0113-KDIPT1-1.4012.442.2021.2.MG

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA   Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r., poz. 1540, z późn. zm.), Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawczyni przedstawione we wniosku z 18 czerwca 2021 r. (data wpływu 24 czerwca 2021 r.), uzupełnionym pismem z 18 czerwca 2021 r. (data wpływu) oraz 9 września 2021 r., w dniu 9 września oraz pismem z 14 września 2021 r. (data wpływu 20 września 2021 r.), o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie: -        zachowania statusu czynnego podatnika podatku od towarów i usług po likwidacji działalności gospodarczej (rozumianej jako wykreślenie z CEIDG), w związku z wynajmowaniem nieruchomości, -        niepodlegania opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług czynności wycofania nieruchomości z dotychczasowej działalności gospodarczej, -        braku obowiązku składania zgłoszenia VAT-Z oraz braku obowiązku sporządzenia spisu z natury – jest prawidłowe.   UZASADNIENIE   24 czerwca 2021 r. wpłynął do tutejszego organu ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie: -        zachowania statusu czynnego podatnika podatku od towarów i usług po likwidacji działalności gospodarczej (rozumianej jako wykreślenie z CEIDG), w związku z wynajmowaniem nieruchomości, -        niepodlegania opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług czynności wycofania nieruchomości z dotychczasowej działalności gospodarczej, -        braku obowiązku składania zgłoszenia VAT-Z oraz braku obowiązku sporządzenia spisu z natury.   Przedmiotowy wniosek uzupełniono pismem z 18 czerwca 2021 r. (data wpływu) o przedłożenie potwierdzenia dokonania opłaty, 9 września 2021 r. o uiszczenie dodatkowej opłaty oraz pismem z 14 września 2021 r. (data wpływu 20 września 2021 r.) o doprecyzowanie opisu sprawy.   We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe (doprecyzowane w uzupełnieniu wniosku).   Wnioskodawczyni, osoba fizyczna, posiada obywatelstwo polskie i niemieckie, jest niemieckim rezydentem podatkowym, od września 2015 r. prowadzi w Polsce jednoosobową działalność gospodarczą w oparciu o wpis do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (CEIDG). Jest zarejestrowanym, czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług (VAT). Obecnie przeważającym rodzajem wykonywanej przez Wnioskodawczynię działalności gospodarczej, zgodnie z wpisem do CEIDG oraz stanem faktycznym, jest wynajem i zarządzenie nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi (PKD 68.20.Z), zaś pozostała działalność to: wynajem i dzierżawa pozostałych maszyn, urządzeń oraz dóbr materialnych, gdzie indziej niesklasyfikowane (PKD 77.39.Z), pozostałe pośrednictwo pieniężne (64.19.Z), pozostałe formy udzielania kredytów (64.92.Z).   W ramach prowadzonej w Polsce działalności gospodarczej Wnioskodawczyni wynajmuje: -        lokal niemieszkalny, -        samochód osobowy, -        kilka specjalistycznych maszyn.  Wynajmowane rzeczy: lokal niemieszkalny, samochód osobowy i maszyny ujęte są jako środki trwałe w ewidencji środków trwałych działalności gospodarczej Wnioskodawczyni, dokonywane są od nich odpisy amortyzacyjne.  Lokal niemieszkalny Wnioskodawczyni nabyła 20.04.2017 r. przyjęła go do działalności gospodarczej 01.05.2017 r., a od 01.06.2017 r. rozpoczęła jego amortyzację. Wnioskodawczyni odliczyła podatek VAT naliczony z faktur VAT dokumentujących zakup lokalu niemieszkalnego, zakup samochodu osobowego oraz maszyn.  Z tytułu wynajmu składników przedsiębiorstwa, tj. lokalu niemieszkalnego, samochodu osobowego oraz maszyn, Wnioskodawczyni wystawia najemcom faktury VAT. Zgodnie ze zgłoszeniem do organu podatkowego opłaca podatek liniowy w stawce 19%.  Niezależnie od wykonywania wyżej wskazanych czynności w ramach pozarolniczej działalności gospodarczej, Wnioskodawczyni, jako osoba prywatna, tj. poza działalnością gospodarczą wynajmuje jeden lokal mieszkalny na cele mieszkalne (tzw. najem długoterminowy), kwalifikując uzyskane z tego tytułu przychody do przychodów z art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy z 26.07.1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, które opodatkowuje ryczałtem w stawce 8,5% na podstawie ustawy z 20.11.1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne, bowiem przychody z tego źródła nie przekraczają rocznie 100.000,00 zł. Najemcami są osoby fizyczne polecane przez znajomych lub znalezione poprzez prywatne ogłoszenia. Wnioskodawczyni nie korzysta z biur pośrednictwa nieruchomościami, ani nie świadczy żadnych dodatkowych usług najemcom.  Wnioskodawczyni zamierza ograniczyć zakres czynności, dotychczas wykonywanych w ramach działalności gospodarczej wyłączenie do wynajmu nieruchomości - lokalu niemieszkalnego, natomiast ruchomości (samochód osobowy i maszyny) planuje sprzedać. W związku z tym zamierza zakończyć indywidualną działalność gospodarczą, prowadzoną na podstawie wpisu do CEIDG i zgłosić wniosek o wykreślenie z CEIDG oraz w urzędzie skarbowym w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych.  