0113-KDIPT2-1.4011.667.2021.2.AP

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA   Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r., poz. 1540, z późn. zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy - przedstawione we wniosku z dnia 7 lipca 2021 r. (data wpływu 13 lipca 2021 r.), uzupełnionym pismem z dnia 23 września 2021 r. (data wpływu 28 września 2021 r.), o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie ustalenia obowiązku podatkowego (pytanie Nr 1, Nr 2, Nr 3) – jest prawidłowe.   UZASADNIENIE   W dniu 13 lipca 2021 r. wpłynął do tutejszego Organu ww. wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie ustalenia obowiązku podatkowego.   W dniu 28 września 2021 r., na wezwanie Organu, Wnioskodawca uzupełnił wniosek.   We wniosku oraz jego uzupełnieniu przedstawiono następujący stan faktyczny oraz zdarzenie przyszłe:   Wnioskodawca jest zameldowany w Polsce, jednakże od października 2019 r. na stałe przebywa w Wielkiej Brytanii.   Wnioskodawca: 1)    mieszka w ..., gdzie wynajmuje mieszkanie na własne cele mieszkaniowe; 2)    pracuje w Wielkiej Brytanii w oparciu o umowę o pracę na czas nieokreślony, z tytułu której pobiera stałe wynagrodzenie, jak również roczną premię uznaniową.   Wnioskodawca nie posiada żony, ani dzieci. Nie pozostaje również w związku z żadną partnerką/partnerem. Wnioskodawca posiada znajomych i przyjaciół w Wielkiej Brytanii - głównie osoby, które poznał w pracy. Jednocześnie Wnioskodawca nie posiada obywatelstwa Wielkiej Brytanii, posiada natomiast status „pre-settled” uprawniający go do pozostawania i pracy w Wielkiej Brytanii po jej wystąpieniu z Unii Europejskiej. Wnioskodawca posiada w Polsce wyłącznie oszczędności na rachunku bieżącym będącym pozostałością po poprzednim stosunku pracy (przed przeprowadzką do Wielkiej Brytanii Wnioskodawca pracował w Polsce). Na rachunek bankowy w Polsce brak jest regularnych wpływów. W Wielkiej Brytanii Wnioskodawca posiada rachunek bankowy, na który wpływa wynagrodzenie z tytułu umowy o pracę, i na którym posiada oszczędności w funtach. Równolegle posiada w Wielkiej Brytanii rachunek inwestycyjny, na którym zgromadzone są inwestycje w fundusze inwestycyjne. Wnioskodawca posiada polisę ubezpieczeniową w Polsce (produkt ochronny/życiowy), którą wykupił jeszcze przed przeprowadzką do Wielkiej Brytanii, i z tytułu której nadal opłaca składki. Wnioskodawca na stałe przebywa w Wielkiej Brytanii. Do Polski przyjeżdża tylko raz na kilka miesięcy w ramach odwiedzin rodziców i rodzeństwa lub w celach urlopowych. W trakcie roku Jego pobyt w Polsce nie przekracza nigdy 183 dni. W Wielkiej Brytanii Wnioskodawca opłaca miesięczny czynsz za mieszkanie wraz z pozostałymi rachunkami (np. za telefon, czy Internet). Dodatkowo, w Wielkiej Brytami opłaca abonament za telefon komórkowy. Jedyne wydatki jakie ponosi w Polsce to wspomniana wyżej miesięczna składka z tytułu polisy na życie oraz pobierana przez bank prowizja z tytułu prowadzenia rachunku bankowego. W szczególności Wnioskodawca nie posiada w Polsce żadnych praw majątkowych. W Wielkiej Brytanii natomiast, posiada inwestycje w jednostkach uczestnictwa funduszy inwestycyjnych na kwotę 40 000 funtów.   Zarówno w Polsce, jak i w Wielkiej Brytanii Wnioskodawca: 1)    nie jest zaangażowany w działalność w klubach, partiach politycznych, czy fundacjach; 2)    nie prowadzi żadnej działalności gospodarczej; 3)    nie posiada znacznego majątku w postaci, np. nieruchomości, czy samochodu.   Oszczędności zgromadzone zarówno na rachunku bankowym w Polsce, jak i w Wielkiej Brytanii Wnioskodawca zamierza przeznaczyć na zakup mieszkania (jednego lub kilku) w Polsce. Zakupione mieszkanie (mieszkania) będą przeznaczone wyłącznie na wynajem, a nie na zaspokojenie własnych celów mieszkaniowych Wnioskodawcy (zakup miałby charakter wyłącznie inwestycyjny). Równolegle w przyszłości może dojść do sytuacji, w której siostra Wnioskodawcy obdaruje Go udziałem w nieruchomości (dom wraz z gruntem) oraz własnością ruchomości, które wcześniej otrzymała w darowiźnie od rodziców.   W piśmie z dnia 23 września 2021 r., stanowiącym uzupełnienie wniosku, Wnioskodawca wskazał, że zamierza dokonać zakupu mieszkania na przełomie IV kwartału 2021 r. i I kwartału 2022 r., a kolejnego w ciągu 12 miesięcy od zakupu pierwszego mieszkania. Umowa najmu mieszkania (mieszkań) miałaby zostać zawarta na okres 12 miesięcy. Zamiarem Wnioskodawcy jest zaliczenie przychodów z tytułu najmu mieszkania do źródła przychodu w postaci najmu, jako samodzielnego źródła przychodów określanego jako tzw. „najem prywatny”, zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Wnioskodawca nie ma zamiaru prowadzić przy tym działalności gospodarczej i nie zamierza podejmować jej także w przyszłości. Umowy najmu będzie podpisywał osobiście w Anglii, a następnie będzie przesyłał je pocztą elektroniczną w formie skanu do najemcy i prosił o odesłanie skanu podpisanego przez najemcę. Jednocześnie strony wymienią się oryginałami skanów korzystając z korespondencji listownej. Wnioskodawca nie wyklucza jednak możliwości przyjazdu do Polski w celu zawarcia umowy najmu mieszkania (mieszkań) z najemcą. Nie planuje jednak upoważniać do tego osób trzecich. Zgodnie z zamiarem Wnioskodawcy oświadczenie o wyborze opodatkowania w formie ryczałtu ewidencjonowanego do właściwego Naczelnika Urzędu Skarbowego zostanie złożone po zakupie mieszkania i przed rozpoczęciem wynajmu. Wnioskodawca dokonując czynności związanych z najmem zamierza działać we własnym imieniu, w sposób niezależny od innych podmiotów, a czynności będą rodzić prawa i obowiązki bezpośrednio dla Niego. Mieszkania miałyby być wynajmowane w sposób ciągły do momentu, w którym po stronie Wnioskodawcy pojawi się potrzeba wykorzystania mieszkania (mieszkań) na własne potrzeby w okresie przestoju, tzn. wtedy, gdy nie będą one wynajmowane innej osobie. Wnioskodawca przewiduje bowiem możliwość przyjazdów do Polski na krótkotrwałe pobyty, np. w celu spotkania się z rodziną, jednak łączny okres takich pobytów nie przekroczy 183 dni w roku podatkowym. Wnioskodawca zamierza pozyskiwać najemców z pomocą biura nieruchomości, z którym będzie kontaktować się zdalnie. Wnioskodawca otrzyma w darowiźnie od siostry udział w nieruchomości (dom wraz z gruntem) oraz własność ruchomości, które siostra otrzymała w darowiźnie od rodziców, najwcześniej za ok. 3 lata, tj. po uzyskaniu przez jedną z Jego sióstr pełnoletności. Wnioskodawca nie przewiduje sytuacji, w której miałby zamieszkać w domu, który stanowiłby przedmiot darowizny. Otrzyma udział wynoszący pomiędzy 33%-66%. Własności ruchomości, o których mowa we wniosku to meble, sprzęt RTV i AGD oraz płyty winylowe.   W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku):   1.    Czy Wnioskodawca, z punktu widzenia polskiego porządku prawno-podatkowego, ma obecnie - tj. przed zakupem mieszkań w Polsce i przed przyjęciem darowizny – status nierezydenta podatkowego (podlega ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce)? 2.    Czy zakup mieszkania celem jego wynajmu na rzecz innego podmiotu sprawi, że Wnioskodawca uzyska status polskiego rezydenta podatkowego, co będzie wiązać się z nieograniczonym obowiązkiem podatkowym w Polsce? 3.    Czy Wnioskodawca korzystając z możliwości dokonania wyboru formy opodatkowania i decydując się na opodatkowanie najmu prywatnego ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych może, przy zastosowaniu postanowień Konwencji polsko-brytyjskiej, uniknąć podwójnego opodatkowania, nie stając się przy tym polskim rezydentem podatkowym? 4.    