0113-KDIPT2-1.4011.740.2021.1.AP

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r., poz. 1540, z późn. zm.), Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawczyni – przedstawione we wniosku z dnia 28 lipca 2021 r. (data wpływu 3 sierpnia 2021 r.) o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie opodatkowania wypłaty zaległych świadczeń z ZUS oraz możliwości dokonania korekty zeznań podatkowych ‑ jest nieprawidłowe.   UZASADNIENIE W dniu 3 sierpnia 2021 r. wpłynął do tutejszego Organu ww. wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie opodatkowania wypłaty zaległych świadczeń z ZUS oraz możliwości dokonania korekty zeznań podatkowych.   We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny:   Wnioskodawczyni posiada nieograniczony obowiązek podatkowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w myśl art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych. Na dzień złożenia wniosku nie toczy się postępowanie podatkowe lub kontrolne dotyczące stanu faktycznego przedstawionego we wniosku. Wnioskodawczyni nigdy nie prowadziła i nie prowadzi działalności gospodarczej.  Wnioskodawczyni korzystała z zasiłku chorobowego, macierzyńskiego i opiekuńczego wyłącznie z umów o pracę.  W 2018 r. rozliczyła się indywidualnie na zeznaniu podatkowym PIT-37, w 2019 r. wspólnie z małżonkiem na PIT-37 oraz w 2020 r. wspólnie z małżonkiem na PIT-37.                                           Wnioskodawczyni od dnia 3 lipca 2017 r. pracowała na podstawie umowy o pracę w firmie  … (dalej jako: „Pracodawca”) w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowisku specjalisty do spraw kadr i płac. Pracodawca w związku z łączącym ich stosunkiem pracy odprowadzał składki ZUS. Czynności w zakresie kadr i płac były zlecane Wnioskodawczyni przez Pracodawcę na rzecz klientów biura rachunkowego … prowadzonego przez żonę Pracodawcy – …. W ramach zawartej umowy Wnioskodawczyni wykonywała również pracę bezpośrednio na rzecz płatnika składek, tj. na rzecz Pracodawcy (wprowadzanie faktur, deklaracje rozliczeniowe i podatkowe). Praca była wykonywana od poniedziałku do piątku, od godz. 7 do 15. Od dnia 1 grudnia 2017 r. Wnioskodawczyni otrzymała kolejne zatrudnienie u Pracodawcy, jako tester programu kadrowo-księgowego w wymiarze 1/4 etatu. Praca wykonywana była w systemie weekendowym (piątkowe popołudnia, soboty, niedziele). Wnioskodawczyni weryfikowała poprawność systemu, notowała błędy, informowała przełożonego o wszystkich działaniach. W związku z zajściem w ciążę i złym samopoczuciem Wnioskodawczyni stała się niezdolna do pracy od dnia 12 lutego 2018 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych wszczął kontrolę, na podstawie której w dniu 16 listopada 2018 r. wydał zaskarżoną decyzję, w której stwierdził, że Wnioskodawczyni jako pracownik u płatnika składek – Pracodawcy, nie podlega obowiązkowym ubezpieczeniom emerytalnym, rentowym, chorobowym i wypadkowym od dnia 3 lipca 2017 r. Wnioskodawczyni sprawę skierowała do Sądu Okręgowego w … VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych (sygn. sprawy …), zaskarżając decyzję ZUS w całości, co uczynił również Pracodawca.   Zgodnie z zaskarżoną decyzją ZUS, rozstrzygnięciu podlegały dwie kwestie:  1)   organ rentowy nie podważał, że Wnioskodawczyni wykonywała pracę jako specjalista do spraw kadr i płac od dnia 3 lipca 2017 r., ale twierdził, że następowało to na rzecz …, a nie Pracodawcy, 2)   organ rentowy podważał w ogóle wykonywanie przez Wnioskodawczynię pracy w związku z umową na stanowisku testera programu kadrowo-księgowego.   