0113-KDIPT1-2.4012.869.2025.1.SM

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe Szanowni Państwo, stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej 3 września 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej z 28 sierpnia 2025 r. w zakresie uznania sprzedaży towarów na rzecz kontrahenta, zgodnie z scenariuszami nr 1, nr 2 i nr 3, za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów oraz prawa Spółki do zastosowania stawki 0% w związku z dokonaną sprzedażą towarów. Treść wniosku jest następująca:Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego Wnioskodawca jest spółką komandytową, zarejestrowaną jako czynny podatnik podatku od towarów i usług oraz zidentyfikowaną dla celów transakcji wewnątrzwspólnotowych (dalej: „Wnioskodawca” lub „Spółka”). Spółka prowadzi działalność gospodarczą polegającą na sprzedaży hurtowej i detalicznej (…). Odbiorcami towarów są zarówno podmioty gospodarcze, jak i osoby fizyczne nieprowadzące działalności gospodarczej, mające siedzibę lub miejsce zamieszkania na terytorium Polski, innych państw członkowskich Unii Europejskiej, a także państw trzecich. W ramach prowadzonej działalności Spółka dokonuje dostaw towarów na rzecz podmiotów gospodarczych zarejestrowanych jako podatnicy VAT UE w państwach członkowskich Unii Europejskiej (dalej: „Kontrahenci”). Co do zasady, Kontrahenci przekazują Spółce swój numer identyfikacyjny VAT UE (dalej: „NIP UE”), nadany w państwie swojej siedziby oraz wskazują jako miejsce przeznaczenia dostawy magazyny położone w tym państwie (dalej: „Kraj A”). W takich przypadkach towary są transportowane bezpośrednio z Polski do Kraju A, przy czym transport organizowany jest przez Wnioskodawcę. Zdarzają się również przypadki, w których Kontrahenci, posługując się swoim NIP UE nadanym w Kraju A, wskazują jako miejsce przeznaczenia dostawy inne państwo członkowskie UE (dalej: „Kraj B”), np. magazyny zlokalizowane na jego terytorium. W takich sytuacjach transport również organizowany jest przez Wnioskodawcę. Wnioskodawca planuje ponadto rozpocząć sprzedaż w modelu dropshippingu, w ramach którego towary, na zlecenie Kontrahenta mającego siedzibę w Kraju A, będą dostarczane bezpośrednio do klientów końcowych tego Kontrahenta. Klientami końcowymi mogą być zarówno podmioty gospodarcze posiadające siedzibę oraz NIP UE w Kraju B, jak i osoby fizyczne zamieszkałe na terytorium Kraju B (dalej zwani łącznie: „Odbiorcą końcowym”). Tym samym wyróżniane są następujące scenariusze: 1.  Wnioskodawca dostarcza towar do Kraju A – towar trafia do magazynu Kontrahenta (zaistniały stan faktyczny). 2.  Wnioskodawca dostarcza towar do Kraju B – towar trafia do magazynu Kontrahenta (zaistniały stan faktyczny). 3.  Wnioskodawca dostarcza towar do Kraju A lub Kraju B – towar trafia bezpośrednio do Odbiorcy końcowego na terytorium Kraju A lub na terytorium Kraju B (zdarzenie przyszłe). W każdym z powyższych przypadków na potwierdzenie wywozu towaru i jego dostarczenie do nabywcy posiada dokumenty wskazane w Rozporządzeniu Wykonawczym Rady (UE) 2018/1912 z dnia 4 grudnia 2018 r. wprowadzającym do rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 282/2011 art. 45a wskazującym dokumenty. Spółka posiada/będzie posiadała, co najmniej: ‒    fakturę za transport do klienta wystawiona przez przewoźnika zewnętrznego potwierdzającą dowóz towaru do miejsca docelowego, ‒    potwierdzenie płatności za wyżej wymienioną fakturę wygenerowane z systemy bankowego. Dodatkowo, w zależności od przewoźnika, Spółka posiada / będzie posiadała: ‒    dokument CMR z podpisem klienta (w przypadku mniejszych przewoźników) lub ‒    potwierdzenie dostawy / proof of delivery wygenerowane automatycznie przez system przewoźnika (w przypadku większych przewoźników). Każdorazowo Spółka dopełnia / będzie dopełniała obowiązku złożenia informacji podsumowującej, o której mowa w art. 42 ust. 1a pkt 2 ustawy o VAT.Pytania 1.  Czy w przypadku scenariusza nr 1 opisanego powyżej, tj. gdy towar jest transportowany bezpośrednio z Polski do Kraju A, w którym Kontrahent posiada siedzibę i którego kraju numer NIP-UE Kontrahent podał Spółce, opisana dostawa stanowi wewnątrzwspólnotową dostawę towarów w rozumieniu art. 13 ust. 1 w zw. z art. 42 ust. 1 ustawy o VAT i podlega opodatkowaniu stawką 0% VAT? 2.  Czy w przypadku scenariusza nr 2 opisanego powyżej, tj. gdy towar jest transportowany bezpośrednio z Polski do magazynu Kontrahenta znajdującego się w Kraju B, opisana dostawa stanowi wewnątrzwspólnotową dostawę towarów w rozumieniu art. 13 ust. 1 w zw. z art. 42 ust. 1 ustawy o VAT i podlega opodatkowaniu stawką 0% VAT? 3.  Czy w przypadku scenariusza nr 3 opisanego powyżej, tj. gdy towar będzie transportowany z Polski bezpośrednio do Odbiorcy końcowego na terytorium Kraju A lub Kraju B, dostawa stanowi wewnątrzwspólnotową dostawę towarów w rozumieniu art. 13 ust. 1 w zw. z art. 42 ust. 1 ustawy o VAT i podlega opodatkowaniu stawką 0% VAT? Państwa stanowisko w sprawie Zdaniem Wnioskodawcy, 1.  W ocenie Wnioskodawcy, w przypadku scenariusza nr 1 opisanego powyżej, tj. gdy towar jest transportowany bezpośrednio z Polski do Kraju A, w którym Kontrahent posiada siedzibę i którego kraju numer NIP-UE Kontrahent podał Spółce, opisana dostawa stanowi wewnątrzwspólnotową dostawę towarów w rozumieniu art. 13 ust. 1 w zw. z art. 42 ust. 1 ustawy o VAT i podlega opodatkowaniu stawką 0% VAT. W zgodzie z art. 13 ust. 1 w związku z art. 13 ust. 2 pkt 1 ustawy o VAT wewnątrzwspólnotową dostawą towarów jest wywóz towarów z terytorium kraju w wykonaniu czynności określonych w art. 7 na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju pod warunkiem, że nabywcą towarów jest podatnik podatku od wartości dodanej zidentyfikowany na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju. Natomiast w myśl art. 42 ust. 1 ustawy o VAT, wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów podlega opodatkowaniu według stawki podatku 0%, pod warunkiem, że: a)  podatnik dokonał dostawy na rzecz nabywcy posiadającego właściwy i ważny numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadany przez państwo członkowskie właściwe dla nabywcy, zawierający dwuliterowy kod stosowany dla podatku od wartości dodanej, który nabywca podał podatnikowi, b)  podatnik przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy, posiada w swojej dokumentacji dowody, że towary będące przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy zostały wywiezione z terytorium kraju i dostarczone do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju. c)  podatnik składając deklaracje podatkową, w której wykazuje tę dostawę towarów, jest zarejestrowany jako podatnik VAT UE. Należy przy tym zaznaczyć, iż stosowanie 0% stawki VAT z tytułu WDT nie powinno być postrzegane jako wyjątek od zasady, lecz jako zasada, od której wyjątkiem jest stosowanie stawki krajowej. Jak bowiem zauważył Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 16 stycznia 2012 r. sygn. akt III SA/Wa 1220/11 „dokonanie dostaw skutkować powinno stawką podatkową 0%, która – wbrew stanowisku Organów – w ramach WDT nie jest żadną stawką preferencyjną, lecz jedyną i podstawową”. W świetle brzmienia przepisów ustawy o VAT w pierwszej kolejności należy ustalić czy dostawa towaru, który jest transportowany bezpośrednio z Polski do Kraju A, w którym Kontrahent posiada siedzibę i którego kraju numer NIP-UE Kontrahent podał Spółce, stanowi wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, o której mowa w art. 13 ust. 1 ustawy o VAT, a następnie czy Spółka wypełnia ustawowe przesłanki przewidziane w art. 42 ust. 1 ustawy o VAT uprawniające ją do zastosowania, w stosunku do tej wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, 0% stawkę VAT. Pierwszym elementem, który musi wystąpić, aby móc uznać daną czynność za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, jest wywóz towaru z terytorium kraju na terytorium innego państwa członkowskiego. Drugim natomiast jest dostawa towaru, tj. przeniesienie na nabywcę prawa do rozporządzania towarem jak właściciel. W przedstawionym stanie faktycznym, towar transportowany jest z Polski do innego kraju członkowskiego (Kraju A) w ramach dostawy, w wyniku której prawo do rozporządzania towarem jak właściciel jest przenoszone ze Spółki na Kontrahenta. Przesłanki warunkujące wystąpienie wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów są zatem spełnione. Przechodząc do zastosowania 0% stawki podatku VAT w stosunku do zaistniałej wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, wskazać należy, iż ustawodawca przewiduje trzy warunki, których kumulatywne spełnienie pozwala na zastosowanie 0% stawki VAT – zostały one określone w art 42 ust. 1 ustawy o VAT przywołanym powyżej. Pierwszy z tych warunków dotyczy aspektu prawnego transakcji – jego spełnienie ma gwarantować, że czynność ta zostanie potraktowana jako wewnątrzwspólnotowe nabycie w państwie przeznaczenia i zostanie tam faktycznie opodatkowana. Drugi z warunków dotyczy aspektu faktycznego transakcji – jego spełnienie pozwala na przyjęcie, że faktycznie nastąpił wywóz towarów z jednego państwa członkowskiego (z kraju) i jego transport (przemieszczenie) do innego państwa członkowskiego. W przedstawionym stanie faktycznym warunki formalne zostały spełnione: ‒    Kontrahent (nabywca) posiada właściwy i ważny numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadany przez państwo członkowskie właściwe dla nabywcy, zawierający dwuliterowy kod stosowany dla podatku od wartości dodanej, który Kontrahent podał Spółce, ‒    Spółka składając deklarację podatkową, w której wykazuje tę dostawę towarów, jest zarejestrowana jako podatnik VAT UE. W zakresie natomiast warunków materialnych należy wskazać, że w art. 42 ust. 2 ustawy o VAT, ustawodawca wskazał, iż dowodami potwierdzającym wywóz towaru z kraju i dostarczenie go do nabywcy, są następujące dokumenty, jeżeli łącznie potwierdzają dostarczenie towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju: ‒    dokumenty przewozowe otrzymane od przewoźnika (spedytora) odpowiedzialnego za wywóz towarów z terytorium kraju, z których jednoznacznie wynika, że towary zostały dostarczone do miejsca ich przeznaczenia na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju – w przypadku gdy przewóz towarów jest zlecany przewoźnikowi (spedytorowi). ‒    specyfikacja poszczególnych sztuk ładunku. W tym miejscu wskazać należy, iż specyfikacją poszczególnych sztuk ładunku jest faktura, co potwierdza praktyka organów podatkowych oraz sądów administracyjnych. Dla przykładu, w wyroku z 9 grudnia 2009 r. o sygn. I FSK 1388/08, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż: „(...) nie wydaje się, by podatnik był zmuszony do posiadania w swej dokumentacji odrębnej specyfikacji dostarczanych w ramach VAT towarów, jeśli specyfikacja taka została zawarta w fakturze VAT. (...). Jeżeli na fakturze wskazano dane, jakie powinna zawierać specyfikacja poszczególnych sztuk ładunku (tj. m.in. nazwę i ilość towarów), faktura taka w istocie stanowi specyfikację poszczególnych sztuk ładunku. (...) posiadanie w takim przypadku odrębnej od faktury specyfikacji poszczególnych sztuk ładunku nie jest konieczne do zastosowania 0% VAT w przypadku WDT (...)”. Ponadto, w art. 42 ust. 11 ustawy o VAT znajduje się otwarty katalog innych dokumentów potwierdzających dostarczenia towarów do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju. Są to: 1)  korespondencja handlowa z nabywcą, w tym jego zamówienie; 2)  dokumenty dotyczące ubezpieczenia lub kosztów frachtu; 3)  dokument potwierdzający zapłatę za towar, z wyjątkiem przypadków, gdy dostawa ma charakter nieodpłatny lub zobowiązanie jest realizowane w innej formie, w takim przypadku inny - dokument stwierdzający wygaśnięcie zobowiązania. 4)  dowód potwierdzający przyjęcie przez nabywcę towaru na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju. W przedmiotowym stanie faktycznym należy bezsprzecznie wskazać, że Spółka posiada wystarczające dowody potwierdzające WDT. Spółka posiada bowiem: ‒    fakturę za transport do klienta wystawioną przez przewoźnika zewnętrznego, ‒    potwierdzenie płatności za ww. fakturę wygenerowane z systemu bankowego, ‒    dokumenty CMR z podpisem klienta (w przypadku mniejszych przewoźników) lub ‒    potwierdzenie dostawy / proof of delivery wygenerowane automatycznie przez system przewoźnika (w przypadku większych przewoźników). W konsekwencji Spółka jest uprawniona do zastosowania stawki podatku w wysokości 0% w odniesieniu do wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów. Mając powyższe na względzie, w przypadku scenariusza nr 1 opisanego powyżej, tj. gdy towar jest transportowany bezpośrednio z Polski do Kraju A, w którym Kontrahent posiada siedzibę i którego kraju numer NIP-UE Kontrahent podał Spółce, opisana dostawa stanowi wewnątrzwspólnotową dostawę towarów w rozumieniu art. 13 ust. 1 w zw. z art. 42 ust. 1 ustawy o VAT i podlega opodatkowaniu stawką 0% VAT. 2.  W ocenie Wnioskodawcy, w przypadku scenariusza nr 2 opisanego powyżej, tj. gdy towar jest transportowany bezpośrednio z Polski do magazynu Kontrahenta znajdującego się w Kraju B, opisana dostawa stanowi wewnątrzwspólnotową dostawę towarów w rozumieniu art. 13 ust. 1 w zw. z art. 42 ust. 1 ustawy o VAT i podlega opodatkowaniu stawką 0% VAT. Mając na względzie uzasadnienie do pytania nr 1 w zakresie rozpoznania wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów i możliwości zastosowania 0% stawki podatku VAT, w przedmiocie pytania nr 2 należy dodać, iż przepisy ustawy o VAT nie wymagają, żeby nabywca towaru był zarejestrowany dla celów opodatkowania podatkiem od wartości dodanej na terenie kraju UE, do którego będzie realizowana dostawa. Istotne jest, aby kupujący był zarejestrowany na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju (tak wynika z treści art. 13 ust. 2 pkt 1 ustawy o VAT). Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji z dnia 10 czerwca 2020 r. nr 0114-KDIP1-2.4012.64.2020.3.RM słusznie wskazał: „O tym czy daną transakcję należy uznać za tzw. dostawę krajową czy za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów nie może decydować wola stron, które w nich uczestniczą, w tym numer identyfikacji podatkowej jakim się posługują. Fakt, że Wnioskodawca posługiwał się polskim numerem identyfikacji podatkowej nabywając towar od Zainteresowanego nie przesądza o uznaniu dokonanej dostawy za tzw. dostawę krajową. O tym czy dana transakcja jest transakcją wewnątrzwspólnotową decydują okoliczności faktyczne, w jakich realizowana jest dana transakcja. Z powołanych przepisów prawa jednoznacznie wynika, że w przypadku gdy w wyniku dostawy dokonanej na rzecz konkretnego nabywcy towar zostanie wywieziony z Polski na terytorium innego kraju członkowskiego Unii Europejskiej wówczas dochodzi do wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów”. Tym samym, w ocenie Spółki, nie ma znaczenia czy Kontrahent jako miejsce przeznaczenia towaru podał Kraj A, w którym ma on siedzibę i którego NIP-UE podał Spółce, czy Kraj B, w którym posiada magazyn. Istotne jest, że towar został wywieziony z kraju i dostarczony na terytorium innego państwa członkowskiego, a Spółka posiada dokumenty potwierdzające ten fakt. Spółka posiada: ‒    fakturę za transport do klienta wystawioną przez przewoźnika zewnętrznego, ‒    potwierdzenie płatności za ww. fakturę wygenerowane z systemu bankowego, ‒    dokumenty CMR z podpisem klienta (w przypadku mniejszych przewoźników) lub ‒    potwierdzenie dostawy/proof of delivery wygenerowane automatycznie przez system przewoźnika (w przypadku większych przewoźników). W świetle przepisów ustawy o VAT i linii interpretacyjnej organów podatkowych, są to wystarczające dokumenty potwierdzające wywóz towaru z terytorium Polski i dostarczenie go do nabywcy. Mając powyższe na względzie w przypadku scenariusza nr 2 opisanego powyżej, tj. gdy towar jest transportowany bezpośrednio z Polski do magazynu Kontrahenta znajdującego się w Kraju B, opisana dostawa stanowi wewnątrzwspólnotową dostawę towarów w rozumieniu art. 13 ust. 1 w zw. z art. 42 ust. 1 ustawy o VAT i podlega opodatkowaniu stawką 0% VAT. 3.  W ocenie Spółki w przypadku scenariusza nr 3 opisanego powyżej, tj. gdy towar będzie transportowany z Polski bezpośrednio do Odbiorcy końcowego na terytorium Kraju A lub Kraju B dostawa stanowi wewnątrzwspólnotową dostawę towarów w rozumieniu art. 13 ust. 1 w zw. z art. 42 ust. 1 ustawy o VAT i podlega opodatkowaniu stawką 0% VAT. W scenariuszu nr 3 występują trzy podmioty, a towar jest transportowany z magazynu Spółki (pierwszego podmiotu) do Odbiorcy końcowego (ostatniego podmiotu) – mamy więc do czynienia z transakcją łańcuchową. W transakcji łańcuchowej transport towarów możesz przypisać jedynie do jednej z dostaw w łańcuchu – jest to dostawa, w ramach której dochodzi do przetransportowania towarów między państwami UE. W przypadku gdy pierwszy podmiot w łańcuchu organizuje transport, a tak jest w niniejszej sprawie (Spółka organizuje transport), to ruchomą dostawą jest pierwsza z nich, a więc dostawa od Spółki do Kontrahenta. Kontrahent ma siedzibę w innym państwie członkowskim niż Polska, jest zarejestrowany na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium Kraju A. Nie ma przy tym znaczenia czy towar jest transportowany do Odbiorcy końcowego mającego siedzibę / miejsce zamieszkania na terytorium Kraju A czy Kraju B. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 17 lipca 2018 r., sygn. akt I FSK 2060/16 „O miejscu opodatkowania dostaw w transakcji łańcuchowej decyduje przyporządkowanie transportu bądź wysyłki towarów konkretnej dostawie w ich łańcuchu dostaw. Jako, że w ramach transakcji łańcuchowej następuje tylko jedno przemieszczenie towarów – tylko jedna z dostaw może zostać uznana za „ruchomą dostawę” towarów, pozostałe zaś są dostawami „nieruchomymi”. Dostawę pomiędzy Spółką a Kontrahentem należy więc traktować jako dostawę ruchomą, gdyż to Spółka A organizuje transport. W związku z tym, to tą dostawę należy traktować jako wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, o której mowa w art. 13 ust. 1 ustawy o VAT. WSA w Gorzowie Wielkopolskim w wyroku z dnia 13 czerwca 2018 r. sygn. akt I SA/Go 157/18, skonstatował: „Dla uznania danej transakcji za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, konieczne jest łączne spełnienie dwóch przesłanek - wynikającej z art. 42 u.p.t.u. (należycie udokumentowany wywóz towarów z terytorium kraju) i art. 13 ustawy (zarówno dostawca, jak i nabywca są podatnikami zidentyfikowanymi dla transakcji wewnątrzwspólnotowych dla potrzeb tego podatku). Tak więc pierwszym elementem, który musi wystąpić, aby uznać daną czynność za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów jest wywóz towaru z terytorium kraju na terytorium innego państwa członkowskiego w wyniku dokonania czynności dostawy przy czym dostawca winien nadto ustalić, że towar ten fizycznie opuścił terytorium państwa członkowskiego dostawy. Drugi warunek odnosi się do stron transakcji, które winny być zidentyfikowane poprzez dokonanie rejestracji VAT UE, a tym pojęciu a priori mieści się że powinny być zidentyfikowane w ogóle, tj. co do ich tożsamości”. Zasadne jest zatem rozpoznanie przesłanek warunkujących możliwość zastosowania 0% stawki podatku VAT. W ocenie Spółki, warunki do zastosowania 0% stawki VAT przewidziane w art. 42 ust. 1 ustawy o VAT, będą spełnione. Spółka: ‒    dokona dostawy na rzecz nabywcy posiadającego właściwy i ważny numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych; ‒    Spółka przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy, będzie posiadała w swojej dokumentacji dowody, że towary będące przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy zostały wywiezione z terytorium kraju i dostarczone do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju. ‒    Spółka składając deklarację podatkową, w której wykaże tę dostawę towarów będzie zarejestrowana jako podatnik VAT UE. W odniesieniu do dokumentów potwierdzających wywóz i dostarczenie towaru do Odbiorcy końcowego, Spółka będzie posiadała: ‒    fakturę za transport do klienta wystawioną przez przewoźnika zewnętrznego, ‒    potwierdzenie płatności za ww. fakturę wygenerowane z systemu bankowego. ‒    dokumenty CMR z podpisem klienta (w przypadku mniejszych przewoźników) lub ‒    potwierdzenie dostawy/proof of delivery wygenerowane automatycznie przez system przewoźnika (w przypadku większych przewoźników). Będą to więc pełnoprawne dokumenty potwierdzające wywóz towaru z terytorium Polski i dostarczenie go do Odbiorcy końcowego. Mając powyższe na względzie, w przypadku scenariusza nr 3 opisanego powyżej, tj. gdy towar będzie transportowany z Polski bezpośrednio do Odbiorcy końcowego na terytorium Kraju A lub Kraju B, dostawa stanowi wewnątrzwspólnotową dostawę towarów w rozumieniu art. 13 ust. 1 w zw. z art. 42 ust. 1 ustawy o VAT i podlega opodatkowaniu stawką 0% VAT.Ocena stanowiska Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.Uzasadnienie interpretacji indywidualnej Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”: Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają: 1)  odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju; 2)  eksport towarów; 3)  import towarów na terytorium kraju; 4)  wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju; 5)  wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów. W myśl art. 2 pkt 1 ustawy: Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o terytorium kraju - rozumie przez to się terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z zastrzeżeniem art. 2a. Jak stanowi art. 2 pkt 3 ustawy: Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o terytorium Unii Europejskiej - rozumie się przez to terytoria państw członkowskich Unii Europejskiej (...). Na podstawie art. 2 pkt 4 ustawy: Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o terytorium państwa członkowskiego – rozumie się przez to terytorium państwa wchodzące w skład terytorium Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem art. 2a. Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy: Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…). Według art. 2 pkt 6 ustawy: Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii. Z art. 13 ust. 1 ustawy wynika, że: Przez wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 5, rozumie się wywóz towarów z terytorium kraju w wykonaniu czynności określonych w art. 7 na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, z zastrzeżeniem ust. 2-8. Zgodnie z art. 13 ust. 2 ustawy: Przepis ust. 1 stosuje się pod warunkiem, że nabywca towarów jest: 1)  podatnikiem podatku od wartości dodanej zidentyfikowanym na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju; 2)  osobą prawną niebędącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, która jest zidentyfikowana na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju; 3)  podatnikiem podatku od wartości dodanej lub osobą prawną niebędącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, działającymi w takim charakterze na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju, niewymienionymi w pkt 1 i 2, jeżeli przedmiotem dostawy są wyroby akcyzowe, które, zgodnie z przepisami o podatku akcyzowym, są objęte procedurą zawieszenia poboru akcyzy lub procedurą przemieszczania wyrobów akcyzowych z zapłaconą akcyzą; 4)  podmiotem innym niż wymienione w pkt 1 i 2, działającym (zamieszkującym) w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim, jeżeli przedmiotem dostawy są nowe środki transportu. Na podstawie art. 13 ust. 6 ustawy: Wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów występuje, jeżeli dokonującym dostawy jest podatnik, o którym mowa w art. 15, u którego sprzedaż nie jest zwolniona od podatku na podstawie art. 113 ust. 1 i 9 albo art. 113a ust. 1, z zastrzeżeniem ust. 7. Powyższe regulacje wskazują, że w sytuacji gdy wywóz towarów następuje w wyniku dokonania transakcji dostawy (sprzedaży) z ustalonym nabywcą, w celu przeniesienia na konkretny podmiot prawa do rozporządzania wywożonym towarem jak właściciel – to zachodzi wówczas transakcja wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów (WDT). Warunkiem rozpoznania danej dostawy towarów (której towarzyszy przemieszczenie z Polski do innego kraju członkowskiego), jako wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów jest dokonanie jej na rzecz podmiotu zidentyfikowanego na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium kraju. Zatem, co do zasady, przy spełnieniu warunków dotyczących podmiotów biorących udział w transakcji, w przypadku gdy w wykonaniu czynności określonych w art. 7 ustawy następuje wywóz towarów z terytorium kraju na terytorium innego niż Polska państwa członkowskiego UE występuje wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów. Zachodzi wówczas transakcja wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów w sprzedaży, której po stronie nabywcy odpowiada wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów w zakupie. Przy czym, podkreślić należy, że zakwalifikowanie danej transakcji jako dostawy wewnątrzwspólnotowej, na podstawie art. 13 ust. 1 ustawy, wymaga czasowego i materialnego związku pomiędzy dostawą danego towaru i jego transportem. Art. 5 ust. 1 pkt 2 i pkt 5 ustawy przewiduje, że opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów, jednak z uwagi na terytorialny charakter podatku VAT, opodatkowaniu podlegają wyłącznie czynności, których miejscem świadczenia jest terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, które w przypadku dostaw towarów wysyłanych lub transportowanych wyznacza art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy. Zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy: Miejscem dostawy towarów jest w przypadku towarów wysyłanych lub transportowanych przez dokonującego ich dostawy, ich nabywcę lub przez osobę trzecią – miejsce, w którym towary znajdują się w momencie rozpoczęcia wysyłki lub transportu do nabywcy. Natomiast stosownie do art. 22 ust. 1 pkt 3 ustawy: Miejscem dostawy towarów jest – w przypadku towarów niewysyłanych ani nietransportowanych miejsce, w którym towary znajdują się w momencie dostawy. Zgodnie z art. 22 ust. 2 ustawy: W przypadku gdy te same towary są przedmiotem kolejnych dostaw oraz są wysyłane lub transportowane bezpośrednio od pierwszego dostawcy do ostatniego w kolejności nabywcy, wysyłkę lub transport przyporządkowuje się wyłącznie jednej dostawie. Stosownie do art. 22 ust. 2b ustawy: W przypadku towarów, o których mowa w ust. 2, które są wysyłane lub transportowane z terytorium jednego państwa członkowskiego na terytorium innego państwa członkowskiego, wysyłka lub transport tych towarów są przyporządkowane wyłącznie dostawie dokonanej do podmiotu pośredniczącego. W świetle art. 22 ust. 2c ustawy: W przypadku gdy podmiot pośredniczący przekazał swojemu dostawcy numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych nadany mu przez państwo członkowskie, z którego towary są wysyłane lub transportowane, wysyłkę lub transport przypisuje się wyłącznie dostawie dokonanej przez ten podmiot. Definicja podmiotu pośredniczącego zawarta została w art. 22 ust. 2d ustawy: Przez podmiot pośredniczący, o którym mowa w ust. 2b i 2c, rozumie się innego niż pierwszy w kolejności dostawcę towarów, który wysyła lub transportuje towar samodzielnie albo za pośrednictwem osoby trzeciej działającej na jego rzecz. Przy czym, art. 22 ust. 2e ustawy stanowi, że: W przypadku towarów, o których mowa w ust. 2, które są wysyłane lub transportowane z terytorium kraju na terytorium państwa trzeciego albo z terytorium jednego państwa członkowskiego na terytorium innego państwa członkowskiego przez: 1)  pierwszego dostawcę - wysyłkę lub transport przyporządkowuje się jego dostawie; 2)  ostatniego nabywcę - wysyłkę lub transport przyporządkowuje się dostawie dokonanej do tego nabywcy. Zatem, kiedy ten sam towar jest przedmiotem kolejnych dostaw, lecz faktycznie jest przemieszczany od pierwszego dostawcy do finalnego nabywcy, przyjmuje się, że ma miejsce tylko jedna wysyłka (transport). Z uwagi na to, że dokonywane jest tylko