0113-KDIPT1-2.4012.834.2025.2.KT

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe Szanowni Państwo,stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej 22 sierpnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek wspólny z 20 sierpnia 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy braku możliwości zastosowania zwolnienia od podatku VAT w oparciu o art. 43 ust. 1 pkt 41 ustawy o VAT w związku ze świadczonymi usługami przez Zainteresowanego będącego stroną postępowania na rzecz Zainteresowanego niebędącego stroną postępowania, a w konsekwencji opodatkowania podatkiem VAT ww. usług oraz prawa do odliczenia podatku VAT z tytułu nabycia ww. usług przez Zainteresowanego niebędącego stroną postępowania. Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 31 października 2025 r. Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem wspólnym: 1)    Zainteresowany będący stroną postępowania: -        A S.A. 2)    Zainteresowany niebędący stroną postępowania: -        B S.A. Treść wniosku jest następująca:Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego A S.A. (dalej jako „Spółka”) jest osobą prawną prowadzącą działalność gospodarczą m.in. w zakresie zbierania, przetwarzania i unieszkodliwiania odpadów oraz odzysku surowców. Spółka współpracuje z firmą B S.A. (dalej jako „B”) z tej samej grupy kapitałowej. B jest organizacją odzysku opakowań w rozumieniu m.in. art. 27 i n. ustawy z dnia 13 czerwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 927 ze zm.). Oznacza to w praktyce, że B zajmuje się przejmowaniem od przedsiębiorców ustawowych obowiązków związanych z odzyskiem i recyklingiem odpadów opakowaniowych oraz odpadów powstających z produktów, a także zbieraniem i recyklingiem zużytych baterii i akumulatorów. B wykonuje obowiązek recyklingu odpadów opakowaniowych poprzez zakup na rynku Dokumentów Potwierdzających Recykling (dalej jako „DPR”), które są wystawiane przez recyklerów, jako dokument potwierdzający wykonanie usługi recyklingu odpadów danej frakcji surowców wtórnych w danym okresie. Zakup DPR stanowi dominujący koszt podstawowej działalności B. Zarówno Spółka, jak i B są zarejestrowanymi podatnikami VAT czynnymi. Mając na uwadze zaistniałe w ostatnim okresie wahania cen zakupu DPR, na rynku opakowaniowym, aby zagwarantować B i jej klientom bezpieczne wykonanie zadań związanych z realizacją obowiązków ustawowych w zakresie gospodarki odpadami opakowaniowymi, uznano, że kluczowym jest ustanowienie mechanizmu zabezpieczającego B przed gwałtownym wzrostem cen zakupu dokumentów DPR. Równocześnie, Spółka działając jako gwarant wykazała gotowość do odpłatnego zabezpieczenia B przed ryzykiem wzrostu średnich cen zakupu dokumentów DPR w odniesieniu do wybranych frakcji surowców wtórnych. W tym celu B postanowiła zawierać roczne umowy ze Spółką na zabezpieczenie maksymalnych cen zakupu DPR. Na mocy zawartej w dniu 1 kwietnia 2024 r. umowy o zabezpieczenie cen zakupu dokumentów DPR (dalej jako „Umowa 1”), Spółka działając jako gwarant zobowiązuje się do zabezpieczenia B przed ryzykiem wzrostu średnich cen zakupu dokumentów DPR w odniesieniu do wybranych frakcji surowców wtórnych w roku 2024 w zamian za wynagrodzenie. Zabezpieczenie polega na pokryciu przez Spółkę działającą jako gwarant różnicy pieniężnej pomiędzy średnią ceną zakupu dokumentów DPR dla poszczególnych frakcji surowców wtórnych przez B w roku 2024 a ustalonymi progami cenowymi, pomnożonej przez łączną masę danej frakcji surowca (wyrażonej w kilogramach), której przyjęcie do recyklingu wynika z nabytych przez B dokumentów DPR za rok 2024, stanowiących potwierdzenie realizacji obowiązku recyklingowego. Zawarta umowa ma charakter zabezpieczający, nie dotyczy fizycznej dostawy dokumentów DPR, w szczególności nie zobowiązuje Spółki działającej jako gwarant do odkupienia od B dokumentów DPR po ustalonej cenie rynkowej i następnie ich odsprzedania, a wyłącznie przewiduje rozliczenie różnicy cenowej w zamian za wynagrodzenie. Nie przewiduje się fizycznej dostawy dokumentów. Oznacza to w praktyce, że Spółka nie będzie zobowiązana odkupić fizycznie od B dokumentów po cenie rynkowej i sprzedać ich po ustalonej cenie. Umowa ma na celu zabezpieczenie B przed niekorzystnymi skutkami nagłego wzrostu cen zakupu dokumentów DPR, w ramach realizacji jej ustawowych obowiązków. Spółka działająca jako gwarant, będąca podmiotem powiązanym z B, działa w interesie ekonomicznym grupy kapitałowej, do której należą obie strony umowy, i świadczy niniejsze zabezpieczenie jako element wsparcia operacyjnego w zakresie realizacji obowiązków środowiskowych oraz narzędzie racjonalizacji kosztów w grupie kapitałowej, do której należą oba podmioty. Wynagrodzenie zaś stanowi ekwiwalent za gotowość Spółki do poniesienia ryzyka przekroczenia progów cenowych określonych w umowie i przysługuje niezależnie od tego, czy ryzyko to się zmaterializuje. W związku z powyższym, Umowa 1 ma charakter stricte zabezpieczający i nie stanowi instrumentu finansowego w rozumieniu ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 722 ze zm.) (dalej jako „ustawa o OIF”), m.in. z uwagi na fakt, że: nie może być przedmiotem obrotu, nie jest zbywalna, nie ma charakteru spekulacyjnego w celu osiągnięcia zysku z różnicy cen, lecz została zawarta w celu realizacji funkcji operacyjnych. Progi cenowe określone w umowie obowiązywały przez cały rok 2024 i stanowią górną granicę odpowiedzialności B. Średnie ceny zakupu zostały ustalone po zakończeniu roku kalendarzowego na podstawie przedstawionej przez B dokumentacji księgowej i prawidłowo wystawionych faktur zakupu. W przypadku stwierdzenia przekroczenia progów cenowych określonych dla co najmniej jednej z frakcji surowców, Spółka działając jako gwarant dokonała rozliczenia pieniężnego z B, osobno w odniesieniu do każdej frakcji surowców, przy czym rozliczenie obejmowało wyłącznie te frakcje, w odniesieniu do których próg cenowy został przekroczony. Rozliczenie pieniężne zostało przeprowadzone według następującego wzoru: Kwota rozliczenia pieniężnego = (cena średnia zakupu przez B dokumentów DPR za rok 2024 w odniesieniu do danej frakcji surowców – próg cenowy) x łączna masa danej frakcji surowca (wyrażona w kilogramach), wykazana w dokumentach DPR za 2024 rok zakupionych przez B. Rozliczenie nastąpiło wyłącznie w odniesieniu do frakcji surowców, w zakresie których próg cenowy został przekroczony. W przypadku, gdy cena średnia nie przekroczyła ustalonego progu cenowego w odniesieniu do żadnej z frakcji surowców wtórnych, Spółka działająca jako gwarant nie była zobowiązana do wypłaty jakiejkolwiek kwoty na rzecz B. B zapłaciła Spółce działającej jako gwarant wynagrodzenie w formie prowizji w wysokości 15% przychodu netto uzyskanego z tytułu przejęcia obowiązku recyklingu (dla frakcji objętych Umową 1) za 2024 r. plus należny podatek VAT. Płatność wynagrodzenia nastąpiła z dołu po doręczeniu Spółce pełniącego funkcję gwaranta danych wynikającej z kompletnej dokumentacji związanej ze sprzedaż usług przejęcie obowiązku recyklingu za 2024 r. na podstawie prawidłowo wystawionej faktury VAT. Wynagrodzenie było należne Spółce pełniącej rolę gwaranta niezależnie od tego, czy ceny jednostkowe zakupu dokumentów DPR dla poszczególnych frakcji surowców wtórnych przez B przekroczą progi cenowe, i w konsekwencji, czy wystąpi obowiązek świadczenia Spółki na rzecz B. Wynagrodzenie zostało ustalone w Umowie 1 z uwzględnieniem zasady ceny rynkowej, zgodnie z art. 11c–11f ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278 ze zm.). Na tych samych powyżej opisanych zasadach, Spółka zawarła z B umowę o zabezpieczenie cen zakupu DPR w odniesieniu do 2025 r. (dalej jako „Umowa 2”; obie łącznie dalej jako „Umowy”). Rozliczenie Umowy 2 nastąpi do 30 czerwca 2026 r. Ponadto w uzupełnieniu wskazano: Ceny zakupu DPR za 2023 rok wzrosły średnio o 123% w porównaniu do cen zakupu DPR za 2022 rok. W rozbiciu na poszczególne frakcje DPR, wzrost wyglądał następująco: Frakcja Wzrost cen za 2023 r. w stosunku do 2022 r. (%) Aluminium 61 Drewno 67 Papier 186 Stal 151 Szkło 155 Tworzywo 115 B zawiera z podmiotami wprowadzającymi produkty w opakowaniach na rynek polski umowy, których przedmiotem jest między innymi przejęcie przez B od przedsiębiorcy obowiązku zapewnienia recyklingu odpadów opakowaniowych, o którym mowa w art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi (Dz. U. 2025 poz. 870 ze zm.) (dalej jako „Ustawa”), na poziomach wynikających z obowiązujących na dany rok kalendarzowy przepisów prawa. Obowiązek ten B wykonuje, zlecając podmiotom trzecim wykonanie usług w postaci zebrania i przekazania do recyklingu odpadów. W efekcie, uprawnione podmioty wystawiają dokumenty DPR lub EDPR, które zgodnie z art. 23 ust. 3 Ustawy stanowią podstawę do ustalenia masy odpadów opakowaniowych poddanych recyklingowi (tj. stanowią podstawę do ustalenia wysokości wykonania obowiązku). Jak wskazano wyżej, zgodnie z art. 23 ust. 3 Ustawy jest to jedyny sposób potwierdzenia wykonania obowiązku, który jest głównym przedmiotem umów zawartych przez B z podmiotami wprowadzającymi produkty w opakowaniach na rynek. W przypadku nabycia dokumentów DPR B jest w stanie wywiązać się z umów zawartych z podmiotami wprowadzającymi produkty w opakowaniach na rynek. Oznacza to, że w praktyce jest w stanie świadczyć swoje usługi. Jak wskazano powyżej, dzięki nabyciu dokumentów DPR, B jest w stanie wywiązać się z umów zawartych z podmiotami wprowadzającymi produkty w opakowaniach na rynek i w efekcie jest w stanie świadczyć usługi. Usługa przejęcia obowiązku recyklingu opakowań stanowi ponad 90% przychodów B. Zatem zabezpieczenie cen zakupu DPR gwarantuje B wywiązanie się z zawartych umów przejęcia obowiązku recyklingu opakowań, przy ustalonych z podmiotami wprowadzającymi cenach sprzedaży, nawet w przypadku wystąpienia gwałtownych, nieprzewidywalnych zmian cen zakupu DPR. W rezultacie B zabezpiecza swoją działalność podstawową. Usługa zabezpieczenia średnich cen zakupu dokumentów DPR, będzie wykorzystywana przez B do wykonywanie czynności opodatkowanych podatkiem VAT. Jak wskazano powyżej, dokumenty DPR są kluczowe dla możliwości świadczenia usług przez B (do wykonania usługi przejęcia obowiązku recyklingu odpadów opakowaniowych). Usługa ta stanowi ponad 90% przychodu B. Nabywając usługę zabezpieczenie cen, B zabezpiecza więc większość swoich przychodów operacyjnych – związek z czynnościami opodatkowanymi (usługa przejęcia obowiązku recyklingu) jest więc ścisły.Pytania 1.    Czy w oparciu o art. 43 ust. 1 pkt 41 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r., poz. 775 ze zm., dalej jako „ustawa o VAT”), wynagrodzenie należne Spółce z tytułu świadczenia usług objętych Umową 1 podlega zwolnieniu z VAT? 2.    Czy w oparciu o art. 43 ust. 1 pkt 41 ustawy o VAT, wynagrodzenie należne Spółce z tytułu świadczenia usług objętych Umową 2 podlega zwolnieniu z VAT? 3.    Czy w związku z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, B przysługuje prawo do odliczenia kwoty VAT naliczonego z tytułu nabycia usług objętych Umową 1 w pełnej wysokości? 4.    Czy w związku z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, B przysługuje prawo do odliczenia kwoty VAT naliczonego z tytułu nabycia usług objętych Umową 2 w pełnej wysokości? Państwa stanowisko w sprawie 1.    Zdaniem Spółki, wynagrodzenie należne Spółce z tytułu świadczenia usług objętych Umową 1 nie podlega zwolnieniu z VAT w oparciu o art. 43 ust. 1 pkt 41 ustawy o VAT. 2.    Zdaniem Spółki, wynagrodzenie należne Spółce z tytułu świadczenia usług objętych Umową 2 nie podlega zwolnieniu z VAT w oparciu o art. 43 ust. 1 pkt 41 ustawy o VAT. 3.    W związku z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, B przysługuje prawo do odliczenia kwoty VAT naliczonego z tytułu nabycia usług objętych Umową 1 w pełnej wysokości. 4.    W związku z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, B przysługuje prawo do odliczenia kwoty VAT naliczonego z tytułu nabycia usług objętych Umową 2 w pełnej wysokości. Uzasadnienie stanowiska Ad. 1 i 2 Świadczenie usług podlegające ustawie o VAT Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, opodatkowaniu VAT podlega m.in. odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. W świetle art. 8 ust. 1 ustawy o VAT oznacza ono każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również: ·         przeniesienie praw do wartości materialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej, ·         zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji, ·         świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa. Przez świadczenie należy zatem rozumieć każde zachowanie na rzecz innego podmiotu. Na zachowanie to składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innego podmiotu), jak i zaniechanie (nie czynienie bądź też tolerowanie, znoszenie określonych stanów rzeczy). Tym samym, pojęcie usług zostało zdefiniowane w ustawie o VAT bardzo szeroko. Wynika to z faktu, że przepisy o VAT realizują zasadę powszechności opodatkowania, która ma na celu objęcie opodatkowaniem każdej transakcji wykonywanej w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Powyższe wynika z przepisów Unii Europejskiej. Przepisy Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (dalej jako „Dyrektywa VAT”), wprowadzają szeroką definicję świadczenia usług. Zgodnie bowiem z art. 24 ust. 1 Dyrektywy VAT, „świadczenie usług” oznacza każdą transakcję, która nie stanowi dostawy towarów. Jak natomiast wynika z art. 25 Dyrektywy VAT, świadczenie usług może obejmować między innymi jedną z następujących czynności: ·         przeniesienie praw do wartości niematerialnych, bez względu na to, czy są one przedmiotem dokumentu ustanawiającego tytuł prawny, czy nie, ·         zobowiązanie do zaniechania działania lub do tolerowania czynności lub sytuacji, ·         świadczenie usług na podstawie nakazu wydanego przez organ władzy publicznej lub w jego imieniu lub z mocy prawa. Kluczową kwestią warunkującą przy tym uznanie danej czynności (świadczenia) za transakcję objętą VAT jest jej uznanie za odrębną i niezależną. Szczegółowe przesłanki pozwalające na stwierdzenie czy na gruncie VAT następuje świadczenie usług wynikają z orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej jako „Trybunał” lub „TSUE”). Analizując kwestię świadczenia usług, TSUE wypracował konkretne warunki, których łączne spełnienie umożliwia uznanie określonej czynności za odpłatne świadczenie usług, które podlega opodatkowaniu VAT, tj.: ·         pomiędzy daną usługą, a otrzymanym w zamian za jej wykonanie wynagrodzeniem istnieje bezpośredni i ścisły związek oparty na relacjach cywilnoprawnych pomiędzy podmiotami (przykładowo wyrok z 5 lutego 1981 r. w sprawie C-154/80 – Associetion cooperative „Cooperatieve Aardappelenbewaarplaats GA”), ·         w ramach danego stosunku prawnego muszą istnieć co najmniej dwa podmioty, z których jeden będzie świadczył usługi, drugi zaś będzie ich beneficjentem (przykładowo wyrok z 29 lutego 1996 r. w sprawie C-215/94 Jurgen Mohr), ·         stosunek prawny łączący usługodawcę i usługobiorcę opiera się na zasadzie wzajemności (przykładowo wyrok z 3 marca 1994 r. w sprawie C-16/93 R. J. Tolsma), ·         wynagrodzenie może być wyrażone w pieniądzu. Powyższe kryteria znajdują również potwierdzenie w stanowisku wyrażanym przez sądy administracyjne. Przykładowo NSA w wyroku z 14 listopada 2012 r., sygn. I FSK 196/12, wskazał: „Przyjmuje się, iż aby uznać dane świadczenie za odpłatne świadczenie usług, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno zostać wypłacone wynagrodzenie. Związek pomiędzy świadczoną usługą i przekazanym za nią wynagrodzeniem musi być bezpośredni, co oznacza, że z danego stosunku prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać wyraźna, bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę”. Celem zawartych Umów jest zabezpieczenie ryzyka związanego z możliwym wzrostem cen zakupu dokumentów DPR w odniesieniu do wybranych frakcji surowców wtórnych. B zawarła Umowy w celu uzyskania zabezpieczenia finansowego prowadzonej działalności w postaci otrzymania różnicy pieniężnej obejmującej wzrost średnich cen zakupu dokumentów DPR w odniesieniu do wybranych frakcji surowców wtórnych. Zabezpieczenie polega na pokryciu przez Spółkę działającą jako gwarant różnicy pieniężnej pomiędzy średnią ceną zakupu dokumentów DPR dla poszczególnych frakcji surowców wtórnych przez B w okresie obowiązywania umowy, a ustalonymi progami cenowymi, pomnożonej przez łączną masę danej frakcji surowca (wyrażonej w kilogramach), której przyjęcie do recyklingu wynika z nabytych przez B dokumentów DPR za ww. lata, stanowiących potwierdzenie realizacji obowiązku