W postępowaniu sądowym zostały przedstawione dokumenty potwierdzające kwalifikacje zawodowe oraz dokumenty potwierdzające wykonywanie pracy przez Wnioskodawczynię na rzecz Pracodawcy, którym Sąd dał w pełni wiarę. Organ rentowy ani w zaskarżonej decyzji, ani w toku postępowania sądowego nie przedstawił jakiegokolwiek argumentu podważającego wiarygodność złożonej przez Wnioskodawczynię i Pracodawcę dokumentacji, zarówno na etapie postępowania administracyjnego, jak i przed Sądem. Pracodawca dwa miesiące po niezdolności do pracy Wnioskodawczyni zatrudnił na takich samych warunkach na Jej stanowisko testera programu księgowo-kadrowego Panią …, na ten sam wymiar czasu pracy 1/4 etatu, to samo wynagrodzenie, system pracy weekendowej. Organ rentowy wszczął postępowanie wyjaśniające w przedmiocie zatrudnienia Pani … u Pracodawcy, a w toku postępowania Pracodawca oświadczył, że potrzebował zatrudnić kolejną osobę, gdyż Wnioskodawczyni przebywała na zwolnieniu lekarskim. Organ rentowy tego twierdzenia nie zakwestionował i ostatecznie w dniu 13 listopada 2018 r., to jest na 3 dni przed wydaniem zaskarżonej decyzji w sprawie Wnioskodawczyni, umorzył postępowanie w sprawie ustalenia zasadności zgłoszenia do ubezpieczeń społecznych jako pracownika Pani … od dnia 13 kwietnia 2018 r. na stanowisku tester programu kadrowo-księgowego. Sąd podzielił opinię Wnioskodawczyni, że organ rentowy uznał zasadność zgłoszenia Pani … do ubezpieczeń społecznych z tytułu wyżej wymienionego zatrudnienia, w tym gospodarczą potrzebę zatrudnienia w miejsce Wnioskodawczyni, więc nielogiczne jest stanowisko ZUS, że Wnioskodawczyni w charakterze testera programu kadrowo-księgowego w ogóle nie pracowała, skoro Pracodawca miał potrzebę zatrudnienia kolejnej osoby i zostały podpisane dokumenty potwierdzające jej zawarcie, to trudno stwierdzić, że praca nie była wykonywana. Na rozprawie w sądzie zostali powołani świadkowie, których zeznania były spójne, logiczne i zgodne z zebraną dokumentacją, potwierdzające stanowisko Wnioskodawczyni z Jej zeznaniami oraz zeznaniami pana Pracodawcy, a Sąd dał w pełni wiarę, ponieważ były spójne logiczne oraz znajdowały potwierdzenie w zeznaniach świadków i zebranej dokumentacji. W dniu 17 czerwca 2020 r. zapadł wyrok, na mocy którego została zmieniona zaskarżona decyzja ZUS i Sąd podtrzymał stanowisko Wnioskodawczyni, tzn. stwierdził, że od dnia 3 lipca 2017 r., jako pracownik u Pracodawcy podlegała Ona obowiązkom ubezpieczeniowym: emerytalnym, rentowym, chorobowym i wypadkowym. Wnioskodawczyni wskazała, że Pracodawca zatrudniał mniej niż 20 pracowników, co zwalniało go z wypłacania zasiłków, to ZUS zobowiązany był do wypłaty należnych zasiłków.  W związku z pierwszą zawartą umową, tj. od dnia 3 lipca 2017 r. z Pracodawcą, Wnioskodawczyni otrzymała od niego wynagrodzenie chorobowe za okres 12 luty 2018 r. do 16 lipca 2018 r., od 17 marca 2018 r. do 20 września 2018 r. ZUS wypłacał zasiłek chorobowy od dnia 21 września 2018 r. do 19 września 2019 r. W związku z urodzeniem syna Wnioskodawczyni nabyła prawo do zasiłku macierzyńskiego. ZUS wypłacał zasiłek macierzyński do momentu wydania zaskarżonej decyzji, później wypłaty zostały wstrzymane. Zaległe zasiłki zostały wypłacone 25 września 2020 r. oraz 29 września 2020 r. Rozbicie wypłaty zaległego zasiłku na dwie wynikało z błędnego naliczenia podstawy do wypłaty świadczenia przez ZUS i interwencji Wnioskodawczyni w tej sprawie. Po wykorzystaniu