0113-KDIPT2-1.4011.1113.2021.2.KO

Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe   Szanowna Pani, stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest nieprawidłowe. Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej 22 listopada 2021 r. wpłynął Pani wniosek z 15 listopada 2021 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy możliwości wspólnego rozliczenia za 2020 r. z małżonkiem. Uzupełniła go Pani – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 13 stycznia 2022 r. (data wpływu 13 stycznia 2022 r.). Treść wniosku jest następująca: Opis stanu faktycznego Na podstawie wpisu w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej Rzeczypospolitej Polskiej 3 kwietnia 2018 r. rozpoczęła Pani działalność gospodarczą, wybierając liniową formę podatku dochodowego dla opodatkowania uzyskiwanych z niej dochodów. 10 stycznia 2020 r. zaprzestała Pani wykonywania działalności gospodarczej. Nie zmieniła formy opodatkowania działalności gospodarczej, gdyż w trakcie roku podatkowego (w momencie dokonywania zgłoszenia o zaprzestaniu działalności) było to niemożliwe. Pozostaje Pani w związku małżeńskim. Między małżonkami istnieje ustawowa wspólność majątkowa. Małżeństwo zamieszkuje wspólnie na terenie Polski, a osiągnięte przez nich dochody w 2020 r. wynikały ze stosunku pracy. Z działalności gospodarczej w 2020 r. nie osiągnęła Pani żadnych przychodów i nie poniosła jakichkolwiek kosztów. Posiada nieograniczony obowiązek podatkowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podobnie jak małżonek. Ponadto, małżonkowie nie posiadają źródeł przychodów położonych za granicą. Nie dokonała Pani rezygnacji z opodatkowania dochodów z pozarolniczej działalności gospodarczej podatkiem liniowym. Uważa Pani, że w obowiązującym stanie prawnym może to uczynić po uzyskaniu pierwszego przychodu w roku podatkowym, do 20 dnia miesiąca następującego po miesiącu jego uzyskania lub do końca roku podatkowego – w przypadku uzyskania pierwszego przychodu w grudniu. 13 stycznia 2022 r. uzupełniła Pani wniosek wskazując, że zawarte w opisie sprawy stwierdzenie, że 10 stycznia 2020 r. zaprzestała wykonywania działalności gospodarczej oznacza, że działalność gospodarcza została zlikwidowana. Pierwsze zeznanie PIT-37 za 2020 r. zostało złożone jako wspólne oświadczenie ze współmałżonkiem. Po informacji z Urzędu Skarbowego została zrobiona korekta, w której rozliczyła PIT-37 indywidualnie oraz zerowy PIT-36L. Pytanie Czy może Pani rozliczyć swoje zobowiązanie podatkowe za 2020 r. razem z małżonkiem w oparciu o PIT-37? Pani stanowisko w sprawie Zdaniem Pani, aby odpowiedź na zadane pytanie była twierdząca, muszą łącznie wystąpić wszystkie przesłanki (pozytywne) zawarte w art. 6 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej jako: „u.p.d.o.f.”) oraz nie może mieć zastosowania norma wykluczająca (negatywna) możliwość wspólnego opodatkowania małżonków, zawarta w art. 6 ust. 8 tej ustawy.   Do pierwszej grupy należą: 1)    podleganie każdego z małżonków nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, 2)    pozostawanie w związku małżeńskim przez cały rok, 3)    istnienie całorocznej wspólności majątkowej między małżonkami.   Spełnia Pani wszystkie powyższe warunki. Norma wykluczająca stanowi, że wspólne opodatkowanie małżonków nie jest możliwe, gdy choćby do jednego z nich, mają zastosowanie przepisy art. 30c u.p.d.o.f. Rozpoczynając działalność gospodarczą, na podstawie art. 9a ust. 2 u.p.d.o.f., wybrała Pani podatek liniowy. Ustawodawca, któremu przypisany jest przymiotnik „racjonalny”, w przepisie wyłączającym odniósł się do „zastosowania przepisów z art. 30c”. Przepisy art. 30c nie mogą być stosowane bez uprzedniego wykorzystania (zastosowania) art. 9a ust. 2, czyli najpierw art. 9a, a później 30c u.p.d.o.f. Dlaczego zatem „racjonalny Ustawodawca” w