recyklingowego. Równocześnie Spółka działając jako gwarant zobowiązuje się do zabezpieczenia B przed ww. ryzykiem w zamian za wynagrodzenie. W konsekwencji uznać należy, że pomiędzy Spółką a B dochodzi do zawiązania stosunku zobowiązaniowego, którego istotą jest z jednej strony zabezpieczenie różnicy pieniężnej pomiędzy średnią ceną zakupu dokumentów DPR dla poszczególnych frakcji surowców wtórnych a ustalonymi progami cenowymi, z drugiej natomiast uiszczenie przez B na rzecz Spółki uzgodnionej kwoty wynagrodzenia. W rezultacie występuje wyraźny związek pomiędzy wynagrodzeniem wypłacanym przez B, a wzajemnym zachowaniem Spółki działającej jako gwarant, czyli zabezpieczeniem różnicy pieniężnej pomiędzy średnią ceną zakupu dokumentów DPR dla poszczególnych frakcji surowców wtórnych a ustalonymi progami cenowymi. Mając powyższe na uwadze, w opinii Spółki, w odniesieniu do obu zawartych Umów spełnione zostaną wszystkie przesłanki warunkujące uznanie ww. czynności za odpłatną usługę w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, tj.: ·         Spółkę oraz B łączy stosunek zobowiązaniowy, którego istotą jest z jednej strony zabezpieczenie różnicy pieniężnej pomiędzy średnią ceną zakupu dokumentów DPR dla poszczególnych frakcji surowców wtórnych a ustalonymi progami cenowymi, z drugiej należne od B wynagrodzenie, ·         istnieje bezpośrednia i jasno zindywidualizowana korzyść po stronie świadczącego usługę, tj. Spółki, gdyż za swoje zachowanie (wyświadczenie usługi) otrzymuje wynagrodzenie, ·         istnieje bezpośrednia i jasno zindywidualizowana korzyść po stronie nabywającego usługę, tj. B, która zyskuje finansowe zabezpieczenie swojej podstawowej działalności gospodarczej, ·         odpłatność za otrzymane świadczenie pozostaje w bezpośrednim związku z czynnością Spółki, tym samym istnieje element wzajemności pomiędzy zachowaniem podmiotów, ·         wynagrodzenie otrzymane przez Spółkę stanowi równowartość przekazaną w zamian za świadczenie, jakim jest zabezpieczenie różnicy pieniężnej pomiędzy średnią ceną zakupu dokumentów DPR dla poszczególnych frakcji surowców wtórnych a ustalonymi progami cenowymi, ·         istnieje możliwość wyrażenia w pieniądzu wartości tego świadczenia, w analizowanym przypadku Spółka ma prawo żądać wypłaty określonej kwoty, co oznacza, że kwota świadczenia jest jasno i precyzyjnie określona przez strony Umów. Tym samym w ocenie Spółki, określone w Umowach wynagrodzenie stanowi w świetle przepisów ustawy o VAT wynagrodzenie z tytułu usług świadczonych na rzecz B i tym samym podlega przepisom ustawy o VAT. Brak stosowania zwolnienia z VAT Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 41 ustawy o VAT, zwalnia się od podatku usługi, których przedmiotem są instrumenty finansowe, o których mowa w ustawie z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 722 ze zm.), z wyłączeniem przechowywania tych instrumentów i zarządzania nimi, oraz usługi pośrednictwa w tym zakresie. W świetle art. 43 ust. 15 ustawy o VAT, omawiane zwolnienie nie ma zastosowania do: 1)    czynności ściągania długów, w tym factoringu; 2)    usług doradztwa; 3)    usług w zakresie leasingu. Ponadto, zgodnie z art. 43 ust. 16 ustawy o VAT, ww. zwolnienie nie ma zastosowania do usług dotyczących praw i udziałów odzwierciedlających: 1)    tytuł prawny do towarów; 2)    tytuł własności nieruchomości; 3)    prawa rzeczowe dające ich posiadaczowi prawo do korzystania z nieruchomości; 4)    udziały i inne tytuły prawne dające ich posiadaczowi prawne lub faktyczne prawo własności lub posiadania nieruchomości lub jej części; 5)    prawa majątkowe, których instrumentami bazowymi są towary, mierniki i limity wielkości produkcji oraz uprawnienia do emisji zanieczyszczeń, i które mogą być zrealizowane poprzez dostawę towarów lub świadczenie usług innych niż zwolnione z podatku. W treści zwolnienia wyrażonego w art. 43 ust. 1 pkt 41 ustawy o VAT odwołano się do definicji zawartych w ustawie o OIF, tj. do instrumentów finansowych. Stosownie do art. 2 ust. 1 ustawy o OIF, instrumentami finansowymi w rozumieniu tego aktu są: 1)    papiery wartościowe; 2)    niebędące papierami wartościowymi: a.    tytuły uczestnictwa w instytucjach wspólnego inwestowania, b.    instrumenty rynku pieniężnego, 3)    opcje, kontrakty terminowe, swapy, umowy forward na stopę procentową, inne instrumenty pochodne, których instrumentem bazowym jest papier wartościowy, waluta, stopa procentowa, wskaźnik rentowności, uprawnienie do emisji lub inny instrument pochodny, indeks finansowy lub wskaźnik finansowy, które są wykonywane przez dostawę lub rozliczenie pieniężne, z wyłączeniem instrumentów pochodnych, o których mowa w art. 10 rozporządzenia 2017/565, 4)    opcje, kontrakty terminowe, swapy, umowy forward na stopę procentową oraz inne instrumenty pochodne, których instrumentem bazowym jest towar i które są wykonywane przez rozliczenie pieniężne lub mogą być wykonane przez rozliczenie pieniężne według wyboru jednej ze stron, 5)    opcje, kontrakty terminowe, swapy oraz inne instrumenty pochodne, których instrumentem bazowym jest towar i które mogą być wykonane przez dostawę, pod warunkiem że są dopuszczone do obrotu w systemie obrotu instrumentami finansowymi, z wyłączeniem produktów energetycznych będących przedmiotem obrotu hurtowego na OTF, które muszą być wykonywane przez dostawę, 6)    niedopuszczone do obrotu w systemie obrotu instrumentami finansowymi opcje, kontrakty terminowe, swapy, umowy forward oraz inne instrumenty pochodne, których instrumentem bazowym jest towar i które mogą być wykonane przez dostawę, a które nie są przeznaczone do celów handlowych i wykazują właściwości innych pochodnych instrumentów finansowych, 7)    instrumenty pochodne dotyczące przenoszenia ryzyka kredytowego, 8)    kontrakty na różnicę, 9)    opcje, kontrakty terminowe, swapy, umowy forward dotyczące stóp procentowych oraz inne instrumenty pochodne odnoszące się do zmian klimatycznych, stawek frachtowych oraz stawek inflacji lub innych oficjalnych danych statystycznych, które są wykonywane przez rozliczenie pieniężne albo mogą być wykonane przez rozliczenie pieniężne według wyboru jednej ze stron, a także instrumenty pochodne, o których mowa w art. 8 rozporządzenia 2017/565, i inne, które wykazują właściwości innych pochodnych instrumentów finansowych, 10) uprawnienia do emisji. Pojęcia użyte do opisania zwolnień, o których mowa w art. 43 ustawy o VAT, powinny być interpretowane w sposób ścisły – gdyż zwolnienia te stanowią odstępstwa od ogólnej zasady opodatkowania VAT. Zwolnienia stanowią pojęcia autonomiczne prawa wspólnotowego, które mają na celu uniknięcie rozbieżności pomiędzy państwami członkowskimi w stosowaniu systemu podatku VAT i które należy sytuować w ogólnym kontekście wspólnego systemu podatku VAT. Biorąc pod uwagę powyższe, należy wskazać, że zwolnienie, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 41 ustawy o VAT znajduje zastosowanie do takich usług, które łącznie spełniają następujące warunki: ·         przedmiotem tych usług są instrumenty finansowe w rozumieniu art. 2 ust. 1 ustawy o OIF, ·         usługi te nie dotyczą przechowywania ww. instrumentów i zarządzania nimi, ani nie stanowią usług pośrednictwa w tym zakresie, ·         usługi te nie dotyczą praw i udziałów odzwierciedlających: tytuł prawny do towarów, tytuł własności nieruchomości, prawa rzeczowe dające ich posiadaczowi prawo do korzystania z nieruchomości, udziały i inne tytuły prawne dające ich posiadaczowi prawne lub faktyczne prawo własności lub posiadania nieruchomości lub jej części, bądź prawa majątkowe, których instrumentami bazowymi są m.in. towary (w tym energia elektryczna), mierniki i limity wielkości produkcji oraz uprawnienia do emisji zanieczyszczeń i które mogą zostać zrealizowane poprzez dostawę towarów lub świadczenie usług innych niż zwolnione od podatku. Stosowanie zwolnienia z art. 43 ust. 1 pkt 41 ustawy o VAT wymaga spełnienia wszystkich powyżej wskazanych przesłanek. Kluczową z nich jest, aby Umowy stanowiły instrument finansowy wymieniony w ustawie o OIF. Tymczasem Umowy mają charakter stricte zabezpieczający i nie stanowią instrumentu finansowego w rozumieniu ustawy o OIF, m.in. z uwagi na fakt, że: nie mogą być przedmiotem obrotu, nie są zbywalne, nie mają charakteru spekulacyjnego w celu osiągnięcia zysku z różnicy cen, a zostały