urlopu macierzyńskiego i fizycznym powrocie do pracy w związku obowiązującą umową na stanowisku specjalisty do spraw kadr i płac, Wnioskodawczyni korzystała z zasiłku opiekuńczego na dziecko w okresie od 17 października 2019 r. do 28 października 2019 r. oraz 7 listopada 2019 r. do 15 listopada 2019 r. ZUS odmówił wypłaty zasiłku w związku z toczącą się sprawą. Zasiłek opiekuńczy został wypłacony razem z innymi zaległymi zasiłkami po rozstrzygnięciu sporu sądowego w dniach 25 września 2020 r. i wyrównany 29 września 2020 r. W związku z umową o pracę zawartą dnia 1 grudnia 2017 r. oraz wszczętym postępowaniem, ZUS wstrzymał wypłatę zasiłku chorobowego i macierzyńskiego (wszystkie należne z tytułu ww. umowy) do momentu rozstrzygnięcia sporu na drodze sądowej. Niezdolność do pracy powstała również 12 lutego 2018 r. i od tego dnia do 16 marca 2018 r. Pracodawca wypłacił również chorobowe i ZUS zobowiązany był do wypłaty zasiłku chorobowego w 100% od 17 marca 2018 r. do 20 września 2018 r. oraz zasiłku macierzyńskiego od 21 września 2018 r. do 19 września 2019 r. Należności zostały uregulowane 25 września 2020 r. Sąd na mocy zebranych dowodów, zgodnie z wydanym wyrokiem zmienił decyzję ZUS w pełni zgadzając się z Wnioskodawczynią, a co za tym idzie, ustalił w uzasadnieniu nowy stan faktyczny.    W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie:   Czy Wnioskodawczyni może dokonać korekty zeznań podatkowych PIT-37 za 2018 r., 2019 r. i 2020 r.?   Zdaniem Wnioskodawczyni,powinna Ona złożyć korekty zeznań podatkowych za 2018 r., 2019 r. i 2020 r. W związku z opisanym stanem faktycznym zeznanie podatkowe za 2018 r., 2019 r. i 2020 r. nie odzwierciedlają dochodów Wnioskodawczyni za okres ten, a wręcz bardzo je deformują, dlatego na mocy art. 81 ustawy Ordynacja podatkowa, Wnioskodawczyni chce złożyć korekty tych zeznań. Sąd Okręgowy w wyroku jasno ustalił nowy stan faktyczny przychylając się do stanowiska Wnioskodawczyni, tj. potwierdził podleganie ubezpieczeniom społecznym, emerytalnym, rentowym i chorobowym u Pracodawcy, a co za tym idzie, ZUS nie miał racji wstrzymując wypłatę należnych Jej świadczeń. ZUS dokonał wypłaty zasiłku po terminie, po wielokrotnych interwencjach Wnioskodawczyni w tej sprawie. Zakład Ubezpieczeń Społecznych działał na niekorzyść od samego początku, gdyby nie determinacja Wnioskodawczyni zapewne do dziś nie otrzymałaby należnych już w 2018 r. zasiłków, gdyż jak to powiedziała jedna z pań na infolinii: „Pani sprawa trafiła do archiwum, a Pani nie otrzymała pieniędzy?”. Zgodnie z art. 45 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, Wnioskodawczyni składała zeznanie podatkowe., wykazując znane Jej przychody, zgodnie z art. 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W związku ze zmianą stanu faktycznego, przychody w myśl art. 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych za lata 2018, 2019, 2020 uległy zmianie. Wnioskodawczyni uważa, że musi złożyć korektę za wyżej wymienione okresy, uwzględniając należne Jej zasiłki. Obecnie wynika, że w 2019 r. nie zarabiała nawet minimalnej krajowej, a w 2020 r. przebywała na zasiłku. Zeznania podatkowe bez wniesienia korekt zaburzają obraz Jej zatrudnienia i Jej należności podatkowych. Wnioskodawczyni nigdy nie uchyla się od odpowiedzialności podatkowej, składa zeznania ze starannością i obowiązującym stanem prawnym, dlatego w sytuacji, gdy posiada wiedzę o zmianie stanu faktycznego, który jest sądownie potwierdzony, Wnioskodawczyni chce dokonać korekty zeznania zeznań podatkowych za lata 2018, 2019, 2020.    