Jednocześnie chce zakwalifikować kontynuowany wynajem nieruchomości niemieszkalnej do źródła przychodów z art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy z 26.07.1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. 2020, poz. 1426 ze zm.), to jest jako najem, podnajem, dzierżawa, poddzierżawa oraz inne umowy o podobnym charakterze, w tym również dzierżawa, poddzierżawa działów specjalnych produkcji rolnej oraz gospodarstwa rolnego lub jego składników na cele nierolnicze albo na prowadzenie działów specjalnych produkcji rolnej, z wyjątkiem składników majątku związanych z działalnością gospodarczą.  Po likwidacji działalności gospodarczej niesprzedany składnik majątku firmowego (tj. lokal niemieszkalny) stanie się składnikiem majątku osobistego, ale nie będzie wykorzystywany na cele osobiste, lecz nadal wynajmowany. Zakres czynności faktycznych związanych z wynajmem nieruchomości, sposób organizacji wynajmu zasadniczo nie ulegnie zmianie w stosunku do sytuacji dotychczasowej. Obecnie prowadzona działalność gospodarcza polega na udostępnianiu przedmiotów wynajmu (nieruchomości, ruchomości) najemcom oraz nadzoru nad obiegiem dokumentów finansowych i płatnościami.  Po likwidacji działalności gospodarczej zakres czynności faktycznych jakie podejmować będzie Wnioskodawczyni będzie zbliżony do obecnego, dotyczył będzie jedynie dwóch nieruchomości lokalowych.  W uzupełnieniu wniosku Wnioskodawczyni wskazała: Sprzedaż samochodu osobowego oraz maszyn specjalistycznych nastąpi przed likwidacją działalności gospodarczej (rozumianej jako wykreślenie z CEIDG).  Na dzień likwidacji działalności gospodarczej (rozumianej jako wykreślenie z CEIDG) Wnioskodawczyni nie będzie dysponowała towarami nabytymi w ramach działalności gospodarczej, w stosunku do których przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego, a które po ww. likwidacji nie będą wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług.   W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania:   Czy po likwidacji działalności gospodarczej, rozumianej jako wykreślenie Wnioskodawczyni z CEIDG, jeżeli Wnioskodawczyni nadal będzie wynajmowała nieruchomość wykorzystywaną uprzednio w tej działalności, Wnioskodawczyni zachowa status podatnika podatku VAT czynnego? Czy w sytuacji opisanej we wniosku, w związku z wykreśleniem Wnioskodawczyni z CEIDG, wycofanie nieruchomości z dotychczasowej działalności gospodarczej będzie podlegało opodatkowaniu VAT ? Czy w sytuacji opisanej we wniosku, w związku z wykreśleniem z CEIDG, Wnioskodawczyni będzie miała obowiązek składania zgłoszenia VAT-Z oraz sporządzenia spisu z natury w rozumieniu ustawy o VAT?   Zdaniem Wnioskodawczyni:   Ad 1. Zdaniem Wnioskodawczyni, po likwidacji działalności gospodarczej, rozumianej jako wykreślenie Wnioskodawczyni z CEIDG, jeżeli Wnioskodawczyni nadal będzie wynajmowała nieruchomość wykorzystywaną uprzednio w tej działalności, zachowa status podatnika podatku VAT czynnego.  Po wykreśleniu z CEIDG Wnioskodawczyni może pozostać podatnikiem VAT czynnym i wykonywać czynności opodatkowane (w zakresie wynajmu lokalu niemieszkalnego), bowiem prowadzenie działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy o VAT ma szerszy zakres niż ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i aktywność Wnioskodawczyni polegająca na wynajmie lokalu niemieszkalnego będzie spełniała kryteria działalności gospodarczej z ustawy o podatku od towarów i usług.  Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u. opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.  W myśl art. art. 8 ust. 1 u.p.t.u. przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (...).  Z treści ww. przepisów wynika, że dostawa towarów i świadczenie usług co do zasady podlegają opodatkowaniu VAT, gdy wykonywane są odpłatnie.  Art. 15 ust. 1 u.p.t.u. stanowi, że podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.  Stosownie do art. 15 ust. 2 u.p.t.u. działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.   Z powyższych przepisów wynika, że warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług jest spełnienie dwóch przesłanek: 1)      dana czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, 2)      czynność wykonywana jest przez podmiot, który w jej ramach działa w charakterze podatnika podatku od towarów i usług.   Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów wskazuje, że aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności konieczne jest, aby czynność podlegającą opodatkowaniu wykonywał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie działał jako podatnik.  Z przytoczonych przepisów wynika ponadto, że dla uznania danego podmiotu za podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 u.p.t.u. nie ma znaczenia rezultat prowadzonej działalności, tzn. nie jest konieczne, aby działalność ta przyniosła jakiekolwiek efekty, w szczególności nie musi cechować się ona zyskownością. Za podatnika należy uznać także osobę, która zadeklarowała zamiar prowadzenia działalności gospodarczej, czyniąc w tym celu nakłady, mimo iż sama działalność gospodarcza nie została jeszcze rozpoczęta.  