0113-KDIPT1-3.4012.1102.2025.1.MJ

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe Szanowna Pani, stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe. Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej 17 listopada 2025 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy nieuznania Pani za podatnika podatku VAT w związku ze sprzedażą działki nr X. Uzupełniła go Pani pismem z 19 listopada 2025 r. Treść wniosku jest następująca: Opis zdarzenia przyszłego Wnioskodawczyni jest osobą fizyczną, która nie była oraz nie jest zarejestrowana jako czynny podatnik VAT. Wnioskodawczyni nie prowadzi oraz nie prowadziła w przeszłości działalności gospodarczej ani działalności rolniczej. Wnioskodawczyni jest właścicielką nieruchomości gruntowej położonej w województwie …, w powiecie …, w gminie …, w miejscowości …, o łącznej powierzchni … ha, składającej się z działki numer X przy ulicy … oraz działek numer a, b, c przy ulicy …, dla których Sąd Rejonowy w … prowadzi księgę wieczystą o numerze …. Działki w księdze wieczystej są oznaczone jako grunty orne (sposób korzystania - oznaczenie R). Wnioskodawczyni stała się właścicielką powyższych działek w drodze darowizny od ojca w dniu 27 grudnia 2016 r. Przedmiotem niniejszego wniosku jest działka oznaczona nr X przy ulicy … (identyfikator działki: …), obręb …, o powierzchni … ha, objęta księgą wieczystą …, prowadzoną przez Sąd Rejonowy w …, położonej w gminie … (dalej: Nieruchomość). Nieruchomość przed otrzymaniem jej w drodze darowizny przez Wnioskodawczynię Nieruchomość została wydzielona w 2009 r. (gdy właścicielem Nieruchomości był jeszcze ojciec Wnioskodawczyni) z działki nr Y o powierzchni … ha, która została nabyta przez ojca Wnioskodawczyni w 1998 r. od innego rolnika, w celu powiększenia gospodarstwa rolnego ojca Wnioskodawczyni. Transakcja nabycia w 1998 r. działki nr Y przez ojca Wnioskodawczyni nie podlegała opodatkowaniu VAT. W styczniu 2008 r. z uwagi na zmianę przeznaczenia gruntów znajdujących się w sąsiedztwie działki nr Y, ojciec Wnioskodawczyni wystąpił z wnioskiem do Gminy … (dalej: Gmina) o sporządzenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (dalej: MPZP) dla działki o nr Y. Gmina uzależniła sporządzenie i uchwalenie MPZP od odsprzedania jej części działki nr Y na poszerzenie ulicy … i przyszłe drogi (co stanowiło obszar około 1 ha). Jednocześnie, Gmina z własnej inicjatywy zobowiązała się do przeprowadzenia procedury wydzielenia przyszłych dróg i pokrycia jej kosztów. W wyniku wydzielenia dróg z działki nr Y powstały 4 odrębne, należące na tamten moment do ojca Wnioskodawczyni działki, tj. działki Y/4, X, Y/7, Y/9. Uchwałą Rady Miejskiej w … nr …09 z dnia 28 kwietnia 2009 r. uchwalona została zmiana MPZP m.in. dla działki Y (dalej: Uchwała). W Uchwale, w ramach przedmiotowego MPZP dla Nieruchomości, której właścicielką jest aktualnie Wnioskodawczyni, przewidziano zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Jednocześnie, Rada Miejska Gminy w załączniku do Uchwały wskazała, że w przeciągu 5 lat od dnia wejścia w życie ww. MPZP wykona inwestycję z zakresu infrastruktury technicznej polegającej na budowie dróg publicznych. Infrastruktura techniczna, o której mowa w Uchwale, nie została do dnia dzisiejszego wykonana. Przy czym ani Wnioskodawczyni ani ojciec Wnioskodawczyni nie podejmowali starań, aby Gmina wykonała przedmiotową infrastrukturę. Nieruchomość w posiadaniu Wnioskodawczyni Jak wskazano powyżej, Wnioskodawczyni stała się właścicielką Nieruchomości oraz pozostałych działek (niebędących przedmiotem niniejszego wniosku) w dniu 27 grudnia 2016 r. Przedmiotowa Nieruchomość należy do majątku prywatnego Wnioskodawczyni i nigdy nie była wykorzystywana przez nią do działalności gospodarczej. Wnioskodawczyni nie czerpała też zysku z jej wynajmu czy umowy o podobnym charakterze. Nieruchomość od czasu otrzymania jej w drodze darowizny przez Wnioskodawczynię była użytkowana jedynie w celach rolniczych przez osoby trzecie. Od dnia darowizny do dnia 6 sierpnia 2021 r. Nieruchomość Wnioskodawczyni była nieodpłatnie użytkowana przez ojca Wnioskodawczyni, który prowadził na niej swoje gospodarstwo rolne. Natomiast od dnia 7 sierpnia 2021 r. do teraz Wnioskodawczyni udostępnia Nieruchomość na podstawie umowy użyczenia innemu rolnikowi - również nieodpłatnie. Na użyczonej nieodpłatnie Nieruchomości rolnik prowadzi swoją działalność rolniczą, polegającą na uprawie gruntu. Z działalności rolniczych prowadzonych na Nieruchomości były i są dokonywane zbiory i dostawy produktów rolnych, przy czym Wnioskodawczyni nie brała i nie bierze w nich udziału. Wnioskodawczyni nie dokonywała oraz nie dokonuje sprzedaży produktów rolnych z działalności rolniczej. Reasumując, Wnioskodawczyni nie uzyskiwała żadnych pożytków związanych z nieodpłatnym użyczeniem Nieruchomości na rzecz rolnika, a uprzednio na rzecz ojca – nie pobierała z tego tytułu czynszu ani nie uzyskiwała zysków z działalności rolniczych prowadzonych na tej Nieruchomości. Decyzja Wnioskodawczyni o oddaniu Nieruchomości w użyczenie ojcu i rolnikowi wynikała z chęci zachowania Nieruchomości w stanie niepogorszonym. Gdyby Nieruchomość przestała być uprawiana, stałaby się miejscem wyprowadzania psów dla okolicznych mieszkańców, byłaby zaśmiecana i zarosłaby chwastami. W związku z powzięciem informacji o całokształcie zmian planów zagospodarowania przestrzennego w sąsiedztwie na zabudowę mieszkaniową wielorodzinną wysoką (Wnioskodawczyni powzięła o nich informację już po upływie terminu do składania uwag), Wnioskodawczyni wystąpiła z wnioskiem do Gminy o zmianę MPZP dla Nieruchomości w celu dostosowania zabudowy i wprowadzenia gradacji, tak aby potencjalna zabudowa jednorodzinna na Nieruchomości oraz pozostałych działkach Wnioskodawczyni nie sąsiadowała z intensywną zabudową mieszkaniową wielorodzinną wysoką. Gmina uznała wniosek za zasadny i w lutym 2018 r. opublikowano projekt uchwały o przystąpieniu do zmiany planu, przy czym uchwała nigdy nie została ostatecznie podjęta. Zgodnie z wiedzą Wnioskodawczyni, ww. projekt uchwały został porzucony i nie zostanie już uchwalony. Niezależnie od powyższego, Nieruchomość nie jest zabudowana a Wnioskodawczyni nigdy nie wystąpiła z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę na Nieruchomości. Na moment złożenia niniejszego Wniosku, Nieruchomość nie jest uzbrojona – na terenie Nieruchomości nie ma przyłącza sieci wodno-kanalizacyjnej, gazowej oraz elektrycznej. Nieruchomość nie jest ogrodzona ani zabudowana. Wnioskodawczyni nie wytaczała również w terenie dróg ani ich nie utwierdzała. Planowane zbycie Nieruchomości Od około dwóch lat Wnioskodawczyni podejmowała próby sprzedaży Nieruchomości. Jako osoba nietrudniąca się obrotem nieruchomościami zleciła sprzedaż Nieruchomości pośrednikom nieruchomości (dalej: Pośrednicy). Pośrednicy zobowiązali się do pomocy w sprzedaży Nieruchomości, w zamian za wynagrodzenie. Zakres czynności Pośredników obejmował m.in. czynne poszukiwanie potencjalnych nabywców Nieruchomości (przy czym, zakazane było umieszczanie przez nich ofert Nieruchomości w Internecie) oraz wykonanie niezbędnych czynności zmierzających do zawarcia umowy sprzedaży ze znalezionym nabywcą (np. przygotowanie oferty, pomoc w negocjacjach, współpraca z notariuszem). Zadania Pośredników miały zatem na celu znalezienie kupca na sprzedawaną Nieruchomość oraz wsparcie w transakcji sprzedaży Nieruchomości na dalszym etapie, nie miały natomiast na celu podniesienia wartości bądź atrakcyjności przedmiotowej Nieruchomości w celu jej sprzedaży. Wnioskodawczyni nie podejmowała również ponadstandardowych działań mających na celu przygotowanie przedmiotowej Nieruchomości do sprzedaży. W szczególności nie dokonywała jej podziałów geodezyjnych, nie uzbrajała terenu, nie grodziła ani nie podejmowała innych czynności mających na celu uatrakcyjnienie przedmiotu sprzedaży. Wnioskodawczyni samodzielnie nie podejmowała w środkach masowego przekazu (np. w Internecie, prasie, radiu, itp.) działań marketingowych i reklamowych dotyczących sprzedaży Nieruchomości. Nadmienić należy, że w przeszłości Wnioskodawczyni nie dokonywała sprzedaży innej posiadanej przez nią nieruchomości. Planowana