Czy dokonanie na rzecz Wnioskodawcy darowizny przez Jego siostrę spowoduje, że Wnioskodawca uzyska status polskiego rezydenta podatkowego, co będzie wiązać się z nieograniczonym obowiązkiem podatkowym w Polsce?   Przedmiotem niniejszej interpretacji jest ocena stanowiska Wnioskodawcy w zakresie pytań oznaczonych Nr 1, Nr 2 i Nr 3 natomiast w zakresie pytania Nr 4 zostanie wydane odrębne rozstrzygnięcie.   Zdaniem Wnioskodawcy (ostatecznie sformułowanym w uzupełnieniu wniosku):   Ad. 1. Nie posiada On w Polsce żadnego majątku oprócz oszczędności zgromadzonych na rachunku bankowym, wynikających z faktu, że przed przeprowadzką do Wielkiej Brytanii pracował w Polsce. Podkreślić należy, że pobyt Wnioskodawcy w Polsce nigdy nie przekracza 183 dni w roku podatkowym. Należy wskazać, że zgodnie z powszechnym stanowiskiem organów podatkowych, posiadanie rachunku bankowego w Polsce nie stanowi przesłanki uznania, że osoba fizyczna jest objęta nieograniczonym obowiązkiem podatkowym. Powyższe znajduje potwierdzenie w interpretacji indywidualnej Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 17 grudnia 2015 r., Nr IPPB1/4511-1033/15-4/AM. Centrum interesów osobistych i gospodarczych Wnioskodawcy na dzień złożenia wniosku położone jest w Wielkiej Brytanii, w związku z czym Wnioskodawca nie ma miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w rozumieniu art. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Skoro zaś miejsce zamieszkania Wnioskodawcy znajduje się za granicą, to w Polsce podlega ograniczonemu obowiązkowi podatkowi tylko od dochodów (przychodów) uzyskanych w danym roku podatkowym w Polsce.   Ad. 2. Zakup mieszkania/mieszkań w Polsce, które to mieszkania przeznaczone będą na wynajem, nie spowoduje, że Wnioskodawca stanie się polskim rezydentem podatkowym. Innymi słowy, zakup mieszkania/mieszkań na cele inwestycyjne nie sprawi, że zmieni się miejsce zamieszkania Wnioskodawcy. Mimo, że Wnioskodawca będzie posiadał majątek w Polsce, nadal głównym miejscem Jego pobytu, zarobkowania, ponoszenia kosztów związanych z utrzymaniem się pozostanie Wielka Brytania. Jak wskazał NSA w wyroku sygn. akt II FSK 2653/16: „... okoliczności związane z pozostawieniem mienia w Polsce stanowią czynnik wpływający na ustalenie ośrodka interesów życiowych, to nie ma on charakteru decydującego. Dla oceny istnienia centrum interesów osobistych i gospodarczych znaczenie mają również takie okoliczności, jak funkcjonowanie skarżącego w określonym układzie rodzinnym, czy społecznym we Włoszech. Wnioskodawca nie neguje posiadania jakichkolwiek powiązań z Polską, jest bowiem polskim obywatelem. Jednakże w analizowanym okresie jego powiązania gospodarcze z Polską mają charakter marginalny w stosunku do powiązań gospodarczych i osobistych z terytorium Włoch. Z tych względów nie do zaakceptowania jest stanowisko Dyrektora IS, co do błędnej wykładni art. 3 ust. 1a pkt 1 u.p.d.o.f.”   Wnioskodawca planuje wynajmować mieszkanie (mieszkania) przy zastosowaniu opodatkowania ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych. Należy wskazać, że opisany najem mieszkań ma wyłącznie charakter inwestycyjny, co nie stanowi wystarczającej przesłanki do jego zakwalifikowania do przychodów z działalności gospodarczej. Zdaniem Wnioskodawcy, wynajem nie będzie wykazywał żadnej zorganizowanej struktury, a organizacja polegać będzie jedynie na poszukiwaniu ewentualnych najemców lokali oraz ustaleniu płatności i sposobu jej realizacji. Przesłanki te nie mogą stanowić samodzielnego kryterium do wyłączenia przychodów z odrębnego źródła, jakim jest najem, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i zaliczania do przychodów z działalności gospodarczej. Prowadzenie najmu nie będzie miało charakteru stałego, ponieważ Wnioskodawca zamierza podpisywać umowy na okresy roczne, żeby ograniczyć własne zaangażowanie w najem do minimum. Najem ma stanowić dla Wnioskodawcy jedynie formę rozsądnego zarządzania własnym majątkiem, poprzez ulokowanie kapitału w nieruchomości. Jednocześnie należy wskazać, że przesłanki działalności gospodarczej nie są spełnione, gdyż Wnioskodawca nie planuje podejmować szerszych, profesjonalnych działań marketingowych mających na celu pozyskanie przyszłych najemców. Ograniczy się do pasywnego korzystania z biur pośrednictwa nieruchomości. Podsumowując, całość działań Wnioskodawcy nie wykracza poza zwykły zarząd majątkiem prywatnym osoby fizycznej.   Powyższe stanowisko znalazło potwierdzenie w interpretacjach indywidualnych Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej: -        z dnia 18 maja 2018 r., Nr 0113-KDIPT2-1.4011.182.2018.1.MD; -        z dnia 9 maja 2019 r., Nr 0112-KDIL3-3.4011.90.2019.1.MM; -        z dnia 29 kwietnia 2020 r., Nr 0115-KDIT1.4011.80.2020.2.MR.   Ponadto, jak stwierdził WSA w Warszawie w wyroku z dnia 16 marca 2017 r., sygn. akt III SA/Wa 1139/16: „w świetle art. 5a pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych cechą działalności gospodarczej jest także jej zarobkowy charakter. Oznacza to, że działalność jest zaś zarobkowa, jeżeli jest prowadzona w celu osiągnięcia dochodu rozumianego jako nadwyżka przychodów nad nakładami (kosztami). Istotne znaczenie ma zatem, czy zamiarem podatnika było uczynienie sobie z najmu nieruchomości stałego (ciągłego) źródła zarobkowania. Nie można podatnikowi wynajmującemu nieruchomości w ramach zarządu osobistym mieniem odmawiać prawa do prowadzenia racjonalnego zarządu tym mieniem, co oznacza również dążenie do osiągania dochodu z najmu osobistego mienia.”   Dodatkowo, zgodnie z utrwalonym stanowiskiem organów podatkowych, osoba, która posiada w Polsce nieruchomość, ale na stałe przebywa za granicą - nie jest polskim rezydentem podatkowym, co znajduje potwierdzenie w: -        interpretacji indywidualnej Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 24 kwietnia 2009 r., Nr IPPB4/415-94/09-2/JS, -        interpretacji indywidualnej Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 5 maja 2010 r., Nr IPPB2/415-87/10-3/MK.   Ad. 3. Polskie prawo podatkowe stanowi, że jeżeli najem nie jest związany z prowadzoną działalnością gospodarczą, a więc stanowi odrębne źródło przychodów określane jako tzw. „najem prywatny”, przychody uzyskiwane z tego źródła mogą być opodatkowane w Polsce: 1)    na zasadach ogólnych (skala podatkowa) - według skali podatkowej (art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych). Wnioskodawca uzyskiwałby przychody ze źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Opodatkowaniu wówczas podlegałby dochód z wynajmu, a więc przychód pomniejszony o koszty jego uzyskania. Stawka podatku wyniosłaby wobec tego 17% do kwoty dochodu 85 528 zł oraz 32% od nadwyżki ponad tę sumę. Przychodem Wnioskodawcy miałby być czynsz najmu opłacany przez najemcę.   Równolegle Wnioskodawca płaciłby podatek od dochodu, a więc mógłby odliczyć od przychodu koszty związane z wynajmem, do których można zaliczyć m.in.: a)wydatki związane z modernizacją i remontem mieszkania, b)wydatki związane z utrzymaniem i bieżącą eksploatacją nieruchomości. c) koszty związane z wyposażeniem mieszkania, d)koszty ubezpieczenia mieszkania, e)odsetki od kredytu hipotecznego zaciągniętego na zakup wynajmowanego mieszkania.   Wnioskodawca byłby obowiązany na podstawie art. 44 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych do wpłacania w ciągu roku podatkowego miesięczne zaliczki na podatek dochodowy na zasadach określonych w art. 44 ust. 3 i 3a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.   