W świetle definicji zawartej w ustawie VAT, istotne znaczenie ma zorganizowany charakter działalności podatnika. Świadczenie usług będzie podlegało opodatkowaniu VAT w sytuacji, gdy działaniom podmiotu świadczącemu te usługi można przypisać znamiona prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług, co w efekcie przesądza o uzyskaniu statusu podatnika.  Działalność gospodarcza powinna się cechować stałością, powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, gdyż związana jest z profesjonalnym obrotem gospodarczym.  Prowadzenie działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy o podatku o podatku od towarów i usług, zgodnie z art. 15 ust. 2, ma szerszy zakres niż określony w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych i ustawie z 06.03.2018r. Prawo przedsiębiorców (t.j. Dz. U. 2021, poz. 162 z późn. zm.). Jednocześnie definicja działalności gospodarczej wynikająca z ustawy o podatku od towarów i usług ma charakter autonomiczny i winna być rozpatrywana niezależnie od definicji działalności gospodarczej zawartej w art. 3 Prawo przedsiębiorców lub art. 5a pkt 6 u.p.d.f. W konsekwencji ocena określonych stanów na gruncie przywołanych aktów prawnych może być odmienna. Definicja działalności gospodarczej określona w ustawie VAT ma na tyle uniwersalny charakter, że pozwala na objęcie pojęciem „podatnika” te wszystkie podmioty, które prowadzą określoną działalność występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym.  Dla ustalenia, czy podmiot dokonujący transakcji wynajmu nieruchomości jest podatnikiem podatku VAT istotnym jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy VAT. Zdaniem Wnioskodawczyni, taką działalnością jest m.in. czynność polegająca na wykorzystywaniu towarów w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Wykorzystywanie majątku prywatnego przez osobę fizyczną do odpłatnego wynajmu stanowi również działalność gospodarczą, jeżeli jest dokonywane w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Należy zauważyć, że w myśl art. 659 § 1 ustawy z dnia 23.04.1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz. U. 2020, poz. 1740 z późn. zm.), dalej jako: k.c., przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić wynajmującemu umówiony czynsz. Najem jest umową dwustronnie obowiązującą i wzajemną - odpowiednikiem świadczenia wynajmującego, polegającego na oddaniu rzeczy do używania jest świadczenie najemcy polegające na płaceniu umówionego czynszu. W przypadku oddania rzeczy w najem mamy do czynienia z ciągłością wykorzystywania. Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku należy rozumieć takie wykorzystanie majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania. Sam charakter stosunku prawnego, jaki kształtuje umowa najmu wskazuje, że ma ona charakter długotrwały, a uzyskiwane korzyści z tego tytułu są w zasadzie stałe. W konsekwencji wynajem lokalu niemieszkalnego wypełnia określoną w art. 15 ust. 2 u.p.t.u. definicję działalności gospodarczej, jeżeli wykonywany jest w sposób ciągły dla celów zarobkowych, bez względu na to, czy najem będzie prowadzony w ramach działalności gospodarczej, czy jako odrębne źródło przychodu w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych. Stąd uznać należy, że wynajem nieruchomości stanowi odpłatne świadczenie usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 u.p.t.u. i podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u. Wnioskodawczyni wynajmując lokal niemieszkalny będzie więc nadal działała w charakterze podatnika, o którym mowa w art. 15 ust. 1 u.p.t.u.: czynności te będą wykonywane w sposób ciągły dla celów zarobkowych (zawierane umowy najmu będą miały długotrwały charakter, a uzyskiwaną korzyści z tego tytułu będą w zasadzie stałe) „bez względu na to najem stanowić będzie - zgodnie z ustawą o podatku dochodowym od osób fizycznych - odrębne źródło przychodu (nie będzie to pozarolnicza działalność gospodarcza)”. W konsekwencji wynajem lokalu niemieszkalnego będzie świadczony w ramach działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 u.p.t.u. i będzie stanowić odpłatne świadczenie usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 u.p.t.u., które podlega opodatkowaniu tym podatkiem na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u. Tym samym Wnioskodawczyni likwidując działalność gospodarczą w CEIDG oraz w urzędzie skarbowym dla potrzeb podatku dochodowego od osób fizycznych, w sytuacji dalszego wynajmowania lokali, nie utraci statusu podatnika VAT czynnego.   Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w: -        interpretacji indywidualnej Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi z 26.01.2015 r., znak: IPTPP4/443-789/14-3/BM, a także -        interpretacji indywidualnej Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy z 08.09.2015 r., znak: ITPP2/4512-648/15/EB.   