wyłączeniu zawartym w art. 6 ust. 8 u.p.d.o.f. odniósł się do drugiej czynności (art. 30c)? Odwołanie do art. 9a ust. 2 UPOF nie budziłoby żadnych wątpliwości - chodziłoby o wybór, a nie zastosowanie. Zatem między „wyborem” i „zastosowaniem” istnieje jakaś różnica. Jaka? Wyboru dokonuje się najpóźniej do 20 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym osiągnięty został pierwszy przychód. Zastosowanie określone w art. 30c u.p.d.o.f. wyrażone zostało, jako podatek dochodowy obliczony od dochodów z pozarolniczej działalności gospodarczej z zastosowaniem 19% stawki od podstawy obliczenia podatku. Ustawodawca w tym samym artykule w ust. 2 zdefiniował podstawę obliczenia podatku, jako dochód będący różnicą między osiągniętymi przychodami i kosztami ich uzyskania. Zatem zastosowanie liniowej stawki podatkowej (wskazane w art. 6 ust. 8 u.p.d.o.f.) będzie miało miejsce, gdy wystąpi dochód, a gdy go nie ma, to nie ma również zastosowania - polegającego na obliczeniu podatku. Ponadto ustawodawca w przepisie wykluczającym użył formy dokonanej - wyraźnie wskazał, że przepisy art. 30c u.p.d.o.f. „mają zastosowanie”. Zaprzestała Pani działalności gospodarczej 10 stycznia 2020 r. za pośrednictwem Centralnej Ewidencji i Informacja o Działalności Gospodarczej. Zdaniem Pani, dopiero uzyskanie pierwszego przychodu i możliwość jego opodatkowania decydują o zastosowaniu odpowiednich zasad podatkowych. Zatem skoro w roku podatkowym nie ma przychodów, to i nie ma możliwości zastosowania jakiejkolwiek formy opodatkowania. Racjonalny ustawodawca uznał, że dopiero zastosowanie art. 30c u.p.d.o.f. skutkuje wykluczeniem możliwości wspólnego opodatkowania. Za powyższym stanowiskiem przemawia inny argument. Zarówno wspólne opodatkowanie małżonków, jak i opodatkowanie liniowe, mogą wywoływać pozytywne skutki podatkowe po stronie podatnika. Przejawiają się one w możliwości zmniejszenia podatku zapłaconego przez małżonków według zasad ogólnych - w sytuacji, gdy jeden z nich nie osiąga żadnych dochodów lub gdy osiąga dochody nieprzekraczające granicy pierwszej skali podatkowej przy jednoczesnym osiąganiu dochodów przekraczającej pierwszą skalę podatkową przez drugiego z małżonków. W przypadku podatku liniowego podatnik zabezpiecza się przed progresją podatkową - płacąc 19% podatek unika jego wzrostu do 32%, w sytuacji przekroczenia górnej granicy pierwszej skali podatkowej. Wyłączenie zawarte w art. 6 ust. 8 u.p.d.o.f. eliminuje możliwość zbiegu tych dwóch odrębnych uprawień. Przepis art. 6 ust. 8 u.p.d.o.f. pod względem językowym jest jasno sformułowany, interpretacja tego przepisuje w inny sposób przyjmuje negatywne skutki dla podatnika w postaci odmowy prawa do wspólnego opodatkowania małżonków przez wyłączne odwołanie do art. 9a ust. 2 u.p.d.o.f., który to artykuł nie znajduje się w odwołaniu wskazanym w art. 6 ust. 8 u.p.d.o.f. Jest jeszcze jedna konkluzja w kierunku zastosowania art. 2a ustawy - Ordynacja podatkowa, który stanowi urzeczywistnienie zasady sprawiedliwości społecznej państwa prawnego, wyrażonej w art. 2 Konstytucji.   Należy też wskazać na orzeczenia wydane w podobnych sprawach: 1)    wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 7 lipca 2017 r., sygn. akt I SA/Po 837/17; 2)    wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z 3 października 2018 r., sygn. akt I SA/Sz 545/18; 3)    wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z 8 stycznia 2020 r., sygn. akt I SA/Sz 778/19.   Przedstawiając powyższe stanowisko uważa Pani, że w opisanym stanie faktycznym zachowuje możliwość wspólnego rozliczenia rocznego z małżonkiem w zeznaniu PIT-37.   Ocena stanowiska Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest nieprawidłowe. Uzasadnienie interpretacji indywidualnej   Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1128 ze zm.), małżonkowie podlegają odrębnemu opodatkowaniu od osiąganych przez nich dochodów.   