2)    ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych (art. 2 ust. 1a ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne) - w takim przypadku opodatkowaniu podlegać będzie przychód z najmu. Stawka ryczałtu wynosi 8,5% do przychodu w wysokości do 100 000 zł oraz 12,5% od przychodu osiągniętego powyżej tego progu. Wnioskodawca byłby obowiązany do obliczenia i wpłacenia ryczałtu za każdy miesiąc na zasadach wskazanych w art. 21 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne.   Jak stanowi art. 9a ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, dochody osiągane przez podatników ze źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 6 ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, są opodatkowane na zasadach określonych w ustawie, chyba że podatnicy wybiorą opodatkowanie w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych, na zasadach określonych w ustawie o zryczałtowanym podatku dochodowym - w brzmieniu ustawy obowiązującym od 1 stycznia 2019 r.   Na podstawie art. 3 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony obowiązek podatkowy). Zgodnie natomiast z art. 6 ust. 1 Konwencji między Rzecząpospolitą Polską a Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i od zysków majątkowych z dnia 20 lipca 2006 r. (zwanej dalej: „Konwencją”), dochód, osiągany przez osobę mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie z majątku nieruchomego (włączając dochód z gospodarstwa rolnego lub leśnego) położonego w drugim Umawiającym się Państwie, może być opodatkowany w tym drugim Państwie. Mając na uwadze treść art. 22 ust. 3 Konwencji, należy przyjąć, że źródłem przychodów osiąganych przez Wnioskodawcę z tytułu wynajmu nieruchomości położonych w Polsce będzie Polska.   Z powyższego wynika, że ewentualny dochód osiągnięty przez Wnioskodawcę z tytułu wynajmu mieszkania/mieszkań będzie podlegał opodatkowaniu w Polsce i może podlegać również opodatkowaniu w Wielkiej Brytanii z zastosowaniem odpowiedniej metody unikania podwójnego opodatkowania.   W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.   Zgodnie z przepisem art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2021 r., poz. 1128, z późn. zm.), osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy). Natomiast art. 3 ust. 1a ww. ustawy precyzuje, że za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która: 1)   posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub 2)   przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym.   Z kolei, art. 3 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi, że osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony obowiązek podatkowy).   Zatem, rozstrzygające znaczenie w niniejszej sprawie ma ustalenie miejsca zamieszkania Wnioskodawcy.   Przepis art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wskazuje na dwa warunki, od spełnienia których uzależnia się kwalifikację danej osoby jako mającej miejsce zamieszkania w Polsce. Powyższe przesłanki są rozdzielone spójnikiem „lub”, co jest równoznaczne z tym, że wystarczy spełnienie którejkolwiek z nich, aby uznać, że osoba posiada miejsce zamieszkania w Polsce, a co za tym idzie – podlega w kraju nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, czyli opodatkowaniu od wszystkich osiąganych dochodów.   Jako pierwszy warunek pozwalający na uznanie osoby za mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ww. przepis wskazuje posiadanie centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych). Przesłanka ta została skonstruowana w bardzo szeroki sposób, jeśli chodzi o zakreśloną grupę osób, które na potrzeby podatku dochodowego od osób fizycznych posiadają w Polsce ośrodek interesów życiowych. Wynikać może to z użycia w przywołanym powyżej przepisie spójnika „lub” w sformułowaniu „centrum interesów osobistych lub gospodarczych” dla doprecyzowania, kiedy uznaje się daną osobę za mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Przez „centrum interesów osobistych” należy rozumieć wszelkie powiązania rodzinne, tzn. ognisko domowe, aktywność społeczną, polityczną, kulturalną, obywatelską, przynależność do organizacji/klubów, uprawiane hobby, itp. Z kolei – „centrum interesów gospodarczych”, to przede wszystkim miejsce prowadzenia działalności zarobkowej, źródła dochodów, posiadane inwestycje, majątek nieruchomy i ruchomy, polisy ubezpieczeniowe, zaciągnięte kredyty, konta bankowe, itd. Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się również osobę fizyczną, która przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym. W świetle art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – warunek ten stanowi samodzielną podstawę do uznawania określonej kategorii osób za rezydentów, niezależną od omówionego powyżej posiadania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów życiowych. Podsumowując, ustalenie miejsca zamieszkania podatnika decyduje o zakresie ciążącego na nim obowiązku podatkowego. Inaczej mówiąc, od miejsca zamieszkania zależy, czy podatnik podlega nieograniczonemu, czy ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce. Nieograniczonym obowiązkiem podatkowym objęci są podatnicy, którzy w Polsce mają miejsce zamieszkania. Podlegają oni obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów. Natomiast, jeśli podatnik będzie miał miejsce zamieszkania za granicą, to w Polsce będzie płacił podatek tylko od dochodów (przychodów) uzyskanych w danym roku podatkowym w Polsce (ograniczony obowiązek podatkowy).   Uznanie osoby fizycznej za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w rozumieniu art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie przesądza jednak o uznaniu tej osoby za osobę podlegającą w Rzeczypospolitej Polskiej nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a, 2b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stosuje się bowiem z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska (art. 4a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).   Ocena, czy podatnik podlega w Rzeczypospolitej Polskiej ograniczonemu, czy nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, powinna być dokonana w każdym przypadku indywidualnie, z uwzględnieniem postanowień odpowiedniej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania.   Jak wynika z przedstawionego opisu sprawy Wnioskodawca przebywa i pracuje od października 2019 r. w Wielkiej Brytanii, a zatem w przedmiotowej sprawie zastosowanie mają przepisy Konwencji między Rzecząpospolitą Polską a Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i od zysków majątkowych, podpisanej w Londynie 20 lipca 2006 r. (Dz. U. z 2006 r., Nr 250 poz. 1840). Zgodnie z art. 4 ust. 1 tej Konwencji, w rozumieniu niniejszej Konwencji, określenie „osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie” oznacza każdą osobę, która według prawa tego Państwa podlega tam opodatkowaniu, z uwagi na jej miejsce zamieszkania, miejsce stałego pobytu, siedzibę zarządu, miejsce utworzenia albo inne kryterium o podobnym charakterze, i obejmuje również to Państwo oraz jakąkolwiek jego jednostkę terytorialną lub organ lokalny. Jednakże, określenie to nie obejmuje osoby, która podlega opodatkowaniu w tym Państwie tylko dlatego, że osiąga ona dochód lub zyski majątkowe ze źródeł w nim położonych.   