sprzedaż Nieruchomości ma charakter okazjonalny i nie ma na celu zapewnienia Wnioskodawczyni trwałego i stałego źródła zarobkowania. Środki pochodzące ze zbycia Nieruchomości zostaną najprawdopodobniej wykorzystane na prywatne potrzeby Wnioskodawczyni. Jeden z Pośredników znalazł potencjalnego nabywcę Nieruchomości - dewelopera (dalej: Kupujący). Kupujący zamierza nabyć Nieruchomość, aby zrealizować na niej inwestycję budowlaną obejmującą budowę szesnastu budynków dwulokalowych w zabudowie bliźniaczej wraz z infrastrukturą wewnętrzną (dalej: Inwestycja). Umowa rezerwacyjna Wnioskodawczyni oraz Kupujący zawarli umowę rezerwacyjną (dalej: Umowa Rezerwacyjna), której przedmiotem jest rezerwacja prawa do nabycia Nieruchomości. Ponadto na mocy ww. umowy strony  ustaliły m.in. cenę nabycia Nieruchomości oraz termin zawarcia umowy przyrzeczonej sprzedaży. W Umowie Rezerwacyjnej Wnioskodawczyni wyraziła również zgodę na to, aby Kupujący działając w imieniu własnym i na swoją rzecz i koszt, dysponował Nieruchomością na cele budowlane w rozumieniu przepisu art. 3 pkt 11) ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane, w celu sprawdzenia przez Kupującego możliwości, oceny zaprojektowania, a następnie wykonania Inwestycji. W ramach ww. dysponowania Nieruchomością, Kupujący planuje podjąć się we własnym imieniu, na swój koszt i ryzyko, następujących czynności: ·         przeprowadzi swoim staraniem badania geotechniczne, których wynik potwierdzi możliwość realizacji Inwestycji, ·         uzyska warunki techniczne umożliwiające zawarcie umów z gestorami mediów: dostawców energii elektrycznej, dostawców wody i kanalizacji bytowej i pochodzącej z wód opadowych, oraz operatorów internetu, jeśli będą niezbędne do zrealizowania Inwestycji, ·         uzyska pozwolenie na przeprowadzenie badań archeologicznych oraz przeprowadzi rozpoznanie archeologiczne (jeśli będzie to wymagane), ·         w przypadku odmowy wydania warunków technicznych na przyłączenie wody i kanalizacji, uzyska zapewnienie wybudowania sieci do 31.12.2026 r. lub zgodę na samodzielną budowę, ·         uzyska uzgodnienia w zakresie zjazdu z drogi gminnej. Przy czym, prawo do dysponowania Nieruchomością na cele budowlane nie uprawnia Kupującego do podejmowania czynności w innym zakresie niż przedstawiony powyżej, a w szczególności nie uprawnia do złożenia wniosku o wydanie decyzji lub zaświadczenia potwierdzającego wyłączenie nieruchomości z produkcji rolnej oraz decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. Kupujący nie może również prowadzić badań archeologicznych oraz działań marketingowych mających za przedmiot Nieruchomość. Wnioskodawczyni podpisała również odpowiednie oświadczenie potwierdzające tak ustalone warunki udostępnienia Kupującemu Nieruchomości. Wnioskodawczyni nie udzieliła Kupującemu pełnomocnictwa do działania w jej imieniu i na jej rzecz. Kupujący nie jest uprawniony do zaciągania jakichkolwiek zobowiązań finansowych w imieniu i na rzecz Wnioskodawczyni, albo mogących mieć wpływ na jej zobowiązania finansowe w związku z podejmowanymi przez Kupującego działaniami. Kupujący nie jest uprawniony także do zawierania jakichkolwiek umów w imieniu i na rzecz Wnioskodawczyni. O wszystkie zgody, decyzje, itp. w odniesieniu do Nieruchomości Kupujący ma występować na mocy udzielonego mu prawa do dysponowania Nieruchomością na cele budowlane, w szczególności ma on występować sam i na własny koszt, działając we własnym imieniu i na swoją rzecz. Wnioskodawczyni nie uczestniczy i nie będzie uczestniczyć w żadnym zakresie w działaniach Kupującego związanych ze sprawdzeniem możliwości, oceną zaprojektowania oraz późniejszym wykonaniem Inwestycji. Wszelkie prowadzone działania przez Kupującego w okresie do dnia zawarcia przyrzeczonej umowy sprzedaży Nieruchomości, prowadzone są na wyłączny koszt i ryzyko Kupującego, a w przypadku niedojścia do zawarcia ww. umowy bez względu na przyczynę, Kupujący nie będzie uprawniony do roszczenia sobie zwrotu tychże kosztów od Wnioskodawczyni. Dodatkowo, Wnioskodawczyni nie będzie ponosiła żadnych kosztów, należności czy opłat powstałych w przyszłości wskutek działań Kupującego, a jeżeli takowe wystąpią, Kupujący zobowiązał się w Umowie Rezerwacyjnej do ich zwrotu na rzecz Wnioskodawczyni w terminie 14 dni od wezwania. W Umowie Rezerwacyjnej postanowiono, że Kupujący będzie mieć możliwość odstąpienia od zakupu Nieruchomości – w przypadku, gdy uzyskanie warunków przyłączenia do sieci wodociągowej i kanalizacyjnej, lub uzyskanie uzgodnienia o lokalizacji zjazdu z drogi publicznej zostanie uzależnione od budowy – na koszt Kupującego – gminnej drogi wewnętrznej lub wykonania wyjątkowo kosztownych niestandardowych prac. Pytanie Czy w zakresie sprzedaży Nieruchomości Wnioskodawczyni uznana powinna zostać za podatnika VAT w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, a co za tym idzie czy od przedmiotowej sprzedaży uiszczony powinien zostać podatek VAT? Pani stanowisko w sprawie W zakresie sprzedaży Nieruchomości Wnioskodawczyni nie powinna zostać uznana za podatnika VAT w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, a co za tym idzie od przedmiotowej sprzedaży nie powinien zostać uiszczony podatek VAT. UZASADNIENIE STANOWISKA WNIOSKODAWCZYNI I.          Definicja podatnika VAT W pierwszej kolejności zwrócić należy uwagę na fakt, że zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. W myśl art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Natomiast, w myśl art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7. Niemniej, nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy o VAT lub świadczenie usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, podlega opodatkowaniu VAT - aby dana czynność podlegała opodatkowaniu tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem VAT. I tak, w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o VAT „Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.” Działalność gospodarcza, zgodnie natomiast z art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.” Jednocześnie, w myśl art. 2 ust. 1 pkt a) Dyrektywy VAT, opodatkowaniu VAT podlega odpłatna dostawa towarów na terytorium państwa członkowskiego przez podatnika działającego w takim charakterze. Przy czym, zgodnie z art. 9 ust. 1 Dyrektywy VAT, podatnikiem jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej działalności. Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w szczególności wykorzystywanie w sposób ciągły majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu. Co więcej, w art. 12 ust. 1 lit. b) Dyrektywy VAT wskazano, że państwa członkowskie mogą uznać za podatnika każdego, kto okazjonalnie dokonuje transakcji związanej z działalnością, o której mowa w art. 9 ust. 1 akapit drugi, w szczególności dostawy terenu budowlanego. Teren budowlany to każdy grunt nieuzbrojony lub uzbrojony, uznawany za teren budowlany przez państwa członkowskie (art. 12 ust. 3 Dyrektywy VAT). W kontekście powyższych definicji zasadnicze znaczenie ma wyrok TSUE z dnia 15 września 2011 r. w sprawach - 180/10 i C-181/10, w którym wskazano m.in. kryteria, jakimi należy się kierować do uznania danej transakcji dostawy (sprzedaży) gruntów za czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. I tak, w pkt 36-41 Trybunał stwierdził, iż czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Nadto sama liczba i zakres transakcji sprzedaży dokonanych nie ma charakteru decydującego, gdyż zakres transakcji sprzedaży nie może stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Trybunał stwierdził, że duże transakcje sprzedaży można dokonywać również jako czynności osobiste (zob. podobnie ww. wyrok w sprawie Wellcome Trust, pkt 37). Także okoliczność, iż przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej sama z siebie nie jest decydująca. Nie ma takiego charakteru również długość okresu, w jakim te transakcje następowały ani wysokość osiągniętych z m prywatnym zainteresowanego. Inaczej jest natomiast w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi dyrektywy VAT. Takie aktywne działania mogą polegać na przykład na uzbrojeniu terenu albo na działaniach marketingowych. Działania takie nie należą do zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym, w związku z czym w takiej sytuacji dostawy trenu budowlanego nie można uznać za czynność związaną ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. Na kanwie powyższego wyroku TSUE ukształtował się w Polsce jednolity pogląd (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: NSA) z dnia 27 października 2009 r. sygn. I FSK 1043/08;  z dnia 7 października 2011 r., sygn. I FSK 1289/10; z dnia 16 listopada 2011 r., sygn. akt I FSK 1654/11; z dnia 30 listopada 2011 r., sygn. akt I FSK 1734/11), że do uznania, iż dany podmiot działa w charakterze podatnika VAT, konieczne jest każdorazowo zbadanie, czy dana dostawa towarów (usług), została wykonana w związku z prowadzeniem działalności gospodarczej w tym konkretnym zakresie. Nie wystarczy zatem stwierdzenie, iż w ogóle dany, bowiem wykonanie danej czynności nawet wielokrotnie nie przesądza o jej opodatkowaniu. Przyjęcie więc, iż dana osoba fizyczna sprzedając grunty działa w charakterze podatnika prowadzącego handlową działalność gospodarczą (jako handlowiec) wymaga ustalenia, że jej działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną), czego przejawem jest taka aktywność tej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną (np. nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w Przy czym na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej przykładowo przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie pojedynczych z tych okoliczności. Podobne stanowisko występuje w nowszym orzecznictwie NSA. Przykładowo, w wyroku NSA z dnia 15 lipca 2025 r. (sygn. akt I FSK 835/22), sąd wyraził pogląd, że przy ocenie działalności osoby sprzedającej nieruchomości należy uwzględniać działania na poszczególnych etapach aktywności sprzedającego w ich całokształcie, a nie wyłącznie osobno. Należy przede wszystkim mieć na uwadze te elementy, które łączą się z nakładami inwestycyjnymi wykraczającymi poza standardowe działania zarządu majątkiem prywatnym. Podsumowując powyższe rozważania, gdy osoby fizyczne dokonują sprzedaży, przekazania bądź darowizny towarów stanowiących część ich majątku osobistego, są one w tym zakresie wykluczone z grona podatników VAT. Innymi słowy, podatnikiem VAT nie jest osoba fizyczna, która dokonuje pojedynczych lub sporadycznych transakcji, za które nie jest przewidziane regularne wynagrodzenie, oraz która nie prowadzi zorganizowanej czy zarejestrowanej działalności gospodarczej. A zatem, aby ocenić, czy czynności podejmowane przez osobę fizyczną w związku ze sprzedażą nieruchomości stanowią element działalności gospodarczej, czy też mieszczą się w zakresie zwykłego wykonywania prawa własności, należy ocenić, czy mają one charakter zawodowy (profesjonalny), a więc zorganizowany. W kontekście powyższych rozważań istotna jest więc ocena, czy z przedstawionego we wniosku opisu sprawy wynika, że Wnioskodawczyni podejmuje działania charakterystyczne dla profesjonalnego obrotu nieruchomościami. II.         Analiza czynności wykonywanych przez Wnioskodawczynię a definicja podatnika VAT Przenosząc powyższe na grunt zapytania Wnioskodawczyni, stwierdzić należy, że z przedstawionych okoliczności sprawy wynika, że skala zaangażowania w odniesieniu do sprzedaży Nieruchomości nie wykracza poza ramy czynności związanych ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. Wnioskodawczyni nie podejmowała na żadnym etapie posiadania Nieruchomości działań, które biorąc pod uwagę ich całokształt oraz przydatność z punktu widzenia prowadzenia działalności gospodarczej, są czynnościami charakterystycznymi dla podmiotów prowadzących profesjonalną działalność w zakresie obrotu nieruchomościami. Złożenie wniosku o zmianę MPZP W ocenie Wnioskodawczyni, za takie działania nie może być uznana przykładowo okoliczność wystąpienia z wnioskiem do Gminy o zmianę MPZP. Wnioskodawczyni pragnie wskazać, że złożenie ww. wniosku nie było na tamten moment powiązane z chęcią sprzedaży Nieruchomości przez Wnioskodawczynię. Nieruchomość była objęta MPZP już w 2009 r., kiedy stanowiła część działki o numerze Y, która była własnością ojca Wnioskodawczyni. Złożenie przez Wnioskodawczynię kilka lat temu wniosku o zmianę MPZP wynikało z powzięcia przez nią informacji o zmianie planów zagospodarowania przestrzennego w sąsiedztwie na zabudowę mieszkaniową wielorodzinną wysoką. Przy czym, Wnioskodawczyni uzyskała tą informację już po terminie, w którym możliwe było składanie uwag do projektu MPZP, dlatego też pozostało jej złożenie odpowiedniego wniosku o zmianę planu. Celem złożenia wniosku było dostosowanie zabudowy i wprowadzenie gradacji, tak aby potencjalna zabudowa jednorodzinna Wnioskodawczyni na Nieruchomości nie sąsiadowała z intensywną zabudową mieszkaniową wielorodzinną wysoką. Reasumując, Wnioskodawczyni nie występowała z wnioskiem o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego, a jedynie w momencie zmiany przez Gminę MPZP podjęła próbę ochrony swoich interesów w zakresie majątku prywatnego. W ocenie Wnioskodawczyni, tego rodzaju aktywność mieści się w zakresie zwykłego zarządzania własnym majątkiem. Obejmuje ono bowiem troskę o zachowanie wartości Nieruchomości, ponieważ niekorzystane zmiany w MPZP mogłyby doprowadzić do jej obniżenia. W tym zakresie należy podkreślić, iż samo dbanie o swoje interesy i próby utrzymania wartości własnego majątku nie noszą znamion prowadzenia działalności gospodarczej. Jak wskazano w wyroku NSA z dnia 10 lipca 2024 r. (sygn. akt I FSK 20/22): „Naczelny Sąd Administracyjny podzielił stanowisko o braku w opisanych we wniosku okolicznościach warunków niezbędnych do uznania dokonywanej sprzedaży działek przez Skarżącego (i pozostałych współwłaścicieli) jako podejmowanych przez podatników VAT. (...) o takim charakterze nie przesądzały działania w postaci złożenia wniosku o zmianę planu zagospodarowania przestrzennego opisany wyżej podział działek oraz wydane decyzje o warunkach zabudowy, warunków dla zbycia nieruchomości. W tym kontekście podkreślił, że Skarżący nie miał wpływu (nie inicjował takiego postępowania) na posadowienie przyłączy do wody i innych mediów. Nie podejmował szczególnych działań marketingowych. Nie zabiegał o nabycie nieruchomości, której własność uzyskał wiele lat wcześniej nieodpłatnie, w następstwie działań innych osób (darczyńcy, spadkodawcy). Wystąpienie o decyzję o warunkach zabudowy jest pytaniem o informację o gruncie, o którą wystąpić może każdy, więc nie sposób uznać takiego działania za przejaw szczególnej aktywności wskazującej na profesjonalny charakter działań. Podobnie ocenione zostały działania dotyczące wniosku o zmianę planu zagospodarowania przestrzennego. Skarżący nie występował o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego, lecz wystąpił o jego zmianę, kiedy plan był już uchwalony.”. W ocenie Wnioskodawczyni, nie sposób wymagać, aby osoba fizyczna, kierując się zasadami racjonalnego gospodarowania swoim majątkiem, rozporządzała nim w sposób nierentowny i nieekonomiczny tylko po to, żeby uniknąć uzyskania statusu podatnika VAT. W tym miejscu należy zauważyć, że również NSA oraz sądy administracyjne zauważają, że: „(...) przed sprzedażą nieruchomości właściciel może podejmować działania przygotowawcze, np. w przypadku braku planu zagospodarowania przestrzennego wystąpić o wydanie decyzji w sprawie warunków zagospodarowania budowlane i doprowadzenie do wydzielenia działki pod drogę, oraz inicjowania postępowania administracyjne w sprawie zmiany funkcji nieruchomości z rolnej na budowalną. Tego rodzaju działania oraz ilość wydzielonych działek, same przez się nie dają podstaw do kwalifikowania, że są one typowe dla działań (por. wyrok NSA z dnia 28 sierpnia 2020 r., sygn. akt I FSK 2036/17; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (dalej: WSA) w Łodzi z dnia 17 października 2024 r., sygn. akt 1 SA/Łd 499/24, nieprawomocny). W związku z powyższym stwierdzić należy, że działania podjęte przez Wnioskodawczynię w odniesieniu do próby zmiany MPZP, w jej ocenie, należą do zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym. Korzystanie z usług Pośredników Jednocześnie, należy wskazać, iż Wnioskodawczyni nie podejmowała