Ad 2. Zdaniem Wnioskodawczyni, w sytuacji opisanej we wniosku, nie będzie miał zastosowania art. 7 ust. 2 pkt 1 u.p.t.u., zgodnie z którym, za dostawę towarów podlegającą opodatkowaniu rozumie się również m.in. przekazanie nieodpłatnie przez podatnika towarów należących do jego przedsiębiorstwa na cele osobiste podatnika - jeżeli podatnikowi przysługiwało, w całości lub w części, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia tych towarów lub ich części składowych. Z przytoczonego przepisu wynika, że wycofanie nieruchomości, w stosunku do której przy nabyciu lub wytworzeniu podatnik, choćby w części, korzystał z odliczenia podatku naliczonego, co do zasady, skutkuje naliczeniem podatku należnego od wartości tych nieruchomości (zwanej ceną nabycia) z dnia dokonania dostawy (tj. z dnia wycofania), wykazaniem w deklaracji VAT i zapłatą tego podatku do urzędu skarbowego, o ile nie zachodzą okoliczności zastosowania zwolnienia od podatku na podstawie przepisów ustawy.   Jednakże, jak wynika z powyższego przepisu, ma to zastosowanie jedynie w sytuacji, gdy nastąpi wycofanie towarów na cele osobiste podatnika. Tymczasem zamiarem Wnioskodawczyni nie jest likwidacja działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług, lokal nie zostanie wycofany na cele osobiste, bowiem zarówno lokal mieszkalny, jak i lokal niemieszkalny, będą nadal przedmiotem umowy najmu. Najem ten, co lokalu niemieszkalnego będzie opodatkowany podatkiem od towarów i usług. Najem lokalu mieszkalnego nie będzie podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, jednakże przy nabyciu tego lokalu Wnioskodawczyni nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego, jako że od początku lokal był wykorzystywany do czynności zwolnionych z VAT (wynajem na cele mieszkaniowe). Tak więc w tej sytuacji, art. 7 ust. 2 pkt 1 u.p.t.u. nie będzie miał zastosowania.   Reasumując, w sprawie Wnioskodawczyni nie będzie miał zastosowania art. 7 ust. 2 u.p.t.u., gdyż nie wystąpi przekazanie nieodpłatnie przez podatnika towarów należących do jego przedsiębiorstwa na jego cele osobiste. Pomimo likwidacji działalności gospodarczej w CEIDG i w urzędzie skarbowym dla celów podatku dochodowego od osób fizycznych, Wnioskodawczyni będzie wynajmowała lokal w sposób ciągły i zarobkowy.   Gdyby nawet przyjąć, że dojdzie do przekazania nieruchomości na cele osobiste Wnioskodawczyni, to czynność przekazania będzie korzystała ze zwolnienia od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 u.p.t.u. Stosownie do tego przepisu, zwalnia się od podatku dostawę budynków, budowli lub ich części, z wyjątkiem, gdy a) dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim, b) pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą budynku, budowli lub ich części upłynął okres krótszy niż 2 lata. Ponadto, dostawa budynków, budowli lub ich części nieobjęta zwolnieniem z art. 43 ust. 1 pkt 10 u.p.t.u., podlega zwolnieniu pod warunkiem, że: a) w stosunku do tych obiektów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, b) dokonujący ich dostawy nie ponosił wydatków na ich ulepszenie, w stosunku do których miał prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, a jeżeli ponosił takie wydatki, to były one niższe niż 30% wartości początkowej tych obiektów. Pierwsze zasiedlenie zostało zdefiniowane w art. 2 pkt 14 u.p.t.u.   Wnioskodawczyni nabyła lokal niemieszkalny w kwietniu 2017 r. i rozpoczęła jego amortyzację w czerwcu 2017 r. W okresie 2 ostatnich lat Wnioskodawczyni nie ponosiła wydatków na ulepszenie lokalu niemieszkalnego, wynoszących co najmniej 30% wartości początkowej lokalu, w stosunku do których miałaby prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Upłynął już okres 2 lat od rozpoczęcia używania lokalu, a w międzyczasie nie były czynione nakłady na jego ulepszenie. Zatem, gdyby uznać, że po wykreśleniu działalności gospodarczej w CEIDG dojdzie do przekazania lokalu na cele osobiste, takie przekazanie będzie korzystało ze zwolnienia z VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 u.p.t.u.   Ad 3. W sytuacji opisanej we wniosku, w związku z wykreśleniem z CEIDG, Wnioskodawczyni nie będzie miała obowiązku składania zgłoszenia VAT-Z oraz sporządzenia spisu z natury w rozumieniu ustawy o VAT, albowiem Wnioskodawczyni nie dokona likwidacji działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług, gdyż z tytułu wynajmu nieruchomości (lokalu niemieszkalnego) nadal będzie podatnikiem VAT.   