0113-KDIPT1-3.4012.556.2021.2.ALN

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA   Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r., poz. 1540, z późn. zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z 13 lipca 2021 r. (data wpływu 16 lipca 2021 r.) uzupełnionym pismem z  21 września 2021 r. (data wpływu) wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie sposobu i momentu dokumentowania fakturami elektronicznymi i fakturami zbiorczymi sprzedaży towarów i usług dokonanych na rzecz Partnera wcześniej udokumentowanych paragonami lub  fakturami uproszczonymi -  jest nieprawidłowe.   UZASADNIENIE   16 lipca 2021 r. wpłynął do tutejszego organu ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie sposobu i momentu dokumentowania fakturami elektronicznymi i fakturami zbiorczymi sprzedaży towarów i usług dokonanych na rzecz Partnera wcześniej udokumentowanych paragonami lub  fakturami uproszczonymi. Wniosek uzupełniono pismem z 21 września 2021 r. (data wpływu) o doprecyzowanie opisu sprawy oraz własne stanowisko.   We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny/następujące zdarzenie przyszłe. (ostatecznie przedstawione w uzupełnieniu wniosku)   (…) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w ....(dalej „Spółka”) jest właścicielem sieci sklepów z (…).. Spółka posiada kilkadziesiąt sklepów zlokalizowanych na terenie całego kraju. Spółka jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług (dalej: „VAT”). Spółka prowadzi działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży detalicznej towarów. Co do zasady klientami Spółki są konsumenci (osoby fizyczne nieprowadzące działalności gospodarczej), dlatego też Spółka ewidencjonuje sprzedaż towarów i usług przy użyciu kas rejestrujących. Nabywcami towarów i usług oferowanych w sklepach Spółki są również przedsiębiorcy prowadzący działalność gospodarczą, a także jednostki samorządu terytorialnego i ich jednostki budżetowe - przykładowo gminy, szkoły, przedszkola - oraz jednostki organizacyjne organów państwowych (dalej: ,,Klient” oraz w liczbie mnogiej „Klienci”). Niektórzy Klienci dokonują zakupu towarów lub usług w sklepach Spółki kilka lub kilkanaście razy w tygodniu/miesiącu. Często transakcje realizowane są w różnych sklepach Spółki, położonych na terenie całego kraju. Klientami dokonującymi zakupów w sklepach Spółki z dużą częstotliwością mogą być w szczególności podmioty gospodarcze, które podobnie jak Spółka prowadzą placówki handlowe na terenie całego kraju, jednostki samorządowe, itp. Wartość poszczególnych transakcji może być różna. Mogą to być transakcje o stosunkowo niskiej wartości (do 450 zł), ale również transakcje o większej wartości. Dla tego rodzaju Klientów Spółka wprowadziła specjalny program o nazwie „(...)” (dalej: „Program”).   Zasady ogólne Programu   Do Programu nie mogą przystępować osoby fizyczne nieprowadzące działalności gospodarczej (konsumenci) ani rolnicy ryczałtowi.   Program kierowany jest przede wszystkim do Klientów, którzy często kupują towary i usługi w sklepach Spółki. Z Programu korzystają przykładowo: ‒    inne sieci handlowe, ‒    jednostki państwowe oraz samorządowe, ‒    klienci biznesowi, zwłaszcza prowadzący działalność na terenie całego kraju, dokonujący zakupów w różnych sklepach Spółki.   Klienci mogą przystąpić do Programu dobrowolnie. Głównym celem Programu jest uproszczenie rozliczeń poprzez zmniejszenie ilości wystawianych dokumentów oraz umożliwienie płatności przelewem. Klient przystępujący do Programu (dalej: „Partner” oraz w liczbie mnogiej „Partnerzy”) ma możliwość otrzymania od Spółki jednej faktury obejmującej wszystkie transakcje dokonane w ustalonym okresie (również wtedy, gdy transakcje te były realizowane w różnych sklepach Spółki). Program pozwala na ograniczenie ilości dokumentów otrzymywanych przez Partnera. Zamiast otrzymywania wielu faktur dokumentujących poszczególne transakcje (często o niskiej wartości, np. gdy pracownicy Partnera kupują w sklepach Spółki towary celem przeprowadzenia drobnej naprawy takie jak uszczelki, złączki, kleje, itp.), Partner otrzymuje jedną fakturę, która jest wystawiana i wysyłana elektronicznie na wskazany w umowie z Partnerem adres e-mail (dzięki temu otrzymywana jest bezpośrednio przez dział Partnera zajmujący się rozliczeniami księgowymi). Program ułatwia też Partnerowi dokonywanie płatności, ponieważ Partner dokonuje zapłaty na rzecz Spółki przelewem dopiero po otrzymaniu faktury. Partner nie musi więc przekazywać pracownikom kupującym towary lub usługi w sklepach Spółki środków pieniężnych na dokonanie zakupów (nie musi przekazywać pracownikom zaliczek, rozliczać tych zaliczek po przedstawieniu dowodu zakupu itp.). W związku z udziałem w Programie Partner otrzymuje od Spółki specjalną kartę lub karty (dalej: „Karta” lub „Karty”), którą może wydać pracownikom. Karta nie jest kartą płatniczą (chociaż wydawana jest w formie materialnej i przypomina „zwykłą” kartę płatniczą), ale jej użycie pozwala - w momencie dokonywania zakupu - zidentyfikować Partnera jako kupującego dany towar lub usługę oraz oznaczyć transakcję w systemie jako rozliczaną w ramach Programu.   Przystąpienie do Programu i dokonywanie zakupów przy użyciu Karty   W celu dołączenia do Programu, zainteresowany Klient (przyszły Partner) wypełnia wniosek (dalej: „Wniosek"). We Wniosku podawane są dane Klienta, m.in. jego nazwa, NIP, dane adresowe, adres e-mail (na który wysyłane mają być faktury elektroniczne), numer rachunku bankowego itp. We Wniosku podawana jest też ilość Kart, którą chce otrzymać przyszły Partner oraz tzw. limit ogólny (jest to określona w złotych polskich maksymalna dopuszczalna wartość transakcji zrealizowanych w danym okresie przez Partnera, które będą uregulowane przelewem po wystawieniu przez Spółkę faktury, w ramach limitu Partner może dokonywać wielu transakcji). Klient wypełniający Wniosek wskazuje również proponowany okres rozliczeniowy (tj. okres, za jaki Spółka ma wystawiać faktury). Jest to z reguły okres tygodniowy lub dwutygodniowy. Co istotne, okres rozliczeniowy przyjęty dla danego Partnera nigdy nie może być dłuższy niż okres jednego miesiąca i zawsze zawarty jest w jednym miesiącu kalendarzowym. Po przeanalizowaniu Wniosku i sprawdzeniu, czy Klient spełnia warunki Programu, pomiędzy Spółką oraz zainteresowanym Klientem dochodzi do zawarcia umowy ramowej o współpracy w sprawie sprzedaży z odroczonym terminem płatności (dalej: „Umowa”). Umowa określa m.in. zasady wydawania Kart, dokonywania zakupów przy użyciu Karty, limity i sposób płatności, zasady bezpieczeństwa i odpowiedzialności w zakresie używania Kart itp. Zgodnie z postanowieniami Umowy posiadacz Karty dokonujący transakcji otrzymuje od Spółki wydruk niefiskalny (dalej: „Dowód Zawarcia Transakcji”). Jest to wydruk z terminala znajdującego się w sklepie Spółki, niebędący paragonem ani fakturą, który potwierdza dokonanie transakcji przez osobę posługującą się Kartą. Zawiera on datę transakcji, numer Karty, numer sklepu Spółki, w którym transakcja jest realizowana, oznaczenie towarów zakupionych w ramach transakcji oraz kwotę brutto nabywanych towarów lub usług. W dniu zawarcia transakcji nabywane towary lub usługi są wydawane posiadaczowi Karty (na zasadach identycznych jak w przypadku innych klientów dokonujących zakupów w sklepach Spółki). Spółka wyjaśnia przy tym, że wydawane użytkownikowi Karty towary lub usługi w momencie dokonywania transakcji nie są jeszcze opłacone przez Partnera. Jak zaznaczono wcześniej, Karta nie jest bowiem kartą płatniczą i służy ona jedynie do zidentyfikowania strony danej transakcji (jeśli dana osoba kupująca w sklepie Spółki towar lub usługę posługuje się Kartą, to system kasowy rozpoznaje ją jako Partnera, z którym Spółka zawarła Umowę). Karta służy do rejestrowania transakcji i pozwala na sprawdzenie, czy dany zakup mieści się w limicie wynikającym z Umowy. Karta jest emitowana przez (…) S.A. - spółkę zajmującą się dostarczaniem innowacyjnych rozwiązań cyfrowych dla przedsiębiorców. Karta zabezpieczona jest numerem PAN (działającym na zasadach analogicznych jak PIN w karcie płatniczej), tj. poufnym, czterocyfrowym kodem uwierzytelniającym, służącym do autoryzowania/akceptowania transakcji. Dokonanie zakupów przy użyciu Karty wymaga podania aktualnego numeru PAN w terminalu.   Podsumowując, proces dokonywania zakupów przez Partnera w sklepach Spółki przebiega następująco: ‒    posiadacz Karty (tj. osoba fizyczna, której Partner przekazał Kartę - z reguły pracownik Partnera), który dokonuje zakupu towarów lub usług w sklepach wybiera towar lub korzysta z danej usługi oferowanej w sklepie na zasadach identycznych jak każdy inny klient; ‒    zakup towaru lub usługi przez Partnera (a faktycznie przez posiadacza Karty) jest rejestrowany na linii kas (jak każdy inny zakup towaru lub usługi przez „zwykłego” klienta Spółki). Posiadacz Karty na linii kas identyfikowany jest jako Partner poprzez użycie Karty - system kasowy funkcjonujący w sklepach Spółki rozpoznaje po numerze Karty, że transakcji dokonuje dany Partner. Po wczytaniu numeru karty, Użytkownik Karty wpisuje numer PAN na terminalu płatniczym. Autoryzacja transakcji następuje po pozytywnej weryfikacji PAN i dostępnego Limitu. Zamiast paragonu z kasy fiskalnej Użytkownik otrzymuje Dowód Zawarcia Transakcji; ‒    Paragon fiskalny jest generowany w systemie automatycznie (na paragonie fiskalnym zamieszczany jest zawsze numer NIP Partnera, w związku z tym nie dochodzi do sytuacji, w której na paragonie brak byłoby numeru NIP Partnera). Ponieważ system kasowy rozpoznaje Partnera jako nabywcę towaru lub usługi nigdy nie dochodzi do fizycznego wydania użytkownikowi Karty paragonu fiskalnego (system kasowy „widzi”, że na rzecz Partnera zostanie wystawiona faktura więc zatrzymuje paragon fiskalny); ‒    ponieważ transakcja jest rejestrowana przy użyciu kasy fiskalnej (jak każda inna transakcja dokonywana w sklepie) jest ona ewidencjonowana w pamięci kasy rejestrującej, a wartość sprzedaży towaru lub usługi (w tym także kwota VAT) jest rejestrowana w raporcie fiskalnym dobowym kasy rejestrującej; Paragon fiskalny „zatrzymywany” przez system kasowy nigdy nie jest wydawany ani użytkownikowi Karty ani Partnerowi. Zostaje on w Spółce i jest archiwizowany razem z innymi paragonami (w tym: razem z paragonami, które Spółka odebrała od klientów żądających wystawienia faktury).   