żadnych działań marketingowych w celu zwiększenia atrakcyjności Nieruchomości. Działania Wnioskodawczyni związane z Nieruchomością dotyczyły jedynie zlecenia Pośrednikom znalezienia potencjalnego kupca oraz wsparcia Wnioskodawczyni w procesie na o nadaniu Wnioskodawczyni statusu podatnika VAT w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o VAT. Korzystanie przez Wnioskodawczynię z usług Pośredników w celu znalezienia potencjalnych nabywców Nieruchomości, w ocenie Wnioskodawczyni, nie oznacza aktywnego działania w zakresie obrotu nieruchomościami przez Wnioskodawczynię. Nie sposób twierdzić, że takie postępowanie odbiega od normalnego wykonywania prawa własności i cechuje podmioty profesjonalnie zajmujące się obrotem nieruchomości. Większość rozsądnie działających osób podjęłaby właśnie takie działania. Korzystanie z usług pośredników podyktowane bowiem jest m.in. brakiem dyspozycyjności sprzedawcy z uwagi np. na wykonywaną pracę zarobkową i obowiązki rodzinne lub zwykłą chęcią oszczędności prywatnego czasu. Podjęcie decyzji o skorzystaniu z usług Pośredników wynikało właśnie z tego, że Wnioskodawczyni nie jest profesjonalistką w zakresie obrotu nieruchomościami - nie wyszukuje regularnie potencjalnych nabywców nieruchomości oraz nie prowadzi regularnie sprzedaży nieruchomości. Należy również zaznaczyć, że Nieruchomość posiada dużą powierzchnię. Wnioskodawczyni jako osoba nieprowadząca działalności gospodarczej w zakresie obrotu nieruchomościami, nie posiada praktycznego doświadczenia oraz nie szukała wsparcia zewnętrznych podmiotów w zakresie uatrakcyjnienia Nieruchomości np. nie dokonywała podziału Nieruchomości na mniejsze działki ewidencyjne, co z pewnością ułatwiłoby sprzedaż Nieruchomości, jak również umożliwiłoby uzyskanie większego wynagrodzenia z tego tytułu. Wnioskodawczyni była zainteresowana wyłącznie sprzedażą całej nieruchomości, bez konieczności podejmowania dodatkowej pracy i nakładów. Dlatego też, zdecydowała się na zlecenie Pośrednikowi znalezienia odpowiedniego nabywcy, który byłby zainteresowany zakupem całej Nieruchomości. Jak wskazano powyżej, w ocenie Wnioskodawczyni, samo zlecenie poszukania potencjalnych nabywców Nieruchomości oraz wsparcia jej w procesie sprzedaży Nieruchomości podmiotowi, który zajmuje się tym profesjonalnie, nie powinno przesądzać o statusie podatnika na gruncie VAT. Przedmiotowe działanie miało bowiem na celu bezpieczne i skuteczne przeprowadzenie transakcji. Nie ma przy tym znaczenia czy zlecenie zostało przekazane kilku pośrednikom, którzy równolegle poszukiwali potencjalnych nabywców, czy też Wnioskodawczyni wybrałaby jeden podmiot pośredniczący w obrocie nieruchomościami, któremu powierzyłaby poszukiwanie nabywcy. Brak jest nie tylko prawnych, ale i racjonalnych podstaw, aby przyjąć, że sprzedaż dokonywana w ramach zarządu majątkiem prywatnym nie może wiązać się z działaniami zmierzającymi do udostępnienia informacji o sprzedaży potencjalnie zainteresowanemu kręgowi podmiotów. Potwierdzeniem słuszności stanowiska Wnioskodawczyni może być przykładowo: ·      wyrok NSA z dnia 3 lipca 2020 r. (sygn. akt I FSK 1888/17), w którym sąd wskazał, że „(...) za aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami nie można uznać zamiaru umieszczenia ogłoszenia na portalu internetowym lub skorzystania z usług biura nieruchomości. Tego rodzaju czynności są standardowymi czynności podejmowanymi przez osoby zamierzające dokonać sprzedaży nieruchomości. Samo umieszczenie ogłoszenia na wyspecjalizowanym portalu internetowym nie jest przejawem wykonywania działalności w zakresie obrotu nieruchomościami. Tym bardziej za element prowadzenia działalności gospodarczej nie może być uznana chęć skorzystania z pomocy profesjonalnego podmiotu zajmującego się sprzedażą nieruchomości.”; ·      interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: DKIS) z dnia 30 czerwca 2025 r. (sygn. 0112-KDIL1-3.4012.172.2025.2.MG): „(...) brak jest (...) przesłanek świadczących o takiej Pani aktywności w przedmiocie zbycia wskazanej działki, która byłaby porównywalna do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem (brak przesłanek zawodowego - stałego i zorganizowanego charakteru takiej działalności). (...) W ww. przypadku nie podejmowała Pani żadnych - poza podziałem gruntu oraz korzystania z usług pośrednika w obrocie nieruchomościami - czynności zmierzających do podniesienia wartości gruntu. Zatem, w związku ze sprzedażą działki wydzielonej z działki nr 1, będzie Pani korzystała z przysługującego Pani prawa do rozporządzania własnym majątkiem, co nie jest wykonywaniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, bowiem czynność ta oznacza działanie w sferze prywatnej, do której unormowania ustawy o podatku od towarów i usług nie mają zastosowania.”; ·      interpretacja indywidualna DKIS z dnia 26 lutego 2024 r. (sygn. 0113-KDIPT1-2.4012.785.2023.3.MC): „Działki będą oferowane do sprzedaży przy pomocy wyłącznie pośrednika głównie poprzez umieszczanie ogłoszeń na portalach internetowych. Na terenie poszczególnych działek nie wykluczone jest równiej umieszczenie banneru informującego o możliwości zakupu działki z numerem telefonu pośrednika. Nie przewiduje się ogłoszeń w radio, wykonywania prospektów reklamowych, folderów, udziału w targach itp. Pośrednik będzie uprawniony do pokazania nieruchomości w terenie oraz wyjaśnieniu stanu prawnego i faktycznego nieruchomości przed podpisaniem umowy. (...) stwierdzić należy, że jeżeli nieruchomości, z których powstała działka nr 1 oraz działki powstałe w wyniku jej podziału (...) zostały zadysponowane do prowadzenia działalności wyłącznie przez Pani męża w postaci działalności rolniczej, zaś Pani w żaden sposób tych działek nie wykorzystywała i nie wykorzystuje, tj. nie prowadziła i nie prowadzi na tych działkach żadnej działalności ani rolniczej, ani pozarolniczej, to nie działa Pani w przedmiotowej sprawie w charakterze podatnika VAT.”. Reasumując, poszukiwanie potencjalnego nabywcy Nieruchomości z pomocą Pośredników mieści się w ramach typowych działań mających na celu sprzedaż majątku prywatnego. Korzystanie z usług takich podmiotów jest powszechną praktyką wśród zarówno sprzedających, jak i kupujących nieruchomości. Jednocześnie, poza podjęciem działań związanych ze zleceniem ww. zadań Pośrednikom, Wnioskodawczyni nie podejmowała samodzielnie innych aktywnych działań marketingowych mających na celu zwiększenie atrakcyjności Nieruchomości oraz doprowadzenie do jej sprzedaży. Skala działań marketingowych Wnioskodawczyni wskazuje na brak profesjonalnego charakteru czynności podejmowanych przez nią w tym zakresie. Tym samym, w ocenie Wnioskodawczyni, podjęte przez nią działania w postaci współpracy z Pośrednikami były niezbędnym minimum, które umożliwia zbycie Nieruchomości - brak takich działań właściwie uniemożliwiłoby Wnioskodawczyni znalezienie potencjalnych nabywców. Nie sposób przypisać takiemu działaniu żadnych cech zawodowej (profesjonalnej) aktywności w zakresie obrotu nieruchomościami, co pozwalałoby określić je jako działalność gospodarcza zgodna z art. 15 ust. 2 ustawy o VAT. Udostępnienie Nieruchomości Kupującemu w ramach Umowy Rezerwacyjnej Co więcej, w ocenie Wnioskodawczyni, udostępnienie Nieruchomości Kupującemu w Umowie Rezerwacyjnej Przedmiotowe ustalenie w Umowie Rezerwacyjnej, iż Kupujący we własnym imieniu oraz na swój koszt i ryzyko, podejmie się, w ramach sprawdzenia możliwości i oceny zaprojektowania i następnie wykonania Inwestycji, określonych czynności, nie stanowi po stronie Wnioskodawczyni czynności profesjonalnie uatrakcyjniających Nieruchomość. Kupujący wykonuje te czynności we własnym interesie, dla zrealizowania własnych potrzeb i zabezpieczenia swoich interesów. Działania Kupującego odnoszą się wyłącznie do sfery jego działalności, wobec czego – w razie gdyby przyrzeczona umowa sprzedaży Nieruchomości z Kupującym nie doszła do skutku – Nieruchomość ta w żaden sposób nie stanie się atrakcyjniejsza dla innego nabywcy. Udostępnienie Nieruchomości Kupującemu w zakresie określonym w Umowie Rezerwacyjnej nie wpłynie również na wzrost wartości Nieruchomości. Cena została uzgodniona w Umowie Rezerwacyjnej, natomiast