jedno przemieszczenie towarów, to tylko jedna dostawa może być uznana za dostawę „ruchomą” towarów, pozostałe zaś są dostawami „nieruchomymi”. Przy czym, w przypadku gdy towar transportowany jest przez pierwszego dostawcę, transport towarów należy przyporządkować dostawie towarów dokonywanej przez tego dostawcę (pierwszej dostawie w ramach łańcucha dostaw). Z kolei gdy towar transportowany jest przez ostatniego nabywcę, transport towarów należy przyporządkować dostawie dla tego nabywcy (ostatniej dostawie w łańcuchu). Jednocześnie jak stanowi art. 22 ust. 3 ustawy: W przypadkach, o których mowa w ust. 2-2c i 2e, dostawę towarów, która: 1)  poprzedza wysyłkę lub transport towarów, uznaje się za dokonaną w miejscu rozpoczęcia wysyłki lub transportu towarów; 2)  następuje po wysyłce lub transporcie towarów, uznaje się za dokonaną w miejscu zakończenia wysyłki lub transportu towarów. W myśl tego przepisu wszystkie transakcje realizowane przed dostawą ruchomą (do której przypisano wysyłkę lub transport towaru) będą opodatkowane w państwie, z którego towar jest wysyłany lub transportowany. Natomiast wszystkie dostawy mające miejsce po transakcji ruchomej będą opodatkowane w państwie przeznaczenia towaru. Transakcja ruchoma stanowi dla dostawcy eksport lub wewnątrzwspólnotową dostawę towaru, a dla nabywcy import lub wewnątrzwspólnotowe nabycie towaru. Podkreślić należy, że zarówno w treści ustawy, jak i przepisach wykonawczych do niej, ustawodawca przewidział opodatkowanie niektórych czynności stawkami obniżonymi. Czynnościami, które korzysta z obniżonej stawki podatku od towarów i usług jest m.in. wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów czy eksport towarów. W myśl art. 41 ust. 3 ustawy: W wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów stawka podatku wynosi 0%, z zastrzeżeniem art. 42. Stosownie do art. 42 ust. 1 ustawy: Wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów podlega opodatkowaniu według stawki podatku 0%, pod warunkiem że: 1)  podatnik dokonał dostawy na rzecz nabywcy posiadającego właściwy i ważny numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadany przez państwo członkowskie właściwe dla nabywcy, zawierający dwuliterowy kod stosowany dla podatku od wartości dodanej, który nabywca podał podatnikowi; 2)  podatnik przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy, posiada w swojej dokumentacji dowody, że towary będące przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy zostały wywiezione z terytorium kraju i dostarczone do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju; 3)  podatnik składając deklarację podatkową, w której wykazuje tę dostawę towarów, jest zarejestrowany jako podatnik VAT UE. Warunki te muszą być spełnione łącznie. Spełnienie pierwszego z nich ma zagwarantować, że czynność zostanie potraktowana jako wewnątrzwspólnotowe nabycie w kraju odbiorcy i zostanie tam faktycznie opodatkowana, a drugi wskazuje, że istotnie nastąpił wywóz towarów z jednego państwa członkowskiego (z kraju) i jego transport (przemieszczenie) do innego państwa członkowskiego. Istotą transakcji wewnątrzwspólnotowych jest faktyczne opodatkowanie dostawy towaru w państwie przeznaczenia (do którego towar jest docelowo przemieszczany). Dostawa, która następuje na terytorium państwa dostawcy towarów, jest opodatkowana stawką 0%, a w państwie nabywcy następuje opodatkowanie tej dostawy według stawki podatku tam właściwej. Transakcja opodatkowana w ten sposób ma na celu uniknięcie zakłócania konkurencji, powodowanego podwójnym opodatkowaniem lub brakiem opodatkowania. Jednak zastosowanie stawki 0% przy wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów uzależnione jest także od zarejestrowania podatnika jako podatnika VAT UE, najpóźniej w momencie składania deklaracji uwzględniającej daną dostawę. W myśl art. 42 ust. 1a ustawy: Stawka podatku, o której mowa w ust. 1, nie ma zastosowania, jeżeli: 1)  podatnik nie dopełnił obowiązku, o którym mowa w art. 100 ust. 1 pkt 1 lub ust. 3 pkt 1, lub 2)  złożona informacja podsumowująca nie zawiera prawidłowych danych dotyczących wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów zgodnie z wymogami, o których mowa w art. 100 ust. 8 ‒    chyba że podatnik należycie na piśmie wyjaśnił uchybienie naczelnikowi urzędu skarbowego. W kwestii dokumentacji uprawniającej do zastosowania stawki podatku w wysokości 0% dla wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów od dnia 1 stycznia 2020 r. zastosowanie mają przepisy rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2018/1912 z dnia 4 grudnia 2018 r. zmieniającego rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 282/2011 w odniesieniu do niektórych zwolnień związanych z transakcjami wewnątrzwspólnotowymi (Dz. Urz. UE L Nr 311 z 7.12.2018, s. 10), zwanego dalej „rozporządzeniem 2018/1912”. Rozporządzenie 2018/1912 ma zasięg ogólny, wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich. Rozporządzenie 2018/1912 wprowadza m.in. domniemania wzruszalne odnoszące się do dowodów wymaganych do zastosowania zwolnienia z prawem do odliczenia (stawki 0%) z tytułu wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów. I tak, zgodnie z treścią art. 45a wprowadzonego rozporządzeniem 2018/1912: 1.  Do celów stosowania zwolnień ustanowionych w art. 138 dyrektywy 2006/112/WE domniemywa się, że towary zostały wysłane lub przetransportowane z państwa członkowskiego do miejsca przeznaczenia znajdującego się poza jego terytorium, ale na terytorium Wspólnoty, w którymkolwiek z następujących przypadków: a)  sprzedawca wskazuje, że towary zostały wysłane lub przetransportowane przez niego lub przez osobę trzecią działającą na jego rzecz, oraz sprzedawca jest w posiadaniu co najmniej dwóch niebędących ze sobą w sprzeczności dowodów, o których mowa w ust. 3 lit. a), które zostały wydane przez dwie różne strony, które są niezależne od siebie nawzajem, od sprzedawcy i od nabywcy, albo sprzedawca jest w posiadaniu jakichkolwiek pojedynczych dowodów, o których mowa w ust. 3 lit. a), wraz z jakimikolwiek pojedynczymi niebędącymi ze sobą w sprzeczności dowodami, o których mowa w ust. 3 lit. b), potwierdzających wysyłkę lub transport, które zostały wydane przez dwie różne strony, które są niezależne od siebie nawzajem, od sprzedawcy i od nabywcy; b)  sprzedawca jest w posiadaniu następujących dokumentów: (i)   pisemnego oświadczenia nabywcy potwierdzającego, że towary zostały wysłane lub przetransportowane przez nabywcę lub przez osobę trzecią działającą na rzecz nabywcy, oraz wskazującego państwo członkowskie przeznaczenia towarów; takie pisemne oświadczenie określa: datę wystawienia; nazwę lub imię i nazwisko oraz adres nabywcy; ilość i rodzaj towarów; datę i miejsce przybycia towarów; w przypadku dostawy środków transportu, numer identyfikacyjny środków transportu; oraz identyfikację osoby przyjmującej towary na rzecz nabywcy; oraz (ii) co najmniej dwóch niebędących ze sobą w sprzeczności dowodów, o których mowa w ust. 3 lit. a), które zostały wydane przez dwie różne strony, które są niezależne od siebie nawzajem, od sprzedawcy i nabywcy, lub jakichkolwiek pojedynczych dowodów, o których mowa w ust. 3 lit. a), wraz z jakimikolwiek pojedynczymi niebędącymi ze sobą w sprzeczności dowodami, o których mowa w ust. 3 lit. b), potwierdzających transport lub wysyłkę, które zostały wydane przez dwie różne strony, które są niezależne od siebie nawzajem, od sprzedawcy i od nabywcy. Nabywca dostarcza sprzedawcy pisemne oświadczenie, o którym mowa w lit. b) ppkt (i), do dziesiątego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiła dostawa. 