Wnioskodawca po wystawieniu paragonu fiskalnego, wystawiać będzie w programie komputerowym fakturę VAT (dalsza część opisu). Wnioskodawca pragnie zaznaczyć, że dane zawarte na fakturze będą pozwalały na identyfikację paragonu/paragonów dotyczącego/ dotyczących zrealizowanych transakcji (przez powołanie numeru paragonu). Kopia paragonu fiskalnego zostanie po zaewidencjonowaniu sprzedaży zapisana w pamięci kasy rejestrującej, a wartość sprzedaży towaru lub usługi, a także kwota podatku - uwidocznione na paragonie fiskalnym - zostaną zarejestrowane w raporcie fiskalnym dobowym kasy rejestrującej Wnioskodawcy.   Wystawienie faktury i płatność   Jak była o tym mowa, Spółka wystawia Klientowi faktury za dokonane zakupy okresowo, zgodnie z zawartą Umową. Faktura na rzecz Partnera jest wystawiana za ustalone w Umowie okresy rozliczeniowe w terminie wynikającym z Umowy (co do zasady w następnym dniu roboczym po zakończeniu ustalonego w Umowie okresu rozliczeniowego). Faktura obejmuje wszystkie transakcje dokonane w umówionym czasie wszystkimi Kartami należącymi do Partnera. Faktury są wystawiane i wysyłane w formie elektronicznej zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami Ustawy VAT. Spółka wysyła faktury na adres e-mail wskazany w Umowie. Każda faktura obejmuje wykaz dokonanych w danym okresie transakcji. Partner zobowiązany jest do zapłaty za fakturę w terminie określonym w Umowie. Płatność dokonywana jest przelewem na rachunek bankowy Spółki podany w treści faktury. Spółka pragnie wyjaśnić, że nie pobiera od Partnerów żadnych opłat dodatkowych z tytułu odroczenia płatności. Terminy płatności za wystawiane faktury nie są odległe (np. wynoszą 7 dni lub 14 dni). Jak była o tym mowa na wstępie, celem Programu nie jest kredytowanie Partnerów, ale ułatwienie im rozliczeń. Spółka pragnie wyjaśnić, że kwota wskazana na wystawianej fakturze może obejmować transakcje zrealizowane przez użytkownika/użytkowników Karty o różnej wartości. Partner dokonuje zapłaty jednej kwoty podanej na fakturze, która stanowi sumę wartości wszystkich transakcji z danego okresu. Wartość poszczególnych transakcji może być różna. W konsekwencji, w danym okresie rozliczeniowym przyjętym w Umowie może dojść do zawarcia wielu drobnych transakcji o wartości niższej niż 450 zł. Może też zaistnieć sytuacja, w której Partner w danym okresie dokonywał wyłącznie transakcji o wartości przekraczającej kwotę 450 zł lub transakcji o „mieszanej” wartości (zarówno tych o wartości niższej niż 450 zł, jak i przekraczających ten limit). Analogicznie, faktury wystawione do wszystkich transakcji dokonanych w danym okresie rozliczeniowym mogą opiewać na kwoty poniżej lub powyżej 450 zł. Przedmiotem pytań postawionych we Wniosku nr 1-3 jest również sprzedaż dokumentowana paragonami zawierającymi NIP przedsiębiorcy, których wartość nie będzie przekraczać kwoty 450 zł lub 100 Euro i które będą zawierały pozostałe dane wymagane dla faktury, z wyłączeniem danych wskazanych w art 106e ust. 5 pkt 3 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2021 r., poz. 685, z późn. zm.), pozwalające określić dla poszczególnych stawek podatku kwotę podatku należnego.   W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania.   1.  Czy Spółka może nie wydawać posiadaczom Kart paragonów fiskalnych dokumentujących dokonanie poszczególnych transakcji sprzedaży towarów lub usług ewidencjonowanych przy użyciu kasy rejestrującej (niezależnie od wartości takich transakcji) i dokumentować sprzedaż na rzecz Partnera fakturą wystawianą w formie elektronicznej? 2.  Czy faktura na rzecz Partnera może być wystawiana za ustalone w Umowie okresy rozliczeniowe w terminie wynikającym z Umowy, nie później niż 15. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano dostawy towaru lub wykonano usługę? W szczególności Spółka prosi o wyjaśnienie, czy faktura dokumentująca sprzedaż na rzecz Partnera, która jest ewidencjonowana przy użyciu kasy rejestrującej, może być wystawiona później niż „podczas dokonywania sprzedaży, nie później niż z chwilą przyjęcia należności ”? 3.  Czy Spółka może wystawiać jedną, zbiorczą fakturę za okres rozliczeniowy ustalony w Umowie, dokumentując nią wszystkie transakcje sprzedaży towarów i usług dokonane w tym okresie rozliczeniowym na rzecz Partnera? W szczególności Spółka prosi o wyjaśnienie, czy taka zbiorcza faktura może obejmować transakcje sprzedaży towarów i usług dokonane na rzecz Partnera, jeśli ich wartość nie przekracza kwoty 450 zł?   Zdaniem Wnioskodawcy. (ostatecznie przedstawione w uzupełnieniu wniosku)   Ad. 1 Spółka uważa, że może nie wydawać posiadaczom Kart paragonów fiskalnych dokumentujących dokonanie poszczególnych transakcji sprzedaży towarów lub usług ewidencjonowanych przy użyciu kasy rejestrującej (niezależnie od wartości takich transakcji) i dokumentować sprzedaż na rzecz Partnera fakturą wystawianą w formie elektronicznej, zgodnie z ustaleniami zawartymi w Umowie.   Ad.2 Spółka uważa, że faktura rzecz Partnera może być wystawiona w terminie wynikającym z Umowy, nie później niż 15. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano dostawy towaru lub wykonano usługę. Spółka nie ma obowiązku wystawiania takiej faktury podczas dokonywania sprzedaży towarów lub usług na rzecz Partnera.   Ad. 3 Zdaniem Spółki może ona wystawiać jedną, zbiorczą fakturę za okres rozliczeniowy ustalony w Umowie dokumentując nią wszystkie transakcje sprzedaży towarów i usług dokonane w tym okresie rozliczeniowym na rzecz Partnera. W szczególności Spółka uważa, że tego rodzaju faktura może dokumentować zrealizowane w danym okresie rozliczeniowym transakcje sprzedaży towarów i usług na rzecz Partnera o wartości nieprzekraczającej kwoty 450 zł.   Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy:   Ad. 1 Zgodnie z art. 111 ust. 1 Ustawy VAT podatnicy dokonujący sprzedaży na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych są obowiązani prowadzić ewidencję sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących. Jak słusznie zauważył Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: „Dyrektor KIS”) w interpretacji z dnia 8 maja 2021 r., znak 0111-KDIB3-2.4012.154.2021.2.MN, przepis art. 111 ust. 1 Ustawy VAT określa generalną zasadę, z której wynika, że obowiązek prowadzenia ewidencji sprzedaży przy zastosowaniu kasy rejestrującej dotyczy wszystkich podatników, którzy dokonują sprzedaży na rzecz określonych w jego treści odbiorców, tj. osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych. Podstawowym kryterium decydującym o obowiązku stosowania ewidencji za pomocą kas rejestrujących jest zatem status nabywcy towarów lub usług. Dyrektor KIS jednoznacznie stwierdził, że jeśli nabywcą jest podmiot inny niż wymieniony w art. 111 ust. 1 Ustawy VAT, to taka sprzedaż w ogóle nie jest objęta obowiązkiem ewidencjonowania jej przy użyciu kasy rejestrującej. Jeśli podatnik dokonuje sprzedaży towarów lub usług na rzecz innego podatnika VAT, podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze, lub na rzecz osoby prawnej niebędącej podatnikiem, ma obowiązek wystawienia faktury. Taki obowiązek wynika z art. 106b ust. 1 pkt 1 Ustawy VAT. Organy podatkowe słusznie zwracają przy tym uwagę, że obowiązek wystawienia faktury wynika wprost z przepisów prawa. W związku z tym nie można twierdzić, że powstaje on dopiero w momencie zgłoszenia przez takiego nabywcę żądania wystawienia faktury (por. np. interpretacja Dyrektora KIS z dnia 6 września 2019 r., znak 0113-KDIPT1 -2.4012.428.2019.1.IR).   Z uwagi na powyższe należy uznać, że dokonując sprzedaży towarów lub usług na rzecz Partnera Spółka: ‒    nie ma obowiązku ewidencjonowania transakcji przy użyciu kasy rejestrującej, ‒    ma obowiązek udokumentować sprzedaż przez wystawienie faktury.   Jak wyjaśniono w części G wniosku, mimo braku obowiązku ewidencjonowania sprzedaży dokonywanej na rzecz Partnera przy użyciu kasy rejestrującej. Spółka rejestruje taką sprzedaż. Ewidencjonowanie sprzedaży dokonywanej na rzecz Partnera przy użyciu kasy rejestrującej jest dozwolone. Teoretycznie Spółka mogłaby postanowić, że sprzedaż dokonywana na rzecz Partnera nie będzie rejestrowana przy użyciu „zwykłych” kas rejestrujących. Takie rozwiązanie byłoby jednak trudne do wdrożenia. Po pierwsze wymagałoby stworzenia w każdym sklepie Spółki odrębnego punktu dedykowanego wyłącznie sprzedaży na rzecz podmiotów gospodarczych będących Partnerami i odpowiedniego przeszkolenia pracowników wszystkich sklepów Spółki (co nie jest uzasadnione chociażby z uwagi na to, że skala funkcjonowania Programu nie uzasadnia ponoszenia takich kosztów). Bez wątpienia prowadziłoby to też do powstania wielu problemów komunikacyjnych z klientami Spółki (co mogłoby prowadzić do niezadowolenia klientów z obsługi w sklepie). Tworzenie takich punktów w sklepach prowadziłoby do powstania wątpliwości zarówno u klientów będących podmiotami gospodarczymi, ale niebędących Partnerami (istnieje ryzyko, że próbowaliby dokonać zakupu w miejscu dedykowanym wyłącznie dla Partnerów, a - po nieudanej próbie zakupu - musieliby czekać w kolejce do właściwej kasy), jak i u użytkowników posiadających Karty (wielu z nich mogłoby nie zauważyć, że jest stworzony odrębny punkt i w konsekwencji mogliby kupować