0113-KDIPT2-3.4011.898.2025.2.SJ

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe Szanowni Państwo, stwierdzam, że Państwo stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych – w części dotyczącej uznania czynności podejmowanych przez Państwa Pracowników za działalność badawczo-rozwojową – jest prawidłowe.Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej 3 grudnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 1 grudnia 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnili go Państwo pismem z 13 lutego 2026 r. – w odpowiedzi na wezwanie. Zakres wniosku jest następujący:Opis zdarzenia przyszłego Wnioskodawca X Sp. z o.o. to podmiot działający w branży budowlanej, specjalizujący się w dostarczaniu m.in. klasycznych szalunków oraz deskowań, jak również spersonalizowanych rozwiązań szalunkowych oraz projektowaniu deskowań nietypowych i konstrukcji wsporczych dla klientów z sektora budownictwa (dalej nazwane jako „projekty”, „konstrukcje”). Spółka, oprócz projektowania i sprzedaży deskowań, zajmuje się tworzeniem indywidualnych form wycinanych na maszynach CNC oraz ich składaniem. Na potrzeby klientów opracowuje trójwymiarowe modele deskowań i elementów konstrukcyjnych w zaawansowanych programach 3D, które następnie są drukowane w technologii 3D lub prezentowane w rzeczywistości wirtualnej . Dzięki temu klienci mogą zweryfikować projekty przed realizacją, co skraca czas inwestycji i obniża koszty. Zastosowane rozwiązania umożliwiają ekonomiczne zużycie materiałów, ograniczenie odpadów oraz przyspieszenie montażu w zakładzie prefabrykacji i na placu budowy. Uproszczona konstrukcja zmniejsza liczbę elementów łączących i wagę form, co ułatwia montaż, zwiększa ergonomię pracy i pozwala działać w trudno dostępnych miejscach. Deskowania są projektowane indywidualnie, z wykorzystaniem trwałych materiałów odpornych na warunki atmosferyczne, co zapewnia niezawodność systemu. Oferowane rozwiązania powstają w ramach prowadzonej przez Spółkę działalności badawczo-rozwojowej, ukierunkowanej na tworzenie innowacyjnych i bardziej efektywnych technologii formowania. Prace te prowadzone są w sposób planowy i metodyczny, zgodnie z przyjętym harmonogramem i jasno określonymi celami. Proces realizacji projektu rozpoczyna się od zgłoszenia przez Klienta zapotrzebowania na indywidualne, innowacyjne rozwiązanie. Zespół Spółki przeprowadza z Klientem szczegółowy wywiad dotyczący potrzeb i specyfiki inwestycji, a następnie opracowuje wstępne rysunki koncepcyjne. Po ich akceptacji projektanci wykonują obliczenia wytrzymałościowe w specjalistycznych programach i przygotowują rysunki wykonawcze wraz z zestawieniem materiałowym. W razie potrzeby przeprowadzane są dodatkowe testy konstrukcyjne. Na podstawie tych prac powstaje nowa, innowacyjna konstrukcja deskowania lub szalunku, która usprawnia proces budowlany i umożliwia realizację inwestycji dotychczas trudnych lub niemożliwych do wykonania przy użyciu standardowych technologii. Powyższe działania były przedmiotem wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie możliwości skorzystania z ulgi B+R. Spółka uzyskała odpowiedź pozytywną znak: 0114-KDIP2-1.4010.251.2025.2.AZ, która potwierdziła badawczo-rozwojowy charakter prowadzonych działań. Działalność pracowników w dziale badawczo- rozwojowym W ramach każdego z projektów zespół B+R pracujący w Spółce opracowuje innowacyjne produkty, tj. nietypowe deskowania i szalunki. W ramach projektu B+R zaangażowany jest sześcioosobowy zespół: Projektant będący kierownikiem zespołu, Projektant będący zastępcą kierownika oraz 4 osoby na stanowisku projektanta. Zakres obowiązków tych projektantów w ramach projektu B+R obejmuje: przyjmowanie zlecenia; wywiad z Klientem (dopasowanie konkretnego rozwiązania); tworzenie wstępnych prac koncepcyjnych; przygotowanie szkiców projektowych; przygotowanie obliczeń statyczno-wytrzymałościowych; tworzenie rysunków wykonawczych; tworzenie dokumentacji oraz nadzór nad zleceniem, w przypadku kierownika oraz jego zastępcy. Większość projektów jest przygotowywana indywidualnie, niemniej zdarzyć się może, że niektóre projekty wymagają pracy zespołowej. W takiej jednak sytuacji każdy z tych pracowników zaangażowany jest w proces twórczy. Podkreślić należy, że w ramach prowadzonego projektu badawczo- rozwojowego, pracownicy Spółki wytwarzają projekty, które można uznać za utwory. Projekty stworzone przez pracowników w ramach ww. czynności są projektami niepowtarzalnymi, mającymi indywidualny charakter i spełniającymi przesłanki utworu określone w ustawie z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 24 ze zm., dalej jako „ustawa o PAPP”), tj. są przejawem działalności twórczej o indywidualnym charakterze, ustalonym w jakiejkolwiek postaci, niezależnie od wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia (utwór). Efektem prac pracowników zatrudnionych w dziale B+R jest dokumentacja projektowa, na którą składają się poszczególne projekty będące realizacją spersonalizowanych rozwiązań szalunkowych oraz projektowania deskowań nietypowych i konstrukcji wsporczych dla klientów z sektora budownictwa. Oprócz prac o charakterze twórczym, w ramach swoich obowiązków służbowych, pracownicy wykonują także inne zadania, w tym zadania administracyjne czy techniczne. W Spółce prowadzona jest ewidencja czasu pracy poprzez planner plan w formie strony internetowej, do którego mają dostęp wszyscy pracownicy. W planner planie zapisane są projekty i ich zakresy oraz czas poszczególnych pracowników przeznaczony na działalność badawczo-rozwojową. Przedmiotowa ewidencja pozwala na jednoznaczne określenie jaki czas pracy poświęcony jest na działania o charakterze twórczym, a jaki na pozostałe obowiązki. Umowy z pracownikami Spółka zamierza zawrzeć z pracownikami aneksy do umów o