Na podstawie art. 4 ust. 2 ww. Konwencji, jeżeli stosownie do postanowień ustępu 1 niniejszego artykułu osoba fizyczna ma miejsce zamieszkania w obu Umawiających się Państwach, wówczas jej status określa się zgodnie z następującymi zasadami: a)    osobę uważa się za mającą miejsce zamieszkania tylko w tym Umawiającym się Państwie, w którym ma ona stałe miejsce zamieszkania; jeżeli ma ona stałe miejsce zamieszkania w obu Państwach, wówczas uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania tylko w tym Państwie, z którym ma ściślejsze powiązania osobiste i gospodarcze (ośrodek interesów życiowych); b)    jeżeli nie można ustalić, w którym Państwie osoba ma ośrodek interesów życiowych, albo jeżeli nie posiada ona stałego miejsca zamieszkania w żadnym z Państw, to uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania tylko w tym Państwie, w którym zwykle przebywa; c)    jeżeli przebywa ona zazwyczaj w obu Umawiających się Państwach lub nie przebywa zazwyczaj w żadnym z nich, to uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania tylko w tym Państwie, którego jest obywatelem; d)    jeżeli osoba jest obywatelem obydwu Umawiających się Państw lub nie jest obywatelem żadnego z nich, to właściwe organy Umawiających się Państw rozstrzygną tę sprawę w drodze wzajemnego porozumienia.   Dla potrzeb dokonania interpretacji ww. przepisu, należy sięgnąć do Komentarza Modelowej Konwencji OECD. Przedtem, jednak wyjaśnienia wymaga, że głównym celem Modelowej Konwencji OECD jest umożliwienie rozwiązywania w sposób jednolity najczęściej występujących problemów w zakresie międzynarodowego prawnego podwójnego opodatkowania. Zgodnie z zaleceniami Rady OECD, państwa członkowskie przy zawieraniu lub rewizji dwustronnych konwencji powinny stosować się do Modelowej Konwencji i do interpretacji zawartej w Komentarzu do tej Konwencji. Postanowienia Konwencji zyskały powszechne (światowe) uznanie wyrażające się włączaniem ich do większości dwustronnych umów. Wiele umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, które zawarła Polska z innymi krajami została sporządzona w zgodzie z postanowieniami Modelowej Konwencji OECD, w tym Konwencja zawarta między Polską i Wielką Brytanią. Według Komentarza do Modelowej Konwencji OECD posiadanie stałego ogniska domowego oznacza, że osoba fizyczna urządziła je i zastrzegła dla swojego trwałego użytkowania, w przeciwieństwie do przebywania w konkretnym miejscu, ale w takich warunkach, z których wynika, że dany pobyt jest zamierzony na krótki czas. Zgodnie z Komentarzem, istotnym czynnikiem jest trwałość zamieszkania, dbałość o ognisko domowe, co należy rozumieć, że osoba zainteresowana czyni wszystko, co jest niezbędne, aby mieć to mieszkanie do własnej dyspozycji w każdym czasie, w sposób ciągły, a nie od czasu do czasu, na pobyt, który z różnych względów może mieć charakter krótkotrwały. Jeżeli osoba fizyczna posiada ognisko domowe w obu Umawiających się państwach, wówczas pierwszeństwo ma państwo, z którym osobiste i ekonomiczne powiązania danej osoby są ściślejsze. Przez takie powiązania, Komentarz nakazuje rozumieć ośrodek interesów życiowych, przy ustalaniu którego należy wziąć pod uwagę stosunki rodzinne i towarzyskie, zatrudnienie, działalność polityczną, kulturalną i wszelką inną, miejsce działalności gospodarczej i miejsce, z którego zarządza swoim mieniem. Wszystkie te okoliczności należy rozważyć w całości, uwzględniając indywidualne postępowanie danej osoby. Jeśli miejsca zamieszkania nie można ustalić na podstawie tego kryterium, należy ustalić je biorąc pod uwagę przede wszystkim miejsce, w którym osoba fizyczna zwykle przebywa, a następnie obywatelstwo danej osoby. Tekst Modelowej Konwencji stanowiącej wzór umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania zawieranych przez Polskę, jak i brzmienie Komentarza do niej zostały wypracowane w drodze konsensusu przez wszystkie państwa członkowskie OECD, które zobowiązały się tym samym do stosowania zawartych w nich postanowień. Modelowa Konwencja, jak i Komentarz do niej, nie są źródłem powszechnie obowiązującego prawa, natomiast stanowią wskazówkę, jak należy interpretować zapisy umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania. Ustalenie miejsca zamieszkania podatnika decyduje o zakresie ciążącego na nim obowiązku podatkowego. Inaczej mówiąc, od miejsca zamieszkania zależy, czy podatnik podlega nieograniczonemu, czy ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce. Nieograniczonym obowiązkiem podatkowym objęci są podatnicy, którzy w Polsce mają miejsce zamieszkania. Podlegają oni obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów. Natomiast, jeśli podatnik będzie miał miejsce zamieszkania za granicą, to w Polsce będzie płacił podatek tylko od dochodów (przychodów) uzyskanych w danym roku podatkowym w Polsce (ograniczony obowiązek podatkowy). Ustalenie miejsca zamieszkania podatnika decyduje o zakresie ciążącego na nim obowiązku podatkowego. Inaczej mówiąc, od miejsca zamieszkania zależy czy podatnik podlega nieograniczonemu, czy ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce. Nieograniczonym obowiązkiem podatkowym objęci są podatnicy, którzy w Polsce mają miejsce zamieszkania. Podlegają oni obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów. Natomiast, jeśli podatnik będzie miał miejsce zamieszkania za granicą, to w Polsce będzie płacił podatek tylko od dochodów (przychodów) uzyskanych w danym roku podatkowym w Polsce (ograniczony obowiązek podatkowy).   Jak wynika z opisu sprawy, mimo, że Wnioskodawca jest zameldowany w Polsce, to od października 2019 r. na stałe przebywa w Wielkiej Brytanii. Wnioskodawca mieszka w ,,,, gdzie wynajmuje mieszkanie na własne cele mieszkaniowe oraz pracuje w Wielkiej Brytanii w oparciu o umowę o pracę na czas nieokreślony, z tytułu której pobiera stałe wynagrodzenie, jak również roczną premię uznaniową. Wnioskodawca nie posiada żony, ani dzieci. Nie pozostaje również w związku z żadną partnerką/partnerem. Posiada znajomych i przyjaciół w Wielkiej Brytanii - głównie osoby, które poznał w pracy. Wnioskodawca nie posiada obywatelstwa Wielkiej Brytanii, posiada natomiast status „pre-settled” uprawniający go do pozostawania i pracy w Wielkiej Brytanii po jej wystąpieniu z Unii Europejskiej. Wnioskodawca posiada w Polsce wyłącznie oszczędności na rachunku bieżącym będącym pozostałością po poprzednim stosunku pracy (przed przeprowadzką do Wielkiej Brytanii Wnioskodawca pracował w Polsce). Na rachunek bankowy w Polsce brak jest regularnych wpływów. W Wielkiej Brytanii Wnioskodawca posiada rachunek bankowy, na który wpływa wynagrodzenie z tytułu umowy o pracę, i na którym posiada oszczędności w funtach. Równolegle posiada w Wielkiej Brytanii rachunek inwestycyjny, na którym zgromadzone są inwestycje w fundusze inwestycyjne. Wnioskodawca posiada polisę ubezpieczeniową w Polsce (produkt ochronny/życiowy), którą wykupił jeszcze przed przeprowadzką do Wielkiej Brytanii, i z tytułu której nadal opłaca składki. Wnioskodawca na stałe przebywa w Wielkiej Brytanii. Do Polski przyjeżdża tylko raz na kilka miesięcy w ramach odwiedzin rodziców i rodzeństwa lub w celach urlopowych. W trakcie roku Jego pobyt w Polsce nie przekracza nigdy 183 dni. W Wielkiej Brytanii Wnioskodawca opłaca miesięczny czynsz za mieszkanie wraz z pozostałymi rachunkami (np. za telefon, czy Internet). Dodatkowo, w Wielkiej Brytami opłaca abonament za telefon komórkowy. Jedyne wydatki jakie ponosi w Polsce to wspomniana wyżej miesięczna składka z tytułu polisy na życie oraz pobierana przez bank prowizja z tytułu prowadzenia rachunku bankowego. W szczególności Wnioskodawca nie posiada w Polsce żadnych praw majątkowych. W Wielkiej Brytanii natomiast, posiada inwestycje w jednostkach uczestnictwa funduszy inwestycyjnych na kwotę 40 000 funtów. Zarówno w Polsce, jak i w Wielkiej Brytanii Wnioskodawca nie jest zaangażowany w działalność w klubach, partiach politycznych, czy fundacjach; nie prowadzi żadnej działalności gospodarczej; nie posiada znacznego majątku w postaci, np. nieruchomości, czy samochodu. Oszczędności zgromadzone zarówno na rachunku bankowym w Polsce, jak i w Wielkiej Brytanii Wnioskodawca zamierza przeznaczyć na zakup mieszkania (jednego lub kilku) w Polsce. Równolegle w przyszłości może dojść do sytuacji, w której siostra Wnioskodawcy obdaruje Go udziałem w nieruchomości (dom wraz z gruntem) oraz własnością ruchomości, które wcześniej otrzymała w darowiźnie od rodziców.   