towar na „zwykłych” zasadach uznając, że system Kart „nie działa”). Dodatkowy problem pojawiłby się w przypadku chęci zakupu przez jedną osobę niektórych towarów w ramach Programu, a niektórych poza tym Programem. Odrębny punkt dla Partnerów oznaczałby konieczność czekania w dwóch odrębnych kolejkach. Taka sytuacja mogłaby być częsta, gdyż użytkownikami Kart mogą być osoby dokonujące zakupów „mieszanych”. Po drugie, jeśli sprzedaż na rzecz Partnerów ewidencjonowana jest przy użyciu „zwykłych" kas rejestrujących, nie istnieje ryzyko, że dojdzie do jakichkolwiek nieprawidłowości w zakresie VAT. Sprzedaż jest bowiem rejestrowana w systemie kasowym w raporcie dobowym. Jak była mowa na wstępie Program ma na celu przede wszystkim uproszczenie rozliczeń z Partnerem. Z punktu widzenia Partnera główną zaletą Programu jest możliwość otrzymania jednej faktury dokumentującej zakupy w sklepach Spółki dokonywane przez różne, upoważnione przez Partnera osoby (użytkowników Karty) i możliwość opłacenia takiej faktury przelewem. Dzięki temu Partner nie otrzymuje wielu faktur dokumentujących pojedyncze transakcje sprzedaży i nie musi dokonać rozliczeń z osobą, która poniosła w jego imieniu dany wydatek. Wątpliwości związane są jednak z brzmieniem § 6 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia. Pojawia się pytanie, czy dopuszczalne jest niewydawanie użytkownikom Karty dokonującym zakupu towarów i usług paragonów fiskalnych skoro sprzedaż na rzecz Partnera jest ewidencjonowana przy użyciu kasy rejestrującej. Zdaniem Spółki nie ma ona obowiązku fizycznego wydawania użytkownikom Karty dokonującym zakupów w imieniu Partnera paragonów fiskalnych, bo dochodzi do wystawienia faktury na rzecz Partnera. Spółka pragnie przy tym zaznaczyć, że w przedmiotowej sprawie nie istnieje ryzyko naruszenia obowiązku wynikającego z art. 106b ust. 5 Ustawy VAT. System kas „rozpoznaje” bowiem użytkownika Karty jako Partnera. W konsekwencji transakcja dokonywana przez użytkownika Karty ma przypisany w systemie numer NIP Partnera. Mimo że paragon fiskalny nie jest, zgodnie z Umową, faktycznie wydawany użytkownikowi Karty to jest on generowany w systemie kasowym z numerem NIP Partnera. Na wystawianej fakturze Spółka wskazuje numery wszystkich paragonów, które były związane z pojedynczymi transakcjami sprzedaży dokonanymi w okresie rozliczeniowym, za jaki wystawiana jest faktura. Zgodnie z § 6 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia podatnicy prowadząc ewidencję przy użyciu kas rejestrujących wystawiają i wydają nabywcy, bez jego żądania, paragon fiskalny podczas dokonywania sprzedaży, nie później niż z chwilą przyjęcia należności, bez względu na formę płatności. Obowiązek ten nie dotyczy urządzeń do automatycznej sprzedaży towarów i usług w trybie bezobsługowym (par. 12 Rozporządzenia). Powyższy przepis powinien być interpretowany z uwzględnieniem przepisów Ustawy VAT (zwłaszcza, że Rozporządzenie jest aktem prawnym niższego rzędu niż Ustawa VAT). Z art. 111 ust. 3a pkt 1 Ustawy VAT wynika, że paragon fiskalny nie jest jedynym dokumentem, który może być wydany nabywcy celem potwierdzenia dokonanej sprzedaży. Sprzedaż ewidencjonowana przy użyciu kasy rejestrującej (nawet dokonywana na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej lub rolników ryczałtowych) może być dokumentowana fakturą. Jeśli sprzedawca wystawia fakturę, to nie ma obowiązku wydawania klientowi paragonu fiskalnego. Wynika to wprost z art. 111 ust. 3a pkt 1 Ustawy VAT. Zgodnie z tym przepisem podatnik prowadzący ewidencję sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących ma obowiązek wystawić i wydać nabywcy paragon fiskalny lub fakturę. Należy przy tym zauważyć, że zgodnie z art. 111 ust. 3a pkt 1 lit. b Ustawy VAT dopuszczalne jest wystawienie i wydanie takiej faktury w postaci elektronicznej, jeśli nabywca wyrazi na to zgodę. Fakturę sprzedawca może zatem przesłać nabywcy w sposób z nim uzgodniony. W wydawanych interpretacjach Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej (dalej „Dyrektor KIS”) potwierdza, że podatnik zobowiązany do ewidencjonowania sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących może ograniczyć się do wystawiania i wydawania faktur (nawet jeśli dokonuje on sprzedaży na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej lub rolników ryczałtowych). Innymi słowy taki sprzedawca nie ma obowiązku wystawiania i wydawania paragonów fiskalnych. Dokumentem potwierdzającym sprzedaż jest bowiem faktura. Wydając interpretację z dnia 26 marca 2021 r., znak 0111-KDIB3-2.4012.66.2021.1.AZ, Dyrektor KIS analizował stan faktyczny zbliżony do opisywanego w niniejszym wniosku. Podatnik dokonywał sprzedaży ewidencjonowanej przy użyciu kas fiskalnych na rzecz osób nieprowadzących działalności gospodarczej. Nie wydawał on jednak klientom-konsumentom paragonów. Kopia paragonu fiskalnego, po zaewidencjonowaniu sprzedaży, była zapisywana w pamięci kasy rejestrującej, a wartość sprzedaży towaru lub usługi, a także kwota podatku - uwidocznione na paragonie fiskalnym - rejestrowana była w raporcie fiskalnym dobowym kasy rejestrującej. Klientom kupującym towary lub usługi podatnik udostępniał wyłącznie faktury w formie elektronicznej. Faktury elektroniczne były wystawiane przy użyciu specjalnego programu, który pozwalał na identyfikację danego klienta (klient wcześniej rejestrował się w specjalnym systemie podając swój adres e-mail) oraz powiązanie wystawionej faktury z numerem paragonu. Faktura miała być wysyłana klientowi - konsumentowi w formie dokumentu elektronicznego lub linku do dokumentu elektronicznego. Dyrektor KIS uznał, że opisany system dokumentowania sprzedaży jest zgodny z obowiązującymi przepisami. Organ podatkowy zwrócił uwagę na to, że Ustawa VAT nie precyzuje pojęcia „wydać”. Z opinii Dyrektora KIS wysłanie faktury elektronicznej na wskazany przez nabywcę adres e-mail oznacza, że dokument został nabywcy udostępniony (przydzielony), czyli „wydany”. Dyrektor KIS zauważył też, że przepisy podatkowe nie regulują formy, w jakiej ma być wyrażona akceptacja przesyłania elektronicznego faktur przez odbiorcę faktury. Szczegółowe kwestie w zakresie sposobu wyrażenia lub cofnięcia zgody przez odbiorcę faktury na otrzymywanie faktur oraz ich przesyłanie w formie elektronicznej pozostają w gestii stron i stanowią element umowy przez nie zawartej. Zdaniem organu podatkowego zgoda na otrzymanie faktury przez konsumenta oraz wysłanie faktury w postaci elektronicznej może zostać wyrażona chociażby przez akceptację regulaminu panelu internetowego przy składaniu pierwszego zamówienia za pośrednictwem sytemu informatycznego. Tym samym na gruncie Ustawy VAT możliwe jest wystawienie i wydanie nabywcy faktury w postaci elektronicznej, gdy wyrazi on zgodę na otrzymywanie faktury w postaci elektronicznej zamiast paragonu fiskalnego. W związku z powyższym Spółka uważa, że dokonując transakcji z Partnerem nie musi ona wydawać posiadaczom Kart (ani Partnerowi) paragonów fiskalnych dokumentujących dokonanie poszczególnych transakcji (niezależnie od wartości takich transakcji). Spółka może dokumentować sprzedaż dokonaną na rzecz Partnera wyłącznie fakturą wystawianą w formie elektronicznej. Na marginesie Spółka pragnie zauważyć, że zgodnie z art. 106h ust. 1 Ustawy VAT, w przypadku gdy faktura dotyczy sprzedaży zaewidencjonowanej przy zastosowaniu kasy rejestrującej, do egzemplarza faktury pozostającego u podatnika dołącza się paragon dokumentujący tę sprzedaż. Zasada ta nie dotyczy jednak sprzedaży dokumentowanej fakturą wystawianą przy zastosowaniu kasy rejestrującej, w przypadkach gdy wartość sprzedaży i kwota podatku są zaewidencjonowane w raporcie fiskalnym dobowym kasy. Ponieważ sprzedaż dokonywana przez Spółkę (zarówno wartość sprzedaży, jak i kwota podatku) są ewidencjonowane w raporcie fiskalnym dobowym kasy, to kwestia wydawania lub niewydawania paragonu fiskalnego na rzecz użytkownika Karty nie ma znaczenia przy udzielaniu odpowiedzi na pytanie nr 1.   Ad. 2 Cytowany wcześniej § 6 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia nakłada na sprzedawcę obowiązek wydawania, bez żądania nabywcy, paragonów fiskalnych podczas dokonywania sprzedaży, nie później niż z chwilą przyjęcia należności. Należy jednak zauważyć, że przepis ten nie odnosi się do faktur. Pojęcie paragonu fiskalnego nie może być utożsamiane z pojęciem faktury, o czym świadczą definicje zawarte w § 2 Rozporządzenia. W szczególności warto zwrócić uwagę na to, że w definicji „dokumentu fiskalnego” zawartej w § 2 pkt 1 Rozporządzenia wymienia się odrębnie „paragon fiskalny” i „fakturę”. Również w par. 2 pkt 16 Rozporządzenia ustawodawca rozróżnia „paragon fiskalny albo faktura”. Użycie spójnika „albo” wskazuje na alternatywę o charakterze rozłącznym, co wyklucza jednoczesną prawdziwość i jednoczesną fałszywość obu zdań składowych. W związku z tym należy uznać, że treść § 6 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia nie modyfikuje terminów wystawiania faktur, które określone zostały w art. 106i Ustawy VAT. Oznacza to, że - co do zasady - faktura ma być wystawiona nie później niż 15. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano dostawy towaru lub wykonania usługi. Jak była o tym mowa, w zawieranych Umowach Spółka stosuje różne okresy rozliczeniowe. Lecz zawsze, każdy z nich zawarty jest w jednym miesiącu kalendarzowym. Dlatego Spółka stoi na stanowisku, że faktura na rzecz Partnera może być wystawiona w następnym dniu roboczym po zakończeniu ustalonego w Umowie okresu rozliczeniowego, ponieważ nie następuje to później niż 15. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano dostawy towaru lub wykonano usługę na rzecz Partnera.   