pracę, które regulować będą kwestię przeniesienia na Spółkę praw autorskich do utworów wytwarzanych przez pracowników w ramach wykonywanej na rzecz Spółki pracy. W zawartych z pracownikami aneksach do umów o pracę, wprowadzone zostaną postanowienia, zgodnie z którymi zakres obowiązków ze stosunku pracy takich pracowników obejmować będzie: prace twórcze związane z tworzeniem utworów; pozostałe prace zlecone przez Spółkę jako pracodawcę, które nie skutkują powstaniem utworów. Umowy o pracę i inne dokumenty korporacyjne będą zawierać postanowienia szczegółowo wskazujące na zakres obowiązków pracowników i ich podział na: obowiązki o charakterze twórczym związane z tworzeniem utworów oraz obowiązki o charakterze nietwórczym związane z wykonywaniem czynności administracyjnych, technicznych i organizacyjnych. W ramach pierwszej kategorii prac wszelkie autorskie prawa majątkowe do utworów tworzone przez pracowników w ramach wykonywania obowiązków pracowniczych są przenoszone na Wnioskodawcę. W zamian za przeniesienie praw do utworów pracownikowi przysługiwać będzie wynagrodzenie (dalej: „Honorarium”). Ponadto w umowach/aneksach do umów o pracę zawarte zostaną następujące zapisy: 1)    postanowienia dotyczące twórczej działalności, wskazujące, że w wyniku działalności pracowników powstają dobra niematerialne podlegające ochronie na gruncie ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych (utwory); 2)    postanowienia wskazujące, że Spółka jako pracodawca nabędzie autorskie prawa majątkowe do wszystkich utworów stworzonych przez pracownika w ramach wykonywania obowiązków ze stosunku pracy oraz określenie pól eksploatacji – tj. zasad korzystania z utworu; 3)    postanowienie, że Spółka nabędzie autorskie prawa majątkowe do utworu stworzonego przez pracownika (w wyniku wykonywania obowiązków ze stosunku pracy) z chwilą przyjęcia tego utworu, przy czym Spółka nie wysyła odrębnych informacji z zawiadomieniem pracownika o przyjęciu utworu. W umowach został zawarty zapis, że jeżeli pracodawca nie zgłosi zastrzeżenia, przyjmuje się, że utwór został przyjęty bez zastrzeżeń. Zatem, zgodnie z powyższym, w przypadku stworzenia przez pracownika utworu, Spółka nabędzie od pracownika majątkowe prawa autorskie do tych utworów. Honorarium pracowników Wnioskodawca wskazuje, że wyodrębnienie honorarium autorskiego następować będzie poprzez procentowe ustalenie na podstawie ewidencji czasu pracy przeznaczonego przez pracownika na pracę twórczą w powiązaniu z konkretnym stworzonym (tworzonym) utworem. W umowach o pracę lub aneksach zawarte będą postanowienia przewidujące zasadę procentowego określania honorarium w stosunku do ogólnej kwoty wynagrodzenia, z tym że honorarium będzie powiązane z konkretnym utworem (czy utworami określonymi rodzajowo), co potwierdza prowadzona ewidencja. Wnioskodawca w dokumentach regulujących kwestie pracownicze wprowadzi zapis, że procentowe określenie w umowie o pracę czasu przeznaczonego przez pracownika na pracę twórczą lub ustalenie go na podstawie ewidencji czasu pracy nie jest wystarczające dla określenia jaka część wynagrodzenia stanowi honorarium za prace twórcze, gdyż z takiego wyróżnienia nie wynika, czy jakikolwiek utwór rzeczywiście powstał lub powstawał. Dlatego Wnioskodawca stosuje tę metodę w powiązaniu z danym stworzonym (tworzonym) utworem - co ma potwierdzać stosowna ewidencja. Tym samym Spółka jako pracodawca przyjmuje zasadę, że wartość honorarium autorskiego może być określana na podstawie czasu pracy twórczej jednakże wyłącznie w powiązaniu z konkretnym stworzonym (tworzonym) utworem ujętym w ewidencji. Ewidencja czasu pracy twórczej jest prowadzona w formie strony internetowej w planner planie (dalej jako „Planner”). W planerze wprowadzane są m.in. karty pracy z wyszczególnieniem godzin pracy na poszczególnych projektach. Portal został dostosowany do ewidencjonowania czasu poświęconego na wytworzenie utworów w ramach każdego z projektów. Kierownik zespołu lub jego zastępca, działający w imieniu pracodawcy zatwierdza karty pracy (z godzinami pracy) pracowników, w tym godziny pracy poświęcone na pracę twórczą. Wobec złożonego w niniejszej sprawie wniosku o interpretację indywidualną, w oczekiwaniu na jej uzyskanie, w stosunku do pracowników z działu B+R zatrudnionych na podstawie umów o pracę, na ten moment, do kalkulacji ich dochodów ze stosunku pracy Spółka stosuje koszty uzyskania przychodów określone w art. 22 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej jako ustawa o „PDOF”), tj. podstawową wysokość kosztów uzyskania przychodów przysługujących z tytułu stosunku pracy. Uzupełnienie wniosku Pracownicy Spółki posiadają nieograniczony obowiązek podatkowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w myśl art. 3 ust. 1 w związku z art. 3 ust. 1a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.). Efektem pracy Pracowników działu B+R są projekty spersonalizowanych szalunków oraz deskowań nietypowych i konstrukcji wsporczych dla klientów z sektora budownictwa. Pracownicy, względem których Spółka planuje stosować koszty 50%, są twórcami bądź współtwórcami tych utworów w rozumieniu ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (t. j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2509 ze zm.). Efekty prac w zakresie obowiązków o charakterze twórczym odznaczają się niepowtarzalnością, indywidualnością oraz oryginalnością, są przejawem indywidualnej, kreatywnej działalności, a także odznaczają się oryginalnym i twórczym charakterem. Efekty prac Pracowników są przejawem działalności twórczej w dziedzinach wymienionych w art. 22 ust. 9b pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. w zakresie architektury, inżynierii budowlanej oraz wzornictwa przemysłowego oraz art. 22 ust. 9b pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. w