zawarte wyłącznie w celu realizacji funkcji operacyjnych/zabezpieczających. W rezultacie z uwagi na fakt, że przedmiotem obrotu nie jest instrument finansowy wymieniony w ustawie o OIF należy uznać, że nie zostały łącznie spełnione przesłanki zwolnienia z art. 43 ust. 1 pkt 41 ustawy o VAT. W związku z powyższym, czynności świadczone przez Spółkę jako gwaranta na rzecz B polegające na zabezpieczeniu różnicy pieniężnej pomiędzy średnią ceną zakupu dokumentów DPR dla poszczególnych frakcji surowców wtórnych a ustalonymi progami cenowymi nie podlegają zwolnieniu z VAT, w szczególności w oparciu o 43 ust. 1 pkt 41 ustawy o VAT. Reasumując, wynagrodzenie należne Spółce z tytułu świadczenia usług objętych Umową 1 i Umową 2 nie podlega zwolnieniu z VAT w oparciu o art. 43 ust. 1 pkt 41 ustawy o VAT. Tym samym czynności świadczone przez Spółkę na bazie Umów należy uznać za efektywnie opodatkowane VAT (tj. stawką inną niż zwolnienie). Ad. 3 i 4 1)    Uwagi wstępne Podstawowym prawem podmiotu wykonującego czynności opodatkowane VAT jest prawo do odliczenia VAT naliczonego poniesionego w związku z zakupem towarów i usług wykorzystywanych do prowadzonej działalności gospodarczej opodatkowanej VAT. System odliczeń ma bowiem na celu całkowite uwolnienie przedsiębiorcy od ciężaru VAT. Celem powyższej zasady jest zachowanie neutralności VAT dla podatników, bez względu na cel i rezultaty prowadzonej działalności gospodarczej, pod warunkiem, że działalność ta, co do zasady, sama podlega opodatkowaniu VAT. Ostateczny ciężar podatku powinien być ponoszony przez konsumenta Kluczowym przepisem w zakresie ustalenia prawa do odliczenia VAT naliczonego jest art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, zgodnie z którym w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego (z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124, które nie znajdują zastosowania w omawianym przypadku). Z treści przepisu wynika, że prawo do odliczenia VAT naliczonego przysługuje wyłącznie podatnikom VAT. Status podatnika VAT związany jest z czynnościami wykonywanymi (lub planowanymi) przez dany podmiot. W świetle art. 15 ust. 1 polskich przepisów ustawy o VAT, podatnikami są m.in. osoby fizyczne wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Zarejestrowanym podatnikiem VAT czynnym jest w szczególności B. W związku z powyższym omawiany status uprawnia B jako podatnika VAT czynnego do odliczenia kwot VAT naliczonego z tytułu wydatków związanych z działalnością gospodarczą opodatkowaną VAT (tj. stawką inną niż zwolnienie). 2)    Związek wydatków z działalnością opodatkowaną VAT Dalsza analiza treści art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, wskazuje, że warunkiem umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z prawa do odliczenia VAT naliczonego jest spełnienia przesłanek „pozytywnych”, wynikających z tego przepisu, czyli związku wydatków ponoszonych przez podatnika z bieżącymi lub planowanymi czynnościami opodatkowanymi VAT. Istnienie związku między wydatkami a transakcjami opodatkowanymi podatnika jest traktowane jako niezbędny wymóg powstania prawa do odliczenia VAT również na podstawie przepisów art. 168 Dyrektywy VAT oraz ukształtowanego w oparciu o ten przepis orzecznictwa Trybunału. Celem zawarcia Umów jest zagwarantowanie B i jej klientom bezpiecznego wykonania zadań związanych z realizacją obowiązków ustawowych w zakresie gospodarki odpadami opakowaniowymi. W tym zakresie, kluczowym jest ustanowienie mechanizmu zabezpieczającego B przed gwałtownym wzrostem cen zakupu dokumentów DPR. Spółka świadcząc usługi jako gwarant, działa również w interesie ekonomicznym całej grupy kapitałowej, do której należą obie strony umowy, i świadczy niniejsze zabezpieczenie jako element wsparcia operacyjnego w zakresie realizacji obowiązków środowiskowych oraz narzędzie racjonalizacji kosztów w tej grupie kapitałowej. W treści powyższego wyraźnie wynika ścisły związek usług świadczonych przez Spółkę z zakresem prowadzonej działalności gospodarczej B w zakresie odzysku opakowań. Bez nabycia usług mających na celu zabezpieczenie średnich cen zakupu DPR B byłoby wystawione na ryzyko związane z gwałtownymi zmianami cen surowców wtórnych objętych zakresem jej zainteresowania. Tymczasem działalność polegająca na przejmowaniu od przedsiębiorców ustawowych obowiązków związanych z odzyskiem i recyklingiem odpadów opakowaniowych oraz odpadów powstających z produktów wiąże się bezpośrednio i nierozerwalnie z cenami zakupu dokumentów DPR dla poszczególnych frakcji surowców wtórnych. W konsekwencji, B jako podmiotowi wykonującemu czynności efektywnie opodatkowane VAT (tj. według stawki innej niż zwolnienie z VAT) przysługuje prawo do odliczenia VAT naliczonego związanego z nabywanymi usługami zabezpieczającymi średnie ceny zakupu DPR. Oznacza to, że spełniona jest przesłanka „pozytywna” ponieważ występuje bezpośredni związek zakupu usług zabezpieczenia cen zakupu DPR z podstawową działalnością B opodatkowaną VAT. 3)    Odliczenie z tytułu zakupu usług niepodlegających zwolnieniu z VAT Kolejnym warunkiem odliczenia VAT od ponoszonych wydatków jest niezaistnienie przesłanek „negatywnych”, określonych w art. 88 ustawy. Wskazany przepis określa listę wyjątków, które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty VAT należnego o kwotę VAT naliczonego. Wśród wskazanych przepisów jest m.in. art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy o VAT. W świetle tego przepisu nie stanowią podstawy do obniżenia VAT należnego oraz zwrotu różnicy VAT lub zwrotu VAT naliczonego m.in. faktury w przypadku, gdy transakcja udokumentowana fakturą jest zwolniona od VAT. Z uwagi na fakt, że usługi zabezpieczenia średnich cen zakupu dokumentów DPR podlegają opodatkowaniu VAT i nie podlegają zwolnieniu z VAT (jak uzasadniono powyżej w szczególności nie podlegają zwolnieniu z VAT w oparciu o art. 43 ust. 1 pkt 41 ustawy o VAT), w omawianej sytuacji nie ma zastosowania przesłanka negatywna wynikająca z art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy o VAT. W związku z powyższym, mając na uwadze fakt, że uiszczane przez B wynagrodzenie należne za usługi zabezpieczenia średnich cen zakupu dokumentów DPR za lata 2024-2025 przyczyniających się do możliwości wykonywania przez B czynności opodatkowanych VAT, B przysługuje prawo do obniżenia kwoty VAT należnego o kwotę VAT naliczonego wykazanego na otrzymywanych od Spółki fakturach. Reasumując, w związku z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, B przysługuje prawo do odliczenia kwoty VAT naliczonego z tytułu nabycia usług objętych Umową 1 i 2 w pełnej wysokości.Ocena stanowiska Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.Uzasadnienie interpretacji indywidualnej Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą o VAT”: Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. W myśl art. 7 ust. 1 ustawy o VAT: Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…). Przy czym, jak stanowi art. 2 pkt 6 ustawy o VAT: Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii. Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy o VAT: Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również: 1)      przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej; 2)      zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji; 3)      świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa. Pod pojęciem usługi należy zatem rozumieć każde zachowanie, na które składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie (nieczynienie bądź też tolerowanie). Przy ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy mieć na względzie, że ustawa zalicza do grona usług każde świadczenie, które nie jest dostawą towarów w myśl art. 7 ustawy o VAT. Każde świadczenie niebędące dostawą towarów polegające na działaniu, zaniechaniu lub tolerowaniu czyjegoś zachowania stanowi zatem co do zasady usługę w rozumieniu ustawy, niemniej jednak muszą być przy tym spełnione następujące warunki: ·         w następstwie zobowiązania, w wykonaniu którego usługa jest świadczona, nabywca jest bezpośrednim beneficjentem świadczenia, ·         świadczonej usłudze odpowiada świadczenie wzajemne ze strony nabywcy (wynagrodzenie). Należy podkreślić, że oba ww. warunki winny być spełnione łącznie, aby świadczenie podlegało jako usługa, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT. Aby uznać