2.  Organ podatkowy może obalić domniemanie przyjęte na podstawie ust. 1. 3.  Do celów ust. 1 następujące dokumenty są akceptowane jako dowód wysyłki lub transportu: a)  dokumenty odnoszące się do wysyłki lub transportu towarów, takie jak podpisany list przewozowy CMR, konosament, faktura za towarowy przewóz lotniczy lub faktura od przewoźnika towarów; b)  następujące dokumenty: (i)  polisa ubezpieczeniowa w odniesieniu do wysyłki lub transportu towarów lub dokumenty bankowe potwierdzające zapłatę za wysyłkę lub transport towarów; (ii) dokumenty urzędowe wydane przez organ władzy publicznej, na przykład notariusza, potwierdzające przybycie towarów do państwa członkowskiego przeznaczenia; (iii)   poświadczenie odbioru wystawione przez prowadzącego magazyn w państwie członkowskim przeznaczenia, potwierdzające składowanie towarów w tym państwie członkowskim. Jednakże wskazać należy, że niespełnienie warunków wprowadzonych ww. rozporządzeniem nie oznacza, że stawka 0% nie będzie miała zastosowania. W takiej sytuacji dostawca będzie musiał udowodnić w inny sposób, zgodnie z dotychczasowymi przepisami ustawy o podatku od towarów i usług, że warunki zastosowania stawki 0% zostały spełnione. Zgodnie z art. 42 ust. 3 ustawy: Dowodami, o których mowa w ust. 1 pkt 2, są następujące dokumenty, jeżeli łącznie potwierdzają dostarczenie towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju: 1)  dokumenty przewozowe otrzymane od przewoźnika (spedytora) odpowiedzialnego za wywóz towarów z terytorium kraju, z których jednoznacznie wynika, że towary zostały dostarczone do miejsca ich przeznaczenia na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju - w przypadku gdy przewóz towarów jest zlecany przewoźnikowi (spedytorowi), 2)  (uchylony) 3)  specyfikacja poszczególnych sztuk ładunku 4)  (uchylony) ‒    z zastrzeżeniem ust. 4 i 5. Jednak w myśl art. 42 ust. 11 ustawy: W przypadku gdy dokumenty, o których mowa w ust. 3-5, nie potwierdzają jednoznacznie dostarczenia do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju towarów, dowodami, o których mowa w ust. 1 pkt 2, mogą być również inne dokumenty wskazujące, że nastąpiła dostawa wewnątrzwspólnotowa, w szczególności: 1)  korespondencja handlowa z nabywcą, w tym jego zamówienie; 2)  dokumenty dotyczące ubezpieczenia lub kosztów frachtu; 3)  dokument potwierdzający zapłatę za towar, z wyjątkiem przypadków, gdy dostawa ma charakter nieodpłatny lub zobowiązanie jest realizowane w innej formie, w takim przypadku inny - dokument stwierdzający wygaśnięcie zobowiązania; 4)  dowód potwierdzający przyjęcie przez nabywcę towaru na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju. Należy wskazać, że jeżeli wywóz towarów następuje w wyniku dokonania transakcji z ustalonym nabywcą, w celu dostawy, tj. przeniesienia na konkretny podmiot prawa do rozporządzania wywożonym towarem jak właściciel, zachodzi wówczas wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów, której po stronie nabywcy odpowiada wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów w zakupie. Podkreślić należy, że zakwalifikowanie danej transakcji jako dostawy wewnątrzwspólnotowej, na podstawie art. 13 ust. 1 ustawy, wymaga czasowego i materialnego związku pomiędzy dostawą danego towaru i jego transportem. W związku z tym istotne jest to, aby ww. dokumenty zawierały informacje, z których wynika, że określony towar został faktycznie dostarczony nabywcy do innego państwa członkowskiego. Ponadto, dokumenty, o których mowa w art. 42 ust. 3 ustawy, mają łącznie potwierdzać określony fakt, co oznacza, że zebrane razem mają dać jednoznaczną informację, której wymaga ten przepis. Brzmienie art. 42 ust. 3 ustawy, wskazuje na podstawowy katalog dokumentów, potwierdzających dokonanie wywozu towarów i ich dostawę do nabywcy na terytorium innego państwa członkowskiego, który może być uzupełniony dodatkowymi dokumentami określonymi w art. 42 ust. 11 ustawy. Nie oznacza to jednak, że dla potwierdzenia tej okoliczności wymagane jest „łączne” posiadanie wszystkich typów dokumentów wymienionych w powyższych przepisach, o ile posiadane dokumenty jednoznacznie potwierdzają dostarczenie nabywcy towarów na terytorium innego państwa członkowskiego. Przepisy te określają rodzaje dokumentów, których posiadanie gwarantuje podatnikom bezpieczne stosowanie stawki preferencyjnej w dostawach wewnątrzwspólnotowych. Istotne jest aby dokumenty zawierały informacje, z których wynika, że określony towar został faktycznie dostarczony nabywcy do innego państwa członkowskiego niż terytorium kraju. Dokumenty mają łącznie potwierdzać określony fakt, co oznacza, że zebrane razem mają dać jednoznaczną informację, że określony towar został faktycznie dostarczony nabywcy do innego państwa członkowskiego niż terytorium kraju. Powyższe rozważania potwierdza uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 października 2010 r., sygn. akt I FPS 1/10, w której Sąd podkreślił, że wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów jest przede wszystkim jedną z czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług, o czym stanowi art. 5 ust. 1 pkt 5 ustawy. Co do zasady, polega ona na wywozie towarów z terytorium kraju (Polski), w wykonaniu czynności określonych w art. 7, czyli dostawy towarów, na terytorium innego państwa członkowskiego, w określonych w ustawie warunkach. Wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów, przy spełnieniu określonych w ustawie przesłanek, podlega opodatkowaniu według stawki 0% (tzw. wspólnotowe zwolnienie z prawem do odliczenia), co z jednej strony powoduje, że transakcja wywozu towaru z Polski do innego kraju członkowskiego nie jest obciążana podatkiem, a jednocześnie dostawcy pozwala na odzyskanie podatku uiszczonego przy nabyciu tego towaru, co zapewnia realizację zasady neutralności podatku od towarów i usług. Zasada ta obowiązuje jednak tylko wówczas, gdy w wyniku tej transakcji (wywozu) obowiązek naliczenia podatku ciąży na nabywcy towaru (w innym państwie członkowskim), w wyniku wewnątrzwspólnotowego nabycia towaru (WNT) na terenie jego kraju (zasada opodatkowania w kraju przeznaczenia, konsumpcji). NSA stwierdził, że samo brzmienie art. 42 ust. 3 i 4 ustawy wskazuje na podstawowy katalog dokumentów potwierdzających dokonanie wywozu towarów i ich dostawę na terytorium innego państwa członkowskiego, który może być uzupełniony dodatkowymi dokumentami określonymi w art. 42 ust. 11 ustawy. Tym samym, zdaniem Sądu, w świetle art. 42 ust. 1, 