Korekta zeznania za 2018 r. i 2019 r. spowoduje wykazanie dopłaty ze strony Wnioskodawczyni o kwoty: za 2018 r. - 42 zł, za 2019 r. - 283 zł, do zapłaty, których się zobowiązuje.  - 2018 r. – PIT-37 złożony: poz. 57 (zasiłki) – 31 769, 08 zł, poz. 61 (podatek od zasiłków) – 5 702 zł; - 2019 r. – PIT-37 złożony: poz. 57 (zasiłki) – 0 zł, poz. 61 (podatek od zasiłków) – 0 zł; - 2020 r. – PIT-37 złożony: poz. 57 (zasiłki) – 55 836, 55 zł, poz. 61 (podatek od zasiłków) – 9 491 zł.   Korekty, które chce złożyć Wnioskodawczyni: - 2018 r. – PIT-37: poz. 57 (zasiłki) – 45 836, 33 zł, poz. 61 (podatek od zasiłków) – 8 093 zł; - 2019 r. – PIT-37: poz. 57 (zasiłki) – 37 746,29 zł, poz. 61 (podatek od zasiłków) – 6 417zł; - 2020 r. – PIT-37: poz. 57 (zasiłki) – 4 023,01 zł, poz. 61 (podatek od zasiłków) – 683 zł.   Wnioskodawczyni za dochody wykazane w PIT-37 za 2020 r. zapłaciła podatek w wysokości 6 258 zł. Płatności dokonała terminowo, a winna zapłacić jedynie 9 zł. Wnioskodawczyni nie miała wpływu na toczące się postępowanie oraz późniejszą wypłatę, dlatego zasadne jest, w opinii Wnioskodawczyni, złożenie korekty zeznań za 2018 r., 2019 r. i 2020 r. o zasiłki w okresach nienależnych, tak aby uwzględniały zmieniony stan faktyczny. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawczyni w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego - jest nieprawidłowe.   Zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2021 r., poz. 1128, z późn. zm.), opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. Stosownie do art. 10 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, źródłami przychodu są: stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta. Jak stanowi art. 11 ust. 1 ww. ustawy, przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. W myśl art. 12 ust. 1 ww. ustawy, za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych. Zgodnie z art. 45 ust. 1 ww. ustawy, podatnicy są obowiązani składać urzędom skarbowym zeznanie, według ustalonego wzoru, o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym, w terminie od dnia 15 lutego do dnia 30 kwietnia roku następującego po roku podatkowym. Zeznania złożone przed początkiem terminu uznaje się za złożone w dniu 15 lutego roku następującego po roku podatkowym.   Z informacji przedstawionych we wniosku wynika, że w związku z zajściem w ciążę Wnioskodawczyni stała się niezdolna do pracy od dnia 12 lutego 2018 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych wszczął kontrolę, na podstawie której w dniu 16 listopada 2018 r. wydał zaskarżoną decyzję, w której stwierdził, że Wnioskodawczyni, jako pracownik u płatnika składek – Pracodawcy, nie podlegała obowiązkowym ubezpieczeniom emerytalnym, rentowym, chorobowym i wypadkowym od dnia 3 lipca 2017 r. Wnioskodawczyni sprawę skierowała do Sądu, zaskarżając decyzję ZUS w całości, co uczynił również Pracodawca. W dniu 17 czerwca 2020 r. zapadł wyrok, na mocy którego została zmieniona zaskarżona decyzja ZUS i Sąd podtrzymał stanowisko Wnioskodawczyni, tzn. stwierdził, że od dnia 3 lipca 2017 r. jako pracownik u Pracodawcy podlega obowiązkom ubezpieczeniowym: emerytalnym, rentowym, chorobowym i wypadkowym. Zaległe zasiłki zostały wypłacone 25 września 2020 r. oraz 29 września 2020 r. Po wykorzystaniu urlopu macierzyńskiego i fizycznym powrocie do pracy w związku obowiązującą umową na stanowisku specjalisty do spraw kadr i płac, Wnioskodawczyni korzystała z zasiłku opiekuńczego na dziecko w okresie od 17 października 2019 r. do 28 października 2019 r. oraz 7 listopada 2019 r. do 15 listopada 2019 r. ZUS odmówił wypłaty zasiłku w związku z toczącą się sprawą. Zasiłek opiekuńczy został wypłacony razem z innymi zaległymi zasiłkami po rozstrzygnięciu sporu sądowego w dniach25 września 2020 r. i wyrównany 29 września 2020 r.   