Ad. 3 Jak zaznaczono wcześniej, zgodnie z art. 106b ust. 1 pkt 1 Ustawy VAT, sprzedaż dokonywana przez Spółkę na rzecz Partnera musi być dokumentowana fakturą. Stosownie do art. 2 pkt 31 Ustawy VAT przez fakturę rozumie się dokument w formie papierowej lub w formie elektronicznej zawierający dane wymagane ustawą i przepisami wydanymi na jej podstawie. Z art. 106n Ustawy VAT wynika, że dopuszczalne jest wystawianie faktur elektronicznych, jeśli odbiorca faktury wyraził na to zgodę. W przedmiotowej sprawie zasady dokumentowania sprzedaży w ramach Programu reguluje Umowa. Zgodnie z Umową Spółka jest zobowiązana do wystawiania faktur elektronicznych (Partner wyraża na to zgodę podpisując Umowę). W związku z tym Spółka może wystawiać faktury elektroniczne. Wątpliwości Spółki budzi jednak odpowiedź na pytanie, czy faktura elektroniczna może być wystawiana za ustalone w Umowie okresy rozliczeniowe i obejmować wszystkie transakcje sprzedaży dokonane w okresie rozliczeniowym, czyli czy faktura może mieć charakter zbiorczy. Z interpretacji wydawanych przez Dyrektora KIS wynika, że organy podatkowe akceptują wystawianie faktur zbiorczych i uznają, że zasady wystawiania faktur zbiorczych powinny być uzgodnione między sprzedawcą a nabywcą. W interpretacji Dyrektora KIS z dnia 6 września 2019r., znak 0113-KDIPT1-2.4012.428.2019.1.IR, dotyczącej faktur zbiorczych wystawianych przez sprzedawcę paliwa na rzecz klientów posługujących się Kartami BT. organ podatkowy stwierdził: „(...) Sam sposób wystawienia faktury zbiorczej (tj. że będzie to faktura zbiorcza dokumentująca całą sprzedaż z danego miesiąca, a nie pojedyncze faktury do każdej sprzedaży) może być przedmiotem uzgodnienia pomiędzy podatnikami (...). Reasumując, w przedmiotowej sprawie Wnioskodawca, zgodnie z art. 106b ust. 1 pkt 1 ustawy, ma obowiązek wystawienia faktur dokumentujących sprzedaż dokonywaną na rzecz podatników prowadzących działalność gospodarczą (Klientów). Przy czym może on wystawiać faktury zbiorcze, które uwzględnią wszystkie transakcje zrealizowane przez danego Klienta w ramach programu BT na stacji paliw Wnioskodawcy w danym miesiącu. Realizacja tego obowiązku jest niezależna od tego czy Wnioskodawca zaewidencjonował daną sprzedaż na kasie rejestrującej czy też nie". Podobne stanowisko Dyrektor KIS wyraził w interpretacji z dnia 26 lutego 2020 r., znak 0114- KDIP1-3.4012.44.2020.1.MT. W interpretacji tej organ podatkowy wyjaśnił: „(...) przepisy ustawy umożliwiają wystawienie przez podatnika faktur zbiorczych, przy czym terminy wystawiania faktur zostały określone w art. 106i ustawy o VAT. Zgodnie z zasadą ogólną wyrażoną w art. 106i ust. 1 ustawy o VAT, fakturę wystawia się nie później niż 15. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano dostawy towaru lub wykonano usługę, z zastrzeżeniem ust. 2-9. Przepis art. 106i ustawy o VAT obejmuje zatem także te faktury, na których uwzględniona została więcej niż jedna transakcja, dokonana w danym miesiącu z kontrahentem, przy czym w przypadku szczególnych czynności, dla których w art. 106i ustawy o VAT przewidziano odrębne terminy wystawiania faktur - wystawiając fakturę zbiorczą należy mieć na uwadze także te regulacje. Ponadto należy także mieć na względzie, że wystawianie faktur zbiorczych jest uprawnieniem sprzedawcy i w związku z tym nie ma on obowiązku wystawienia faktury zbiorczej, nawet na żądanie nabywcy ”. W związku z powyższym należy uznać, że Spółka ma prawo do wystawienia faktur zbiorczych. Z uwagi na treść art. 106e ust. 5 pkt 3 Ustawy VAT pojawia się jednak pytanie, czy wystawiana na Partnera faktura zbiorcza może obejmować jednostkowe transakcje sprzedaży, których wartość nie przekraczała kwoty 450 zł. Spółka pragnie przy tym wyjaśnić, że taka sytuacja często zaistnieje w praktyce. Jak wyjaśniano na wstępie Partnerzy przystępują do Programu bardzo często z tego powodu żeby uniknąć konieczności rozliczania drobnych zakupów potrzebnych do przeprowadzenia drobnych napraw i remontów (np. zakupu uszczelek, kleju, zestawu śrubek, puszki farby, itp.). Zdaniem Spółki faktura zbiorcza może obejmować również zrealizowane w danym okresie rozliczeniowym transakcje, których wartość nie przekraczała kwoty 450 zł. Jak zaznaczono wcześniej, paragon fiskalny - automatycznie generowany w pamięci kasy fiskalnej w chwili rejestrowania sprzedaży dokonywanej na rzecz Partnera (za pośrednictwem użytkownika Karty) - zawsze zawierać będzie numer NIP Partnera. Paragon fiskalny nie będzie jednak nikomu wydawany. W szczególności nie dojdzie do wydania takiego paragonu fiskalnego ani użytkownikowi Karty ani Partnerowi. W interpretacji z dnia 21 stycznia 2021 r., znak 0461-ITPP1.4512.961.2016.6.MP, Dyrektor KIS wyjaśnił, że wystawienie faktury wymaga dokonania dwóch czynności: sporządzenia dokumentu i przekazania go innemu podmiotowi. W interpretacji czytamy:  „Wystawienie faktury należy rozumieć jako sporządzenie ww. dokumentu oraz jego przekazanie innemu podmiotowi (nabywcy), a przez to wprowadzenie faktury do obrotu prawnego. Faktura VAT sporządzona, a niewprowadzona do obrotu prawnego (faktura anulowana), nie jest zatem fakturą wystawioną w rozumieniu wyżej cytowanego przepisu prawnego i nie stanowi podstawy do zapłaty podatku w niej wykazanego w trybie art. 108 ust. 1 ustawy”. Analogiczny pogląd wyrażony został przez Dyrektora KIS w interpretacji z dnia 29 września 2020r. znak 0114-KDIP1-3.4012.394.2020.1.ISK. W przedmiotowej sprawie Spółka, działając zgodnie z zawartą Umową, wydaje użytkownikowi Karty jedynie Dowód Zawarcia Transakcji. Jak była o tym mowa. Dowód Zawarcia Transakcji nie jest paragonem fiskalnym. Kasa rejestrująca automatycznie wygeneruje paragon fiskalny, ale – z uwagi na to, że „rozpozna”, że transakcji dokonuje Partner - nie wyda go użytkownikowi Karty ani jakiemukolwiek innemu podmiotowi. W związku z tym, nawet jeśli samo wygenerowanie paragonu fiskalnego w systemie kasowym byłoby uznane za sporządzenie faktury uproszczonej na podstawie art. 106e ust. 5 pkt 3 Ustawy VAT, to nie zaistnieje drugi element niezbędny do uznania, że doszło do wystawienia faktury, gdyż nie dojdzie do przekazania komukolwiek takiego paragonu fiskalnego. W związku z tym, nawet jeśli wartość sprzedaży dokonanej na rzecz Partnera (przy udziale użytkownika Karty), nie przekroczy kwoty 450 zł nie dojdzie do wystawienia przez Spółkę faktury uproszczonej. Pojęcie „wystawienia faktury” obejmuje bowiem wprowadzenie takiego dokumentu do obrotu prawnego. Wystawiana, zgodnie z zawartą Umową, faktura zbiorcza będzie zatem pierwszą fakturą wystawianą przez Spółkę celem udokumentowania sprzedaży dokonanej na rzecz Partnera. W związku z powyższym Spółka uważa, że może wystawiać jedną, zbiorczą fakturę za okres rozliczeniowy ustalony w Umowie, dokumentując nią wszystkie transakcje sprzedaży towarów i usług dokonane w tym okresie rozliczeniowym na rzecz Partnera. W szczególności Spółka uważa, że tego rodzaju faktura może dokumentować zrealizowane w danym okresie rozliczeniowym transakcje sprzedaży towarów i usług na rzecz Partnera o wartości nieprzekraczającej kwoty 450 zł, skoro w ramach żadnej z pojedynczych transakcji dokonanych w tym okresie rozliczeniowym nie dojdzie do wydania komukolwiek paragonu fiskalnego (faktury uproszczonej).   W uzupełnieniu wniosku, Spółka wskazała, że podtrzymuje przedstawione we Wniosku stanowisko, tj.: ‒    Ad pytanie nr 1; Spółka uważa, że może nie wydawać posiadaczom Kart paragonów fiskalnych dokumentujących dokonanie poszczególnych transakcji sprzedaży towarów lub usług ewidencjonowanych przy użyciu kasy rejestrującej (niezależnie od wartości takich transakcji) i dokumentować sprzedaż na rzecz Partnera fakturą wystawianą w formie elektronicznej, zgodnie z ustaleniami zawartymi w Umowie. ‒    Ad pytanie nr 2: Spółka uważa, że faktura rzecz Partnera może być wystawiona w terminie wynikającym z Umowy, nie później niż 15. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano dostawy towaru lub wykonano usługę (niezależnie od wartości takich transakcji). Spółka nie ma obowiązku wystawiania takiej faktury podczas dokonywania sprzedaży towarów lub usług na rzecz Partnera. ‒    Ad pytanie nr 3: Zdaniem Spółki może ona wystawiać jedną, zbiorczą fakturę za okres rozliczeniowy ustalony w Umowie dokumentując nią wszystkie transakcje sprzedaży towarów i usług dokonane w tym okresie rozliczeniowym na rzecz Partnera. W szczególności Spółka uważa, że tego rodzaju faktura może dokumentować zrealizowane w danym okresie rozliczeniowym transakcje sprzedaży towarów i usług na rzecz Partnera o wartości nieprzekraczającej kwoty 450 zł lub 100 Euro.   Uzasadnienie własnego stanowiska Wnioskodawcy   Odnosząc się do uzasadnienia swojego stanowiska przedstawionego we Wniosku, Spółka również w całości je podtrzymuje i zwraca uwagę, że: ‒    Ad pytanie nr 1: Spółka uważa, że ma obowiązek udokumentować sprzedaż na rzecz Partnera przez wystawienie faktury, niezależnie od wartości transakcji. Nie ma znaczenia to, czy wartość transakcji będzie przekraczać kwoty 450 zł lub 100 Euro. W opinii Spółki, dokonując transakcji z Partnerem, nie musi ona wydawać posiadaczom Kart (ani Partnerowi) paragonów fiskalnych dokumentujących dokonanie poszczególnych transakcji (niezależnie od wartości takich transakcji). Spółka może dokumentować sprzedaż dokonaną na rzecz Partnera wyłącznie fakturą wystawianą w formie elektronicznej, gdyż takie ustalenia wynikają z zawartej Umowy. Takie stanowisko potwierdza interpretacja z dnia 26 marca 2021 r., znak 0111-KDIB3- 2.4012.66.2021.1.AZ, którą Spółka powołała we Wniosku. ‒    Ad pytanie nr 2: Spółka stoi na stanowisku, że faktura na rzecz Partnera może być wystawiona w następnym dniu roboczym po zakończeniu ustalonego w Umowie okresu rozliczeniowego, ponieważ nie następuje to później niż 15. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano dostawy towaru lub wykonano usługę na rzecz Partnera. Nie ma znaczenia to, czy wartość transakcji będzie przekraczać kwoty 450 zł lub 100 Euro. ‒    Ad pytanie nr 3: Spółka uważa, że może wystawiać jedną, zbiorczą fakturę za okres rozliczeniowy ustalony w Umowie, dokumentując nią wszystkie transakcje sprzedaży towarów i usług dokonane w tym okresie rozliczeniowym na rzecz Partnera. W szczególności Spółka uważa, że tego rodzaju faktura może dokumentować zrealizowane w danym okresie rozliczeniowym transakcje sprzedaży towarów i usług na rzecz Partnera o wartości nieprzekraczającej kwoty 450 zł lub 100 Euro, skoro w ramach żadnej z pojedynczych transakcji dokonanych w tym okresie rozliczeniowym nie dojdzie do wydania komukolwiek paragonu fiskalnego.   W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego jest nieprawidłowe.   Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2021 r., poz. 685, z późn. zm.), zwanej dalej „ustawą”, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. W myśl art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…). Jak wynika z art. 2 pkt 22 ustawy, przez sprzedaż rozumie się odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów. Obowiązek stosowania kas rejestrujących wynika bezpośrednio z art. 111 ustawy. W myśl ust. 1 ww. przepisu, podatnicy dokonujący sprzedaży na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych są obowiązani prowadzić ewidencję sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących. Powyższy przepis określa generalną zasadę, z której wynika, że obowiązek prowadzenia ewidencji sprzedaży przy zastosowaniu kasy rejestrującej dotyczy wszystkich podatników, którzy dokonują sprzedaży na rzecz określonych w nim odbiorców, tj. osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych. Zatem, podstawowym kryterium decydującym o obowiązku stosowania ewidencji za pomocą kas rejestrujących jest status nabywcy wykonywanych przez podatnika świadczeń. W myśl art. 111 ust. 3a pkt 1 ustawy o VAT, podatnicy prowadzący ewidencję sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących są obowiązani dokonywać wydruku paragonu fiskalnego lub faktury z każdej sprzedaży oraz wydawać wydrukowany dokument nabywcy. Sposób prowadzenia przez podatników ewidencji oraz warunki używania kas rejestrujących określono w rozporządzeniu Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 29 kwietnia 2019 r. w sprawie kas rejestrujących (Dz. U. z 2019 r., poz. 816 z późn. zm.) zwanego dalej rozporządzeniem. Przez paragon fiskalny albo fakturę rozumie się dokument fiskalny wystawiany przy użyciu kasy dla nabywcy, potwierdzający dokonanie sprzedaży (§ 2 pkt 16 rozporządzenia). Zgodnie z § 3 ust. 1 ww. rozporządzenia, podatnicy prowadzą ewidencję każdej czynności sprzedaży, w tym sprzedaży zwolnionej od podatku, przy użyciu kas, które zostały nabyte w okresie obowiązywania potwierdzenia, że kasa spełnia funkcje wymienione odpowiednio w art. 111 ust. 6a lub w art. 145a ust. 2 ustawy oraz wymagania techniczne (kryteria i warunki techniczne) dla kas, wyłącznie w trybie fiskalnym pracy tej kasy, po dokonaniu jej fiskalizacji. Natomiast w myśl § 6 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia, podatnicy, prowadząc ewidencję wystawiają i wydają nabywcy, bez jego żądania, paragon fiskalny podczas dokonywania sprzedaży, nie później niż z chwilą przyjęcia należności, bez względu na formę płatności, z zastrzeżeniem § 12.   Jak wynika z § 25 ust. 1 rozporządzenia w przypadku prowadzenia przez podatnika ewidencji przy użyciu kas z elektronicznym lub papierowym zapisem kopii paragon fiskalny zawiera co najmniej: 1.  imię i nazwisko lub nazwę podatnika, adres punktu sprzedaży, a w przypadku sprzedaży prowadzonej w miejscach niestałych - adres siedziby lub miejsca zamieszkania podatnika; 2.  numer identyfikacji podatkowej (NIP) podatnika; 3.  numer kolejny wydruku; 4.  datę oraz godzinę i minutę sprzedaży; 5.  oznaczenie „PARAGON FISKALNY”; 6.  nazwę towaru lub usługi pozwalającą na jednoznaczną ich identyfikację; 7.  cenę jednostkową towaru lub usługi; 8.  ilość i wartość sumaryczną sprzedaży danego towaru lub usługi z oznaczeniem literowym przypisanej stawki podatku; 9.  wartość opustów, obniżek lub narzutów, o ile występują; 10.      wartość sprzedaży brutto i wysokość podatku według poszczególnych stawek podatku z oznaczeniem literowym po uwzględnieniu opustów, obniżek lub narzutów; 11.      wartość sprzedaży zwolnionej od podatku z oznaczeniem literowym; 12.      łączną wysokość podatku; 13.      łączną wartość sprzedaży brutto; 14.      oznaczenie waluty, w której jest zapisywana sprzedaż, przynajmniej przy łącznej wartości sprzedaży brutto; 15.      kolejny numer paragonu fiskalnego; 16.      numer kasy i oznaczenie kasjera - przy więcej niż jednym stanowisku kasowym; 17.      numer identyfikacji podatkowej (NIP) nabywcy - na żądanie nabywcy; 18.      logo fiskalne i numer unikatowy.   Z cytowanego wyżej art. 111 ust. 1 ustawy jednoznacznie wynika, że obowiązek ewidencjonowania sprzedaży przy zastosowaniu kasy rejestrującej ciąży na podatnikach dokonujących sprzedaży na rzecz dwóch rodzajów podmiotów, mianowicie osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych. Należy podkreślić, że obowiązek ten dotyczy wyłącznie sprzedaży, która została dokonana na rzecz tych wyżej wymienionych podmiotów. Tym samym obowiązek ewidencjonowania sprzedaży za pomocą kasy rejestrującej nie wystąpi w przypadku sprzedaży na rzecz innych podmiotów, bowiem sprzedaż na rzecz podmiotów prowadzących działalność gospodarczą (w tym osób fizycznych prowadzących działalność gospodarczą) należy udokumentować fakturą. Jednocześnie przepisy ustawy nie zabraniają ewidencjonowania sprzedaży za pomocą kas rejestrujących na rzecz ww. podmiotów. W takim przypadku należy pamiętać, że ustawodawca do takiej sprzedaży przewidział określone warunki ewidencyjne. Stosownie do art. 2 pkt 31 ustawy o VAT, przez fakturę rozumie się dokument w formie papierowej lub w formie elektronicznej zawierający dane wymagane ustawą i przepisami wydanymi na jej podstawie. Natomiast, zgodnie z art. 2 pkt 32 ustawy o VAT, przez fakturę elektroniczną rozumie się fakturę w formie elektronicznej wystawioną i otrzymaną w dowolnym formacie elektronicznym. Zgodnie z art. 106b ust. 1 pkt 1 ustawy podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą sprzedaż, a także dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa w art. 106a pkt 2, dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku, podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz osoby prawnej niebędącej podatnikiem. Zgodnie z art. 106b ust. 2 ustawy, podatnik nie jest obowiązany do wystawienia faktury w odniesieniu do sprzedaży zwolnionej od podatku na podstawie art. 43 ust. 1, art. 113 ust. 1 i 9 lub przepisów wydanych na podstawie art. 82 ust. 3.   W świetle art. 106b ust. 3 ustawy (w brzmieniu obowiązującym do 30 czerwca 2021 r.), na żądanie nabywcy towaru lub usługi podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą: 1.  czynności, o których mowa w ust. 1 pkt 1, z wyjątkiem czynności, o których mowa w art. 19a ust. 5 pkt 4, oraz otrzymanie całości lub części zapłaty przed wykonaniem tych czynności, z wyjątkiem przypadku, gdy zapłata dotyczy wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów – jeżeli obowiązek wystawienia faktury nie wynika z ust. 1, 2.  sprzedaż zwolnioną, o której mowa w ust. 2, z zastrzeżeniem art. 117 pkt 1 i art. 118 -jeżeli żądanie jej wystawienia zostało zgłoszone w terminie 3 miesięcy, licząc od końca miesiąca, w którym dostarczono towar lub wykonano usługę bądź otrzymano całość lub część zapłaty.   W świetle art. 106b ust. 3 ustawy (w brzmieniu obowiązującym od 1 lipca 2021 r.), na żądanie nabywcy towaru lub usługi podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą: 1)    czynności, o których mowa w ust. 1 pkt 1, jeżeli obowiązek wystawienia faktury nie wynika z ust. 1, z wyjątkiem: a)    czynności, o których mowa w art. 19a ust. 5 pkt 4, b)    czynności, o których mowa w art. 106a pkt 3 i 4, 1a) otrzymanie całości lub części zapłaty przed wykonaniem czynności, o których mowa w ust. 1 pkt 1, jeżeli obowiązek wystawienia faktury nie wynika z ust. 1, z wyjątkiem: a)    przypadku, gdy zapłata dotyczy czynności, o których mowa w art. 19a ust. 1b i ust. 5 pkt 4 oraz art. 106a pkt 3 i 4, b)    wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, 2)    sprzedaż zwolnioną, o której mowa w ust. 2, z zastrzeżeniem art. 117 pkt 1 i art. 118 - jeżeli żądanie jej wystawienia zostało zgłoszone w terminie 3 miesięcy, licząc od końca miesiąca, w którym dostarczono towar lub wykonano usługę bądź otrzymano całość lub część zapłaty.   Jak wynika z przywołanych wyżej przepisów – co do zasady – podatnik VAT jest zobowiązany wystawiać fakturę dokumentującą sprzedaż towarów i usług na rzecz innego podatnika. Zatem ustawodawca nie nakłada na podatników obowiązku wystawiania faktur dokumentujących sprzedaż realizowaną na rzecz podmiotów niebędących podatnikami VAT. Na mocy przepisów dyrektywy 2006/112/WE, państwa członkowskie zostały obowiązane do wprowadzenia rozwiązań prawnych dających podatnikom możliwość wystawiania faktur uproszczonych, tj. niezawierających wszystkich danych, które muszą być wyszczególnione na „pełnej” fakturze VAT, oraz gdy kwota faktury nie przekracza 100 euro lub równowartości tej kwoty w walucie krajowej.   Zgodnie z przepisami dyrektywy faktury uproszczone muszą zawierać co najmniej następujące dane: ‒    data wystawienia faktury; ‒    dane identyfikacyjne podatnika dokonującego dostawy towarów lub świadczącego usługi; ‒    dane określające rodzaj dostarczonych towarów lub wykonanych usług; ‒    należny VAT lub dane potrzebne do jego obliczenia; ‒    w przypadku gdy wystawiona faktura jest dokumentem lub notą uznaną za fakturę na mocy art. 219, wyraźne i jednoznaczne odniesienie do tej faktury pierwotnej oraz konkretnych danych, które ulegają zmianie.   