3 i 11 ustawy dla zastosowania stawki 0% przy wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów wystarczającym jest, aby podatnik posiadał jedynie niektóre dowody, o jakich mowa w art. 42 ust. 3 ustawy, uzupełnione dokumentami, wskazanymi w art. 42 ust. 11 ustawy lub innymi dowodami w formie dokumentów, o których mowa w art. 180 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, o ile łącznie potwierdzają fakt dostawy do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju. Ponadto należy zauważyć, że dokumentem przewozowym, o którym mowa w art. 42 ust. 3 pkt 1 ustawy, może być każdy dokument otrzymany od przewoźnika (spedytora), z którego jednoznacznie wynika, że towary będące przedmiotem dostawy zostały wywiezione i dostarczone nabywcy do miejsca ich przeznaczenia na terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium kraju. Dokumentem tym może być więc zarówno tradycyjny list przewozowy, jak i każdy inny dokument spełniający warunki formalne i potwierdzający dokonanie dostawy towaru do nabywcy. Zatem mając na uwadze powołane powyżej przepisy oraz uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego, należy stwierdzić, że dla zastosowania stawki 0% dla wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów wystarczającym jest na gruncie polskich przepisów, aby podatnik posiadał jedynie niektóre dowody, o jakich mowa w art. 42 ust. 3 ustawy, uzupełnione dokumentami wskazanymi w art. 42 ust. 11 ustawy. Dla udokumentowania takiej dostawy podatnik może także posiadać inne dowody w formie dokumentów, o których mowa w art. 180 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, zgodnie z którym jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Podsumowując, dla zastosowania przy WDT stawki podatku w wysokości 0% podatnik musi posiadać w swojej dokumentacji dowody, które łącznie potwierdzą fakt wywiezienia z terytorium kraju i dostarczenia towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju. Należy wskazać, że przepisy ustawy o VAT nie uzależniają zastosowania stawki 0% od posiadania oryginałów dokumentów w formie papierowej. Skoro przepisy nie stanowią o ich formie, każda forma jest dopuszczalna, pod warunkiem, że autentyczność tych dokumentów została uprawdopodobniona. W dobie szeroko rozwiniętych technik komunikacji nie ma podstaw, aby odmawiać mocy dowodowej dokumentowi sporządzonemu i przesłanemu w formie elektronicznej. Jeżeli zatem jest to dokument udostępniony w formie elektronicznej, e-mail, ksero, skan lub faks dokumentu, niebudzący wątpliwości co do jego autentyczności, może on stanowić dowód, o którym mowa w powołanych przepisach ustawy. Ponadto wskazać należy, że faktura sprzedaży wypełnia znamiona specyfikacji, tj. zawiera dane dotyczące w szczególności nazwy i ilości towarów będącego przedmiotem dostawy, umożliwiając jego identyfikację. Za możliwością uznania, iż faktura stanowi specyfikację poszczególnych sztuk ładunku, przemawia ugruntowana w tym zakresie praktyka organów podatkowych oraz sądów administracyjnych. Dla przykładu, w wyroku z 9 grudnia 2009 r. o sygn. I FSK 1388/08, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż: „(...) nie wydaje się, by podatnik był zmuszony do posiadania w swej dokumentacji odrębnej specyfikacji dostarczanych w ramach VAT towarów, jeśli specyfikacja taka została zawarta w fakturze VAT. (...). Jeżeli na fakturze wskazano dane, jakie powinna zawierać specyfikacja poszczególnych sztuk ładunku (tj. m.in. nazwę i ilość towarów), faktura taka w istocie stanowi specyfikację poszczególnych sztuk ładunku. (...) posiadanie w takim przypadku odrębnej od faktury specyfikacji poszczególnych sztuk ładunku nie jest konieczne do zastosowania 0% VAT w przypadku WDT (...)”. Z opisu sprawy wynika, że są Państwo zarejestrowani jako czynny podatnik podatku od towarów i usług oraz zidentyfikowani dla celów transakcji wewnątrzwspólnotowych. Prowadzą Państwo działalność gospodarczą polegającą na sprzedaży hurtowej i detalicznej (…). Odbiorcami towarów są zarówno podmioty gospodarcze, jak i osoby fizyczne nieprowadzące działalności gospodarczej, mające siedzibę lub miejsce zamieszkania na terytorium Polski, innych państw członkowskich Unii Europejskiej, a także państw trzecich. W ramach prowadzonej działalności dokonują Państwo dostaw towarów na rzecz podmiotów gospodarczych zarejestrowanych jako podatnicy VAT UE w państwach członkowskich Unii Europejskiej („Kontrahenci”). Co do zasady, Kontrahenci przekazują Państwu swój numer identyfikacyjny VAT UE („NIP UE”), nadany w państwie swojej siedziby oraz wskazują jako miejsce przeznaczenia dostawy - magazyny położone w tym państwie („Kraj A”). W takich przypadkach towary są transportowane bezpośrednio z Polski do Kraju A, przy czym transport organizowany jest przez Państwa. Zdarzają się również przypadki, w których Kontrahenci, posługując się swoim NIP UE nadanym w Kraju A, wskazują jako miejsce przeznaczenia dostawy inne państwo członkowskie UE („Kraj B”), np. magazyny zlokalizowane na jego terytorium. W takich sytuacjach transport również organizowany jest przez Państwa. Planują Państwo ponadto rozpocząć sprzedaż w modelu dropshippingu, w ramach którego towary, na zlecenie Kontrahenta mającego siedzibę w Kraju A, będą dostarczane bezpośrednio do klientów końcowych tego Kontrahenta. Klientami końcowymi mogą być zarówno podmioty gospodarcze posiadające siedzibę oraz NIP UE w Kraju B, jak i osoby fizyczne zamieszkałe na terytorium Kraju B („Odbiorcą końcowym”). Tym samym wyróżniane są następujące scenariusze: 1)  Wnioskodawca dostarcza towar do Kraju A – towar trafia do magazynu Kontrahenta (zaistniały stan faktyczny). 2)  Wnioskodawca dostarcza towar do Kraju B – towar trafia do magazynu Kontrahenta (zaistniały stan faktyczny). 3)  Wnioskodawca dostarcza towar do Kraju A lub Kraju B – towar trafia bezpośrednio do Odbiorcy końcowego na terytorium Kraju A lub na terytorium Kraju B (zdarzenie przyszłe). Państwo posiadają / będą posiadać co najmniej: ‒    fakturę za transport do klienta wystawiona przez przewoźnika zewnętrznego potwierdzającą dowóz towaru do miejsca docelowego, ‒    potwierdzenie płatności za wyżej wymienioną fakturę wygenerowane z systemy bankowego. Dodatkowo, w zależności od przewoźnika, Państwo posiadają / będą posiadali: ‒    dokument CMR z podpisem klienta (w przypadku mniejszych przewoźników) lub ‒    potwierdzenie dostawy / proof of delivery wygenerowane automatycznie przez system przewoźnika (w przypadku większych przewoźników). Jak Państwo podali dopełniają / będą dopełniać obowiązku złożenia informacji podsumowującej, o której mowa w art. 42 ust. 1a pkt 2 ustawy o VAT. Zatem mając na uwadze powyższe przepisy oraz całokształt okoliczności sprawy, z których wynika, że w scenariuszach nr 1 i nr 2 towar transportowany jest z Polski do innego kraju członkowskiego (Kraju A lub Kraju B), w ramach dostawy, w wyniku której prawo do rozporządzania towarem jak właściciel jest przenoszone przez Państwa na ustalonych Kontrahentów z siedzibą w innych krajach Unii Europejskiej (Kraj A) posiadających