Wątpliwości Wnioskodawczyni budzi fakt, czy może Ona dokonać korekty zeznań podatkowych za 2018 r., 2019 r. i 2020 r. i wykazać w nich zaległe zasiłki.   Należy zauważyć, że wykładnia językowa przytoczonego art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jednoznacznie wskazuje, że momentem przesądzającym o powstaniu przychodu jest moment jego uzyskania, tj. chwila kiedy podatnik otrzymał (lub postawiono do jego dyspozycji) wartości pieniężne, albo otrzymał świadczenia w naturze bądź inne nieodpłatne świadczenie. Do tego typu świadczeń nie mają bowiem zastosowania przewidziane w ustawie o podatku dochodowym przepisy szczególne. Przez określenie „otrzymane”, zgodnie ze Słownikiem języka polskiego, należy rozumieć takie pieniądze i wartości pieniężne, które zostały podatnikowi dane. Mając na uwadze istnienie wielu form rozliczeń, należy uznać, że otrzymane pieniądze to nie tylko wypłacona gotówka, lecz także kwota, która wpłynęła na rachunek bankowy podatnika. Natomiast „postawionymi do dyspozycji” są takie pieniądze i wartości pieniężne, które podatnik, wykazując określoną aktywność, ma możliwość włączyć do swojego władztwa. Innymi słowy, podatnik ma możliwość skorzystania z tychże pieniędzy, a nie jest to uzależnione od dodatkowej zgody osoby stawiającej określone środki do dyspozycji (vide: Komentarz do art. 11 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, (w:) A. Bartosiewicz, R. Kubacki, PIT. Komentarz, Lex, 2015, wyd. V). Z definicji pojęcia przychodu, jako świadczenia otrzymanego, czy też w niektórych przypadkach postawionego do dyspozycji wnosić można również o momencie jego uzyskania. Określenie momentu uzyskania przychodu ma bardzo istotne znaczenie, przede wszystkim z tego powodu, że podatek dochodowy od osób fizycznych rozliczany jest w danym czasie. Konieczne jest zatem określenie momentu uzyskania przychodu, by przyporządkować przychód do danego okresu rozliczeniowego – roku podatkowego, a w niektórych przypadkach również – miesiąca (w przypadku zaliczkowego rozliczania podatku). O powstaniu przychodu można zatem mówić nie tylko w sytuacji, w której podatnik faktycznie otrzyma określoną ilość środków pieniężnych, ale też wtedy, gdy zostaną mu one udostępnione w ten sposób, że będzie mógł nimi rozporządzać.   Odnosząc powyższe uregulowania prawne na grunt rozpatrywanej sprawy należy stwierdzić, że przychód z zasiłków za lata 2018, 2019 i 2020 jest przychodem roku, w którym nastąpiło przekazanie kwoty należnych zasiłków Wnioskodawczyni, zatem w przedmiotowej sprawie – przychodem 2020 r. Okoliczność, że dochody z tytułu zasiłków były należne za lata wcześniejsze, tj. 2018-2020, a Wnioskodawczyni musiała domagać się ich przyznania na drodze sądowej, nie ma wpływu, w świetle art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, na moment opodatkowania.   Natomiast zagadnienia związane z korektą deklaracji regulują przepisy art. 81 ustawy zdnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r., poz. 1540, z późn. zm.). Zgodnie z treścią art. 81 § 1 ww. ustawy, jeżeli odrębne przepisy nie stanowią inaczej, podatnicy, płatnicy i inkasenci mogą skorygować uprzednio złożoną deklarację. Skorygowanie deklaracji następuje przez złożenie korygującej deklaracji (art. 81 § 3 ustawy Ordynacja podatkowa).   