zakresie działalności badawczo-rozwojowej. Spółka jako pracodawca wystawi pracownikowi zaświadczenie o przychodach z tytułu przeniesienia praw autorskich ze wskazaniem podstawy do naliczenia 50% kosztów uzyskania przychodów w zeznaniu rocznym. Pytanie Czy wynagrodzenie wypłacane pracownikom z działu B+R, w części dotyczącej przeniesienia przez pracowników na Spółkę autorskich praw majątkowych do konkretnych utworów, stanowi przychody z działalności badawczo-rozwojowej, o której mowa w art. 22 ust. 9b pkt 8 ustawy o PDOF i w związku z tym Spółka jako płatnik podatku dochodowego od osób fizycznych, jest uprawniona do zastosowania 50% kosztów uzyskania przychodów, o których mowa w art. 22 ust. 9 pkt 3 ustawy o PDOF? Przedmiotem tej interpretacji jest odpowiedź na Państwa wątpliwości w zakresie pierwszej części pytania, tj. uznania czynności podejmowanych przez Państwa Pracowników za działalność badawczo-rozwojową. W części dotyczącej możliwości zastosowania 50% kosztów uzyskania przychodów względem wynagrodzenia Pracowników zostanie wydane odrębne rozstrzygnięcie.Państwa stanowisko w sprawie Wynagrodzenie wypłacane pracownikom z działu B+R, w części dotyczącej przeniesienia przez pracowników na Spółkę autorskich praw majątkowych do konkretnych utworów, stanowi przychody z działalności badawczo-rozwojowej, o której mowa w art. 22 ust. 9b pkt 8 ustawy o PDOF, w związku z wypłatą których, Spółka jako płatnik podatku dochodowego od osób fizycznych, jest uprawniona do zastosowania 50% kosztów uzyskania przychodów, o których mowa w art. 22 ust. 9 pkt 3 ustawy o PDOF. Uzasadnienie stanowiska Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy o PDOF, opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. W art. 10 ust. 1 powołanej ustawy, zostały określone źródła przychodów, gdzie między innymi, w pkt 1 wymienia się: stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, pracę nakładczą, emeryturę lub rentę. Stosownie do art. 12 ust. 1 ustawy o PDOF, za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych. W myśl art. 31 ustawy o PDOF, osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, zwane dalej zakładami pracy, są obowiązane jako płatnicy obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej lub spółdzielczego stosunku pracy, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego wypłacane przez zakłady pracy, a w spółdzielniach pracy - wypłaty z tytułu udziału w nadwyżce bilansowej. Natomiast w myśl art. 32 ust. 2 ustawy o PDOF, za dochód, o którym mowa w ust. 1 i 1a, uważa się uzyskane w ciągu miesiąca przychody w rozumieniu art. 12 oraz zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego wypłacane przez płatnika, po odliczeniu kosztów uzyskania w wysokości określonej w art. 22 ust. 2 pkt 1 albo 3 lub w ust. 9 pkt 1-3 oraz po odliczeniu potrąconych przez płatnika w danym miesiącu składek na ubezpieczenie społeczne, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. b lub pkt 2a. Jeżeli świadczenia w naturze, świadczenia ponoszone za podatnika lub inne nieodpłatne świadczenia przysługują podatnikowi za okres dłuższy niż miesiąc, przy obliczaniu zaliczek za poszczególne miesiące przyjmuje się ich wartość w wysokości przypadającej na jeden miesiąc. Jeżeli nie jest możliwe określenie, jaka część tych świadczeń przypada na jeden miesiąc, a doliczenie całej wartości w miesiącu ich uzyskania spowodowałoby niewspółmiernie wysoką zaliczkę w stosunku do wypłaty pieniężnej, zakład pracy, na wniosek podatnika, ograniczy pobór zaliczki za dany miesiąc i pobierze pozostałą część zaliczki w następnych miesiącach roku podatkowego. Zgodnie z art. 22 ust. 1 powołanej ustawy, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. Co do zasady, pracodawca jako płatnik przy ustalaniu dochodów pracowników powinien stosować koszty uzyskania przychodów, o których mowa w art. 22 ust. 2 ustawy o PDOF. Jednocześnie, w odniesieniu do niektórych przychodów ustawodawca dopuścił możliwość ustalania kosztów zryczałtowanych. W przypadku korzystania przez twórców z praw autorskich i praw pokrewnych w rozumieniu odrębnych przepisów lub rozporządzania przez nich tymi prawami, koszty uzyskania przychodów ustala się zgodnie z przepisem art. 22 ust. 9 pkt 3 ustawy o PDOF. W świetle tego przepisu, koszty uzyskania niektórych przychodów określa się z tytułu korzystania przez twórców z praw autorskich i artystów wykonawców z praw pokrewnych, w rozumieniu odrębnych przepisów, lub rozporządzania przez nich tymi prawami - w wysokości 50% uzyskanego przychodu, z zastrzeżeniem ust. 9a i 9b, z tym że koszty te oblicza się od przychodu pomniejszonego o potrącone przez płatnika w danym miesiącu składki na ubezpieczenia emerytalne i rentowe oraz na ubezpieczenie chorobowe, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. b, których podstawę wymiaru stanowi ten przychód. Stosownie do art. 22 ust. 9a tej ustawy, w roku podatkowym łączne koszty uzyskania przychodów, o których mowa w ust. 9 pkt 1-3, nie mogą przekroczyć kwoty stanowiącej górną granicę pierwszego przedziału skali podatkowej, o której mowa w art. 27 ust. 1. W myśl art. 22 ust. 9b pkt 8 ustawy o PDOF, przepis ust. 9 pkt 3 stosuje się do przychodów uzyskiwanych z tytułu działalności badawczo-rozwojowej, naukowej, naukowo-dydaktycznej, badawczej, badawczo-dydaktycznej oraz prowadzonej w uczelni działalności dydaktycznej. Analizując powyższe przepisy w kontekście przedstawionego stanu faktycznego należy stwierdzić, że jednym z koniecznych warunków zastosowania 50% kosztów uzyskania przychodów w odniesieniu do danego pracownika jest tworzenie przez niego utworów w rozumieniu ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, które to powstają w wyniku podejmowanej przez niego (w ramach stosunku pracy) działalności twórczej w zakresie działalności badawczo-rozwojowej, naukowej, naukowo-dydaktycznej, badawczej, badawczo-dydaktycznej oraz prowadzonej w uczelni działalności dydaktycznej. Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie definiuje pojęć użytych w art. 22 ust. 9 pkt 3 ustawy, takich jak „twórca”, „korzystanie przez twórców z praw autorskich” lub pojęć z nimi związanych, jak np. „utwór”, natomiast ustawodawca odsyła w tym względzie do odrębnych przepisów, przez które należy rozumieć ustawę o PAPP. W pierwszej kolejności wskazać należy, że przymiotnik „twórczy”, który poprzedza wymieniane przez ustawodawcę w art. 22 ust. 9b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych rodzaje działalności można zdefiniować jako mający na celu tworzenie; będący wynikiem tworzenia, a jako jego synonimy Słownik Języka Polskiego PWN wymienia m.in przymiotniki, konstruktywny, kreatywny, kreacyjny. Nie ulega zatem wątpliwości, że objęte przedmiotowym przepisem efekty takiej działalności musi cechować kreatywność, unikalność czy osobiste ujęcie przez ich twórców. Zgodnie natomiast z art. 1 ust. 1 ustawy o PAPP, przedmiotem prawa autorskiego jest utwór, rozumiany jako każdy przejaw działalności twórczej o indywidualnym charakterze, ustalony w jakiejkolwiek postaci, niezależnie od wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia. Jak stanowi art. 1 ust. 2 tej ustawy, przedmiotem prawa autorskiego są utwory: 1)    wyrażone słowem, symbolami matematycznymi, znakami graficznymi (literackie, publicystyczne, naukowe, kartograficzne oraz programy komputerowe); 2)    plastyczne; 3)    fotograficzne; 4)    lutnicze; 5)    wzornictwa przemysłowego; 6)    architektoniczne, architektoniczno-urbanistyczne i urbanistyczne; 7)    muzyczne i słowno-muzyczne; 8)    sceniczne, sceniczno-muzyczne, choreograficzne i pantomimiczne; 9)    audiowizualne (w tym filmowe). Warto podkreślić, że jak wskazuje art. 1 ust. 21 ustawy o PAPP, ochroną objęty może być wyłącznie sposób wyrażenia; nie są objęte ochroną odkrycia, idee, procedury, metody i zasady działania oraz koncepcje matematyczne. Zatem powstanie każdego dzieła ma swój początek w koncepcji, która się następnie stopniowo konkretyzuje, zyskuje swój indywidualny wyraz, zostaje przyobleczona przez autora w pewną formę. I to właśnie ta forma może być przedmiotem ochrony, nie zaś sama idea (za: Barta Janusz, Markiewicz Ryszard, Prawo autorskie i prawa pokrewne, Monografia; Opublikowano: WKP 2019). Utwór jest przedmiotem prawa autorskiego od chwili ustalenia, chociażby miał postać nieukończoną (art. 1 ust. 3 ustawy o PAPP). Podlega zatem ochronie od momentu ustalenia. W myśl powyższego, wskazać należy, że przedmiotem prawa autorskiego (przysługującego twórcy, o ile ustawa nie stanowi inaczej, zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy o PAPP-) jest każdy przejaw działalności twórczej o indywidualnym charakterze, ustalony w jakiejkolwiek postaci, niezależnie od wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia (utwór). Przyjąć należy, że jest on przeciwstawny działalności odtwórczej, rzemieślniczej, technicznej. Z tego względu nie można zakwalifikować jako utworu efektu działalności wyłącznie rutynowej, szablonowej, zdeterminowanej (przez przeznaczenie, materiał, wiążące schematy), pozbawiającej twórcę swobody dokonywania wyborów. Ochrona prawno-autorska będzie przysługiwała projektowi twórczemu jeśli spełni on przesłanki utworu, w szczególności, będzie: 1)    stanowił wytwór pracy ludzkiej (tj. nie wykonanej maszynowo), 2)    posiadał przymioty oryginalności (niepowtarzalności), 3)    posiadał indywidualny charakter (nie rutynowy czy techniczny, ale przejawiający takie cechy, które będą go odróżniać od już istniejących utworów i zminimalizują ryzyko powstania podobnego utworu w przyszłości), 4)    ustalony, tj. przybierze jakąkolwiek postać choćby nietrwałą (pod pojęciem ustalenia należy rozumieć taką formę utworu, która daje możliwość zapoznania się z nim osobie trzeciej (poza autorem) np. poprzez prezentację utworu w formie papierowej lub z wykorzystaniem programu komputerowego). Z kolei w interpretacji ogólnej Ministra Finansów w sprawie zastosowania 50% kosztów uzyskania przychodów do honorarium autorskiego z 15 września 2020 r.; Nr DD3.8201.1.2018 (dalej jako: „Interpretacja ogólna") wskazuje się, że utwór nie powinien prezentować działalności typowo odtwórczej, rzemieślniczej czy technicznej. Taki pogląd uzasadnia stanowiskiem sądów administracyjnych, przykładowo w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z 20 września 2014 r., I ACa 574/14, niepubl, wskazano, że.: „Utwór powinien stanowić rezultat działalności kreacyjnej, prowadząc do powstania subiektywnie nowego wytworu intelektu. Tę cechę utworu określa się niekiedy mianem oryginalności. Z tego względu nie można zakwalifikować jako utworu efektu działalności wyłącznie rutynowej, szablonowej, zdeterminowanej (przez przeznaczenie, materiał, wiążące schematy), pozbawiającej twórcę swobody dokonywania wyborów. Podkreślić jednocześnie trzeba, że sam przejaw działalności twórczej nie jest warunkiem wystarczającym do zakwalifikowania określonego wytworu jako przedmiotu prawa autorskiego, albowiem konieczne jest, aby wytwór charakteryzował się także indywidualnością. Oznacza to, że samodzielnie wytworzone produkty intelektualne można uznać za utwór, jeżeli wykazują dostatecznie doniosłe różnice w porównaniu z uprzednio wytworzonymi produktami intelektualnymi”. Ponadto, wskazówek co do kwalifikacji projektów do kategorii utworów podlegających ochronie prawnoautorskiej można dopatrzeć się w komentarzu do ustawy o prawach autorskich i wskazanych tam zagadnieniach związanych z utworami architektonicznymi (za: Markiewicz Ryszard (red.), Komentarz do ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, [w:] Ustawy autorskie. Komentarze. Tom