właściwe i ważne numery identyfikacyjne dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, to należy stwierdzić, że Państwo spełniają przesłanki, do uznania dokonywanej przez Państwa dostawy towarów przedstawionej w scenariuszach nr 1 i nr 2 na rzecz Kontrahentów mających siedzibę w innym niż Polska kraju członkowskim UE (Kraju A), za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, o której mowa w art. 13 ust. 1 ustawy. W konsekwencji, w momencie wywozu towarów z Polski na terytorium innego niż Polska państwa członkowskiego UE (odpowiednio kraju A lub Kraju B), po Państwa stronie doszło do wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, o której mowa w art. 13 ust. 1 ustawy. Odnosząc się z kolei do przedstawionego we wniosku scenariusza nr 3 należy stwierdzić, że transakcje te należy uznać za transakcje łańcuchowe w wyniku, których towar będący przedmiotem transakcji jest transportowany bezpośrednio od Państwa do finalnego nabywcy (Odbiorcy końcowego). W przypadku dostawy na zasadzie transakcji łańcuchowych, gdzie towar jest przedmiotem kolejnych dostaw, lecz faktycznie przemieszczany tylko od pierwszego dostawcy (Państwa) do finalnego nabywcy, tj. bezpośrednio do Odbiorcy końcowego na terytorium Kraju A lub na terytorium Kraju B, przyjmuje się, że ma miejsce tylko jedna wysyłka (transport), a więc tylko w odniesieniu do jednej z transakcji można ustalić miejsce świadczenia w oparciu o art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy (dostawa ruchoma). W odniesieniu do pozostałych dostaw, które następują po wysyłce lub transporcie towarów (dostawy nieruchome) przypisuje się, że miejscem świadczenia jest miejsce zakończenia tej wysyłki lub transportu. W świetle powyższego skoro transport jest organizowany przez Państwa (tj. pierwszy podmiot w łańcuchu) – transport należy przypisać do pierwszej transakcji, tj. dostawie między Państwem a Kontrahentem z Kraju A. Tym samym pierwszą dostawę dokonaną pomiędzy Państwem a Kontrahentem z Kraju A należy traktować jako „transakcję ruchomą”, tj. opodatkowaną jako transakcję międzynarodową. Transakcja ruchoma stanowi dla Państwa wewnątrzwspólnotową dostawę towaru, a dla nabywcy wewnątrzwspólnotowe nabycie towaru. Przechodząc natomiast do Państwa wątpliwości dotyczących zastosowania przy wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów stawki podatku w wysokości 0%, należy jeszcze raz podkreślić, że uzależnione jest to od posiadania dokumentów potwierdzających jednoznacznie, że doszło do wywozu towarów poza terytorium Polski i dostarczenia ich do nabywcy w innym państwie członkowskim UE. Istotą przywołanych przepisów jest przede wszystkim zobowiązanie podatnika do udowodnienia, że towary będące przedmiotem dostawy rzeczywiście opuściły terytorium kraju i zostały dostarczone do ich nabywcy na terytorium innego państwa członkowskiego. Zasadniczą kwestią jest zatem, aby posiadane przez Państwa dokumenty łącznie, jednoznacznie, potwierdzały, że towary te były przedmiotem WDT. Państwo posiadają /będą posiadać co najmniej: ‒    fakturę za transport do klienta wystawiona przez przewoźnika zewnętrznego potwierdzającą dowóz towaru do miejsca docelowego, ‒    potwierdzenie płatności za wyżej wymienioną fakturę wygenerowane z systemy bankowego. Dodatkowo, w zależności od przewoźnika, Państwo posiadają / będą posiadać: ‒    dokument CMR z podpisem klienta (w przypadku mniejszych przewoźników) lub ‒    potwierdzenie dostawy / proof of delivery wygenerowane automatycznie przez system przewoźnika (w przypadku większych przewoźników). Ponadto, wskazują Państwo, że każdorazowo dopełniają / będą dopełniać obowiązek złożenia informacji podsumowującej, o której mowa w art. 42 ust. 1a pkt 2 ustawy o VAT. Zauważyć należy, że w przypadku opisanych we wniosku scenariuszy nr 1, nr 2 i nr 3 pomiędzy Państwem a Kontrahentem z Kraju A – jak stwierdzono wcześniej – ww. dostawy stanowią wewnątrzwspólnotowe dostawy towarów, o których mowa w art. 13 ust. 1 ustawy. Mając na uwadze, że w przypadku gdy – jak wynika z okoliczności sprawy – Państwo posiadają /będą posiadali dokumenty, z których wynika potwierdzenie dostawy i wywozu towarów na terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium kraju, to (przy spełnieniu pozostałych warunków z art. 42 ust. 1 ustawy) są / będą Państwo uprawnieni do zastosowania stawki 0% dla wewnątrzwspólnotowej dostawy. Zatem Państwa stanowisko uznałem za prawidłowe.Dodatkowe informacjeInformacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym oraz zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Informuję, że wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (zapytania). Inne kwestie przedstawione we wniosku, które nie zostały objęte pytaniami nie mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa – rozpatrzone. Zaznaczam także, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Ponoszą Państwo ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu sprawy. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty opis sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem sprawy podanym przez Państwa w złożonym wniosku. Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na wynikającym z treści wniosku opisie zdarzenia przyszłego. W przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność. Informuję, że wydając interpretację nie przeprowadzam postępowania dowodowego i opieram się wyłącznie na elementach zdarzenia przedstawionych we wniosku. Wszystkie gromadzone dokumenty na okoliczność przemieszczania towarów z Polski do innego kraju mogą być przedmiotem postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź kontroli celno-skarbowej, przeprowadzanej przez właściwy organ podatkowy. Odnosząc się do powołanych przez Państwa interpretacji wskazuję, że interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane są w indywidualnych sprawach podatników i niewątpliwie kształtują sytuację prawną tych podatników w sprawach będących przedmiotem rozstrzygnięcia, lecz dotyczą konkretnych stanów faktycznych, co oznacza, że należy je traktować indywidualnie. Jednocześnie wskazuję, ze wyroki sądów, są to rozstrzygnięcia odnoszące się do indywidualnych spraw i co do zasady wiążą one strony postępowania w tych konkretnych, indywidualnych sprawach nie rozciągając swojego oddziaływania na inne, choćby podobne lub zbieżne sprawy. Zatem powołane orzeczenia nie mogą wpłynąć na ocenę prawidłowości przedmiotowej kwestii.Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji ‒      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem sprawy i zastosują się Państwo do interpretacji. ‒      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1)  z zastosowaniem art. 119a; 2)  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3)  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. ‒      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych. Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): ‒      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo ‒      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.