dane świadczenie za odpłatne, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno zostać wypłacone wynagrodzenie. Przy czym przepisy ustawy nie określają postaci wynagrodzenia. W dorobku orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (np. wyrok z 8 marca 1988 r. w sprawie C-102/86 Apple and Pear Development Council przeciwko Commissioners of Customs and Excise), przyjmuje się, że odpłatność ma miejsce wtedy, gdy istnieje bezpośredni związek pomiędzy dostawą towarów lub świadczeniem usług a otrzymanym wynagrodzeniem, przy czym wynagrodzenie jakkolwiek musi być wyrażone w pieniądzu, to jednak nie musi być w tej formie dokonane. Należy podkreślić, że na gruncie przepisów o  podatku od towarów i usług bez znaczenia pozostaje to, czy kwota uzyskanego wynagrodzenia (cena) została skalkulowana tak, że stanowi tylko koszt wytworzenia towaru lub wykonania usługi, czy została powiększona także o zysk sprzedającego. Skoro przepisy nie określają formy zapłaty za świadczoną usługę, należy uznać, że zobowiązanie usługobiorcy może mieć postać świadczenia nie tylko określonej sumy pieniędzy, ale także świadczenie innej usługi (usługi wzajemnej). Oznacza to, że z danego stosunku prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać wyraźna, bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę. Ponadto, aby dana czynność (świadczenie) podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT, musi istnieć bezpośredni związek o  charakterze przyczynowym pomiędzy świadczoną usługą a świadczeniem wzajemnym. Otrzymana zapłata powinna być konsekwencją wykonania świadczenia. Odpłatność określana jest przez strony umowy i jeśli strony ustalą zapłatę, wówczas wykonane świadczenie staje się odpłatne. W przypadku istnienia świadczenia wzajemnego otrzymanego przez świadczącego usługę, należy uznać czynności wykonywane w ramach zawartej umowy za odpłatne świadczenie usług określone w art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, podlegające opodatkowaniu na zasadach ogólnych. Zatem za czynność podlegającą opodatkowaniu VAT uważane mogą być takie sytuacje, w których: ·         istnieje związek prawny między usługodawcą i usługobiorcą, w ramach którego następuje świadczenie wzajemne, ·         wynagrodzenie otrzymane przez usługodawcę stanowi wartość faktycznie przekazaną w zamian za usługi świadczone na rzecz usługobiorcy, ·         istnieje bezpośrednia i jasno zindywidualizowana korzyść po stronie dostawcy towaru lub usługi, ·         odpłatność za otrzymane świadczenie (towar lub usługę) pozostaje w bezpośrednim związku z czynnością, która miałaby być opodatkowana tym podatkiem, ·         istnieje możliwość wyrażenia w pieniądzu wartości tego świadczenia wzajemnego. Należy wskazać, że zakres opodatkowania podatkiem VAT wyznacza nie tylko czynnik przedmiotowy – opodatkowaniu podlega odpłatna dostawa towarów lub odpłatne świadczenie usług, ale także czynnik podmiotowy – czynności muszą być wykonywane przez podatnika. Stosownie do treści art. 15 ust. 1 ustawy o VAT: Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Zgodnie z ust. 2 powołanego artykułu: Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. W myśl art. 8 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 13 czerwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 870): Ilekroć w ustawie jest mowa o dokumencie DPR – rozumie się przez to dokument potwierdzający recykling odpadów opakowaniowych, w tym określający masę tych odpadów i sposób ich recyklingu, Zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi: Wprowadzający produkty w opakowaniach jest obowiązany zapewniać recykling odpadów opakowaniowych takiego samego rodzaju jak odpady opakowaniowe powstałe z tego samego rodzaju opakowań jak opakowania, w których wprowadził produkty do obrotu, z uwzględnieniem art. 18. Stosownie do art. 23 ust. 3 ustawy o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi: Masę odpadów opakowaniowych poddanych recyklingowi oraz zastosowany proces odzysku ustala się na podstawie dokumentu DPR. Według art. 23 ust. 3a ustawy o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi: Dokument, o którym mowa w ust. 3, sporządza się za pośrednictwem indywidualnego konta w BDO. W myśl art. 23 ust. 4 ustawy o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi: Dokument, o którym mowa w ust. 3, jest sporządzany przez przedsiębiorcę prowadzącego recykling odpadów opakowaniowych na wniosek złożony, za pośrednictwem indywidualnego konta w BDO, przez wprowadzającego produkty w opakowaniach, organizację odzysku opakowań lub organizację samorządu gospodarczego, o której mowa w art. 25 ust. 1. Zgodnie z art. 23 ust. 6 ustawy o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi: Przedsiębiorca prowadzący recykling odpadów opakowaniowych jest obowiązany sporządzić dokument DPR, w przypadku gdy wprowadzający produkty w opakowaniach, organizacja odzysku opakowań, organizacja samorządu gospodarczego, o której mowa w art. 25 ust. 1, lub wnioskodawca określony w ust. 5 lub 5a przekazali odpady opakowaniowe bezpośrednio lub za pośrednictwem innego posiadacza odpadów do recyklingu, jeżeli wniosek, o którym mowa w ust. 4, 5 lub 5a, został złożony nie później niż w terminie 30 dni od upływu kwartału, w którym odpady opakowaniowe zostały przekazane do recyklingu. Stosownie do art. 23 ust. 7 ustawy o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi: Przedsiębiorca prowadzący recykling odpadów opakowaniowych sporządza dokument, o którym mowa w ust. 3, w terminie 7 dni od dnia wpływu wniosku o jego sporządzenie. Z powyższych przepisów wynika, że przedsiębiorca prowadzący recykling odpadów jest zobowiązany na wniosek wprowadzającego produkty w opakowaniach, organizację odzysku opakowań lub organizację samorządu gospodarczego sporządzić dokument DPR, potwierdzający recykling odpadów opakowaniowych. Wskazać także należy, że zgodnie z art. 23 ust. 6a ustawy o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi: Jeżeli po upływie terminu określonego w ust. 6 wprowadzający produkty w opakowaniach, organizacja odzysku opakowań, organizacja samorządu gospodarczego, o której mowa w art. 25 ust. 1, lub wnioskodawca określony w ust. 5, w tym również ci, którzy nie przekazali odpadów opakowaniowych do recyklingu, złożyli wniosek o sporządzenie dokumentu DPR, nie później jednak niż 2 miesiące od upływu kwartału, w którym odpady opakowaniowe zostały przekazane do recyklingu, przedsiębiorca prowadzący recykling odpadów opakowaniowych może sporządzić ten dokument. Według art. 27 ustawy o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi: Organizacja odzysku opakowań jest obowiązana spełniać następujące warunki: 1)    wykonywać działalność gospodarczą w formie spółki akcyjnej; 2)    wykonywać wyłącznie działalność gospodarczą związaną z organizowaniem, zarządzaniem lub prowadzeniem przedsięwzięć związanych z odzyskiem, w tym recyklingiem odpadów, oraz finansowaniem publicznych kampanii edukacyjnych; 3)    zawierać w swej nazwie oznaczenie "organizacja odzysku opakowań"; 4)    posiadać wymagany przepisami ustawy kapitał zakładowy. Z opisu sprawy wynika, że A S.A. („Zainteresowany będący stroną postępowania”) jest osobą prawną prowadzącą działalność gospodarczą m.in. w zakresie zbierania, przetwarzania i unieszkodliwiania odpadów oraz odzysku surowców. Zainteresowany będący stroną postępowania współpracuje z firmą B S.A. („Zainteresowany niebędący stroną postępowania”) z tej samej grupy kapitałowej. B jest organizacją odzysku opakowań w rozumieniu m.in. art. 27 i n. ustawy o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi. Oznacza to w praktyce, że Zainteresowany niebędący stroną postępowania zajmuje się przejmowaniem od przedsiębiorców ustawowych obowiązków związanych z odzyskiem i recyklingiem odpadów opakowaniowych oraz odpadów powstających z produktów, a także zbieraniem i recyklingiem zużytych baterii i akumulatorów. Zarówno Zainteresowany będący stroną postępowania, jak i Zainteresowany niebędący stroną postępowania są zarejestrowanymi podatnikami VAT czynnymi. Zainteresowany niebędący stroną postępowania wykonuje obowiązek recyklingu odpadów opakowaniowych poprzez zakup na rynku Dokumentów Potwierdzających Recykling („DPR”), które są wystawiane przez recyklerów, jako dokument potwierdzający wykonanie usługi recyklingu odpadów danej frakcji surowców wtórnych w danym