań i analiz technicznych”. Usługa ta nie została wymieniona jako usługa, dla której ustawodawca, w ustawie oraz w aktach wykonawczych wydanych na jej podstawie, przewidział obniżoną stawkę podatku. Zatem stawką właściwą dla opodatkowania tej usługi jest – na podstawie art. 41 ust. 1 ustawy w zw. z art. 146ef ust. 1 pkt 1 ustawy – stawka podatku w wysokości 23%.   Informacje dodatkowe   Odnosząc się natomiast do powołanej przez Wnioskodawcę interpretacji indywidualnej wskazać należy, że dotyczy ona indywidualnej sprawy innego podmiotu, a podstawą jej wydania był wyłącznie opis świadczenia przedstawiony we wniosku o wydanie interpretacji.   Należy wyjaśnić, że postępowanie o wydanie wiążącej informacji stawkowej i postępowanie o wydanie interpretacji indywidualnej, pomimo, że prowadzone są przez ten sam organ, tj. Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, to dwa różne postępowania, każde z nich regulują inne przepisy i każde ma swoją specyfikę. Postępowanie w sprawie wydania interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego jest postępowaniem, w którym składający wniosek o wydanie interpretacji ma obowiązek wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, a organ wydający interpretację może przyjąć za podstawę swoich rozważań wyłącznie stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) przedstawiony we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. W postępowaniu tym organ nie może przeprowadzać postępowania dowodowego.   Natomiast postępowanie w zakresie wydania WIS, może dotyczyć wyłącznie jednego konkretnego świadczenia (towaru lub usługi lub świadczenia kompleksowego), oparte jest na szczegółowym opisie przedmiotu wniosku, dodatkowych wyjaśnieniach wnioskodawcy, często też na analizie złożonych dokumentów lub załączonych próbek. Co istotne, wydanie WIS jest wynikiem przeprowadzenia przez organ postępowania podatkowego, organ wydając WIS jest obowiązany wykazać istnienie poszczególnych faktów, dokonując ich oceny w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy.   Niniejsza WIS jest ważna, jeśli w przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania zwolnienie podmiotowe lub przedmiotowe od podatku od towarów i usług (art. 42a ustawy). W zakresie wyeliminowania lub zastosowania zwolnienia Wnioskodawca może zwrócić się o interpretację indywidualną do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała.   Podmiot, na rzecz którego wydano WIS, może ją stosować wyłącznie do usług tożsamych pod każdym względem z usługą będącą przedmiotem niniejszej decyzji.   Niniejsza WIS wiąże, z zastrzeżeniem art. 42c ust. 2-2d ustawy, organy podatkowe wobec podmiotu, dla którego została wydana, oraz ten podmiot, w odniesieniu do usługi będącej jej przedmiotem, która zostanie wykonana w okresie ważności WIS (art. 42c ust. 1 pkt 2 ustawy), z wyjątkiem następujących przypadków: -        podmiot ten złożył fałszywe oświadczenie, że w dniu złożenia wniosku o WIS, w zakresie przedmiotowym tego wniosku, nie toczy się postępowanie podatkowe, kontrola podatkowa ani kontrola celno-skarbowa oraz że w tym zakresie sprawa nie została rozstrzygnięta co do jej istoty w decyzji lub postanowieniu organu podatkowego (art. 42b ust. 3 ustawy), -        usługa, będąca przedmiotem niniejszej WIS, stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy (art. 42ca ustawy).   Niniejsza WIS jest ważna przez okres 5 lat licząc od dnia następującego po dniu jej doręczenia (art. 42ha ust. 1 ustawy).   WIS traci ważność przed upływem 5 lat, z dniem: 1)    następującym po dniu doręczenia decyzji o zmianie WIS albo decyzji o uchyleniu WIS, albo 2)    wygaśnięcia na podstawie art. 42h ust. 1 – w zależności od tego, które ze zdarzeń nastąpiło wcześniej (art. 42ha ust. 2 ustawy).   WIS wygasa z mocy prawa przed upływem powyższego terminu w przypadku zmiany przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku odnoszących się do usługi będącej przedmiotem tej WIS, gdy zmiana tych przepisów spowodowała, że: -     klasyfikacja usługi, lub -     stawka podatku właściwa dla usługi lub -     podstawa prawna stawki podatku staje się niezgodna z tymi przepisami.   Wygaśnięcie WIS następuje z dniem wejścia w życie przepisów, z którymi WIS stała się niezgodna (art. 42h ust. 1 ustawy).   Do liczenia terminów okresu ważności WIS stosuje się odpowiednio art. 12 Ordynacji podatkowej.   POUCZENIE   Od niniejszej decyzji – stosownie do art. 220 § 1 w związku z art. 221 oraz art. 223 § 2 Ordynacji podatkowej – służy Stronie odwołanie do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia.   Odwołanie zgodnie z art. 42g ust. 4 ustawy, można złożyć wyłączne za pośrednictwem systemu teleinformatycznego e-Urząd Skarbowy na stronie https://www.podatki.gov.pl/e-urzad-skarbowy/ będąc użytkownikiem konta/wyznaczając użytkownika konta organizacji w e-Urzędzie Skarbowym.   Odwołanie od decyzji organu podatkowego powinno zawierać zarzuty przeciw decyzji, określać istotę i zakres żądania będącego przedmiotem odwołania oraz wskazywać dowody uzasadniające to żądanie (art. 222 Ordynacji podatkowej).