Zgodnie z dyrektywą państwa członkowskie muszą uznawać za fakturę uproszczoną każdy dokument, który zawiera powyższe dane. W myśl art. 106e ust. 5 pkt 3 ustawy, faktura może nie zawierać w przypadku gdy kwota należności ogółem nie przekracza kwoty 450 zł albo kwoty 100 euro, jeżeli kwota ta określona jest w euro - danych określonych w ust. 1 pkt 3 dotyczących nabywcy i danych określonych w ust. 1 pkt 8, 9 i 11-14, pod warunkiem że zawiera dane pozwalające określić dla poszczególnych stawek podatku kwotę podatku.   Zgodnie z przepisami ustawy o VAT w przypadku gdy kwota należności ogółem nie przekracza kwoty 450 zł albo kwoty 100 euro, jeżeli kwota ta określona jest w euro faktura może nie zawierać takich danych, jak: ‒    imię i nazwisko lub nazwa nabywcy towarów lub usług oraz jego adres; ‒    miara i ilość (liczba) dostarczonych towarów lub zakres wykonanych usług; ‒    cena jednostkowa towaru lub usługi bez kwoty podatku (cena jednostkowa netto); ‒    wartość dostarczonych towarów lub wykonanych usług, objętych transakcją, bez kwoty podatku (wartość sprzedaży netto); ‒    stawka podatku; ‒    suma wartości sprzedaży netto, z podziałem na sprzedaż objętą poszczególnymi stawkami podatku i sprzedaż zwolnioną od podatku; ‒    kwota podatku od sumy wartości sprzedaży netto, z podziałem na kwoty dotyczące poszczególnych stawek podatku.   Faktura taka musi jednak zawierać NIP nabywcy. Oznacza to, że paragon może stanowić fakturę uproszczoną pod warunkiem, że paragon ten zawiera numer NIP nabywcy. W tym miejscu należy wskazać, że na podstawie art. 1 pkt 21 ustawy z dnia 4 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r. poz. 1520) do art. 106b dodano ust. 5-7, które obowiązują od 1 stycznia 2020 r. W myśl art. 106b ust. 5 ustawy w przypadku sprzedaży zaewidencjonowanej przy zastosowaniu kasy rejestrującej potwierdzonej paragonem fiskalnym fakturę na rzecz podatnika podatku lub podatku od wartości dodanej wystawia się wyłącznie, jeżeli paragon potwierdzający dokonanie tej sprzedaży zawiera numer, za pomocą którego nabywca towarów lub usług jest zidentyfikowany na potrzeby podatku lub podatku od wartości dodanej. Ww. przepis art. 106b ust. 5 ustawy, wprowadza zasadę, zgodnie z którą w przypadku sprzedaży zarejestrowanej przy zastosowaniu kasy rejestrującej, fakturę do paragonu fiskalnego na rzecz nabywcy posługującego się NIP (lub numerem podatku od wartości dodanej) wystawia się tylko w przypadku, gdy paragon dokumentujący tę sprzedaż zawiera ten numer. Należy podkreślić, że przepisy art. 106b ust. 5 ustawy regulują szczegółowo kwestie dokumentowania transakcji, które zostały uprzednio zewidencjonowane przy zastosowaniu kasy rejestrującej. Ww. przepisy wymuszają pewną konsekwencję podatnika. To znaczy, jeżeli dokonuje on zakupu jako podatnik, a nie jako konsument, to powinien o tym fakcie poinformować sprzedawcę w momencie dokonywania zakupu i przedstawić sprzedawcy swój numer identyfikujący go na potrzeby podatku w taki sposób, aby sprzedaż towarów lub usług była właściwie udokumentowana – albo fakturą VAT albo paragonem z tym numerem pozwalającym na ewentualne późniejsze prawidłowe wystawienie do tego paragonu faktury zawierającej ten numer.   Zgodnie z brzmieniem art. 106e ust. 1 ustawy, faktura powinna zawierać m.in.: 1.  datę wystawienia; 2.  kolejny numer nadany w ramach jednej lub więcej serii, który w sposób jednoznaczny identyfikuje fakturę; 3.  imiona i nazwiska lub nazwy podatnika i nabywcy towarów lub usług oraz ich adresy; 4.  numer, za pomocą którego podatnik jest zidentyfikowany na potrzeby podatku, z zastrzeżeniem pkt 24 lit. a; 5.  numer, za pomocą którego nabywca towarów lub usług jest zidentyfikowany na potrzeby podatku lub podatku od wartości dodanej, pod którym otrzymał on towary lub usługi, z zastrzeżeniem pkt 24 lit. b; 6.  datę dokonania lub zakończenia dostawy towarów lub wykonania usługi lub datę otrzymania zapłaty, o której mowa w art. 106b ust. 1 pkt 4, o ile taka data jest określona i różni się od daty wystawienia faktury; 7.  nazwę (rodzaj) towaru lub usługi; 8.  miarę i ilość (liczbę) dostarczonych towarów lub zakres wykonanych usług; 9.  cenę jednostkową towaru lub usługi bez kwoty podatku (cenę jednostkową netto); 10.      kwoty wszelkich opustów lub obniżek cen, w tym w formie rabatu z tytułu wcześniejszej zapłaty, o ile nie zostały one uwzględnione w cenie jednostkowej netto; 11.      wartość dostarczonych towarów lub wykonanych usług, objętych transakcją, bez kwoty podatku (wartość sprzedaży netto); 12.      stawkę podatku albo stawkę podatku od wartości dodanej w przypadku korzystania z procedur szczególnych, o których mowa w dziale XII w rozdziałach 6a, 7 i 9; 13.      sumę wartości sprzedaży netto, z podziałem na sprzedaż objętą poszczególnymi stawkami podatku i sprzedaż zwolnioną od podatku; 14.      kwotę podatku od sumy wartości sprzedaży netto, z podziałem na kwoty dotyczące poszczególnych stawek podatku; 15.      kwotę należności ogółem (…).   Z kolei art. 106g ust. 1 ustawy stanowi, że faktury wystawia się co najmniej w dwóch egzemplarzach, z których jeden otrzymuje nabywca, a drugi zachowuje w swojej dokumentacji podatnik dokonujący sprzedaży. Stosownie do art. 106h ust. 1 ustawy, w przypadku gdy faktura dotyczy sprzedaży zaewidencjonowanej przy zastosowaniu kasy rejestrującej, do egzemplarza faktury pozostającego u podatnika dołącza się paragon dokumentujący tę sprzedaż. Na mocy art. 106h ust. 2 ustawy, przepis ust. 1 nie dotyczy sprzedaży dokumentowanej fakturą wystawianą przy zastosowaniu kasy rejestrującej, w przypadkach gdy wartość sprzedaży i kwota podatku są zaewidencjonowane w raporcie fiskalnym dobowym kasy. W przypadku gdy faktura w formie elektronicznej dotyczy sprzedaży zaewidencjonowanej przy zastosowaniu kasy rejestrującej, podatnik zostawia w dokumentacji paragon dotyczący tej sprzedaży z danymi identyfikującymi tę fakturę (art. 106h ust. 3 ustawy). Zgodnie z art. 106h ust. 4 ustawy – przepisu ust. 1 nie stosuje się w przypadku, gdy paragon został uznany za fakturę wystawioną zgodnie z art. 106e ust. 5 pkt 3.   Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1995 r. o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników (Dz. U. 2019 r., poz. 63, z późn. zm.) identyfikatorem podatkowym jest: 1.  numer PESEL - w przypadku podatników będących osobami fizycznymi objętymi rejestrem PESEL nieprowadzących działalności gospodarczej lub niebędących zarejestrowanymi podatnikami podatku od towarów i usług; 2.  NIP - w przypadku pozostałych podmiotów podlegających obowiązkowi ewidencyjnemu, o którym mowa w art. 2.   W myśl art. 5 ust. 2a ustawy o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników, zgłoszenia identyfikacyjnego nie dokonują podatnicy będący osobami fizycznymi objętymi rejestrem PESEL nieprowadzący działalności gospodarczej lub niebędący zarejestrowanymi podatnikami podatku od towarów i usług. Należy zauważyć, że przepisy ustawy umożliwiają wystawienie przez podatnika faktur zbiorczych, przy czym terminy wystawiania faktur zostały określone w art. 106i ustawy. Zgodnie z zasadą ogólną wyrażoną w art. 106i ust. 1 ustawy o VAT, fakturę wystawia się nie później niż 15. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano dostawy towaru lub wykonano usługę, z zastrzeżeniem ust. 2-9. Przepis art. 106i ustawy obejmuje zatem także te faktury, na których uwzględniona została więcej niż jedna transakcja, dokonana w danym miesiącu z kontrahentem, przy czym w przypadku szczególnych czynności, dla których w art. 106i ustawy przewidziano odrębne terminy wystawiania faktur – wystawiając fakturę zbiorczą należy mieć na uwadze także te regulacje. Ponadto należy także mieć na względzie, że wystawianie faktur zbiorczych jest uprawnieniem sprzedawcy i w związku z tym nie ma on obowiązku wystawienia faktury zbiorczej, nawet na żądanie nabywcy. Jednak na gruncie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług możliwym jest jedynie wystawianie faktur zbiorczych do paragonów fiskalnych dokumentujących sprzedaż powyżej kwoty 450 zł brutto (100 euro), posiadających numer NIP nabywcy, gdyż takie paragony fiskalne nie korzystają z przymiotu faktury. Stosownie do art. 19a ust. 1 ustawy, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy towarów lub wykonania usługi, z zastrzeżeniem ust. 1a, 1b, 5 i 7-11, art. 14 ust. 6, art. 20, art. 21 ust. 1 i art. 138f. Powyższy przepis formułuje zasadę ogólną, zgodnie z którą obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy towaru bądź wykonania usługi, co oznacza, że podatek staje się wymagalny w rozliczeniu za okres, w którym dokonana została dostawa towarów bądź świadczenie usług.   