okresie. Zakup DPR stanowi dominujący koszt podstawowej działalności Zainteresowanego niebędącego stroną postępowania. Mając na uwadze zaistniałe w ostatnim okresie wahania cen zakupu DPR, na rynku opakowaniowym, aby zagwarantować Zainteresowanemu niebędącemu stroną postępowania i jego klientom bezpieczne wykonanie zadań związanych z realizacją obowiązków ustawowych w zakresie gospodarki odpadami opakowaniowymi, uznano, że kluczowym jest ustanowienie mechanizmu zabezpieczającego Zainteresowanego niebędącego stroną postępowania przed gwałtownym wzrostem cen zakupu dokumentów DPR. Równocześnie, Zainteresowany będący stroną postępowania działając jako gwarant wykazał gotowość do odpłatnego zabezpieczenia Zainteresowanego niebędącego stroną postępowania przed ryzykiem wzrostu średnich cen zakupu dokumentów DPR w odniesieniu do wybranych frakcji surowców wtórnych. W tym celu Zainteresowany niebędący stroną postępowania postanowił zawierać roczne umowy z Zainteresowanym będącym stroną postępowania na zabezpieczenie maksymalnych cen zakupu DPR. Zainteresowany niebędący stroną postępowania zawiera z podmiotami wprowadzającymi produkty w opakowaniach na rynek polski umowy, których przedmiotem jest między innymi przejęcie przez Zainteresowanego niebędącego stroną postępowania od przedsiębiorcy obowiązku zapewnienia recyklingu odpadów opakowaniowych, o którym mowa w art. 17 ust. 1 ustawy o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi, na poziomach wynikających z obowiązujących na dany rok kalendarzowy przepisów prawa. Na mocy zawartej 1 kwietnia 2024 r. umowy o zabezpieczenie cen zakupu dokumentów DPR („Umowa 1”), Zainteresowany będący stroną postępowania działając jako gwarant zobowiązuje się do zabezpieczenia Zainteresowanego niebędącego stroną postępowania przed ryzykiem wzrostu średnich cen zakupu dokumentów DPR w odniesieniu do wybranych frakcji surowców wtórnych w roku 2024 w zamian za wynagrodzenie. Progi cenowe określone w umowie obowiązywały przez cały rok 2024 i stanowią górną granicę odpowiedzialności Zainteresowanego niebędącego stroną postępowania. Średnie ceny zakupu zostały ustalone po zakończeniu roku kalendarzowego na podstawie przedstawionej przez Zainteresowanego niebędącego stroną postępowania dokumentacji księgowej i prawidłowo wystawionych faktur zakupu. W przypadku stwierdzenia przekroczenia progów cenowych określonych dla co najmniej jednej z frakcji surowców, Zainteresowany będący stroną postępowania działając jako gwarant dokonał rozliczenia pieniężnego z Zainteresowanym niebędącym stroną postępowania, osobno w odniesieniu do każdej frakcji surowców, przy czym rozliczenie obejmowało wyłącznie te frakcje, w odniesieniu do których próg cenowy został przekroczony. Rozliczenie pieniężne zostało przeprowadzone według następującego wzoru: Kwota rozliczenia pieniężnego = (cena średnia zakupu przez Zainteresowanego niebędącego stroną postępowania dokumentów DPR za rok 2024 w odniesieniu do danej frakcji surowców – próg cenowy) x łączna masa danej frakcji surowca (wyrażona w kilogramach), wykazana w dokumentach DPR za 2024 rok zakupionych przez Zainteresowanego niebędącego stroną postępowania. Rozliczenie nastąpiło wyłącznie w odniesieniu do frakcji surowców, w zakresie których próg cenowy został przekroczony. W przypadku, gdy cena średnia nie przekroczyła ustalonego progu cenowego w odniesieniu do żadnej z frakcji surowców wtórnych, Zainteresowany będący stroną postępowania działając jako gwarant nie był zobowiązany do wypłaty jakiejkolwiek kwoty na rzecz Zainteresowanego niebędącego stroną postępowania. Wynagrodzenie było należne Zainteresowanemu będącemu stroną postępowania pełniącej rolę gwaranta niezależnie od tego, czy ceny jednostkowe zakupu dokumentów DPR dla poszczególnych frakcji surowców wtórnych przez Zainteresowanego niebędącego stroną postępowania przekroczą progi cenowe, i w konsekwencji, czy wystąpi obowiązek świadczenia Spółki na rzecz Zainteresowanego niebędącego stroną postępowania. Na tych samych powyżej opisanych zasadach, Zainteresowany będący stroną postępowania zawarł z Zainteresowanym niebędącym stroną postępowania umowę o zabezpieczenie cen zakupu DPR w odniesieniu do 2025 r. („Umowa 2”). Rozliczenie Umowy 2 nastąpi do 30 czerwca 2026 r. Dzięki nabyciu dokumentów DPR, Zainteresowany będący stroną postępowania jest w stanie wywiązać się z umów zawartych z podmiotami wprowadzającymi produkty w opakowaniach na rynek i w efekcie jest/będzie w stanie świadczyć usługi. Zatem celem zawartych Umów jest zabezpieczenie ryzyka związanego z możliwym wzrostem cen zakupu dokumentów DPR w odniesieniu do wybranych frakcji surowców wtórnych. Zainteresowany niebędący stroną postępowania zawarł Umowy w celu uzyskania zabezpieczenia finansowego prowadzonej działalności w postaci otrzymania różnicy pieniężnej obejmującej wzrost średnich cen zakupu dokumentów DPR w odniesieniu do wybranych frakcji surowców wtórnych. Zabezpieczenie polega na pokryciu przez Zainteresowanego będącego stroną postępowania działającą jako gwarant różnicy pieniężnej pomiędzy średnią ceną zakupu dokumentów DPR dla poszczególnych frakcji surowców wtórnych przez Zainteresowanego niebędącego stroną postępowania w okresie obowiązywania umowy, a ustalonymi progami cenowymi, pomnożonej przez łączną masę danej frakcji surowca (wyrażonej w kilogramach), której przyjęcie do recyklingu wynika z nabytych przez Zainteresowanego niebędącego stroną postępowania dokumentów DPR za ww. lata, stanowiących potwierdzenie realizacji obowiązku recyklingowego. Równocześnie Zainteresowany będący stroną postępowania działając jako gwarant zobowiązuje się do zabezpieczenia Zainteresowanego niebędącego stroną postępowania przed ww. ryzykiem w zamian za wynagrodzenie. W konsekwencji uznać należy, że pomiędzy Zainteresowanym będącym stroną postępowania a Zainteresowanym niebędącym stroną postępowania dochodzi do zawiązania stosunku zobowiązaniowego, którego istotą jest z jednej strony zabezpieczenie różnicy pieniężnej pomiędzy średnią ceną zakupu dokumentów DPR dla poszczególnych frakcji surowców wtórnych a ustalonymi progami cenowymi, z drugiej natomiast uiszczenie przez Zainteresowanego niebędącego stroną postępowania na rzecz Zainteresowanego będącego stroną postępowania uzgodnionej kwoty wynagrodzenia. W rezultacie występuje związek pomiędzy wynagrodzeniem wypłacanym przez Zainteresowanego niebędącego stroną postępowania, a wzajemnym zachowaniem Zainteresowanego będącego stroną postępowania działającej jako gwarant, czyli zabezpieczeniem różnicy pieniężnej pomiędzy średnią ceną zakupu dokumentów DPR dla poszczególnych frakcji surowców wtórnych a ustalonymi progami cenowymi. Mając powyższe na uwadze, w odniesieniu do obu zawartych Umów spełnione zostaną/będą wszystkie przesłanki warunkujące uznanie ww. czynności za odpłatną usługę w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy o VAT. Tym samym określone w Umowach wynagrodzenie stanowi/będzie stanowić w świetle przepisów ustawy o VAT wynagrodzenie z tytułu usług świadczonych przez Zainteresowanego będącego stroną postępowania na rzecz Zainteresowanego niebędącego stroną postępowania, podlegające opodatkowaniu na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy o VAT. Przechodząc do zakresu, objętego zadanymi pytaniami nr 1 i nr 2 wskazać należy, że zwolnienie od podatku, jako odstępstwo od zasady powszechności i równości opodatkowania, możliwe jest jedynie w przypadku wykonywania czynności ściśle określonych w ustawie oraz w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie jej upoważnienia. Zakres i zasady zwolnienia dostawy towarów lub świadczenia usług zostały określone m.in. w art. 43 ustawy o VAT. Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 41 ustawy o VAT: Zwalnia się od podatku usługi, których przedmiotem są instrumenty finansowe, o których mowa w ustawie z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 722 i 1863 oraz z 2025 r. poz. 146), z wyłączeniem przechowywania tych instrumentów i zarządzania nimi, oraz usługi pośrednictwa w tym zakresie. W świetle art. 43 ust. 15 ustawy o VAT: Zwolnienia, o których mowa w ust. 1 pkt 7, 12 i 37-41, nie mają zastosowania do: 1) czynności ściągania długów, w tym factoringu; 2) usług doradztwa; 3) usług w zakresie leasingu. Ponadto, zgodnie z art. 43 ust. 16 ustawy o VAT: Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 40a i 41, nie ma zastosowania do usług dotyczących praw i udziałów odzwierciedlających: 1)    tytuł prawny do towarów; 2)    tytuł własności nieruchomości; 3)    prawa rzeczowe dające ich posiadaczowi prawo do korzystania z nieruchomości; 4)    udziały i inne tytuły prawne dające ich posiadaczowi prawne lub faktyczne prawo własności lub posiadania nieruchomości lub jej części; 5)    prawa majątkowe, których instrumentami bazowymi są towary, mierniki i limity wielkości produkcji oraz uprawnienia do emisji zanieczyszczeń, i które mogą być zrealizowane poprzez dostawę towarów lub świadczenie usług innych niż zwolnione z podatku. Należy zauważyć, że ustawodawca zakreślając ramy przedmiotowe art. 43 ust. 1 pkt 41 ustawy, odwołał się do definicji zawartych w ustawie z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 722 ze zm.). Sprecyzowanie przepisów regulujących zwolnienie od podatku od towarów i usług dla usług finansowych, ma na celu zapewnienie jednolitego stosowania tego zwolnienia w odniesieniu do rynku wspólnotowego, jak również zapewnienie spójności przepisów dotyczących podatku od towarów i usług z przepisami krajowymi regulującymi funkcjonowanie rynku finansowego. Zwolnienia od podatku usług finansowych oparte zostały na obiektywnych kryteriach i nie są uzależnione od rodzaju podmiotu świadczącego te usługi. Stosownie do art. 2 ust. 1 ustawy o obrocie instrumentami finansowymi: Instrumentami finansowymi w rozumieniu ustawy są: 1)    papiery wartościowe; 2)    niebędące papierami wartościowymi: a)    tytuły uczestnictwa w instytucjach wspólnego inwestowania, b)    instrumenty rynku pieniężnego, c)    opcje, kontrakty terminowe, swapy, umowy forward na stopę procentową, inne instrumenty pochodne, których instrumentem bazowym jest papier wartościowy, waluta, stopa procentowa, wskaźnik rentowności, uprawnienie do emisji lub inny instrument pochodny, indeks finansowy lub wskaźnik finansowy, które są wykonywane przez dostawę lub rozliczenie pieniężne, z wyłączeniem instrumentów pochodnych, o których mowa w art. 10 rozporządzenia 2017/565, d)    opcje, kontrakty terminowe, swapy, umowy forward na stopę procentową oraz inne instrumenty pochodne, których instrumentem bazowym jest towar i które są wykonywane przez rozliczenie pieniężne lub mogą być wykonane przez rozliczenie pieniężne według wyboru jednej ze stron, e)    opcje, kontrakty terminowe, swapy oraz inne instrumenty pochodne, których instrumentem bazowym jest towar i które mogą być wykonane przez dostawę, pod warunkiem że są dopuszczone do obrotu w systemie obrotu instrumentami finansowymi, z wyłączeniem produktów energetycznych będących przedmiotem obrotu hurtowego na OTF, które muszą być wykonywane przez dostawę, f)     niedopuszczone do obrotu w systemie obrotu instrumentami finansowymi opcje, kontrakty terminowe, swapy, umowy forward oraz inne instrumenty pochodne, których instrumentem bazowym jest towar i które mogą być wykonane przez dostawę, a które nie są przeznaczone do celów handlowych i wykazują właściwości innych pochodnych instrumentów finansowych, g)    instrumenty pochodne dotyczące przenoszenia ryzyka kredytowego, h)    kontrakty na różnicę, i)     opcje, kontrakty terminowe, swapy, umowy forward dotyczące stóp procentowych oraz inne instrumenty pochodne odnoszące się do zmian klimatycznych, stawek frachtowych oraz stawek inflacji lub innych oficjalnych danych statystycznych, które są wykonywane przez rozliczenie pieniężne albo mogą być wykonane przez rozliczenie pieniężne według wyboru jednej ze stron, a także instrumenty pochodne, o których mowa w art. 8 rozporządzenia 2017/565, i inne, które wykazują właściwości innych pochodnych instrumentów finansowych, j)     uprawnienia do emisji. Dokonując analizy pojęć użytych do opisania zwolnień, o których mowa w art. 43 ustawy o VAT, należy podkreślić, że winny one być interpretowane w sposób ścisły – gdyż zwolnienia te stanowią odstępstwa od ogólnej zasady. Zwolnienia stanowią pojęcia autonomiczne prawa wspólnotowego, które mają na celu uniknięcie rozbieżności pomiędzy państwami członkowskimi w stosowaniu systemu podatku VAT i które należy sytuować w ogólnym kontekście wspólnego systemu podatku VAT. Biorąc pod uwagę powyższe, należy wskazać, że zwolnienie, o którym mowa w art. 43 ust. 1  pkt 41 ustawy o VAT znajduje zastosowanie do takich usług, które łącznie spełniają następujące warunki: ·         przedmiotem tych usług są instrumenty finansowe w rozumieniu art. 2 ust. 1 ustawy o obrocie instrumentami finansowymi, oraz usługi pośrednictwa w tym zakresie, ·         usługi te nie dotyczą przechowywania ww. instrumentów i zarządzania nimi, ·         usługi te nie dotyczą praw i udziałów odzwierciedlających: tytuł prawny do towarów, tytuł własności nieruchomości, prawa rzeczowe dające ich posiadaczowi prawo do korzystania z nieruchomości, udziały i inne tytuły prawne dające ich posiadaczowi prawne lub faktyczne prawo własności lub posiadania nieruchomości lub jej części, bądź prawa majątkowe, których instrumentami bazowymi są m.in. towary (w tym energia elektryczna), mierniki i limity wielkości produkcji oraz uprawnienia do emisji zanieczyszczeń i które mogą zostać zrealizowane poprzez dostawę towarów lub świadczenie usług innych niż zwolnione z podatku. Mając na uwadze przedstawiony opis sprawy, w ocenie Organu, w analizowanej sprawie nie zostaną spełnione łącznie wszystkie przesłanki do zastosowania zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 41 ustawy w odniesieniu do usług świadczonych przez Zainteresowanego będącego stroną postępowania. Jak Państwo wskazali, Umowy mają/będą miały charakter stricte zabezpieczający i nie stanowią/nie będą stanowić instrumentu finansowego w rozumieniu ustawy o obrocie instrumentami finansowymi. W rezultacie z uwagi na fakt, że przedmiotem obrotu nie są/nie będą instrumenty finansowe w rozumieniu art. 2 ust. 1 ustawy o obrocie instrumentami finansowymi należy uznać, że nie zostały/nie zostaną spełnione przesłanki zwolnienia wynikające z art. 43 ust. 1 pkt 41 ustawy o VAT. W związku z powyższym, czynności świadczone przez Zainteresowanego będącego stroną postępowania jako gwaranta na rzecz Zainteresowanego niebędącego stroną postępowania polegające na zabezpieczeniu różnicy pieniężnej pomiędzy średnią ceną zakupu dokumentów DPR dla poszczególnych frakcji surowców wtórnych a ustalonymi progami cenowymi nie podlegają/nie będą podlegać zwolnieniu z opodatkowania podatkiem VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 41 ustawy o VAT. Tym samym stanowisko w zakresie pytań nr 1 i nr 2 należało uznać za prawidłowe. Odnosząc się z kolei do zakresu pytań nr 3 i nr 4 wskazać należy, że podstawowe zasady dotyczące odliczania podatku naliczonego zostały sformułowane w art. 86 ust. 1 ustawy o VAT: W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124. Według art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy o VAT: Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług. Prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do czynności opodatkowanych, tzn. takich, których następstwem jest określenie podatku należnego (powstanie zobowiązania podatkowego). Przedstawiona wyżej zasada wyklucza zatem możliwość dokonania obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych. Ustawa o podatku od towarów i usług ustanawia zasadę tzw. niezwłocznego odliczenia podatku naliczonego. Zasada ta wyraża się tym, że podatnik, aby skorzystać z prawa do odliczenia podatku naliczonego nie musi czekać aż nabyty towar lub usługa zostaną odsprzedane lub efektywnie wykorzystane na potrzeby działalności opodatkowanej. Wystarczającym zatem jest, że z okoliczności towarzyszących nabyciu towaru lub usługi, przy uwzględnieniu rodzaju prowadzonej oraz planowanej przez podatnika działalności gospodarczej wynika, że zakup ten dokonany został w celu jego wykorzystania w ramach działalności opodatkowanej. Ta warunkowość realizacji określonego w art. 86 ust. 1 ustawy prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony powoduje, że nieziszczenie się warunku pozytywnego, jakim jest wykorzystanie towaru lub usługi do realizacji czynności opodatkowanej podatnika, np. gdy okaże się, że zmieniono przeznaczenie towaru (usługi) i został on ostatecznie wykorzystany do czynności zwolnionych od VAT lub niepodlegających VAT – spowoduje konieczność