I; Opublikowano: WKP 2021). Jak wskazują autorzy tego komentarza, kryteria dla przesłanek twórczości i indywidualności w odniesieniu do utworów architektonicznych nie odbiegają od reguł ogólnych, choć należy w tym przypadku uwzględnić szczególne właściwości spornych wytworów intelektualnych. Niewątpliwie swoboda twórcza autora tworzącego obiekt architektoniczny podlega znacznym ograniczeniom, wynikającym choćby z przepisów prawa (budowlanego, planowania przestrzennego czy administracyjnego), z założeń architektonicznych i urbanistycznych w szczególności z zamówienia lub z umowy z inwestorem oraz z praw fizyki i aktualnych standardów wynikających z wiedzy technicznej. Nie przekreśla to jednak możliwości uznania, że wytwór architektoniczny spełnia przesłanki konstytutywne dla przedmiotu prawa autorskiego. Za utwór podlegający prawom autorskim, w niektórych sytuacjach może zostać uznana również dokumentacja techniczna. Za objęciem ochroną prawnoautorską dokumentacji technicznej jako utworu w rozumieniu art. 1 ustawa o PAPP, jeżeli spełnia ona wymagania przewidziane w tym przepisie, opowiedział się Sąd Najwyższy w wyroku o sygn. V CSK 545/11 z 15.11.2012 r. Ponadto w innych wyrokach Sąd Najwyższy wskazał: ·         „(...) same rozwiązania techniczne nie stanowią przedmiotu ochrony prawa autorskiego” (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 30 czerwca 2005 r., IV CK 763/04, OSNC 2006, Nr 5, poz. 92). ·         „Przedmiotem tej ochrony może natomiast być dokumentacja techniczna” (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 czerwca 1978 r., I PRN 47/78, nie publ.). ·         W wyroku z dnia 20 czerwca 1988 r., II CR 178/88, (niepubl.), Sąd Najwyższy uznał, że „przedmiotem ochrony prawa autorskiego może być dokumentacja budowy łodzi żaglowej w postaci planów, zarysów, rysunków, modeli i projektów. Wspomniana dokumentacja, aby została uznana za utwór w rozumieniu art. 1 ust. 1 prawa autorskiego musi spełniać wymagania przewidziane w tym przepisie.” ·         (...) dokumentacja techniczna może być kwalifikowana jako utwór podlegający ochronie, gdy przewyższa rezultaty oparte na typowej wiedzy w zakresie sporządzania dokumentacji technicznej w takim stopniu, że nabiera cech wyróżniających, przy czym winno się brać pod uwagę zarówno dokumentację już istniejącą, jak i tę, która hipotetycznie mogłaby być stworzona przez inne osoby (por. Wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 29 stycznia 2020 r., sygn. VII AGa 1821/18) „O twórczości uzasadniającej ochronę autorską projektów technicznych można mówić w tych sytuacjach, w których przed konstruktorem powstaje wybór środków, potrzeba wyboru rozwiązań poszczególnych zagadnień, które w sumie stanowią o osobistym ujęciu rezultatu wykonywanego zadania. Jeżeli w rozwiązaniu konstrukcyjnym zawarte zostają elementy oryginalnego ujęcia, a więc nie stanowi ono jedynie ścisłego wykonania odpowiadającego znanemu i powielanemu wzorcowi, mamy do czynienia z utworem i osoba, od której ono pochodzi, jest twórcą w rozumieniu prawa autorskiego", (por. J. Błeszyński: Ochrona projektów technicznych na podstawie prawa autorskiego, Zeszyty Naukowe, Politechnika Opolska 1999, z. 1). Analiza dzieła pod kątem indywidualnego charakteru polega na doszukiwaniu się w nim elementów niepowtarzalnych, związanych z osobowością twórcy, wyróżniających go spośród innych tego rodzaju dzieł. Należy zatem porównać konkretny projekt branżowy z innymi najbardziej podobnymi projektami w danej specjalności i zbadać, czy identyczne lub bardzo podobne dzieło już powstało lub czy statystycznie możliwe jest stworzenie takiego samego dzieła w przyszłości przez inną osobę. Odpowiedź przecząca uzasadnia tezę o istnieniu cechy indywidualności dzieła. Jest to tzw. koncepcja statystycznej jednorazowości. (por. Wyrok Sądu Najwyższego z 27.02.2009 r., sygn. V CSK 337/08)). Istotą tego badania jest odpowiedź na pytanie, czy dwie osoby będące w podobnej sytuacji (dysponujące podobnymi narzędziami, materiałami) mogłyby stworzyć taki sam „utwór”, a zatem czy wybory dokonywane przez twórcę nie są przypadkiem determinowane funkcją dzieła, obowiązującymi standardami i metodami wykorzystanymi przy jego tworzeniu (za: K. Dacyl-Kwilosz, Status prawnoautorski obiektu architektonicznego, „Zeszyty Naukowe Uniwersytetu Jagiellońskiego. Prace z prawa własności intelektualnej” 2015/128, s. 94-111). W świetle art. 8 ust. 1 i 2 ustawy o PAPP, prawo autorskie przysługuje twórcy, o ile ustawa nie stanowi inaczej. Domniemywa się, że twórcą jest osoba, której nazwisko w tym charakterze uwidoczniono na egzemplarzach utworu lub której autorstwo podano do publicznej wiadomości w jakikolwiek inny sposób w związku z rozpowszechnianiem utworu. W tym miejscu warto również powołać art. 9 ustawy o PAPP, który reguluje kwestię praw autorskich przy współtwórczości. Stosownie do powołanego przepisu, współtwórcom przysługuje prawo autorskie wspólnie. Domniemywa się, że wielkości udziałów są równe. Każdy ze współtwórców może żądać określenia wielkości udziałów przez sąd, na podstawie wkładów pracy twórczej. Kwestie prawne związane z powstaniem i nabyciem prawa autorskiego do utworów pracowniczych reguluje art. 12 ust. 1 ww. ustawy, zgodnie z którym jeżeli ustawa lub umowa o pracę nie stanowią inaczej, pracodawca, którego pracownik stworzył utwór w wyniku wykonywania obowiązków ze stosunku pracy, nabywa z chwilą przyjęcia utworu autorskie prawa majątkowe w granicach wynikających z celu umowy o pracę i zgodnego zamiaru stron. Podwyższone koszty uzyskania przychodów można więc stosować, jeżeli wypłacone zostało wynagrodzenie za przeniesienie autorskich praw majątkowych. Z treści umowy o pracę (lub innego dokumentu) powinno przy tym wynikać, że obowiązki ze stosunku pracy obejmują także działalność twórczą, a