potencjalny nabywca został już znaleziony. Co więcej, należy wskazać, iż Wnioskodawczyni udostępniła do dysponowania Nieruchomość Kupującemu wyłącznie w zakresie konkretnych czynności opisanych w Umowie Rezerwacyjnej, które mają pozwolić na wykonania Inwestycji - wykonanie badania geotechnicznego, uzyskanie warunków technicznych umożliwiających zawarcie umów z gestorami mediów, lub w przypadku odmowy wydania warunków technicznych na przyłączenie wody i kanalizacji, uzyska zapewnienie wybudowania sieci do 31.12.2026 r. lub zgodę na samodzielną budowę, uzyskanie pozwolenia na przeprowadzenie badań archeologicznych oraz przeprowadzenie rozpoznania archeologicznego, uzyskanie uzgodnienia w zakresie zjazdu z drogi gminnej. Kupujący zabezpiecza niewątpliwie swoje interesy, bowiem gdyby okazało się, że uzyskanie warunków technicznych przyłączenia do sieci wodociągowej i kanalizacyjnej, lub uzyskanie uzgodnienia o lokalizacji zjazdu z drogi publicznej, zostanie uzależnione od budowy drogi wewnętrznej gminnej lub wykonania wyjątkowo kosztownych, niestandardowych prac, na koszt Kupującego, ma on możliwość oceny planowanej inwestycji pod kątem rentowności inwestycji, a następnie podjęcia decyzji o rezygnacji z nabycia. Jednocześnie w Umowie Rezerwacyjnej Wnioskodawczyni oświadczyła, że nie uczestniczy i nie będzie uczestniczyć w żadnym zakresie w działaniach Kupującego związanych ze sprawdzeniem możliwości, oceną zaprojektowania oraz późniejszym wykonaniem Inwestycji. Wnioskodawczyni nie udzieliła Kupującemu pełnomocnictwa do działania w jej imieniu i na jej rzecz. Co więcej, w Umowie Rezerwacyjnej zastrzeżono, że prawo do dysponowania Nieruchomością na cele budowlane nie będzie uprawniać Kupującego do podejmowania czynności w innym zakresie, niż przedstawiony w tej umowie, a w szczególności nie będzie uprawniać do złożenia wniosku o wydanie decyzji lub zaświadczenia potwierdzającego wyłączenie Nieruchomości z produkcji rolnej oraz decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. Kupujący nie może również prowadzić badań archeologicznych oraz działań marketingowych mających za przedmiot Nieruchomość. Mając na uwadze powyższe, należy wskazać, iż działania Kupującego, które zostały określone w Umowie Rezerwacyjnej, nie będą podejmowane w imieniu Wnioskodawczyni i nie wpłyną na jej sferę prawną. Należy wskazać również na linię orzeczniczą sądów, która potwierdza, iż udostępnienie kupującemu nieruchomości na podstawie umowy przedwstępnej, w celu wykonania przez niego określonych czynności, by sprawdzić lub potwierdzić stan nieruchomości, nie oznacza prowadzenia działalności gospodarczej w obrocie nieruchomości przez sprzedawcę. Przykładowo: ·           wyrok NSA z dnia 24 października 2024 r. (sygn. akt I FSK 265/21): „Nie stanowi co do zasady o aktywności gospodarczej określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 VATU fakt zawarcia umowy przedwstępnej sprzedaży gruntu, która ma za zadanie zagwarantować zawarcie w przyszłości umowy przyrzeczonej, pod warunkiem uzyskania jednak przez przyszłego nabywcę stosownych pozwoleń i zgód, np.: pozwolenia na budowę, czy warunków technicznych przyłączy - bez uzyskania których do sprzedaży w ogóle nie dojdzie z uwagi na bezużyteczność takiego gruntu dla przyszłego nabywcy, w sytuacji ich braku. Zawarcie tego rodzaju umowy przedwstępnej oraz udzielenia potencjalnemu nabywcy umocowania do uzyskania stosowanych pozwoleń i zgód, bez których nabycie przez niego gruntu byłoby bezcelowe, nie stanowi per se działalności handlowej podlegającej opodatkowaniu VAT, gdyż brak w tych czynnościach sprzedawcy przesłanek świadczących o takiej jego aktywności w przedmiocie zbycia przedmiotowego gruntu, która byłaby porównywalna do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem (brak przesłanek zawodowego - stałego \ zorganizowanego charakteru takiej działalności), co wskazuje, że w takim przypadku mamy do czynienia z czynnościami mieszczącymi się w ramach zarządu majątkiem prywatnym - niemającym cech działalności gospodarczej w rozumieniu VAT. Zwrócić należy uwagę, że kupujący w ramach udzielonego mu\ umocowania nie został w tej sprawie upoważniony do podejmowania w imieniu sprzedającej takich czynności, które ingerowałyby w przedmiot sprzedaży, tzn. np. podziału gruntu, czy też jego uzbrojenia.”; ·           wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 19 stycznia 2021 r. (sygn. akt I SA/Bd 761/20, orzeczenie prawomocne): opisu przedstawionego we wniosku wynikają warunki, które jasno wskazują, że są istotne z punktu widzenia inwestycji, jaką chce tam dokonać kupujący a nie skarżący. Takie ułożenie stosunków między stronami umowy przedwstępnej niewątpliwie zabezpiecza interesy kupującego - gdyby bowiem okazało się, że gruntu nie można przystosować do jego potrzeb, wówczas nie będzie on zobowiązany do zawarcia definitywnej umowy zakupu. Wszystkie działania podejmowane są już po uzgodnieniu przez strona warunków transakcji, w celu realizacji potrzeb kupującego i to on sam się w nie angażuje; aktywność Skarżącego sprowadza się do udzieleniu pełnomocnictwa. Pełnomocnictwo to jest konieczne do tego, by to kupujący, a nie właściciel, mógł działać. Z podanych wyżej powodów Sąd nie zgadza się z oceną organu, że w przedmiotowej sprawie, Wnioskodawca "zaangażował środki podobne do tych jakie wykorzystują podmioty zajmujące się profesjonalnie obrotem nieruchomościami, (...) tj. wykazał aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem.” Reasumując, nie było podstaw do stwierdzenia, że opisane we wniosku czynności związane z jednorazową sprzedażą nieruchomości wykraczają poza zwykły zarząd majątkiem prywatnym i stanowią zorganizowaną działalność gospodarczą.”. Jednocześnie, jak wskazano już wcześniej, sprzedaż Nieruchomości osobie fizycznej w stanie niepodzielonym na mniejsze działki oraz nieuzbrojonym wydaje się w praktyce niemożliwa, ponieważ Nieruchomość jest zbyt duża i w związku z tym zbyt kosztowna. Z drugiej strony, decydując się na sprzedaż Nieruchomości w stanie możliwie niezmienionym (niepodzielonym i nieuzbrojonym), oczywiste jest, że konieczne jest poszukiwanie nabywcy wśród deweloperów chcących zainwestować w zakup większe środki. Taki podmiot natomiast zazwyczaj oczekuje uzyskania zgody na dysponowanie nieruchomością na cele budowlane, w rozumieniu przepisu art. 3 pkt 11) ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane, w celu weryfikacji możliwość realizacji planowanej inwestycji. W konsekwencji, sprzedaż Nieruchomości w takim stanie, w jakim została ona przekazana Wnioskodawczyni w darowiźnie, najprawdopodobniej nie byłaby możliwa bez udzielenia przedmiotowej zgody na dysponowanie nią przez Kupującego. Reasumując, w ocenie Wnioskodawczyni udostępnienie Nieruchomości Kupującemu w zakresie określonym w Umowie Rezerwacyjnej nie oznacza, iż Wnioskodawczyni zachowuje się jak handlowiec, który działa w sposób profesjonalny, ciągły i zorganizowany oraz podejmuje szereg działań dla poniesienia atrakcyjności Nieruchomości. Nieodpłatne udostępnianie Nieruchomości osobom trzecim Również okoliczności użytkowania Nieruchomości potwierdzają, że sprzedaż Nieruchomości odbędzie się w ramach rozporządzania własnym majątkiem Wnioskodawczyni. Jak wskazano uprzednio, Wnioskodawczyni nie prowadziła oraz obecnie nie prowadzi działalności gospodarczej. Nie była i nie jest zarejestrowana jako czynny podatnik VAT. Wnioskodawczyni nie prowadziła również ani nie prowadzi działalności rolniczej i nie dokonywała sprzedaży płodów rolnych pochodzących z Nieruchomości. Wnioskodawczyni oddała jedynie Nieruchomość w nieodpłatne użyczenie - początkowo na rzecz ojca prowadzącego na Nieruchomości swoją działalność rolniczą, następnie od 2021 r. na rzecz innego rolnika, który również prowadzi na Nieruchomości swoją działalność rolniczą. Niemniej, Wnioskodawczyni na żadnym etapie bycia właścicielką Nieruchomości, nie czerpała i nie czerpie pożytków finansowych z użyczenia Nieruchomości osobom trzecim. Decyzja Wnioskodawczyni o oddaniu Nieruchomości w użyczenie ojcu i rolnikowi wynikała z chęci zachowania Nieruchomości w stanie niepogorszonym. Gdyby Nieruchomość przestała być uprawiana, stałaby się miejscem