Odnosząc się do powyższych przepisów oraz nakreślonego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego uznać należy, że ośrodek interesów osobistych Wnioskodawcy od października 2019 r. znajduje się w Wielkiej Brytanii, gdyż posiada tam miejsce zamieszkania oraz wyjechał tam do pracy. W Wielkiej Brytanii mieści się centrum interesów życiowych Wnioskodawcy, który w Polsce nie posiada zależnej finansowo rodziny. Przechodząc do powiązań gospodarczych również należy uznać, że od października 2019 r. Wnioskodawca silniejsze powiązania gospodarcze ma z Wielką Brytanią, gdzie prowadzi wszystkie swoje sprawy życia codziennego – pracuje, wynajmuje mieszkanie, opłaca rachunki, itp. Wnioskodawca nie posiada w Polsce żadnych praw majątkowych. W Wielkiej Brytanii natomiast, posiada inwestycje w jednostkach uczestnictwa funduszy inwestycyjnych na kwotę 40 000 funtów Ponadto, pobyt Wnioskodawcy na terenie Polski nie przekraczał i nie będzie przekraczał w przyszłości 183 dni.   Skoro, jak zostało wskazane w opisie sprawy, ściślejsze powiązania osobiste i gospodarcze łączą Wnioskodawcę z Wielką Brytanią, zatem uznać należy, że podlega On w Polsce ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, określonemu w art. 3 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Oznacza to, że w Polsce będą podlegały opodatkowaniu tylko dochody osiągnięte na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zgodnie z przepisami ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, z uwzględnieniem umów/Konwencji o unikaniu podwójnego opodatkowania.   Opowiadając zatem na postawione we wniosku pytanie Nr 1 wskazać należy, że Wnioskodawca, z punktu widzenia polskiego porządku prawno-podatkowego, ma obecnie - tj. przed zakupem mieszkań w Polsce i przed przyjęciem darowizny - status nierezydenta podatkowego, czyli podlega ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce (o ile nie zmieni się stan faktyczny i prawny) określonemu w art. 3 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Dochody uzyskane ze stosunku pracy w Wielkiej Brytanii, w świetle przedstawionego opisu sprawy nie podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych w Polsce.   Należy wyjaśnić, że brak zobowiązań podatkowych w Polsce wystąpi tylko w sytuacji braku uzyskiwania dochodów na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Zatem, sama zmiana miejsca zamieszkania nie zwolni Wnioskodawcy z obowiązku zapłaty podatku, jeżeli uzyska dochody na terenie Polski. Przy czym wskazać należy, że zarówno Polska, jak i Wielka Brytania notyfikowały ww. Konwencję polsko - brytyjską do objęcia Konwencją wielostronną implementującą środki traktatowego prawa podatkowego mające na celu zapobieganie erozji podstawy opodatkowania i przenoszeniu zysku, sporządzoną w Paryżu 24 listopada 2016 r., podpisaną w Paryżu 7 czerwca 2017 r. (Dz. U. z 2018 r., poz. 1369). Konwencja MLI, której celem było jednorazowe zmodyfikowanie sieci umów o unikaniu podwójnego opodatkowania bez konieczności czasochłonnych negocjacji bilateralnych, została ratyfikowana przez Polskę w dniu 23 stycznia 2018 r., a przez Wielką Brytanię w dniu 29 czerwca 2018 r. Dniem wejścia w życie postanowień Konwencji MLI dla Polski jest dzień 1 lipca 2018 r., natomiast dla Wielkiej Brytanii dzień 1 października 2018 r. Przepisy Konwencji MLI stosowane są równolegle z przepisami umów o unikaniu podwójnego opodatkowania (Konwencja MLI nie działa, jak protokół zmieniający). W praktyce przepisy Konwencji MLI mają pierwszeństwo przed regulacjami umów o unikaniu podwójnego opodatkowania (tzn. jeśli przepisy umowy będą sprzeczne z przepisami Konwencji MLI, to przepisy Konwencji MLI będą miały zastosowanie jako akt późniejszy). Dla celów stosowania prawa, postanowienia Konwencji MLI muszą być interpretowane równolegle z Konwencją między Rzecząpospolitą Polską a Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, z uwzględnieniem stanowisk Umawiających się Państw w zakresie przyjęcia Konwencji MLI. Stanowisko Polski zostało przedstawione w oświadczeniu rządowym z 6 czerwca 2018 r. w sprawie mocy obowiązującej Konwencji wielostronnej implementującej środki traktatowego prawa podatkowego mające na celu zapobieganie erozji podstawy opodatkowania i przenoszeniu zysku, sporządzonej w Paryżu 24 listopada 2016 r. (Dz. U. z 2018 r., poz. 1370), natomiast wspólne stanowisko Polski i Wielkiej Brytanii zostało przedstawione w oświadczeniu rządowym z 11 października 2018 r. w sprawie mocy obowiązującej w relacjach między Rzecząpospolitą Polską a Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej Konwencji wielostronnej implementującej środki traktatowego prawa podatkowego mające na celu zapobieganie erozji podstawy opodatkowania i przenoszeniu zysku, sporządzonej w Paryżu 24 listopada 2016 r., oraz jej zastosowanie w realizacji postanowień Konwencji między Rzecząpospolitą Polską a Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i od zysków majątkowych, podpisanej w Londynie 20 lipca 2006 r. (Dz. U. z 2018 r., poz. 2253). Konwencja wchodzi w życie z pierwszym dniem miesiąca następującego po upływie terminu trzech miesięcy kalendarzowych, następujących po dacie zdeponowania piątego instrumentu ratyfikacji, przyjęcia lub zatwierdzenia (art. 34 ust. 1 Konwencji MLI). Dla każdego Sygnatariusza, który dokonuje ratyfikacji, przyjęcia lub zatwierdzenia niniejszej Konwencji po zdeponowaniu piątego instrumentu ratyfikacji, przyjęcia lub zatwierdzenia, niniejsza Konwencja wejdzie w życie z pierwszym dniem miesiąca następującego po upływie terminu trzech miesięcy kalendarzowych, rozpoczynającego bieg z datą zdeponowania przez tego Sygnatariusza jego instrumentu ratyfikacji, przyjęcia lub zatwierdzenia (art. 34 ust. 2 ww. Konwencji). Z kolei, zasady stosowania jej postanowień w odniesieniu do danej Umowy Podatkowej wynikają z art. 35 ww. Konwencji.   Zgodnie z zasadami ogólnymi określonymi w art. 35 ust. 1 Konwencji MLI, przepisy niniejszej Konwencji będą stosowane przez każdą Umawiającą się Jurysdykcję w odniesieniu do Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja: a)    w odniesieniu do podatków pobieranych u źródła od kwot wypłacanych lub zaliczanych na rzecz osób niemających miejsca zamieszkania lub siedziby na terytorium Umawiającej się Jurysdykcji, gdy zdarzenie dające prawo do pobrania takiego podatku wystąpi w pierwszym dniu lub po pierwszym dniu kolejnego roku kalendarzowego, który rozpoczyna się w dniu lub po dniu późniejszej z dat, z którą niniejsza Konwencja wchodzi w życie w każdej z Umawiających się Jurysdykcji, która jest stroną Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja; oraz b)    w odniesieniu do pozostałych podatków nakładanych przez tę Umawiającą się Jurysdykcję, w zakresie podatków nakładanych w okresach podatkowych rozpoczynających się w dniu lub po dniu, w którym upłynął termin sześciu miesięcy kalendarzowych (lub krótszy termin, w przypadku gdy wszystkie Umawiające się Jurysdykcje notyfikowały Depozytariuszowi, że ich zamiarem jest stosowanie takiego krótszego terminu), rozpoczynający bieg z późniejszą z dat, z którą niniejsza Konwencja wchodzi w życie w każdej z Umawiających się Jurysdykcji, która jest stroną Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja.   