Z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca jest właścicielem sieci sklepów z artykułami (…). Spółka wprowadziła specjalny program, dla nabywców którymi są przedsiębiorcy prowadzący działalność gospodarczą, a także jednostki samorządu terytorialnego i ich jednostki, budżetowe - przykładowo gminy, szkoły, przedszkola - oraz jednostki organizacyjne organów państwowych. Do Programu nie mogą przystępować osoby fizyczne nieprowadzące działalności gospodarczej (konsumenci) ani rolnicy ryczałtowi. Wartość poszczególnych transakcji może być różna. Mogą to być transakcje o stosunkowo niskiej wartości (do 450 zł), ale również transakcje o większej wartości. Program pozwala na ograniczenie ilości dokumentów otrzymywanych przez Partnera. Zamiast otrzymywania wielu faktur dokumentujących poszczególne transakcje (często o niskiej wartości, np. gdy pracownicy Partnera kupują w sklepach Spółki towary celem przeprowadzenia drobnej naprawy takie jak uszczelki, złączki, kleje, itp.), Partner otrzymuje jedną fakturę, która jest wystawiana i wysyłana elektronicznie na wskazany w umowie z Partnerem adres e-mail (dzięki temu otrzymywana jest bezpośrednio przez dział Partnera zajmujący się rozliczeniami księgowymi). W celu dołączenia do Programu, zainteresowany Klient (przyszły Partner) wypełnia wniosek. We Wniosku podawana jest też ilość Kart, którą chce otrzymać przyszły Partner oraz tzw. limit ogólny (jest to określona w złotych polskich maksymalna dopuszczalna wartość transakcji zrealizowanych w danym okresie przez Partnera, które będą uregulowane przelewem po wystawieniu przez Spółkę faktury, w ramach limitu Partner może dokonywać wielu transakcji). Klient wypełniający Wniosek wskazuje również proponowany okres rozliczeniowy (tj. okres, za jaki Spółka ma wystawiać faktury). Jest to z reguły okres tygodniowy lub dwutygodniowy. Co istotne, okres rozliczeniowy przyjęty dla danego Partnera nigdy nie może być dłuższy niż okres jednego miesiąca i zawsze zawarty jest w jednym miesiącu kalendarzowym. Zgodnie z postanowieniami Umowy posiadacz Karty dokonujący transakcji otrzymuje od Spółki wydruk niefiskalny (dalej: „Dowód Zawarcia Transakcji”). Jest to wydruk z terminala znajdującego się w sklepie Spółki, niebędący paragonem ani fakturą, który potwierdza dokonanie transakcji przez osobę posługującą się Kartą. Zawiera on datę transakcji, numer Karty, numer sklepu Spółki, w którym transakcja jest realizowana, oznaczenie towarów zakupionych w ramach transakcji oraz kwotę brutto nabywanych towarów lub usług. W dniu zawarcia transakcji nabywane towary lub usługi są wydawane posiadaczowi Karty (na zasadach identycznych jak w przypadku innych klientów dokonujących zakupów w sklepach Spółki). Spółka wyjaśnia przy tym, że wydawane użytkownikowi Karty towary lub usługi w momencie dokonywania transakcji nie są jeszcze opłacone przez Partnera. Karta nie jest bowiem kartą płatniczą i służy ona jedynie do zidentyfikowania strony danej transakcji (jeśli dana osoba kupująca w sklepie Spółki towar lub usługę posługuje się Kartą, to system kasowy rozpoznaje ją jako Partnera, z którym Spółka zawarła Umowę). Karta służy do rejestrowania transakcji i pozwala na sprawdzenie, czy dany zakup mieści się w limicie wynikającym z Umowy.   Podsumowując, proces dokonywania zakupów przez Partnera w sklepach Spółki przebiega następująco: ‒    posiadacz Karty (tj. osoba fizyczna, której Partner przekazał Kartę - z reguły pracownik Partnera), który dokonuje zakupu towarów lub usług w sklepach wybiera towar lub korzysta z danej usługi oferowanej w sklepie na zasadach identycznych jak każdy inny klient; ‒    zakup towaru lub usługi przez Partnera (a faktycznie przez posiadacza Karty) jest rejestrowany na linii kas (jak każdy inny zakup towaru lub usługi przez „zwykłego” klienta Spółki). Posiadacz Karty na linii kas identyfikowany jest jako Partner poprzez użycie Karty - system kasowy funkcjonujący w sklepach Spółki rozpoznaje po numerze Karty, że transakcji dokonuje dany Partner. Po wczytaniu numeru karty, Użytkownik Karty wpisuje numer PAN na terminalu płatniczym. Autoryzacja transakcji następuje po pozytywnej weryfikacji PAN i dostępnego Limitu. Zamiast paragonu z kasy fiskalnej Użytkownik otrzymuje Dowód Zawarcia Transakcji; ‒    Paragon fiskalny jest generowany w systemie automatycznie (na paragonie fiskalnym zamieszczany jest zawsze numer NIP Partnera, w związku z tym nie dochodzi do sytuacji, w której na paragonie brak byłoby numeru NIP Partnera). Ponieważ system kasowy rozpoznaje Partnera jako nabywcę towaru lub usługi nigdy nie dochodzi do fizycznego wydania użytkownikowi Karty paragonu fiskalnego (system kasowy „widzi”, że na rzecz Partnera zostanie wystawiona faktura więc zatrzymuje paragon fiskalny); ‒    ponieważ transakcja jest rejestrowana przy użyciu kasy fiskalnej (jak każda inna transakcja dokonywana w sklepie) jest ona ewidencjonowana w pamięci kasy rejestrującej, a wartość sprzedaży towaru lub usługi (w tym także kwota VAT) jest rejestrowana w raporcie fiskalnym dobowym kasy rejestrującej;   Paragon fiskalny „zatrzymywany” przez system kasowy nigdy nie jest wydawany ani użytkownikowi Karty ani Partnerowi. Zostaje on w Spółce i jest archiwizowany razem z innymi paragonami (w tym: razem z paragonami, które Spółka odebrała od klientów żądających wystawienia faktury). Wnioskodawca po wystawieniu paragonu fiskalnego, wystawiać będzie w programie komputerowym fakturę VAT. Wnioskodawca pragnie zaznaczyć, że dane zawarte na fakturze będą pozwalały na identyfikację paragonu/paragonów dotyczącego/ dotyczących zrealizowanych transakcji (przez powołanie numeru paragonu). Kopia paragonu fiskalnego zostanie po zaewidencjonowaniu sprzedaży zapisana w pamięci kasy rejestrującej, a wartość sprzedaży towaru lub usługi, a także kwota podatku - uwidocznione na paragonie fiskalnym - zostaną zarejestrowane w raporcie fiskalnym dobowym kasy rejestrującej Wnioskodawcy. Spółka wystawia Klientowi faktury za dokonane zakupy okresowo, zgodnie z zawartą Umową. Faktura na rzecz Partnera jest wystawiana za ustalone w Umowie okresy rozliczeniowe w terminie wynikającym z Umowy (co do zasady w następnym dniu roboczym po zakończeniu ustalonego w Umowie okresu rozliczeniowego). Faktura obejmuje wszystkie transakcje dokonane w umówionym czasie wszystkimi Kartami należącymi do Partnera. Faktury są wystawiane i wysyłane w formie elektronicznej zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami Ustawy VAT. Spółka wysyła faktury na adres e-mail wskazany w Umowie. Każda faktura obejmuje wykaz dokonanych w danym okresie transakcji. Partner zobowiązany jest do zapłaty za fakturę w terminie określonym w Umowie. Płatność dokonywana jest przelewem na rachunek bankowy Spółki podany w treści faktury. Spółka pragnie wyjaśnić, że nie pobiera od Partnerów żadnych opłat dodatkowych z tytułu odroczenia płatności. Terminy płatności za wystawiane faktury nie są odległe (np. wynoszą 7 dni lub 14 dni). Jak była o tym mowa na wstępie, celem Programu nie jest kredytowanie Partnerów, ale ułatwienie im rozliczeń. Przedmiotem pytań postawionych we Wniosku nr 1-3 jest również sprzedaż dokumentowana paragonami zawierającymi NIP przedsiębiorcy, których wartość nie będzie przekraczać kwoty 450 zł lub 100 Euro i które będą zawierały pozostałe dane wymagane dla faktury, z wyłączeniem danych wskazanych w art 106e ust. 5 pkt 3 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, pozwalające określić dla poszczególnych stawek podatku kwotę podatku należnego.   Ad. 1 Wnioskodawca ma wątpliwości czy  może nie wydawać posiadaczom Kart paragonów fiskalnych dokumentujących dokonanie poszczególnych transakcji sprzedaży towarów lub usług ewidencjonowanych przy użyciu kasy rejestrującej (niezależnie od wartości takich transakcji) i dokumentować sprzedaż na rzecz Partnera fakturą wystawianą w formie elektronicznej. W przedmiotowej sprawie Spółka dokonując sprzedaży na rzecz przedsiębiorców, jednostek samorządu terytorialnego i ich jednostek budżetowych oraz jednostek organizacyjnych organów państwowych nie jest/nie będzie zobowiązana do ewidencjonowania tej sprzedaży przy zastosowaniu kasy fiskalnej. Wnioskodawca wskazał, że ewidencjonuje sprzedaż na kasie rejestrującej i wystawia paragony fiskalne –  poniżej i powyżej progu 450 zł i umieszcza na nich NIP nabywcy. W omawianej sytuacji Wnioskodawca wskazał, że po wystawieniu paragonu fiskalnego, wystawiać będzie w programie komputerowym fakturę VAT.  Dane zawarte na fakturze będą pozwalały na identyfikację paragonu/paragonów dotyczącego/ dotyczących zrealizowanych transakcji (przez powołanie numeru paragonu).  Faktury są wystawiane i wysyłane w formie elektronicznej zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami Ustawy VAT. Spółka wysyła/będzie wysyłała faktury na adres e-mail wskazany w Umowie. Zatem wysłanie faktury do uprzednio wystawionego paragonu z NIP powyżej kwoty 450 zł na wskazany przez nabywcę adres e-mail, oznacza, że dokument został nabywcy udostępniony (przydzielony) i w odniesieniu do faktury elektronicznej świadczy o tym, że wypełniony został warunek, o którym mowa w art. 111 ust. 3a pkt 1 ustawy, tj. wydano fakturę nabywcy. W konsekwencji należy zgodzić się z Wnioskodawcą, że może nie wydawać posiadaczom Kart paragonów fiskalnych dokumentujących dokonanie poszczególnych transakcji sprzedaży towarów lub usług ewidencjonowanych przy użyciu kasy rejestrującej i dokumentować sprzedaż na rzecz Partnera fakturą wystawianą w formie elektronicznej, jednakże wyłącznie w zakresie faktur wystawionych do paragonów fiskalnych dokumentujących sprzedaż powyżej 450 zł. Natomiast paragon dokumentujący sprzedaż do kwoty 450 zł brutto lub 100 euro, zawierający numer NIP nabywcy oraz pozostałe dane wymagane dla faktury z wyłączeniem danych wskazanych w art. 106e ust. 5 pkt 3 ustawy, stanowi fakturę uproszczoną, traktowaną jak zwykła faktura. W przypadku takich paragonów należy je traktować jak zwykłą fakturę, pod warunkiem, że zawierają dane pozwalające określić dla poszczególnych stawek podatku kwotę podatku. Faktura jest podstawowym dokumentem potwierdzającym dokonanie transakcji opodatkowanej podatkiem od towarów i usług. Posiadanie jej, co do zasady, warunkuje możliwość odliczenia podatku naliczonego w niej zawartego i tym samym pozwala na realizację zasady neutralności VAT. Faktura uproszczona daje nabywcy towarów i usług prawo do odliczenia podatku naliczonego z tytułu transakcji, które są dokumentowane tą fakturą. Mając na uwadze powyższe wskazać należy, że w przypadku wystawienia takiej faktury – paragonu dokumentującego sprzedaż do kwoty 450 zł brutto lub 100 euro, zawierającego numer NIP nabywcy oraz pozostałe dane wymagane dla faktury z wyłączeniem danych wskazanych w art. 106e ust. 5 pkt 3 ustawy, tj. danych określonych w ust. 1 pkt 3 dotyczących nabywcy i danych określonych w ust. 1 pkt 8, 9 i 11-14, pod warunkiem że taka faktura zawiera dane pozwalające określić dla poszczególnych stawek podatku kwotę podatku – Wnioskodawca nie ma/nie będzie miał prawa do wystawiania kolejnej faktury elektronicznej (pełnej) VAT na zasadach ogólnych, tj. zgodnie z art. 106h ust. 1 ustawy. Skoro zatem Wnioskodawca udokumentował sprzedaż na kwotę nieprzekraczającą 450 zł lub 100 euro paragonem fiskalnym zawierającym NIP nabywcy, który zgodnie z art. 106e ust. 5 pkt 3 ustawy stanowi fakturę uproszczoną, brak jest podstaw prawnych do wystawienia kolejnej  elektronicznej faktury do tak udokumentowanej sprzedaży. W konsekwencji nie można się zgodzić z Wnioskodawcą, że może nie wydawać posiadaczom Kart paragonów fiskalnych dokumentujących dokonanie poszczególnych transakcji sprzedaży towarów lub usług ewidencjonowanych przy użyciu kasy rejestrującej  i dokumentować sprzedaż na rzecz Partnera fakturą wystawianą w formie elektronicznej do paragonów fiskalnych dokumentujących sprzedaż do kwoty 450 zł brutto lub 100 euro, będących fakturami uproszczonymi. Oceniając całościowo stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 1 należało uznać je za nieprawidłowe.   