W konsekwencji, w sytuacji wypłaty świadczeń przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych, w przedstawionym stanie faktycznym, obowiązek podatkowy powstał u Wnioskodawczyni w 2020 r., tj. w roku otrzymania świadczeń. Bez wpływu na ten fakt pozostaje okoliczność, że wypłacone kwoty dotyczą świadczeń należnych za lata poprzednie.   Mając na uwadze przedstawiony we wniosku stan faktyczny oraz powołane przepisy prawa należy stwierdzić, że wypłacone Wnioskodawczyni w 2020 r. na mocy wyroku sądowego świadczenia (zasiłki) z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych za zaległe lata 2018-2020 stanowią dla Wnioskodawczyni przychód w 2020 r., zatem brak jest podstawy prawnej do skorygowania uprzednio złożonych zeznań (PIT-37) za lata 2018-2019. Wnioskodawczyni uprawniona jest do dokonania korekty zeznania podatkowego PIT-37 wyłącznie za 2020 r. uwzględniając otrzymane zasiłki wraz z innymi przychodami, które osiągnęła w tym właśnie roku.   Końcowo należy zaznaczyć, że Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej nie ma możliwości potwierdzenia prawidłowości wyliczeń przedstawionych w przedmiotowym wniosku z uwagi na fakt, że przepis art. 14b ustawy Ordynacja podatkowa nakłada na organ podatkowy obowiązek udzielenia interpretacji, co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego. Z uwagi na powyższe, tutejszy Organ nie może odnieść się do wyliczeń wskazanych przez Wnioskodawczynię. Prawidłowość, bądź nieprawidłowość wyliczeń podlega weryfikacji przez właściwy organ podatkowy w toku, np. postępowania kontrolnego, postępowania podatkowego, czy też czynności sprawdzających.   Należy zauważyć, że przy wydawaniu niniejszej interpretacji tutejszy Organ dokonał wyłącznie analizy okoliczności podanych we wniosku. Tym samym, jeżeli przedstawiony we wniosku stan faktyczny będzie się różnić od stanu, występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie chroniła Wnioskodawczyni w zakresie dotyczącym rzeczywiście zaistniałego stanu. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawiony we wniosku stan faktyczny jest zgodny ze stanem rzeczywistym. Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne.   Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawczynię i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji indywidualnej.   Zgodnie z art. 14na § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej: 1)      z zastosowaniem art. 119a; 2)      w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3)      z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.   Przepisów art. 14k-14n ww. ustawy, nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 ustawy Ordynacja podatkowa). Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2193, z późn. zm.), wprowadzającymi regulacje intertemporalne.   Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, z późn. zm.). Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach (art. 47 § 1 ww. ustawy) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 54 § 1a ww. ustawy), w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy). W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ww. ustawy). Zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W przypadku wnoszenia skargi w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego i stanu epidemii jako najwłaściwszy proponuje się kontakt z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego ePUAP.