Stosowanie do art. 14 ust. 1 pkt 2 i art. 14 ust. 5 u.p.t.u., w przypadku zaprzestania przez podatnika o którym mowa w art. 15. będącego osobą fizyczną wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu, obowiązanego, na podstawie art. 96 ust. 6, do zgłoszenia zaprzestania działalności naczelnikowi urzędu skarbowego, podatnik jest obowiązany sporządzić spis z natury towarów na dzień zaprzestania wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu, zwany dalej „spisem z natury". Podatnicy są obowiązani złożyć informację o dokonanym spisie z natury, o ustalonej na jego podstawie wartości towarów i o kwocie podatku należnego, nie później niż w dniu złożenia deklaracji podatkowej składanej za okres obejmujący dzień zaprzestania wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu. Zgodnie z art. 14 ust. 4 u.p.t.u., przepis ust. 1 stosuje się do towarów, w stosunku do których przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Zgodnie z art. 14 ust. 8 u.p.t.u. podstawą opodatkowania jest wartość towarów podlegających spisowi z natury, ustalona zgodnie z art. 29a ust. 2.   Z treści powołanych przepisów wynika, że tzw. remanent likwidacyjny (spis z natury) dla celów podatku od towarów i usług podatnik sporządza w związku z zaprzestaniem wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu. Tymczasem Wnioskodawczyni, pomimo wykreślenia wpisu w CEIDG i w urzędzie skarbowym dla celów podatku dochodowego, będzie nadal prowadziła działalność gospodarczą w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług, zatem w stosunku do Wnioskodawczyni nie zaktualizuje się obowiązek, o którym mowa w art. 14 ust. 5 u.p.t.u.   W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.   Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2021 r. poz. 685, z późn. zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.   Przez towary – na podstawie art. 2 pkt 6 ustawy – rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.   W myśl art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).   Natomiast, zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (…).   Z treści powołanego wyżej przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy jednoznacznie wynika, że dostawa towarów i świadczenie usług, co do zasady podlegają opodatkowaniu VAT jedynie wówczas, gdy czynności te są wykonywane odpłatnie (za wynagrodzeniem).   Aby uznać dane świadczenie za odpłatne, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno zostać wypłacone wynagrodzenie. Musi istnieć bezpośredni związek pomiędzy świadczoną usługą i przekazanym za nią wynagrodzeniem. Oznacza to, że z danego stosunku prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać wyraźna, bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę.   W powyższym przepisie przyjęto generalną zasadę, że usługami są wszelkie odpłatne świadczenia, niebędące dostawą towarów. Stąd też stwierdzić należy, że definicja „świadczenia usług” ma charakter dopełniający definicję „dostawy towarów” i jest wyrazem realizacji zasady powszechności opodatkowania podatkiem od towarów i usług, transakcji wykonywanych przez podatników w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.   W przytoczonych przepisach została zrealizowana zasada powszechności opodatkowania wyrażona w art. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347 z 11 grudnia 2016 r. str. 1 ze zm.). Definicja świadczenia usług stanowi dopełnienie definicji dostawy towarów i tym samym opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają wszystkie czynności odpłatnego obrotu profesjonalnego.   Jednocześnie ustawodawca zrównał niektóre dostawy towarów i świadczenia usług wykonywane nieodpłatne z odpłatną dostawą towarów i odpłatnym świadczeniem usług, a więc z czynnościami, które podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT.   Jak stanowi art. 7 ust. 2 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się również przekazanie nieodpłatnie przez podatnika towarów należących do jego przedsiębiorstwa, w szczególności: 1)      przekazanie lub zużycie towarów na cele osobiste podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia, 2)      wszelkie inne darowizny - jeżeli podatnikowi przysługiwało, w całości lub w części, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia tych towarów lub ich części składowych.   Z powołanego przepisu wynika zatem, że opodatkowaniu VAT podlega generalnie każde nieodpłatne przekazanie towaru należącego do przedsiębiorstwa, z którym wiąże się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, o ile podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu tych towarów, ich imporcie lub wytworzeniu tych towarów lub ich części składowych. Przy czym przekazanie lub zużycie towarów podlega opodatkowaniu tylko wówczas, gdy dokonywane jest na rzecz podmiotów i na cele wymienione w art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy, pod warunkiem, że przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego.   Jeżeli natomiast podatnik nie miał prawa do odliczenia kwoty podatku naliczonego, to wszelkie przekazanie lub zużycie towarów bez wynagrodzenia (nieodpłatne przekazania), pozostaje neutralne podatkowo (podatnik nie musi dokonać ich opodatkowania).   Stosownie do treści art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.   Działalność gospodarcza – według ust. 2 powołanego artykułu – obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.   Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że Wnioskodawczyni prowadzi w Polsce jednoosobową działalność gospodarczą w oparciu o wpis do CEIDG. Jest zarejestrowanym, czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług (VAT). Obecnie przeważającym rodzajem wykonywanej przez Wnioskodawczynię działalności gospodarczej, zgodnie z wpisem do CEIDG oraz stanem faktycznym, jest wynajem i zarządzenie nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi (PKD 68.20.Z), zaś pozostała działalność to: wynajem i dzierżawa pozostałych maszyn, urządzeń oraz dóbr materialnych, gdzie indziej niesklasyfikowane (PKD 77.39.Z), pozostałe pośrednictwo pieniężne (64.19.Z), pozostałe formy udzielania kredytów (64.92.Z). Wnioskodawczyni zamierza ograniczyć zakres czynności, dotychczas wykonywanych w ramach działalności gospodarczej wyłączenie do wynajmu nieruchomości - lokalu niemieszkalnego, natomiast ruchomości (samochód osobowy i maszyny) planuje sprzedać. W związku z tym zamierza zakończyć indywidualną działalność gospodarczą, prowadzoną na podstawie wpisu do CEIDG i zgłosić wniosek o wykreślenie z CEIDG oraz w urzędzie skarbowym w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych. Po likwidacji działalności gospodarczej niesprzedany składnik majątku firmowego (tj. lokal niemieszkalny) stanie się składnikiem majątku osobistego, ale nie będzie wykorzystywany na cele osobiste, lecz nadal wynajmowany.   Na podstawie art. 659 § 1 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2020 r. poz. 1740, z późn. zm.), przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić wynajmującemu umówiony czynsz, przy czym – jak wynika z § 2 tego samego artykułu – czynsz może być oznaczony w pieniądzach lub w świadczeniach innego rodzaju.   Stosownie do treści powyższego przepisu, oddanie rzeczy innej osobie do używania przez czas oznaczony lub nieoznaczony na podstawie umowy najmu związane jest z wzajemnym świadczeniem najemcy polegającym na zapłacie umówionego czynszu. Z powyższego wynika, że umówiony między stronami czynsz jest wynagrodzeniem za możliwość korzystania z cudzej własności i stanowi świadczenie wzajemne należne za używanie rzeczy przez jego najemcę.   Najem jest więc umową dwustronnie zobowiązującą i wzajemną, odpowiednikiem świadczenia wynajmującego, polegającego na oddaniu rzeczy do używania, jest świadczenie najemcy, polegające na płaceniu umówionego czynszu. Zatem, oddanie w ramach umowy najmu osobie trzeciej nieruchomości skutkuje uzyskiwaniem korzyści majątkowej po stronie podmiotu dokonującego wynajmu.   Mając na uwadze powołane przepisy należy stwierdzić, że najem wypełnia określoną w art. 15 ust. 2 ustawy definicję działalności gospodarczej, jeżeli wykonywany jest w sposób ciągły dla celów zarobkowych (zawierane umowy najmu mają zazwyczaj długotrwały charakter, a uzyskiwane korzyści z tego tytułu są w zasadzie stałe), bez względu na to, czy najem jest prowadzony w ramach działalności gospodarczej, czy jako odrębne źródło przychodu w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych.   W konsekwencji najem nieruchomości stanowi odpłatne świadczenie usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy i podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na mocy art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.   Zatem charakter usług najmu wyczerpuje znamiona działalności gospodarczej, o której mowa w ww. art. 15 ust. 2 ustawy, podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług bez względu na to, czy przedmiot najmu stanowi własność prywatną.   W przedmiotowej sprawie uznać zatem należy, że nie nastąpi całkowita likwidacja prowadzonej przez Wnioskodawczynię działalności gospodarczej, bowiem Wnioskodawczyni planuje dalsze świadczenie usług najmu lokalu użytkowego. Zatem czynności najmu wykonywane przez Wnioskodawczynię będą stanowić działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy i będą podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ Wnioskodawczyni, w związku z wykonywanym najmem lokalu będzie wypełniała przesłanki zdefiniowane w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy i w dalszym ciągu będzie występowała w roli podatnika podatku od towarów i usług prowadzącego działalność gospodarczą.   Tym samym należy stwierdzić, iż Wnioskodawczyni wynajmując z „majątku prywatnego” lokal użytkowy będzie działała w charakterze podatnika podatku VAT, gdyż czynność ta wyczerpuje znamiona działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy.   Mając na względzie powołane przepisy prawa oraz opisane zdarzenie przyszłe należy wskazać, że Wnioskodawczyni oddając w najem składnik majątku (lokal użytkowy) po jego wycofaniu z ewidencji środków trwałych oraz po likwidacji działalności gospodarczej rozumianej jako wykreślenie z CEIDG, nie utraci statusu podatnika podatku VAT w tym zakresie. Powyższe wynika z faktu, że oddanie przedmiotowego lokalu użytkowego w najem poza dotychczasową działalnością gospodarczą – na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług – de facto skutkować będzie wykonywaniem działalności gospodarczej (polegającej na wynajmie nieruchomości), zdefiniowanej w art. 15 ust. 2 ustawy oraz dokonywaniem czynności opodatkowanych (czynsz z tytułu najmu), określonych w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy. Jak bowiem wskazano wyżej, świadczenie usług najmu stanowi działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy i jest czynnością podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT, jeśli tylko jest świadczone w sposób ciągły dla celów zarobkowych.   