wyprowadzania psów dla okolicznych mieszkańców, byłaby zaśmiecana i zarosłaby chwastami. Mając na uwadze powyższe, nieodpłatne udostępnienie Nieruchomości, z którego Wnioskodawczyni nie uzyskała żadnych zysków przez cały okres posiadania Nieruchomości, nie stanowi w jej ocenie, działalności zarobkowej. Należy wskazać, iż wszelkie zyski pochodzące z działalności rolniczej prowadzonej na Nieruchomości przez ojca Wnioskodawczyni lub następnie innego rolnika są zyskami jedynie tych podmiotów i nie były w żaden sposób korzyścią finansową dla Wnioskodawczyni. Potwierdzenie powyższego podejścia można znaleźć m.in. w interpretacjach indywidualnych DKIS: z dnia 28 września 2023 r. (sygn. 0111-KDIB3-1.4012.573.2023.2.AB): „(...) przedmiotowa działka była jedynie przedmiotem nieodpłatnego użyczenia na rzecz Pana żony, która nie była przez Pana obciążana żadnymi kosztami związanymi z użyczanym gruntem. W związku z powyższym stwierdzić należy, że w tym konkretnym przypadku nie podjął Pan aktywnych działań w zakresie obrotu nieruchomościami, które świadczyłyby o angażowaniu środków w sposób podobny do wykorzystywanych przez handlowców, bowiem z okoliczności sprawy wynika, że czynności poczynione w stosunku przedmiotowej działki nie wykraczają poza ramy czynności związanych ze zwykłym wykonywaniem prawa własności w stosunku do przedmiotowej działki. Działania podjęte przez Pana należą do zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.”;z dnia 18 marca 2021 r. (sygn. 0114-KDIP1-3.4012.54.2021.2.LM), w której organ wskazał: „(...) w związku z użyczeniem nieruchomości nie można uznać Wnioskodawcy za podatnika, ponieważ ww. świadczenie nie stanowi czynności wymienionej w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy. Powyższe potwierdza wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 1 kwietnia 1982 r. w sprawie C-89/81 Staatssecretaris van Financien v. Hong Kong Trade Development Council, w którym wskazano, że podmiot prowadzący stale i wyłącznie działalność nieodpłatną nie może być uznany za podatnika. Wnioskodawca, poza udostępnianiem działek lokalnemu rolnikowi na podstawie umowy użyczenia nie udostępniał przedmiotowych działek innym osobom, np. na podstawie umowy dzierżawy, najmu, itp.”.;z dnia 27 maja 2020 r. (sygn. 0112-KDIL1-2.4012.163.2020.1.PM): „umowa użyczenia jest z natury umową nieodpłatną, zgodnie bowiem z art. 710 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. z 2019 r. poz. 1145, ze zm.) przez umowę użyczenia użyczający zobowiązuje się zezwolić biorącemu, przez czas oznaczony lub nieoznaczony, na bezpłatne używanie oddanej mu w tym celu rzeczy. Istotnymi cechami takiej umowy są zatem dwa elementy: oddanie rzeczy do używania na pewien czas oraz nieodpłatność. Stwierdza się zatem, iż nieodpłatne udostępnienie na podstawie umowy użyczenia przedmiotowej działki gruntu nie zostało dokonane dla celów zarobkowych. W związku z powyższym, postępowania Zainteresowanych nie można zdefiniować jako prowadzenia działalności gospodarczej.”. Mając na uwadze, że Wnioskodawczyni do tej pory jedynie nieodpłatnie użyczała Nieruchomość osobom trzecim i nie planuje prowadzenia żadnej działalności gospodarczej np. w zakresie wynajmowania lub dzierżawy Nieruchomości, zbycie Nieruchomości jest racjonalnym rozwiązaniem w takim przypadku. Pozyskane środki finansowe pozwolą Wnioskodawczyni realizować bowiem własne cele osobiste. Pozostałe aspekty wskazujące na wykonywanie prawa własności przez Wnioskodawczynię Podsumowując przedstawione powyżej działania Wnioskodawczyni dotyczące Nieruchomości, zdaniem Wnioskodawczyni, nie wykraczały poza ramy czynności związanych ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. Nie wystąpił taki ciąg zdarzeń, który wskazywałby na aktywność Wnioskodawczyni w zakresie obrotu nieruchomościami. W wyroku WSA w Kielcach z dnia 12 kwietnia 2017 r. (sygn. akt I SA/Ke 110/17), sąd stwierdził, że „(...) uzyskanie w krótkim czasie (maj 2008 r. – październik 2009 r.) dla zbywanych działek decyzji o warunkach zabudowy, wydzielenie dróg, uzyskanie zapewnienia dostawy energii elektrycznej są działaniem świadczącym o aktywności małżonków w zakresie obrotu nieruchomościami. Ponoszenie kosztów usług biura geodezyjno-projektowego, ogłoszeń, założenia ksiąg wieczystych wskazuje, że małżonkowie, działając w warunkach ryzyka gospodarczego, angażowali znaczne środki finansowe, podobne do wykorzystywanych przez handlowców, a nie osoby wykonujące tylko prawo własności. Chronologia podejmowanych działań - zainicjowanie zmiany przeznaczenia gruntów z gruntów wykorzystywanych na sadownictwo na działki budowlane i uzyskanie warunków zabudowy dla przedsięwzięć polegających na budowie czterech (decyzja z dnia 7 maja 2008 r.), dziesięciu budynków (decyzja z dnia 28 października 2009 r.), dokonywanie podziałów i wydzielanie działek budowlanych, wraz z drogami dojazdowymi i wjazdami do wydzielanych działek, uzyskanie oświadczenia o zapewnieniu dostaw energii elektrycznej do projektowanych budynków mieszkalnych, ogłoszenia, sprzedaż - świadczy o kompleksowym, zamierzonym działaniu, nastawionym na poprawienie atrakcyjności działek, a w konsekwencji uzyskanie przy ich sprzedaży jak najwyższej ceny, czyli ich nakierowanie na osiągnięcie największego zysku. Podjęte działania, w zestawieniu z aktywną, sukcesywną sprzedażą działek (11 transakcji od dnia 4 marca 2009 r. do dnia 25 października 2011 r.) świadczą o ciągłości czynności w zakresie obrotu nieruchomościami i uzasadniają tezę organu, że wykraczają one poza zakres zarządu majątkiem prywatnym. Skala aktywności, oceniana w jej całokształcie, przez pryzmat poszczególnych elementów na nią się składających, jest porównywalna do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie obrotem nieruchomościami, nie zaś osoby jedynie wykonującej prawo własności.” Jak wynika z powyższego, kluczowym dla uznania danego podmiotu za podatnika VAT jest po pierwsze chronologia działań, a po drugie „ilość” czynności podejmowanych przez ostatecznym zbyciem nieruchomości. Przenosząc powyższe na grunt zapytania Wnioskodawczyni stwierdzić należy, że skoro od dnia otrzymania Nieruchomości minął znaczący okres czasu i Wnioskodawczyni nie podejmowała w tym okresie szeregu następujących po sobie czynności ukierunkowanych bezpośrednio na zwiększenie atrakcyjności/wartości Nieruchomości to nie sposób uznać, że Wnioskodawczyni działa jako podatnik VAT. Wnioskodawczyni, po pierwsze, nie podejmowała w krótkim okresie czasu szeregu działań polegających np. na zmianie przeznaczenia gruntów, czy na uzyskaniu decyzji o warunkach zabudowy. Wnioskodawczyni nie dokonywała również podziału działki lub połączenia jej z innymi, nie podejmowała działań mających na celu uzbrojenie Nieruchomości czy też nie wydzieliła drogi wewnętrznej w Nieruchomości. Po drugie, Wnioskodawczyni nie angażowała także znacznych środków finansowych na podniesienie atrakcyjności Nieruchomości. Wręcz przeciwnie, Wnioskodawczyni od czasu otrzymania Nieruchomości nie podejmowała prawie żadnych działań, a te podjęte przez nią nie angażowały znacznych środków finansowych. Jednocześnie, jak wskazała Wnioskodawczyni w opisie stanu faktycznego, środki pochodzące ze zbycia Nieruchomości zostaną przez Wnioskodawczynię najprawdopodobniej wykorzystane na jej prywatne potrzeby. Wnioskodawczyni nie planuje na ten moment innych trans która jest przedmiotem niniejszego wniosku. Co więcej, Nieruchomość została przekazana Wnioskodawczyni w drodze darowizny i wchodzi w skład jej majątku osobistego. W okresie jej posiadania Wnioskodawczyni nie podejmowała i nie podejmuje się czynności polegających na wykorzystywaniu Nieruchomości w sposób ciągły dla celów zarobkowych, np. poprzez umowy najmu czy dzierżawy. Wreszcie, wskazać należy, że transakcja zbycia Nieruchomości będzie pierwszą transakcją tego typu po stronie Wnioskodawczyni. Mając na uwadze całokształt powyższych okoliczności, nie sposób doszukać się w działaniach Wnioskodawczyni logicznego ciągu działań, który mógłby świadczyć o tym, że analizowana sprzedaż ma handlowy charakter. Wnioskodawczyni będzie korzystała z przysługującego jej prawa do rozporządzania własnym majątkiem, która to czynność oznacza działanie w sferze prywatnej, i co do której unormowania ustawy o VAT nie mają zastosowania. Jak wcześniej wyjaśniono, aby uznać określoną sprzedaż za opodatkowaną podatkiem VAT nie wystarcza stwierdzić jedynie dostawy towarów, lecz wymagane jest określenie podmiotu dokonującego dostawy za występującego w związku ze sprzedażą jako podatnika VAT. Wobec powyższego należy uznać, że w okolicznościach wskazanych w opisie sprawy planowane zbycie Nieruchomości nie będzie stanowiło działalności gospodarczej podlegającej opodatkowaniu VAT, gdyż brak jest przesłanek pozwalających uznać, że dokonując sprzedaży opisanej we wniosku Nieruchomości Wnioskodawczyni wystąpi w charakterze podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, prowadzącego działalność gospodarczą, w myśl art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, polegającą na handlu nieruchomościami. Ocena stanowiska Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe. Uzasadnienie interpretacji indywidualnej Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej ustawą: Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. W myśl art. 7 ust. 1 ustawy: Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…). Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy: Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii. Zatem, grunty spełniają definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a ich sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju. Należy więc przyjąć, że w oparciu o definicję zawartą w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie gruntu traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy. Powyższe potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w uchwale 7 sędziów z 24 października 2011 r., sygn. akt I FPS 2/11. Jednakże nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność podlegała opodatkowaniu musi być wykonywana przez podmiot o statusie podatnika działającego w takim charakterze w odniesieniu do tej czynności. Wskazać należy, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana czynność podlegała opodatkowaniu tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług. Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług, zostały określone w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy. Należy zauważyć, że zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy: Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy: Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności, konieczne jest, aby czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie działał jako podatnik. Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Ponadto, działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku należy rozumieć takie wykorzystywanie majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania. Zatem, czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności gospodarczej. Analizując powyższe przepisy stwierdzić należy, że dostawa towarów podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy, mamy do czynienia z podatnikiem podatku od towarów i usług jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy. Na podstawie art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE: „Podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej działalności. „Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w szczególności wykorzystywanie w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu. Z przytoczonych regulacji prawa wspólnotowego wynika, że podatnikiem podatku od towarów i usług może być każda osoba, która okazjonalnie dokonuje czynności opodatkowanych, przy czym czynności te winny być związane z działalnością zdefiniowaną jako działalność gospodarcza, tj. wszelką działalnością producentów, handlowców i osób świadczących usługi, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług w świetle powyższych przepisów jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie: po pierwsze dana czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, po drugie – czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług. Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej ani też nie został wykorzystany w trakcie jego posiadania na cele działalności gospodarczej. W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego. Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności. Przyjęcie, że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika prowadzącego działalność gospodarczą wymaga ustalenia, czy jego działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną). Przejawem zaś takiej aktywności określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną może być np.: nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym, na tego rodzaju aktywność „gospodarczą” wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich. Zatem, w kwestii podlegania opodatkowaniu sprzedaży niezabudowanej działki nr X istotne jest, czy w celu dokonania tej sprzedaży podjęła Pani aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta, handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Skutkowałoby to koniecznością uznania Pani za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług. Dodatkowo należy wskazać, że działalność gospodarcza powinna cechować się stałością, powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym obrotem gospodarczym. Nie jest natomiast działalnością handlową, a zatem i gospodarczą, sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, czy też prowadzenia działalności, ani też w trakcie posiadania nie został wykorzystany do działalności gospodarczej. Z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10) wynika, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Inaczej jest natomiast – wyjaśnił Trybunał – w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy. Zatem za podatnika należy uznać osobę, która w celu dokonania sprzedaży gruntów angażuje podobne środki wykazując aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego zarządu majątkiem prywatnym. Pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na gruncie analizowanych przepisów ustawy o VAT, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z dnia 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych. Ze wskazanych powyżej orzeczeń wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania nieruchomości w ramach majątku osobistego. Uznanie, że dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy. W przypadku osób fizycznych, które dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej, należy szczególnie wnikliwie przeanalizować okoliczności, w jakich będzie realizowana transakcja. Co do zasady bowiem osoby fizyczne, które dokonują transakcji w ramach zarządu majątkiem prywatnym, wykluczone są z grona podatników VAT. Z treści złożonego wniosku wynika, że nie była i nie jest Pani zarejestrowana jako czynny podatnik VAT. Nie prowadzi oraz nie prowadziła Pani w przeszłości działalności gospodarczej ani działalności rolniczej. Jest Pani jest właścicielką działki nr X, otrzymanej w drodze darowizny. Przedmiotowa Nieruchomość należy do Pani majątku prywatnego i nigdy nie była wykorzystywana przez Panią do działalności gospodarczej. Nie czerpała Pani zysku z jej wynajmu czy umowy o podobnym charakterze. Nieruchomość nie jest zabudowana a Pani nigdy nie wystąpiła z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę na Nieruchomości. Nieruchomość nie jest uzbrojona – na terenie Nieruchomości nie ma przyłącza sieci wodno-kanalizacyjnej, gazowej oraz elektrycznej. Nieruchomość nie jest ogrodzona ani zabudowana. Nie podejmowała Pani również ponadstandardowych działań mających na celu przygotowanie przedmiotowej Nieruchomości do sprzedaży. W szczególności nie dokonywała jej podziałów geodezyjnych, nie uzbrajała terenu, nie grodziła ani nie podejmowała innych czynności mających na celu uatrakcyjnienie przedmiotu sprzedaży. Nie wytaczała Pani dróg ani ich nie utwierdzała. Zleciła Pani sprzedaż Nieruchomości pośrednikom nieruchomości. Planowana sprzedaż Nieruchomości ma charakter okazjonalny i nie ma na celu zapewnienia Pani trwałego i stałego źródła zarobkowania. Jeden z Pośredników znalazł potencjalnego nabywcę Nieruchomości - dewelopera. Kupujący zamierza nabyć Nieruchomość, aby zrealizować