Ad. 2 Wnioskodawca ma wątpliwości, czy faktura na rzecz Partnera może być wystawiana za ustalone w Umowie okresy rozliczeniowe w terminie wynikającym z Umowy, nie później niż 15. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano dostawy towaru lub wykonano usługę, w szczególności, gdy faktura dokumentująca sprzedaż na rzecz Partnera, która jest ewidencjonowana przy użyciu kasy rejestrującej, może być wystawiona później niż „podczas dokonywania sprzedaży, nie później niż z chwilą przyjęcia należności ”. Odnosząc się do uregulowań zawartych w art. 106h ustawy należy wskazać, że ustawodawca określił tymi przepisami wytyczne dotyczące sposobu postępowania w przypadku gdy faktura wystawiana jest do sprzedaży zarejestrowanej na kasie rejestrującej. Jak wynika z art. 106h ust. 1 ustawy o VAT w przypadku, gdy faktura dotyczy sprzedaży zarejestrowanej przy zastosowaniu kasy rejestrującej, do egzemplarza faktury pozostającego u podatnika dołącza się paragon dokumentujący tę sprzedaż. Przepis art. 106h ust. 1 ustawy o VAT należy zatem interpretować w ten sposób, że podłączenie paragonu do egzemplarza faktury pozostającego u sprzedawcy ma uchronić tego sprzedawcę od podwójnego opodatkowania tej samej sprzedaży. Biorąc pod uwagę przedstawiony opis sprawy, powołane regulacje prawne, należy stwierdzić, że Wnioskodawca jest/będzie zobowiązany, na podstawie art. 106b ustawy, do wystawienia faktury VAT, w terminie, o której mowa w art. 106i ust. 1 ustawy, tj. nie później niż 15. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano dostawy towaru lub wykonano usługę, z zastrzeżeniem ust. 2-9. Zatem faktura na rzecz Partnera może być wystawiana za ustalone w Umowie okresy rozliczeniowe w terminie wynikającym z Umowy, nie później niż 15. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano dostawy towaru lub wykonano usługę. Realizacja tego obowiązku jest niezależna od tego czy Wnioskodawca zaewidencjonował daną sprzedaż na kasie rejestrującej czy też nie. Ponieważ Wnioskodawca wskazał, że przedmiotem pytań postawionych we Wniosku jest również sprzedaż dokumentowana paragonami zawierającymi NIP przedsiębiorcy, których wartość nie będzie przekraczać kwoty 450 zł lub 100 Euro i które będą zawierały pozostałe dane wymagane dla faktury, z wyłączeniem danych wskazanych w art 106e ust. 5 pkt 3 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, pozwalające określić dla poszczególnych stawek podatku kwotę podatku należnego, to w tym miejscu należy wskazać, że ww. paragony, stanowią faktury uproszczone, które traktowane są na równi ze „zwykłą” fakturą wystawioną zgodnie z art. 106e ust. 1 ustawy zawierającą pełne dane nabywcy. Tym samym poprzez wystawienie ww. paragonu z NIP nabywcy będącego jednocześnie fakturą uproszczoną został zrealizowany obowiązek udokumentowania fakturą dokonanej sprzedaży na rzecz innego podatnika (podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą). Natomiast art. 106b ust. 3 pkt 1 ustawy określający 3-miesięczny termin na wystawienie faktury na żądanie nabywcy towaru lub usługi odnosi się do obowiązku wystawiana faktur w przypadku, gdy obowiązek taki nie wynika z ust. 1 art. 106b ustawy, a więc w przypadku sprzedaży dokonanej na rzecz osób nieprowadzących działalności gospodarczej (tj. konsumentów). Tym samym z treści ww. przepisu nie można wywodzić wniosku co do obowiązku wystawienia „zwykłej” faktury dla podatnika (podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą), dla którego obowiązek wystawienia faktury został zrealizowany w chwilą wystawienia ww. faktury uproszczonej. Skoro zatem Wnioskodawca udokumentował sprzedaż na kwotę nieprzekraczającą 450 zł lub 100 euro paragonem fiskalnym zawierającym NIP nabywcy, który zgodnie z art. 106e ust. 5 pkt 3 ustawy stanowi fakturę uproszczoną, nie jest dopuszczalne wystawienie kolejnej „zwykłej” faktury do tak udokumentowanej sprzedaży. Oceniając całościowo stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 2 należało uznać je za nieprawidłowe.   Ad. 3 Wątpliwość Wnioskodawcy stanowi również, czy może wystawiać jedną, zbiorczą fakturę za okres rozliczeniowy ustalony w Umowie, dokumentując nią wszystkie transakcje sprzedaży towarów i usług dokonane w tym okresie rozliczeniowym na rzecz Partnera, w szczególności czy taka zbiorcza faktura może obejmować transakcje sprzedaży towarów i usług dokonane na rzecz Partnera, jeśli ich wartość nie przekracza kwoty 450 zł. W tym miejscu należy wskazać, że na podstawie obecnie obowiązujących przepisów brak jest możliwości wystawienia faktur zbiorczych do paragonów fiskalnych stanowiących faktury uproszczone. Skoro paragony te uznane są za faktury, to nie ma możliwości wystawienia faktury zbiorczej do faktury. Faktura zbiorcza może dokumentować sprzedaż towarów lub usług z danego miesiąca czy innego okresu rozliczeniowego, natomiast nie może dokumentować sprzedaży już zafakturowanej. W przedmiotowej sprawie Wnioskodawca, zgodnie z art. 106b ust. 1 pkt 1 ustawy, jak wyżej wskazano, ma obowiązek wystawienia faktur dokumentujących sprzedaż dokonywaną na rzecz podatników prowadzących działalność gospodarczą (Partnerów). Przy czym może on wystawiać faktury zbiorcze, które uwzględnią wszystkie transakcje zrealizowane przez danego Klienta w ramach Programu które nie zostały udokumentowane wcześniej fakturą „zwykłą”, elektroniczną czy też uproszczoną. Realizacja tego obowiązku jest niezależna od tego czy Wnioskodawca zaewidencjonował daną sprzedaż na kasie rejestrującej czy też nie. Na gruncie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług możliwe jest jedynie wystawianie faktur zbiorczych do paragonów fiskalnych dokumentujących sprzedaż powyżej kwoty 450 zł brutto (100 euro), posiadających numer NIP nabywcy, gdyż takie paragony fiskalne nie stanowią faktury. W konsekwencji należy stwierdzić, że na podstawie obecnie obowiązujących przepisów brak jest możliwości wystawienia faktur zbiorczych do paragonów fiskalnych stanowiących na mocy art. 106e ust. 5 pkt 3 w zw. z art. 106h ust. 4 ustawy o VAT faktury uproszczone. Mając na uwadze powołane przepisy prawa oraz przedstawiony opis sprawy należy stwierdzić, że, Wnioskodawca nie może wystawiać jednej, zbiorczej faktury za okres rozliczeniowy ustalony w Umowie, dokumentując nią transakcje sprzedaży towarów i usług dokonane na rzecz Partnera, jeśli ich wartość nie przekracza kwoty 450 zł i jest udokumentowana fakturą uproszczoną. Oceniając całościowo stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 3 należało uznać je za nieprawidłowe.   Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym oraz zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.   Tut. Organ informuje, iż wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (zapytania). Inne kwestie przedstawione we wniosku, które nie zostały objęte pytaniem nie mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone. Zaznacza się także, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, wydana interpretacja traci swą aktualność. Jednocześnie należy podkreślić, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie przedstawionego we wniosku opisu sprawy, co oznacza, że w przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Odnośnie natomiast powołanych przez Wnioskodawcę interpretacji indywidualnych, należy zauważyć, że interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane są w indywidualnych sprawach podatników i niewątpliwie kształtują sytuację prawną tych podatników w sprawach będących przedmiotem rozstrzygnięcia, lecz dotyczą konkretnych stanów faktycznych i nie mają mocy prawa powszechnie obowiązującego co oznacza, że należy je traktować indywidualnie.   Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej: 1.  z zastosowaniem art. 119a; 2.  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3.  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.   Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej). Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2193, z późn. zm.), wprowadzającymi regulacje intertemporalne.   Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem organu, który ją wydał (art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, z późn. zm.). Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach (art. 47 § 1 ww. ustawy) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 54 § 1a ww. ustawy), w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy). W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ww. ustawy). W przypadku wnoszenia skargi w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego i stanu epidemii jako najwłaściwszy proponuje się kontakt z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego ePUAP. Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.