W rozpoznawanej, sprawie w odniesieniu do lokalu niemieszkalnego, który Zainteresowana ma zamiar dalej wynajmować (na zasadzie „najmu prywatnego” – poza prowadzoną działalnością gospodarczą rozumianą jako działalność wpisana do CEIDG), nie będzie miał zastosowania art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy, bowiem nie nastąpi tutaj dostawa towaru na cele osobiste Zainteresowanej. Jak wynika z opisu zdarzenia przyszłego, lokal niemieszkalny, po wycofaniu z działalności gospodarczej, przeznaczony będzie do dalszego wynajmu i nadal będzie wykorzystywany przez Wnioskodawczynię do wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.   Wobec powyższego, w sytuacji opisanej we wniosku, w związku z wykreśleniem Wnioskodawczyni z CEIDG, wycofanie nieruchomości z dotychczasowej działalności gospodarczej nie będzie podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.   Tym samym stanowisko Wnioskodawczyni w zakresie pytań oznaczonych nr 1 i nr 2 należało uznać za prawidłowe.   Ponadto Wnioskodawczyni ma wątpliwości czy w związku z wykreśleniem z CEIDG, Wnioskodawczyni będzie miała obowiązek składania zgłoszenia VAT-Z oraz sporządzenia spisu z natury w rozumieniu ustawy o VAT.   W tym miejscu należy wskazać, że zgodnie z art. 5 ust. 3 ustawy, opodatkowaniu podatkiem podlegają również towary w przypadku, o którym mowa w art. 14. Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio.   Zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy, opodatkowaniu podatkiem podlegają towary własnej produkcji i towary, które po nabyciu nie były przedmiotem dostawy towarów, w przypadku: 1)      rozwiązania spółki cywilnej lub handlowej niemającej osobowości prawnej; 2)      zaprzestania przez podatnika, o którym mowa w art. 15, będącego osobą fizyczną albo przedsiębiorstwem w spadku wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu, obowiązanego, na podstawie art. 96 ust. 6, do zgłoszenia zaprzestania działalności naczelnikowi urzędu skarbowego; 3)      wygaśnięcia zarządu sukcesyjnego albo uprawnienia do powołania zarządcy sukcesyjnego - w przypadku gdy zarząd sukcesyjny nie został ustanowiony i dokonano zgłoszenia, o którym mowa w art. 12 ust. 1c ustawy z dnia 13 października 1995 r. o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników (Dz. U. z 2020 r. poz. 170).   Przepisu ust. 1 nie stosuje się do podatników, u których sprzedaż jest zwolniona od podatku na podstawie art. 113 ust. 1 i 9 (art. 14 ust. 2 ustawy).   Stosownie do art. 14 ust. 3 ustawy, przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio, w przypadku gdy podatnik, o którym mowa w art. 15, będący osobą fizyczną albo przedsiębiorstwem w spadku, nie wykonywał czynności podlegających opodatkowaniu co najmniej przez 10 miesięcy. Nie dotyczy to podatników, którzy zawiesili wykonywanie działalności gospodarczej na podstawie przepisów dotyczących zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej.   Stosownie do art. 14 ust. 4 ustawy, przepisy ust. 1 i 3 stosuje się do towarów, w stosunku do których przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.   W przypadkach, o których mowa w ust. 1 i 3, podatnicy są obowiązani sporządzić spis z natury towarów na dzień rozwiązania spółki, zaprzestania wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu albo wystąpienia przypadków, o których mowa w ust. 1 pkt 3, zwany dalej "spisem z natury". Podatnicy są obowiązani złożyć informację o dokonanym spisie z natury, o ustalonej na jego podstawie wartości towarów i o kwocie podatku należnego, nie później niż w dniu złożenia deklaracji podatkowej składanej za okres obejmujący dzień rozwiązania spółki, zaprzestania wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu albo wystąpienia przypadków, o których mowa w ust. 1 pkt 3 (art. 14 ust. 5 ustawy).   W myśl art. 14 ust. 8 ustawy, podstawą opodatkowania jest wartość towarów podlegających spisowi z natury, ustalona zgodnie z art. 29a ust. 2.   Zgodnie z art. 29a ust. 2 ustawy, w przypadku dostawy towarów, o której mowa w art. 7 ust. 2, podstawą opodatkowania jest cena nabycia towarów lub towarów podobnych, a gdy nie ma ceny nabycia - koszt wytworzenia, określone w momencie tej dostawy towarów.   