wyodrębniona kwota pieniężna stanowi honorarium za przeniesienie praw autorskich do utworu. Konieczne jest zatem dokładne wyróżnienie wynagrodzenia związanego z przeniesieniem bądź korzystaniem z praw autorskich przez pracownika. Podsumowując, aby możliwe było zastosowanie podwyższonych kosztów uzyskania przychodów do wynagrodzenia związanego z rozporządzeniem prawami autorskimi muszą zostać spełnione następujące przesłanki: ·         praca wykonywana przez pracownika jest przedmiotem prawa autorskiego, a więc spełnia przesłanki utworu określone w ustawie o prawie autorskim i prawach pokrewnych, ·         pracownik jest twórcą w rozumieniu tej ustawy i uzyskiwanie przychodu przez pracownika wynika z korzystania przez twórcę z tychże praw lub rozporządzania tymi prawami, ·         stosunek prawny łączący pracownika i pracodawcę przewiduje wypłatę wynagrodzenia należnego pracownikowi za korzystanie z praw autorskich oraz prowadzona jest stosowna dokumentacja w tym zakresie, np. szczegółowa ewidencja przeniesionych praw autorskich, a także ·         przychody muszą być uzyskiwane z tych rodzajów działalności, o których mowa w art. 22 ust. 9b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Przykładowy katalog zawarty w art. 1 ust. 2 PAPP wylicza utwory „architektoniczne, architektoniczno-urbanistyczne i urbanistyczne”. Mając na uwadze przedstawiony opis zdarzenia przyszłego oraz powołane przepisy prawa stwierdzić należy, że praca wykonywana przez pracowników Spółki w dziale B+R jest przedmiotem prawa autorskiego, a więc spełnia przesłanki utworu określone w ustawie o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Pracownicy działu B+R w ramach obowiązków wykonują następujące działania: ·         wykonywanie wstępnych prac koncepcyjnych; ·         wykonanie obliczeń statyczno- wytrzymałościowych; ·         tworzenie rysunków wykonawczych; ·         tworzenie szkiców projektowych; ·         tworzenie dokumentacji potwierdzającej możliwość zastosowania zaprojektowanych rozwiązań; ·         których wynikiem jest powstanie utworu. Zdaniem Wnioskodawcy, wskazane powyżej utwory stanowią utwory będące przedmiotem prawa autorskiego w rozumieniu ustawy o PAPP. W opisanej sytuacji pracownicy są twórcami w rozumieniu tej ustawy i uzyskiwany przez nich przychód wynikać będzie z korzystania przez twórcę z tychże praw lub rozporządzania tymi prawami. W celu uznania danej osoby za twórcę projektu (bez względu na zajmowane stanowisko), jej nazwisko będzie widnieć w miejscu przeznaczonym dla autora bądź współautora projektu oraz na poszczególnych elementach tworzących dokumentację projektową. Tutaj wskazać należy, że Spółka zamierza udokumentować, że pracownik poświęca ściśle określony czas na stworzenie (tworzenie) konkretnego dzieła. W tym celu prowadzona będzie ewidencja pracy twórczej w formie strony internetowej w postaci planner planu, z którego obecnie korzystają pracownicy. Kierownik działu lub jego zastępca, działający w imieniu pracodawcy będzie zatwierdzać karty pracy (z godzinami pracy) pracowników, w tym godziny pracy poświęcone na pracę twórczą. Wszystkie utwory tj. stworzone (lub w trakcie tworzenia) będą rejestrowane lub utrwalane w odrębnej ewidencja tworzonych utworów w każdym z działów projektowych. Dodatkowo, na każdym z ostatecznych rysunków projektowych pojawiać będą się nazwiska ich autorów. Jak wskazano w opisie stanu faktycznego, co do zasady każdy pracownik odpowiada za realizację jednego indywidualnego projektu, niemniej może się zdarzyć, że dany projekt będzie wymagał pracy zespołowej kilku osób. W takiej sytuacji każdy z pracowników będzie brał udział w pracach o twórczym charakterze. Z art. 22 ust. 9 pkt 3 ustawy o PDOF wynika, że zastosowanie 50% kosztów uzyskania przychodów dotyczy przychodów z tytułu korzystania przez twórców z praw autorskich i artystów wykonawców z praw pokrewnych, w rozumieniu odrębnych przepisów lub rozporządzania przez nich tymi prawami. Jak wskazano w opisie stanu faktycznego, pracownicy Spółki poza obowiązkami twórczymi wykonują również obowiązki o charakterze nietwórczym związane z wykonywaniem czynności administracyjnych, technicznych i organizacyjnych. Spółka ma świadomość, że w zakresie przychodów w tej części, pracownikom nie przysługują 50% koszty uzyskania przychodów. Jednocześnie jak wskazano, Spółka wdrożyła zasady prowadzenia ewidencji czasu pracy, które pozwolą na wyodrębnienie czasu pracy twórczej i związanej z realizacją pozostałych obowiązków pracowniczych. Wobec powyższego, Wnioskodawca stoi na stanowisku, że jej pracownicy we wskazanym zakresie (działalność B+R) są twórcami w rozumieniu ustawy o PAPP i uzyskiwanie przez nich przychodów wynika z korzystania przez twórców z tychże praw lub rozporządzania tymi prawami - w zakresie w jakim przychody te stanowią honorarium z tytułu korzystania przez twórców z praw autorskich i artystów wykonawców z praw pokrewnych, w rozumieniu odrębnych przepisów, lub rozporządzania przez nich tymi prawami, co potwierdza stosowna ewidencja czasu pracy i utworów. Kolejnym warunkiem zastosowania 50% kosztów uzyskania przychodów, na który wskazują organy podatkowe, w tym również Minister Finansów w interpretacji ogólnej jest aby, stosunek prawny łączący pracownika i pracodawcę przewidywał wypłatę wynagrodzenia należnego pracownikowi za korzystanie z praw autorskich oraz prowadzona jest stosowna dokumentacja w tym zakresie, np. szczegółowa ewidencja przeniesionych praw autorskich. Umowy o pracę lub inne dokumenty korporacyjne będą zawierały postanowienia szczegółowo wskazujące na zakres obowiązków pracowników i ich podział na: a)    obowiązki o charakterze twórczym związane z tworzeniem utworów oraz b)    obowiązki o charakterze nietwórczym związane z wykonywaniem czynności administracyjnych, technicznych