Postanowienia Konwencji MLI będą miały zastosowanie w odniesieniu do Umowy podatkowej począwszy od innych dat niż data wejścia w życie. Przy tym, poszczególne postanowienia Konwencji MLI mogą być stosowane w różnych datach, zależnie od rodzaju podatków (podatki pobierane u źródła lub inne podatki) oraz od wyborów dokonanych przez Umawiające się Państwa w ich stanowiskach w zakresie przyjęcia Konwencji MLI. W konsekwencji, jeżeli również w ww. stanowiskach nie wskazano inaczej, to zgodnie z art. 35 ust. 1 Konwencji MLI, postanowienia art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 1, art. 5 ust. 6, art. 6 ust. 1, art. 7 ust. 1 i art. 11 ust. 1 Konwencji MLI będą miały zastosowanie w zakresie stosowania Konwencji polsko - brytyjskiej przez Polskę: w odniesieniu do podatków pobieranych u źródła od kwot wypłacanych lub zaliczanych na rzecz osób niemających miejsca zamieszkania lub siedziby w Polsce, gdy zdarzenie dające prawo do pobrania takiego podatku wystąpi w dniu lub po dniu 1 stycznia 2019 r.; oraz w odniesieniu do pozostałych podatków nakładanych przez Polskę, do podatków nakładanych w okresach podatkowych rozpoczynających się w dniu lub po dniu 1 kwietnia 2019 r.   Stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania Nr 1 jest prawidłowe.   W odniesieniu do kwestii dotyczących zakupu mieszkania w Polsce oraz możliwości dokonania wyboru formy opodatkowania przez Wnioskodawcę celem jego wynajmu na rzecz innego podmiotu, wskazać należy, że zgodnie z art. 6 ust. 1 Konwencji między Rzecząpospolitą Polską a Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i od zysków majątkowych, między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej, dochód, osiągany przez osobę mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie (w Wielkiej Brytanii) z majątku nieruchomego (włączając dochód z gospodarstwa rolnego lub leśnego) położonego w drugim Umawiającym się Państwie (w Polsce), może być opodatkowany w tym drugim Państwie (w Polsce). W myśl art. 6 ust. 2 ww. Konwencji, określenie „majątek nieruchomy” ma takie znaczenie, jakie nadaje mu prawo tego Umawiającego się Państwa, na terytorium którego dany majątek jest położony. Określenie to obejmuje w każdym przypadku mienie przynależne do majątku nieruchomego, żywy i martwy inwentarz gospodarstw rolnych i leśnych, prawa, do których mają zastosowanie przepisy prawa powszechnego dotyczące własności ziemi, prawa użytkowania majątku nieruchomego, jak również prawa do stałych lub zmiennych świadczeń z tytułu eksploatacji lub prawa do eksploatacji złóż mineralnych, źródeł i innych zasobów naturalnych: statki morskie i statki powietrzne nie stanowią majątku nieruchomego. Jak stanowi art. 6 ust. 3 Konwencji, postanowienia ustępu 1 stosuje się do dochodu osiągniętego z bezpośredniego użytkowania, dzierżawy lub innego rodzaju użytkowania majątku nieruchomego. Postanowienia określone w art. 6 ust. 1 ww. Konwencji należy interpretować zgodnie z Komentarzem do Modelowej Konwencji w Sprawie Podatku od Dochodu i Majątku (OECD) (pkt 1 Komentarza do art. 6) przyjmując, że ust. 1 przyznaje prawo do opodatkowania dochodu z majątku nieruchomego państwu źródła, tzn. państwu, w którym znajduje się majątek będący źródłem dochodu. Ta praktyka wynika z faktu, że zawsze istnieje bardzo ścisły związek gospodarczy między źródłem dochodu i państwem źródła.   Na mocy art. 22 ust. 2 lit. a) cyt. Konwencji, jeżeli osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce osiąga dochód, który zgodnie z postanowieniami niniejszej Konwencji podlega opodatkowaniu w Zjednoczonym Królestwie, Polska zwolni taki dochód z opodatkowania, z zastrzeżeniem postanowień punktu b) niniejszego ustępu.   Zgodnie z powyżej wyrażonymi zasadami, państwo miejsca położenia majątku nieruchomego dysponuje pełnym prawem do nakładania podatku na dochody z niego uzyskiwane przez osoby będące rezydentami innych państw. Umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, regulując kwestie opodatkowania dochodów z majątku nieruchomego, nie definiują samego pojęcia majątku nieruchomego. Postanowienia umów stanowią jedynie, że określenie to posiada takie znaczenie, jakie daje mu prawo tego umawiającego się państwa, w którym majątek nieruchomy jest położony. Nie znaczy to jednak, że każde z państw może całkowicie dowolnie rozstrzygać co stanowi majątek nieruchomy w rozumieniu umowy. Jednocześnie należy podkreślić, że prawo państwa, w którym majątek nieruchomy jest położony do nałożenia podatku na dochód uzyskiwany z nieruchomości ma zawsze pierwszeństwo przed prawem państwa rezydencji.   Mając na uwadze przedstawiony opis sprawy, a także powołane przepisy prawa podatkowego stwierdzić należy, że przychód osiągany z najmu z nieruchomości położonej na terytorium Polski przez osobę mającą miejsce zamieszkania w Wielkiej Brytanii – będzie opodatkowany w Polsce (na takich samych zasadach, jak najem nieruchomości przez osoby mające miejsce zamieszkania w Polsce).   Zgodnie z art. 659 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2020 r., poz. 1740, z późn. zm.), przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić wynajmującemu umówiony czynsz. Przy czym, czynsz może być oznaczony w pieniądzach lub w świadczeniach innego rodzaju (art. 659 § 2 Kodeksu cywilnego).   Zgodnie z przepisem art. 10 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, odrębnymi źródłami przychodów są określone w pkt 3 i pkt 6 tego przepisu: pozarolnicza działalność gospodarcza (pkt 3), najem, podnajem, dzierżawa, poddzierżawa oraz inne umowy o podobnym charakterze, w tym również dzierżawa, poddzierżawa działów specjalnych produkcji rolnej oraz gospodarstwa rolnego lub jego składników na cele nierolnicze albo na prowadzenie działów specjalnych produkcji rolnej, z wyjątkiem składników majątku związanych z działalnością gospodarczą (pkt 6).   Pojęcie działalności gospodarczej zostało zdefiniowane w art. 5a pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie z tym przepisem, za pozarolniczą działalność gospodarczą uważa się działalność zarobkową: a)    wytwórczą, budowlaną, handlową, usługową, b)    polegającą na poszukiwaniu, rozpoznawaniu i wydobywaniu kopalin ze złóż, c)    polegającą na wykorzystywaniu rzeczy oraz wartości niematerialnych i prawnych - prowadzoną we własnym imieniu bez względu na jej rezultat, w sposób zorganizowany i ciągły, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9 ustawy.   Zgodnie z art. 5b ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, za pozarolniczą działalność gospodarczą nie uznaje się czynności, jeżeli łącznie spełnione są następujące warunki: 1)    odpowiedzialność wobec osób trzecich za rezultat tych czynności oraz ich wykonywanie, z wyłączeniem odpowiedzialności za popełnienie czynów niedozwolonych, ponosi zlecający wykonanie tych czynności; 2)    są one wykonywane pod kierownictwem oraz w miejscu i czasie wyznaczonych przez zlecającego te czynności; 3)    wykonujący te czynności nie ponosi ryzyka gospodarczego związanego z prowadzoną działalnością.   Z powyższych przepisów wynika, że aby dane przychody zostały zaliczone do źródła, jakim jest pozarolnicza działalność gospodarcza, muszą być łącznie spełnione trzy podstawowe warunki: zaistniały przesłanki pozytywne, o których mowa w art. 5a pkt 6 powoływanej ustawy, pozwalające na stwierdzenie, że mamy do czynienia z działalnością gospodarczą, nie wystąpiły przesłanki negatywne, o których mowa w art. 5b ust. 1 ustawy oraz wykluczono, że uzyskane przychody są zaliczane do jednego z pozostałych źródeł przychodów wymienionych w art. 10 ust. 1 ustawy podatku dochodowym od osób fizycznych.   