na niej inwestycję budowlaną obejmującą budowę szesnastu budynków dwulokalowych w zabudowie bliźniaczej wraz z infrastrukturą wewnętrzną. Zawarła Pani z Kupującym umowę rezerwacyjną, której przedmiotem jest rezerwacja prawa do nabycia Nieruchomości. W Umowie Rezerwacyjnej wyraziła Pani zgodę na to, aby Kupujący działając w imieniu własnym i na swoją rzecz i koszt, dysponował Nieruchomością na cele budowlane w rozumieniu art. 3 pkt 11) ustawy Prawo budowlane, w celu sprawdzenia przez Kupującego możliwości, oceny zaprojektowania, a następnie wykonania Inwestycji. W ramach ww. dysponowania Nieruchomością, Kupujący planuje podjąć się we własnym imieniu, na swój koszt i ryzyko, następujących czynności: ·      przeprowadzi swoim staraniem badania geotechniczne, których wynik potwierdzi możliwość realizacji Inwestycji, ·      uzyska warunki techniczne umożliwiające zawarcie umów z gestorami mediów: dostawców energii elektrycznej, dostawców wody i kanalizacji bytowej i pochodzącej z wód opadowych, oraz operatorów internetu, jeśli będą niezbędne do zrealizowania Inwestycji, ·      uzyska pozwolenie na przeprowadzenie badań archeologicznych oraz przeprowadzi rozpoznanie archeologiczne (jeśli będzie to wymagane), ·      w przypadku odmowy wydania warunków technicznych na przyłączenie wody i kanalizacji, uzyska zapewnienie wybudowania sieci do 31.12.2026 r. lub zgodę na samodzielną budowę, ·      uzyska uzgodnienia w zakresie zjazdu z drogi gminnej. O wszystkie zgody, decyzje, itp. w odniesieniu do Nieruchomości Kupujący ma występować na mocy udzielonego mu prawa do dysponowania Nieruchomością na cele budowlane, w szczególności ma on występować sam i na własny koszt, działając we własnym imieniu i na swoją rzecz. Wszelkie prowadzone działania przez Kupującego w okresie do dnia zawarcia przyrzeczonej umowy sprzedaży Nieruchomości, prowadzone są na wyłączny koszt i ryzyko Kupującego, a w przypadku niedojścia do zawarcia ww. umowy bez względu na przyczynę, Kupujący nie będzie uprawniony do roszczenia sobie zwrotu kosztów od Pani. Dokonując rozstrzygnięcia kwestii będącej przedmiotem Pani zapytania, należy wskazać, że wyraziła Pani zgodę na to, aby Kupujący działając w imieniu własnym i na swoją rzecz i koszt, dysponował Nieruchomością na cele budowlane, w celu sprawdzenia przez Kupującego możliwości, oceny zaprojektowania, a następnie wykonania Inwestycji. W ramach ww. dysponowania Nieruchomością, Kupujący we własnym imieniu, na swój koszt i ryzyko przeprowadzi badania geotechniczne, których wynik potwierdzi możliwość realizacji Inwestycji, uzyska warunki techniczne umożliwiające zawarcie umów z gestorami mediów, pozwolenie na przeprowadzenie badań archeologicznych oraz przeprowadzi rozpoznanie archeologiczne, zapewnienie wybudowania sieci do 31.12.2026 r. lub zgodę na samodzielną budowę oraz uzgodnienia w zakresie zjazdu z drogi gminnej. Jak wynika z okoliczności sprawy uzyskanie warunków przyłączenia do sieci wodociągowej i kanalizacyjnej i uzyskanie uzgodnienia o lokalizacji zjazdu z drogi publicznej jest warunkiem zrealizowania właściwej umowy sprzedaży. Te czynności nastąpią przed zawarciem definitywnej umowy sprzedaży. Jednakże, udzielenie zgody na dysponowanie Nieruchomością przyszłemu kupującemu umożliwiające podjęcie czynności mających na celu dostosowanie gruntu do potrzeb kupującego (pozwolenia, przyłącza itp.) nie jest staraniem sprzedawcy, który przykładowo stara się grunt uzbroić czy uzyskać określone pozwolenia, aby przedmiot sprzedaży uczynić bardziej atrakcyjnym dla potencjalnych nabywców. Skutki prawne czynności wykonanych przez nabywcę w sensie prawnym rzeczywiście dotyczą właściciela gruntu (uzyskanie decyzji, pozwoleń itd.). Jednak starania nabywcy nie są staraniami właściciela podejmowanymi w tym celu, aby pozyskać kupującego, aby oferowany grunt uczynić atrakcyjniejszym dla potencjalnego nabywcy. Z okoliczności sprawy wynika, że Kupujący wykonuje opisane czynności we własnym interesie, dla zrealizowania własnych potrzeb, w celu przystosowania działki do swoich określonych potrzeb. Z wniosku nie wynika, aby w związku ze sprzedażą działki podejmowała Pani aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców. Zatem, samo udzielenie prawa do dysponowania Nieruchomością Kupującemu do wykonania określonych czynności w celu dostosowania gruntów do potrzeb nabywcy nie powoduje, że zostanie Pani z tych powodów uznana za podatnika prowadzącego działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. W związku z powyższymi okolicznościami stwierdzić należy, że w odniesieniu do sprzedaży działki nie wystąpił ciąg zdarzeń, które jednoznacznie przesądzają, że sprzedaż przedmiotowej działki wypełnia przesłanki działalności gospodarczej. Nie podjęła Pani takich aktywnych działań w zakresie obrotu nieruchomościami, które świadczyłyby o angażowaniu środków w sposób podobny do wykorzystywanych przez handlowców. Całokształt powyższych okoliczności wskazuje, że Pani aktywność w pełni mieści się w granicach zarządu majątkiem prywatnym, a stanowisko to pozostaje w zgodzie z przywołanym wyrokiem TSUE C-180/10, C-181/10. Dokonując sprzedaży niezabudowanej działki nr X będzie Pani korzystała z przysługującego Pani prawa do rozporządzania majątkiem osobistym, co nie jest wykonywaniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Brak tego statusu pozbawia Panią cech podatników podatku VAT, o których mowa w art. 15 ust. 1 ustawy, w zakresie sprzedaży Nieruchomości, a dostawę - cech czynności podlegającej opodatkowaniu, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy. W związku z tym, dokonując sprzedaży niezabudowanej działki nr X będzie Pani korzystała z przysługującego Pani prawa do rozporządzania własnym majątkiem, która to czynność oznacza działanie w sferze prywatnej, do której nie mają zastosowania przepisy ustawy o podatku od towarów i usług. W konsekwencji, sprzedaż niezabudowanej działki nr X nie będzie czynnością podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług i tym samym nie wystąpi obowiązek zapłaty podatku VAT. Wobec powyższego Pani stanowisko uznałem za prawidłowe. Dodatkowe informacje Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji. Informuję, że wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (zapytania). Inne kwestie przedstawione we wniosku, które nie zostały objęte pytaniem nie mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone. Zaznaczam także, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Jestem ściśle związany z przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Ponosi Pani ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu sprawy. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty opis stanu faktycznego będący przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Panią w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, wydana interpretacja traci swą aktualność. Odnośnie powołanych przez Panią interpretacji indywidualnych, zauważam, że interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane są w indywidualnych sprawach podatników i niewątpliwie kształtują sytuację prawną tych podatników w sprawach będących przedmiotem rozstrzygnięcia, lecz dotyczą konkretnych stanów faktycznych i należy je traktować indywidualnie. Ponadto, odnosząc się do powołanych przez Panią wyroków sądów, wyjaśniam, że powołane wyroki są rozstrzygnięciami w indywidualnych sprawach, osadzonych w określonych stanach faktycznych i tylko do nich się zawężają. Zatem wskazane we wniosku wyroki sądów nie mają wpływu na podjęte w niniejszej interpretacji rozstrzygnięcie. Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji •      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji. •      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1)    z zastosowaniem art. 119a; 2)    w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3)    z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. •      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych. Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego …. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): ·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo ·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.