i organizacyjnych. W ramach pierwszej kategorii prac wszelkie autorskie prawa majątkowe do utworów stworzonych przez Pracowników w ramach wykonywania obowiązków pracowniczych będą przenoszone na Wnioskodawcę. W zamian za przeniesienie praw do utworów pracownikowi będzie przysługiwało honorarium. Ponadto w umowach/aneksach do umów o pracę znajdą się następujące zapisy: 1)    postanowienia dotyczące twórczej działalności, wskazujące, że w wyniku działalności pracowników powstają dobra niematerialne podlegające ochronie na gruncie ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych (utwory), 2)    postanowienia wskazujące, że Spółka jako pracodawca nabędzie autorskie prawa majątkowe do wszystkich utworów stworzonych przez pracownika w ramach wykonywania obowiązków ze stosunku pracy oraz określenie pól eksploatacji - tj. zasad korzystania z utworu, 3)    postanowienie, że Spółka nabędzie autorskie prawa majątkowe do utworu stworzonego przez pracownika (w wyniku wykonywania obowiązków ze stosunku pracy) z chwilą przyjęcia tego utworu, przy czym Wnioskodawca nie planuje wysyłania odrębnych informacji z zawiadomieniem pracownika o przyjęciu utworu. W umowach zostanie zawarty zapis, że jeżeli Pracodawca nie zgłosi zastrzeżenia, przyjmuje się, że utwór został przyjęty bez zastrzeżeń. Wnioskodawca wskazuje, że wyodrębnienie honorarium autorskiego nastąpi poprzez procentowe ustalenie na podstawie ewidencji czasu pracy przeznaczonego przez pracownika na pracę twórczą w powiązaniu z konkretnym stworzonym (tworzonym) utworem. W umowach o pracę lub aneksach znajdą się postanowienia przewidujące zasadę procentowego określania honorarium w stosunku do ogólnej kwoty wynagrodzenia, z tym że honorarium będzie powiązane z konkretnym utworem (czy utworami określonymi rodzajowo), co będzie potwierdzała prowadzona ewidencja. Wnioskodawca w dokumentach regulujących kwestie pracownicze wprowadzi zapis, że procentowe określenie w umowie o pracę czasu przeznaczonego przez pracownika na pracę twórczą lub ustalenie go na podstawie ewidencji czasu pracy nie jest wystarczające dla określenia jaka część wynagrodzenia stanowi honorarium za prace twórcze, gdyż z takiego wyróżnienia nie wynika, czy jakikolwiek utwór rzeczywiście powstał lub powstawał. Dopiero zastosowanie tej metody w powiązaniu z danym stworzonym (tworzonym) utworem - co będzie potwierdzała stosowna ewidencja będzie wystarczające. Tym samym Spółka jako pracodawca przyjmie zasadę, że wartość honorarium autorskiego może być określana na podstawie czasu pracy twórczej, jednakże wyłącznie w powiązaniu z konkretnym stworzonym (tworzonym) utworem ujętym w ewidencji. Jak wskazano, kalkulacja wynagrodzenia autorskiego została oparta na wskaźniku jakim jest czas poświęcony przez pracownika - twórcę w danym miesiącu na stworzenie (tworzenie) utworu pracowniczego, przy prowadzonej przy tym dokumentacji. Ewidencja pracy twórczej jest prowadzona w formie strony internetowej w planner planie (z którego obecnie korzystają pracownicy). Wprowadzone zostały m.in. karty pracy z wyszczególnieniem godzin pracy na poszczególnych projektach. Ewidencja została dostosowana do ewidencjonowania czasu poświęconego na wytworzenie utworów w ramach każdego z projektów. Kierownik zespołu lub jego zastępca, działający w imieniu pracodawcy zatwierdza karty pracy (z godzinami pracy) pracowników, w tym godziny pracy poświęcone na pracę twórczą. Podsumowując powyższe: 1)    przedmiotem prawa autorskiego będzie działalność twórcza pracownika Spółki, która prowadzi do powstania utworu korzystającego z ochrony praw autorskich; 2)    przedmiotem umowy o pracę będzie powstanie utworu w rozumieniu przepisów ustawy o prawie autorskim, tj. zamawianego i oczekiwanego przez Spółkę, oryginalnego wytworu o indywidualnym charakterze, 3)    nastąpi przyjęcie tego utworu przez Spółkę, co oznacza ustawowe rozporządzenie prawem autorskim na rzecz pracodawcy, 4)    zostały przyjęte zasady ewidencjonowania czasu pracy twórczej oraz powstających utworów, co pozwoli na wydzielenie z wynagrodzenia części honorarium za prace twórcze. Dla zastosowania 50% kosztów uzyskania przychodów, przychody muszą być uzyskiwane z tych rodzajów działalności, o których mowa w art. 22 ust. 9b ustawy o PIT. Zgodnie z art. 22 ust. 9b pkt 8 ustawy o PIT, 50% koszty uzyskania przychodów stosuje się do działalności badawczo-rozwojowej, naukowej, naukowo-dydaktycznej, badawczej, badawczo- dydaktycznej oraz prowadzonej w uczelni działalności dydaktycznej. W związku z wykazaniem w uzasadnieniu do pytania, że działalność pracowników w tym zakresie spełnia warunki działalności badawczo-rozwojowej, wnioskodawca stoi na stanowisku, że wynagrodzenia wypłacane pracownikom z działu B+R, w części dotyczącej przeniesienia przez pracowników na Spółkę autorskich praw majątkowych do konkretnych utworów, stanowią przychody z działalności badawczo-rozwojowej, o których mowa w art. 22 ust. 9b pkt 8 ustawy o PIT, w związku z wypłatą których, Spółka jako płatnik podatku dochodowego od osób fizycznych, jest uprawniona do zastosowania 50% kosztów uzyskania przychodów, o których mowa w art. 22 ust. 9 pkt 3 ustawy o PIT.Ocena stanowiska Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku w zakresie pierwszej części pytania, tj. uznania czynności podejmowanych przez Państwa Pracowników za działalność badawczo-rozwojową, jest prawidłowe. Uzasadnienie interpretacji indywidualnej W świetle art. 5a pkt 38 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.), Ilekroć w ustawie jest mowa o działalności badawczo-rozwojowej oznacza to działalność twórczą obejmującą badania naukowe lub prace rozwojowe, podejmowaną w sposób systematyczny w celu zwiększenia zasobów wiedzy oraz wykorzystania zasobów wiedzy do tworzenia nowych zastosowań. W myśl art. 5a pkt 39 