Na podstawie art. 5a pkt 6 ww. ustawy można stwierdzić, że działalność gospodarcza to taka działalność, która: jest prowadzona w celu osiągnięcia dochodu, przy czym nawet ewentualna strata będąca wynikiem tej działalności nie pozbawia jej statusu działalności gospodarczej, bowiem istotny jest sam zamiar osiągnięcia dochodu, wykonywana jest w sposób ciągły, jednakże przesłanki tej nie należy rozumieć jako konieczność wykonywania działalności bez przerwy; istotny jest zamiar powtarzalności określonych czynności, celem osiągnięcia dochodu, np. powtarzalna sprzedaż przedmiotów własności posiadających tożsamy charakter - przy czym o ciągłości nie przesądza wynajmowanie danej nieruchomości przez kilka lat, lecz powtarzalność podejmowanych działań, prowadzona jest w sposób zorganizowany, co oznacza, że podejmowane działania są podporządkowane obowiązującym regułom, normom i służą osiągnięciu celu, mają wpływ na racjonalność gospodarowania posiadanymi środkami, a tym samym uczestnictwa w obrocie gospodarczym.   Z cytowanych powyżej przepisów wynika, że najem dla celów podatkowych może być traktowany jako pozarolnicza działalność gospodarcza lub jako odrębne źródło przychodów, określone w art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Co do zasady, wybór kwalifikacji i sposób rozliczenia przychodów z najmu ustawodawca pozostawił osobie oddającej rzeczy w najem, jednak każdy przypadek należy rozpatrywać indywidualnie, z uwzględnieniem istotnych okoliczności danej sprawy. Ocena, czy podmiot prowadzi działalność gospodarczą w zakresie najmu uzależniona jest od ustalenia, czy dana działalność zarobkowa spełnia jednocześnie wszystkie przesłanki pozytywne wymienione w art. 5a pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz, czy nie wystąpiły przesłanki negatywne określone w art. 5b ust. 1 tej ustawy. Jeżeli nieruchomość będzie wykorzystywana w taki sposób, że rozmiary tej działalności, powtarzalność, zarobkowy charakter, sposób zorganizowania, jej profesjonalny charakter będą wskazywać, że jest to działalność gospodarcza, wówczas uzyskiwane z tej działalności przychody będą zaliczane do przychodów z działalności gospodarczej, a nie do przychodów z najmu. A zatem, podatnik kreując elementy stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) może uzyskiwać przychody z najmu albo w sposób zorganizowany i ciągły, czyli w sposób stały, nieokazjonalny, profesjonalny, metodyczny, systematyczny i uporządkowany albo w sposób incydentalny, nieprofesjonalny, okazjonalny w sposób przypadkowy, nieregularny. Jeżeli więc istnieją wątpliwości co do podatkowoprawnej kwalifikacji przychodów (dochodów) do właściwego źródła przychodów i w konsekwencji prawidłowości sposobu ich opodatkowania, pomimo wyrażanego przez podatnika oświadczenia woli do zamiaru, w jakim zawierane są umowy najmu, obiektywnej ocenie musi zostać poddany całokształt okoliczności w jakich te umowy są zawierane. W świetle powyższego stwierdzić należy, że istniejące regulacje prawne dopuszczają możliwość osiągania przychodów z tytułu zawartych umów najmu zarówno w ramach źródła przychodów, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy podatku dochodowym od osób fizycznych, określanego jako tzw. najem prywatny, jak i w ramach pozarolniczej działalności gospodarczej. Jednakże powoływane przepisy nie uzależniają zaliczenia przychodów z tytułu umowy najmu do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy od spełnienia pojedynczych przesłanek, tj. liczby wynajmowanych lokali, czasu trwania umowy najmu, celu na jaki lokal (mieszkalny lub użytkowy) jest wynajmowany, wysokości przychodów uzyskiwanych z najmu. Przesłanki te nie mogą stanowić samodzielnego kryterium do wyłączenia przychodów z odrębnego źródła, jakim jest najem, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 6 cyt. ustawy i zaliczania do przychodów z działalności gospodarczej. Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. W myśl art. 9a ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, dochody osiągane przez podatników ze źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 6, są opodatkowane na zasadach określonych w ustawie, chyba że podatnicy złożą właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego pisemne oświadczenie o wyborze opodatkowania w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych, na zasadach określonych w ustawie o zryczałtowanym podatku dochodowym. W myśl art. 27 ust. 1 ustawy podatku dochodowym od osób fizycznych, podatek dochodowy, z zastrzeżeniem art. 29-30f, pobiera się od podstawy jego obliczenia według skali, zgodnie z którą dla podstawy obliczenia podatku w złotych do kwoty 85 528 zł podatek wynosi 17% minus kwota zmniejszająca podatek, natomiast dla podstawy obliczenia podatku w złotych ponad kwotę 85 528 zł podatek wynosi 14 539 zł 76 gr plus 32% nadwyżki ponad 85 528 zł minus kwota zmniejszająca podatek (tzw. opodatkowanie na zasadach ogólnych – według skali).   Zgodnie z art. 27 ust. 1b ww. ustawy, przy obliczaniu zaliczek na podatek dochodowy: 1)    w przypadku podatników, których dochody nie przekroczą kwoty stanowiącej górnej granicy pierwszego przedziału skali określonej w ust. 1 - kwota zmniejszająca podatek, o której mowa w ust. 1, wynosi 525 zł 12 gr rocznie; 2)    w przypadku podatników, których dochody przekroczą kwotę stanowiącą górną granicę pierwszego przedziału skali określonej w ust. 1 - zaliczki nie pomniejsza się o kwotę zmniejszającą podatek, o której mowa w pkt 1.   Stosownie do art. 44 ust. 1 ww. ustawy, podatnicy osiągający dochody: 1)    z działalności gospodarczej, o której mowa w art. 14, 2)    z najmu lub dzierżawy - są obowiązani bez wezwania wpłacać w ciągu roku podatkowego zaliczki na podatek dochodowy według zasad określonych w ust. 3, z zastrzeżeniem ust. 3f-3h.   Natomiast, art. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz. U. z 2020 r., poz. 1905, z późn. zm.), ustawa reguluje opodatkowanie zryczałtowanym podatkiem dochodowym niektórych przychodów (dochodów) osiąganych przez osoby fizyczne osiągające przychody z tytułu umowy najmu, podnajmu, dzierżawy, poddzierżawy lub innych umów o podobnym charakterze, jeżeli umowy te nie są zawierane w ramach prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej. Osoby fizyczne osiągające przychody z tytułu umowy najmu, podnajmu, dzierżawy, poddzierżawy lub innych umów o podobnym charakterze, jeżeli umowy te nie są zawierane w ramach prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej, mogą opłacać ryczałt od przychodów ewidencjonowanych - o czym stanowi art. 2 ust. 1a tej ustawy. Zgodnie z art. 6 ust. 1a ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne, opodatkowaniu ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych podlegają również otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń z tytułu umowy najmu, podnajmu, dzierżawy, poddzierżawy lub innych umów o podobnym charakterze. Dla ustalenia wartości otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń z tytułu tych umów, stosuje się art. 11 ust. 2-2b ustawy o podatku dochodowym. W myśl art. 12 ust. 1 pkt 4 lit. a) powołanej ustawy ryczałt od przychodów ewidencjonowanych wynosi 8,5%, dla przychodów, o których mowa w art. 6 ust. 1a, do kwoty 100 000 zł; od nadwyżki ponad tę kwotę ryczałt od przychodów ewidencjonowanych wynosi 12,5% przychodów. Przy czym, warunkiem skorzystania z ryczałtowej formy opodatkowania jest, zgodnie z art. 9 ust. 1 ww. ustawy, sporządzenie na piśmie oświadczenia o wyborze opodatkowania przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych na dany rok podatkowy podatnik składa naczelnikowi urzędu skarbowego właściwemu według miejsca zamieszkania podatnika, a w przypadku przedsiębiorstwa w spadku - według ostatniego miejsca zamieszkania zmarłego przedsiębiorcy, do 20 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym osiągnął pierwszy przychód z tego tytułu w roku podatkowym, albo do końca roku podatkowego, jeżeli pierwszy taki przychód osiągnął w grudniu roku podatkowego. Stosownie do treści art. 9 ust. 4 ww. ustawy, w przypadku osiągania przychodów, o których mowa w art. 6 ust. 1a, za równoznaczne z dokonaniem wyboru opodatkowania w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych na dany rok podatkowy uznaje się pierwszą w roku podatkowym wpłatę na ryczałt od przychodów ewidencjonowanych z tego tytułu, a jeżeli pierwszy taki przychód podatnik osiągnął w grudniu roku podatkowego - złożenie zeznania, o którym mowa w art. 21 ust. 2 pkt 2.   