weryfikacji uprzedniego odliczenia podatku naliczonego. Z uregulowań ustawy o podatku od towarów i usług wyraźnie wynika, że dla realizacji prawa do odliczenia podatku naliczonego niezbędne jest istnienie związku między dokonywanymi zakupami towarów i usług, a prowadzoną działalnością opodatkowaną. Przy czym związek dokonywanych zakupów z działalnością podatnika może mieć charakter bezpośredni lub pośredni. O związku bezpośrednim dokonywanych zakupów z działalnością gospodarczą można mówić wówczas, gdy nabywane towary służą np. dalszej odsprzedaży – towary handlowe lub też nabywane towary i usługi są niezbędne do wytworzenia towarów lub usług, będących przedmiotem dostawy; bezpośrednio więc wiążą się z czynnościami opodatkowanymi wykonywanymi przez podatnika. Natomiast o związku pośrednim można mówić wówczas, gdy ponoszone wydatki wiążą się z całokształtem funkcjonowania przedsiębiorstwa. Mają pośredni związek z działalnością gospodarczą, a tym samym z osiąganymi przez podatnika przychodami. Aby jednak można było wskazać, że określone zakupy mają chociażby pośredni związek z działalnością, istnieć musi związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy dokonanymi zakupami towarów i usług a powstaniem obrotu. O pośrednim związku dokonanych zakupów z działalnością podatnika można mówić wówczas, gdy zakup towarów i usług nie przyczynia się bezpośrednio do uzyskania przychodu przez podatnika, np. poprzez ich odsprzedaż, lecz poprzez wpływ na ogólne funkcjonowanie przedsiębiorstwa jako całości, przyczynia się do generowania przez dany podmiot obrotów. Ponadto podkreślić należy, że ustawodawca zapewnił podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego w całości lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy o VAT. Przepis ten określa listę wyjątków, które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Jak stanowi art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy o VAT: Nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku gdy transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku. Oznacza to, że podatnik nie może skorzystać z prawa do odliczenia w odniesieniu do podatku, który jest należny wyłącznie z tego względu, że został wykazany na fakturze w sytuacji, gdy transakcja nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku. Zgodnie z art. 88 ust. 4 ustawy o VAT: Obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się również do podatników, którzy nie są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni, zgodnie z art. 96, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 86 ust. 2 pkt 7. Zgodnie z powyższą regulacją, z prawa do odliczenia podatku skorzystać mogą wyłącznie podatnicy, którzy są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni. Stosownie do cytowanych wyżej przepisów prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje zarejestrowany, czynny podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych. Warunkiem umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego jest związek zakupów z wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi. Przedstawiona powyżej zasada wyklucza zatem możliwość dokonania obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z usługami i towarami, które nie są w ogóle wykorzystywane do czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystywania do czynności zwolnionych od podatku VAT oraz niepodlegających temu podatkowi. Jednocześnie z zasady tej wynika, że odliczenie podatku naliczonego może być częściowe, tzn. w tej części, w jakiej dane towary lub usługi, z którymi związany jest podatek naliczony są wykorzystywane do realizacji czynności opodatkowanych, z pominięciem tej części podatku od tych towarów i usług, w jakiej towary te (usługi) są wykorzystywane do wykonywania czynności nieopodatkowanych podatkiem VAT. Wskazać należy, że w myśl art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, w zakresie w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Prawo do odliczenia podatku naliczonego przysługuje zatem wówczas, gdy zostaną spełnione dwa warunki: odliczenia tego dokonuje czynny podatnik podatku VAT, a nabyte towary i usługi, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych. Jak wskazano we wniosku, usługa zabezpieczenia średnich cen zakupu dokumentów DPR, będzie wykorzystywana przez Zainteresowanego niebędącego stroną postępowania do wykonywanie czynności opodatkowanych podatkiem VAT. Dokumenty DPR są kluczowe dla możliwości świadczenia usług przez Zainteresowanego niebędącego stroną postępowania (do wykonania usługi przejęcia obowiązku recyklingu odpadów opakowaniowych). Usługa ta stanowi ponad 90% przychodu Zainteresowanego niebędącego stroną postępowania. Nabywając usługę zabezpieczenie cen, Zainteresowany niebędący stroną postępowania zabezpiecza więc większość swoich przychodów operacyjnych – związek z czynnościami opodatkowanymi (usługa przejęcia obowiązku recyklingu) jest więc ścisły. Z uwagi na fakt, że usługi zabezpieczenia średnich cen zakupu dokumentów DPR – jak wyżej wskazano – nie korzystają/nie będą korzystały ze zwolnienia z opodatkowania podatkiem VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 41 ustawy o VAT, a zatem nie ma/nie będzie miał zastosowania przesłanka negatywna wynikająca z art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy o VAT, i Zainteresowany niebędący stroną postępowania jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku VAT oraz wykorzystuje/będzie wykorzystywał ww. usługi – jak wskazano we wniosku – do czynności opodatkowanych podatkiem VAT, to Zainteresowanemu niebędącemu stroną postępowania przysługuje/będzie przysługiwało – zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT – prawo do odliczenia kwoty VAT naliczonego z tytułu nabycia usług objętych Umową 1 i Umową 2. Powyższe prawo przysługuje/będzie przysługiwało pod warunkiem niezaistnienia pozostałych przesłanek negatywnych, o których mowa w art. 88 ustawy o VAT. Wobec powyższego stanowisko w zakresie nr 3 i nr 4 należało uznać za prawidłowe.Dodatkowe informacjeInformacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy: ·         zaistniałego stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym, ·         zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji. Informuję, że wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (zapytania). Inne kwestie przedstawione we wniosku, które nie zostały objęte pytaniami, w szczególności kwestia ewentualnego zwolnienia na podstawie innych przepisów ustawy o VAT, nie mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa – rozpatrzone. Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem sprawy. Ponoszą Państwo ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym jego przedstawieniem. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem sprawy podanym przez Państwa w złożonym wniosku. Zatem, należy zaznaczyć, że wydając przedmiotową interpretację oparłem się na wynikającym z treści wniosku opisie sprawy. W konsekwencji w przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność. Interpretacja została wydana na podstawie wskazania we wniosku, że „Umowa 1 ma charakter stricte zabezpieczający i nie stanowi instrumentu finansowego w rozumieniu ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi”, a „Na tych samych (…) zasadach, Spółka zawarła z B umowę o zabezpieczenie cen zakupu DPR w odniesieniu do 2025 r. (dalej jako „Umowa 2”)”, jak również że „Usługa zabezpieczenia średnich cen zakupu dokumentów DPR, będzie wykorzystywana przez B do wykonywanie czynności opodatkowanych podatkiem VAT”. Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji ·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem sprawy i zastosują się Państwo do interpretacji. ·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1)    z zastosowaniem art. 119a; 2)    w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3)    z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. ·         Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych. Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację A S.A. (Zainteresowany będący stroną postępowania – art. 14r § 2 ustawy Ordynacja podatkowa) ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): ·         w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo ·         w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 i art. 14r Ordynacji podatkowej.