Jednakże art. 6 ust. 2 ww. ustawy przewiduje możliwość preferencyjnego opodatkowania dochodów osiąganych przez małżonków. Powołany przepis stanowi, że małżonkowie podlegający obowiązkowi podatkowemu, o którym mowa w art. 3 ust. 1, między którymi istnieje przez cały rok podatkowy wspólność majątkowa, pozostający w związku małżeńskim przez cały rok podatkowy mogą być, z zastrzeżeniem ust. 8, na wspólny wniosek wyrażony w zeznaniu podatkowym, opodatkowani łącznie od sumy swoich dochodów określonych zgodnie z art. 9 ust. 1 i 1a, po uprzednim odliczeniu, odrębnie przez każdego z małżonków, kwot określonych w art. 26, 26e i art. 26h; w tym przypadku podatek określa się na imię obojga małżonków w podwójnej wysokości podatku obliczonego od połowy łącznych dochodów małżonków.   Stosownie do treści art. 6 ust. 2a powołanej ustawy, wniosek, o którym mowa w ust. 2, może być wyrażony przez jednego z małżonków. Wyrażenie wniosku przez jednego z małżonków traktuje się na równi ze złożeniem przez niego oświadczenia o upoważnieniu go przez jego współmałżonka do złożenia wniosku o łączne opodatkowanie ich dochodów. Oświadczenie to składa się pod rygorem odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania.   W myśl art. 6 ust. 3 ww. ustawy, zasada wyrażona w ust. 2 ma zastosowanie również, jeżeli jeden z małżonków w roku podatkowym nie uzyskał przychodów ze źródeł, z których dochód jest opodatkowany zgodnie z art. 27, lub osiągnął dochody w wysokości niepowodującej obowiązku uiszczenia podatku.   Zatem w świetle ww. przepisów ustawy, z wnioskiem o wspólne opodatkowanie dochodów mogą wystąpić małżonkowie, jeżeli spełnią łącznie, określone w art. 6 ust. 2 i 8 ustawy, następujące warunki: ­   oboje podlegają nieograniczonemu obowiązku podatkowemu, ­   przez cały rok podatkowy pozostają w związku małżeńskim, ­   przez cały rok podatkowy istnieje między nimi wspólność majątkowa małżeńska, ­   żaden z małżonków nie prowadzi działalności gospodarczej opodatkowanej zryczałtowanym podatkiem dochodowym lub podatkiem liniowym, ­   nie mają do nich zastosowania przepisy ustawy o podatku tonażowym oraz ustawy o aktywizacji przemysłu okrętowego i przemysłów komplementarnych.   Wskazać należy, że ustawodawca wprowadzając uprawnienie polegające na możliwości wspólnego rozliczenia się małżonków, wyraźnie określił warunki jakie należy spełnić by móc z niego skorzystać. Spełnienie ww. warunków powoduje możliwość skorzystania z prawa do łącznego opodatkowania dochodów małżonków. Zgodnie z art. 6 ust. 8 powołanej ustawy, sposób opodatkowania, o którym mowa w ust. 2 i 4, nie ma zastosowania w sytuacji, gdy chociażby do jednego z małżonków, osoby samotnie wychowującej dzieci lub do jej dziecka mają zastosowanie przepisy art. 30c, ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym, ustawy z 24 sierpnia 2006 r. o podatku tonażowym lub ustawy z 6 lipca 2016 r. o aktywizacji przemysłu okrętowego i przemysłów komplementarnych.   Natomiast na podstawie art. 9a ust. 2 omawianej ustawy, podatnicy mogą wybrać sposób opodatkowania dochodów z pozarolniczej działalności gospodarczej na zasadach określonych w art. 30c. W tym przypadku są obowiązani do złożenia właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego pisemnego oświadczenia o wyborze tego sposobu opodatkowania do 20. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym został osiągnięty pierwszy przychód z tego tytułu w roku podatkowym, albo do końca roku podatkowego, jeżeli pierwszy taki przychód został osiągnięty w grudniu tego roku podatkowego.   Z kolei w myśl art. 9 ust 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podatnik może zawiadomić w formie pisemnej o rezygnacji z opodatkowania dochodów z pozarolniczej działalności gospodarczej na zasadach określonych w art. 30c lub złożyć oświadczenie o wyborze opodatkowania w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych przed upływem terminu, o którym mowa w ust. 2, albo pisemny wniosek o zastosowanie opodatkowania w formie karty podatkowej w terminie, o którym mowa w art. 29 ust. 1 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym.   Na mocy ust. 2b tego przepisu, dokonany wybór sposobu opodatkowania, o którym mowa w ust. 2, dotyczy również lat następnych, chyba że w kolejnych latach podatnik w terminie określonym w ust. 2 zawiadomi w formie pisemnej właściwego naczelnika urzędu skarbowego o rezygnacji z tego sposobu opodatkowania albo złoży w terminie i na zasadach określonych w ustawie o zryczałtowanym podatku dochodowym pisemny wniosek o zastosowanie opodatkowania w formie karty podatkowej albo oświadczenie o wyborze opodatkowania w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych.   Z powyższych przepisów wynika, że wybór przez podatnika liniowego sposobu opodatkowania wymaga z jego strony określonego działania w postaci złożenia w odpowiednim organie i we właściwym czasie pisemnego oświadczenia w tej kwestii, przy czym prawidłowo złożone oświadczenie o wyborze tego sposobu opodatkowania rodzi skutki materialnoprawne przewidziane powyższą ustawą, jest nieodwoływalne w trakcie roku podatkowego i jednocześnie rozciąga się na kolejne lata podatkowe, aż do rezygnacji z dokonanego wyboru, co może nastąpić wyłącznie w sposób przewidziany prawem podatkowym. Zatem, wybór dopuszczalnego prawem sposobu opodatkowania przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej niesie za sobą określone skutki prawnopodatkowe (zarówno korzystne, jak i niekorzystne dla podatnika), znane podatnikowi w chwili złożenia (działania) lub nie (zaniechania) stosownego oświadczenia. Istotne przy tym jest to, że wyboru danego sposobu opodatkowania dokonuje się na przyszłość (na bieżący rok podatkowy i lata następne), w tym przed osiągnięciem, z podanej działalności, jakichkolwiek przychodów w danym roku podatkowym (najpóźniej w dniu uzyskania pierwszego przychodu). Z powołanych wyżej przepisów jednoznacznie wynika, że przepis art. 6 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, stanowi odstępstwo od generalnej zasady odrębnego opodatkowania. Możliwość jego zastosowania obwarowana jest szeregiem warunków, wyraźnie wskazanych w tej ustawie. Z treści art. 6 ust. 8 ww. ustawy bezspornie wynika, że prawa do łącznego opodatkowania dochodów określonych w art. 9 ust. 1 i 1a pozbawieni zostali małżonkowie w sytuacji, gdy w roku podatkowym chociażby do jednego z nich miały zastosowanie przepisy art. 30c ustawy. W konsekwencji, już sam fakt dokonania wyboru sposobu opodatkowania dochodów z działalności gospodarczej na zasadach określonych w art. 30c ww. ustawy (nawet bez faktycznego ich uzyskania), stanowi przesłankę do utraty możliwości wspólnego opodatkowania dochodów obojga małżonków (nawet uzyskiwanych ze źródeł innych niż prowadzona działalność gospodarcza). Z przedstawionego we wniosku opisu wynika, że na podstawie wpisu w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej Rzeczypospolitej Polskiej 3 kwietnia 2018 r. rozpoczęła Pani działalność gospodarczą, wybierając liniową formę podatku dochodowego dla opodatkowania uzyskiwanych z niej dochodów. 10 stycznia 2020 r. zaprzestała Pani wykonywania działalności gospodarczej. Nie zmieniła formy opodatkowania działalności gospodarczej, gdyż w trakcie roku podatkowego (w momencie dokonywania zgłoszenia o zaprzestanie działalności) było to niemożliwe. Pozostaje Pani w związku małżeńskim. Między małżonkami istnieje ustawowa wspólność majątkowa. Małżeństwo zamieszkuje wspólnie na terenie Polski, a osiągnięte przez nich dochody w 2020 r. wynikały ze stosunku pracy. Z działalności gospodarczej w 2020 r. nie osiągnęła Pani żadnych przychodów i nie poniosła jakichkolwiek kosztów. Posiada nieograniczony obowiązek podatkowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podobnie jak małżonek. Ponadto, nie posiadają źródeł przychodów położonych za granicą. Nie dokonała Pani rezygnacji z opodatkowania dochodów z pozarolniczej działalności gospodarczej podatkiem liniowym. Pierwsze zeznanie PIT-37 za 2020 r. zostało złożone jako wspólne oświadczenie ze współmałżonkiem. Po informacji z Urzędu Skarbowego została zrobiona korekta, w której rozliczyła PIT-37 indywidualnie oraz zerowy PIT-36L. Wskazać należy, że sam wybór opodatkowania dochodów osiąganych z działalności gospodarczej na zasadach określonych w art. 30c powołanej ustawy oraz niezłożenie w terminie do 20 stycznia roku podatkowego innych oświadczeń – w myśl art. 9a ust. 4 ww. ustawy, tj. dotyczących likwidacji działalności gospodarczej lub zmiany formy opodatkowania, wyklucza możliwość opodatkowania dochodów uzyskanych przez współmałżonków w sposób przewidziany w art. 6 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Mając na uwadze powyższe przepisy prawa, w świetle przedstawionego we wniosku stanu faktycznego stwierdzić należy, że w 2020 r. (do czasu likwidacji działalności gospodarczej) do dochodów z działalności gospodarczej (również do potencjalnych dochodów z tej działalności) będą miały niewątpliwie zastosowanie przepisy art. 30c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Fakt ten wyklucza możliwość opodatkowania dochodów uzyskanych przez współmałżonków w 2020 r. w sposób przewidziany w art. 6 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Bez znaczenia jest w tej sytuacji, że w trakcie roku podatkowego 2020 zakończyła Pani prowadzenie działalności gospodarczej, oraz że do dnia likwidacji działalności nie osiągnęła Pani żadnych przychodów opodatkowanych podatkiem liniowym. W konsekwencji, nie może Pani skorzystać z możliwości rozliczenia dochodów osiągniętych w 2020 r. wspólnie z małżonkiem. W związku z powyższym, stanowisko Pani należało uznać za nieprawidłowe. Dodatkowe informacje Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia. Przy wydawaniu niniejszej interpretacji dokonaliśmy wyłącznie analizy okoliczności podanych we wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawiony we wniosku stan faktyczny jest zgodny ze stanem rzeczywistym. W ramach postępowania o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego nie przeprowadzaliśmy postępowania dowodowego, lecz opieramy się jedynie na stanie faktycznym przedstawionym we wniosku. Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne. Odnosząc się do powołanych przez Panią wyroków sądów administracyjnych stwierdzić należy, że dotyczą one konkretnych, indywidualnych spraw w określonych stanach faktycznych/zdarzeniach przyszłych i są wiążące tylko w tych sprawach, nie są źródłem powszechnie obowiązującego prawa i tym samym nie mogą być wiążące dla Organu wydającego interpretację indywidualną. Ponadto zauważyć należy, że wskazane przez Panią wyroki WSA w Szczecinie z 3 października 2018 r., sygn. akt I SA/Sz 545 897/18 oraz z 8 stycznia 2020 r., sygn. akt I SA/Sz 778/19 są nieprawomocne. Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji ·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy  z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pani do interpretacji. ·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1)    z zastosowaniem art. 119a; 2)    w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3)    z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych. Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej jako „PPSA”).   Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): ·         w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo ·         w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.).