Z przestawionego opisu sprawy wynika, że oszczędności zgromadzone zarówno na rachunku bankowym w Polsce, jak i w Wielkiej Brytanii Wnioskodawca zamierza przeznaczyć na zakup mieszkania (jednego lub kilku) w Polsce. Zakupione mieszkanie (mieszkania) będą przeznaczone wyłącznie na wynajem, a nie na zaspokojenie własnych celów mieszkaniowych Wnioskodawcy (zakup miałby charakter wyłącznie inwestycyjny). Wnioskodawca zamierza dokonać zakupu mieszkania na przełomie IV kwartału 2021 r. i I kwartału 2022 r., a kolejnego w ciągu 12 miesięcy od zakupu pierwszego mieszkania. Umowa najmu mieszkania (mieszkań) miałaby zostać zawarta na okres 12 miesięcy. Zamiarem Wnioskodawcy jest zaliczenie przychodów z tytułu najmu mieszkania do źródła przychodu w postaci najmu jako samodzielnego źródła przychodów określanego jako tzw. „najem prywatny”, zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Wnioskodawca nie ma zamiaru prowadzić przy tym działalności gospodarczej i nie zamierza podejmować jej także w przyszłości. Umowy najmu będzie podpisywał osobiście w Anglii, a następnie będzie przesyłał je pocztą elektroniczną w formie skanu do najemcy i prosił o odesłanie skanu podpisanego przez najemcę. Jednocześnie strony wymienią się oryginałami skanów korzystając z korespondencji listownej. Wnioskodawca nie wyklucza jednak możliwości przyjazdu do Polski w celu zawarcia umowy najmu mieszkania (mieszkań) z najemcą. Nie planuje jednak upoważniać do tego osób trzecich. Zgodnie z zamiarem Wnioskodawcy oświadczenie o wyborze opodatkowania w formie ryczałtu ewidencjonowanego do właściwego Naczelnika Urzędu Skarbowego zostanie złożone po zakupie mieszkania i przed rozpoczęciem wynajmu. Wnioskodawca dokonując czynności związanych z najmem zamierza działać we własnym imieniu, w sposób niezależny od innych podmiotów, a czynności będą rodzić prawa i obowiązki bezpośrednio dla Niego. Mieszkania miałyby być wynajmowane w sposób ciągły do momentu, w którym po stronie Wnioskodawcy pojawi się potrzeba wykorzystania mieszkania (mieszkań) na własne potrzeby w okresie przestoju, tzn. wtedy, gdy nie będą one wynajmowane innej osobie. Wnioskodawca przewiduje bowiem możliwość przyjazdów do Polski na krótkotrwale pobyty, np. w celu spotkania się z rodziną, jednak łączny okres takich pobytów nie przekroczy 183 dni w roku podatkowym. Wnioskodawca zamierza pozyskiwać najemców z pomocą biura nieruchomości, z którym będzie kontaktować się zdalnie.   Mając na uwadze zaprezentowane przepisy prawa podatkowego oraz opis sprawy będącej przedmiotem wniosku stwierdzić należy, że jeżeli w istocie najem przedmiotowych nieruchomości nie będzie realizowany w sposób, który wskazuje na spełnienie wszystkich przesłanek prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej wymienionych w art. 5a pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, to przychody uzyskiwane z tego tytułu Wnioskodawca będzie mógł zakwalifikować do źródła przychodu określonego w art. 10 ust. 1 pkt 6 powoływanej ustawy.   W takim przypadku, Wnioskodawca może skorzystać z opodatkowania uzyskiwanych przychodów z tego tytułu: -        na „zasadach ogólnych” - według skali podatkowej - zgodnie z art. 27 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, lub - na zasadach określonych w art. 6 ust. 1a ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne, tj. w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych, jeśli złoży w ustawowym terminie właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego pisemne oświadczenie o wyborze tej formy opodatkowania, o którym mowa w art. 9 ust. 1 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne.   Zatem, odpowiadając na postawione pytania Nr 2 oraz Nr 3 wskazać należy, że zakup mieszkania przez Wnioskodawcę mającego miejsce zamieszkania w Wielkiej Brytanii celem jego wynajmu na rzecz innego podmiotu nie sprawi, że Wnioskodawca uzyska status polskiego rezydenta podatkowego, co będzie wiązać się z nieograniczonym obowiązkiem podatkowym w Polsce. Natomiast Wnioskodawca korzystając z możliwości dokonania wyboru formy opodatkowania i decydując się na opodatkowanie najmu prywatnego ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych może, przy zastosowaniu postanowień Konwencji polsko-brytyjskiej, uniknąć podwójnego opodatkowania, nie stając się przy tym polskim rezydentem podatkowym. Stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania Nr 2 i Nr 3 jest prawidłowe.   Końcowo zaznaczyć należy, że tutejszy Organ wydając interpretację w trybie art. 14b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r., poz. 1540, z późn. zm.), jest związany wyłącznie opisem stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego przedstawionym przez Wnioskodawcę i Jego stanowiskiem, tym samym Organ dokonał wyłącznie analizy okoliczności podanych we wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawiony we wniosku opis stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego jest zgodny ze stanem rzeczywistym. Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego postępowania podatkowego, kontroli podatkowej lub postępowania kontrolnego organu kontroli celno-skarbowej. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku ww. postępowań okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne. Jeżeli przedstawiony we wniosku opis stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego będzie się różnił od stanu występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie chroniła Wnioskodawcy w zakresie dotyczącym rzeczywiście zaistniałego stanu/zdarzenia.   Interpretacja dotyczy stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.   Zgodnie z art. 14na § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej: 1)    z zastosowaniem art. 119a; 2)    w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3)    z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.   Przepisów art. 14k-14n ww. ustawy, nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 ustawy Ordynacja podatkowa). Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z dnia 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2193, z późn. zm.), wprowadzającymi regulacje intertemporalne.   Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, z późn. zm.). Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach (art. 47 § 1 ww. ustawy) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 54 § 1a ww. ustawy), w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy). W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ww. ustawy). Zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego i stanu epidemii jako najwłaściwszy proponuje się kontakt z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego ePUAP.