Z treści art. 14 ustawy wynika, że obowiązek opodatkowania podatkiem od towarów i usług dotyczy tej części posiadanych przez osobę fizyczną towarów, które po nabyciu nie zostały odprzedane i w stosunku do których przysługiwało podatnikowi prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. A zatem warunkiem koniecznym do opodatkowania towarów w zakresie wynikającym z art. 14 ustawy jest istnienie po stronie podatnika prawa do odliczenia podatku naliczonego przy zakupie towaru. Tym samym w przypadku zaistnienia określonych okoliczności, wszystkie towary, przy zakupie których został odliczony podatek naliczony muszą zostać opodatkowane podatkiem od towarów i usług, aby zrównoważyć to odliczenie. Towary, które nie spełniają ww. warunku, nie podlegają w takiej sytuacji opodatkowaniu.   A zatem towary (w tym środki trwałe oraz towary handlowe) objęte spisem z natury, o którym mowa w art. 14 ustawy należy opodatkować w sposób pozwalający na zachowanie zasady neutralności podatku VAT, a więc na zasadach takich samych, jak przy sprzedaży, stosując obowiązujące stawki VAT lub zwolnienie od podatku.   Zauważyć należy, że jak rozstrzygnięto powyżej, Wnioskodawczyni oddając w najem składnik majątku (lokal niemieszkalny) po jego wycofaniu z ewidencji środków trwałych oraz po likwidacji działalności gospodarczej rozumianej jako wykreślenie z CEIDG, nie utraci statusu podatnika podatku VAT w tym zakresie. Bowiem świadczenie usług najmu stanowi działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy i jest czynnością podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT, jeśli tylko jest świadczone w sposób ciągły dla celów zarobkowych.   Jak wynika z okoliczności sprawy, po likwidacji działalności gospodarczej, rozumianej jako wykreślenie z CEIDG, niesprzedany składnik majątku firmowego (lokal niemieszkalny) będzie nadal wynajmowany. Jednocześnie na dzień likwidacji działalności gospodarczej, rozumianej jako wykreślenie z CEIDG, Wnioskodawczyni nie będzie dysponowała innymi towarami nabytymi w ramach działalności gospodarczej, w stosunku do których przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego.   Mając na względzie powołane przepisy prawa oraz opisane zdarzenie przyszłe należy wskazać, że w odniesieniu do lokalu niemieszkalnego nie wystąpią przesłanki wynikające z art. 14 ust. 1 pkt 2 ustawy, tj. nie nastąpi zaprzestanie przez podatnika, o którym mowa w art. 15, wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu. Tym samym Wnioskodawczyni nie będzie miała obowiązku sporządzenia spisu z natury, o którym mowa w art. 14 ust. 5 ustawy.   W myśl art. 96 ust. 6 ustawy, jeżeli podatnik zarejestrowany jako podatnik VAT zaprzestał wykonywania czynności podlegającej opodatkowaniu, jest on obowiązany zgłosić zaprzestanie działalności naczelnikowi urzędu skarbowego; zgłoszenie to stanowi dla naczelnika urzędu skarbowego podstawę do wykreślenia podatnika z rejestru jako podatnika VAT.   Mając na uwadze, że Wnioskodawczyni po likwidacji działalności gospodarczej będzie wykonywała czynności podlegające opodatkowaniu w ramach zdefiniowanej w art. 15 ust. 2 ustawy działalności gospodarczej, polegające na wynajmie lokalu niemieszkalnego, to w przedmiotowej sprawie nie znajdzie również zastosowania art. 96 ust. 6 ustawy.   Wobec powyższego, w związku z wykreśleniem z CEIDG, Wnioskodawczyni nie będzie miała obowiązku składania zgłoszenia VAT-Z.   W konsekwencji stanowisko Wnioskodawczyni w zakresie pytania nr 3 należało uznać za prawidłowe.   Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawczynię i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.   Tut. Organ informuje, iż wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (zapytania). Inne kwestie przedstawione we wniosku, które nie zostały objęte pytaniem, nie mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone.   Zaznacza się także, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, wydana interpretacja traci swą aktualność.   Jednocześnie należy podkreślić, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie przedstawionego we wniosku opisu sprawy, co oznacza, że w przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.   Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej: 1)      z zastosowaniem art. 119a; 2)      w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3)      z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.   Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej).   Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2193, z późn. zm.), wprowadzającymi regulacje intertemporalne.   Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem organu, który ją wydał (art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, z późn. zm.). Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach (art. 47 § 1 ww. ustawy) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 54 § 1a ww. ustawy), w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy). W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ww. ustawy).   W przypadku wnoszenia skargi w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego i stanu epidemii jako najwłaściwszy proponuje się kontakt z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego ePUAP.   Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.