ww. ustawy, Ilekroć w ustawie jest mowa o badaniach naukowych – oznacza to: a) badania podstawowe w rozumieniu art. 4 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz.U. z 2024 r. poz. 1571, z późn. zm.), b) badania aplikacyjne w rozumieniu art. 4 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce. Z kolei w definicji prac rozwojowych zawartej w art. 5a pkt 40 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wskazano, że oznaczają one: Prace rozwojowe w rozumieniu art. 4 ust. 3 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce. Na podstawie art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2024 r. poz. 1571 ze zm.): Badania naukowe są działalnością obejmującą: 1)  badania podstawowe rozumiane jako prace empiryczne lub teoretyczne mające przede wszystkim na celu zdobywanie nowej wiedzy o podstawach zjawisk i obserwowalnych faktów bez nastawienia na bezpośrednie zastosowanie komercyjne; 2) badania aplikacyjne rozumiane jako prace mające na celu zdobycie nowej wiedzy oraz umiejętności, nastawione na opracowywanie nowych produktów, procesów lub usług lub wprowadzanie do nich znaczących ulepszeń. Stosownie do art. 4 ust. 3 ww. ustawy, Prace rozwojowe są działalnością obejmującą nabywanie, łączenie, kształtowanie i wykorzystywanie dostępnej aktualnie wiedzy i umiejętności, w tym w zakresie narzędzi informatycznych lub oprogramowania, do planowania produkcji oraz projektowania i tworzenia zmienionych, ulepszonych lub nowych produktów, procesów lub usług, z wyłączeniem działalności obejmującej rutynowe i okresowe zmiany wprowadzane do nich, nawet jeżeli takie zmiany mają charakter ulepszeń. Zatem z pracami badawczo-rozwojowymi mamy do czynienia wówczas, gdy wykorzystuje się dostępną wiedzę z dziedziny nauki, technologii oraz innej wiedzy i umiejętności do tworzenia nowych lub ulepszania istniejących produktów/usług oraz procesów i technologii produkcji. Z ustawowej definicji prac badawczo-rozwojowych wynika, że taka działalność musi mieć charakter twórczy. Posłużenie się tym sformułowaniem wskazuje, że działalność badawczo-rozwojowa to taka aktywność, która nastawiona jest na tworzenie nowych i oryginalnych rozwiązań, często o charakterze unikatowym, które nie mają odtwórczego charakteru. Po drugie, z art. 5a pkt 38 ustawy podatkowej wynika, że działalność badawczo-rozwojowa musi być podejmowana w systematyczny sposób. Najbardziej właściwą definicją systematyczności prowadzenia działalności B+R jest definicja obejmująca prowadzenie działalności w sposób uporządkowany, według pewnego systemu. Zatem słowo „systematyczny” odnosi się również do działalności prowadzonej w sposób metodyczny, zaplanowany i uporządkowany. Podsumowując, działalność badawczo-rozwojowa to zespół działań podejmowanych w kierunku tworzenia, w tym badań naukowych (nakierowanych na nową wiedzę i umiejętności) oraz prac rozwojowych (nakierowanych na wykorzystanie dostępnej wiedzy i umiejętności), w celu zwiększenia zasobów wiedzy do tworzenia nowych, zmienionych lub usprawnionych produktów, procesów lub usług (również w formie nowych technologii). W tym miejscu podkreślenia wymaga, że przepisy dotyczące działalności badawczo-rozwojowej należy interpretować ściśle, a zatem do działalności badawczo-rozwojowej można zaliczyć tylko te działania podatnika, które wyczerpują znamiona definicji zawartej w treści art. 5a pkt 38 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W odniesieniu do przedmiotu wątpliwości wyrażonych przez Państwa w pierwszej części pytania, tj. dotyczących określenia, czy wynagrodzenie wypłacane pracownikom działu B+R, w części dotyczącej przeniesienia przez pracowników na Spółkę autorskich praw majątkowych do konkretnych utworów, stanowi przychody z działalności badawczo-rozwojowej, o których mowa w art. 22 ust. 9b pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jak wynika z opisu sprawy: -        projekty stworzone przez pracowników w ramach ww. czynności są projektami niepowtarzalnymi, mającymi indywidualny charakter i spełniającymi przesłanki utworu określone w ustawie z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 24 ze zm.; -        utwory są przejawem działalności twórczej o indywidualnym charakterze, ustalonym w jakiejkolwiek postaci, niezależnie od wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia; -        efektem prac pracowników zatrudnionych w dziale B+R jest dokumentacja projektowa, na którą składają się poszczególne projekty będące realizacją spersonalizowanych rozwiązań; -        prace pracowników działu B+R nie mają charakteru rutynowego i powtarzalnego; -        efekty prac w zakresie obowiązków o charakterze twórczym odznaczają się niepowtarzalnością, indywidualnością oraz oryginalnością, są przejawem indywidualnej, kreatywnej działalności, a także odznaczają się oryginalnym i twórczym charakterem; -        w ramach każdego z projektów zespół B+R pracujący w Spółce opracowuje innowacyjne produkty. Mając na uwadze przedstawione we wniosku okoliczności oraz cytowane przepisy prawa podatkowego, czynności podejmowane przez Państwa Pracowników spełniają definicję działalności badawczo-rozwojowej w rozumieniu art. 5a pkt 38 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Państwa stanowisko w tym zakresie jest więc prawidłowe. Dodatkowe informacjeInformacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji ·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji. ·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1) z zastosowaniem art. 119a; 2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. ·         Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych. Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): ·         w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo ·         w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej