0113-KDIPT2-3.4011.987.2021.2.NM

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe Szanowni Państwo, stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe. Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej 29 października 2021 r. wpłynął Państwa wniosek z 29 czerwca 2021 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy obowiązków płatnika. Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 13 stycznia 2022 r. (wpływ 17 stycznia 2022 r.). Treść wniosku jest następująca: Opis stanu faktycznego X (spółka akcyjna) – Oddział w Polsce (dalej jako: Wnioskodawca lub Podatnik) jest polskim oddziałem spółki X z siedzibą w …, działającej głównie w sektorze bankowym. Wnioskodawca jest globalnym dostawcą usług (...). Wnioskodawca pełni rolę płatnika składek na ubezpieczenie społeczne oraz podatku dochodowego od osób fizycznych (dalej jako: PIT). Wymienione usługi świadczone są przez zatrudnionych przez Podatnika wykwalifikowanych pracowników, którzy specjalizują się w wymienionych obszarach. Trwająca od marca 2020 r. pandemia wpłynęła na to, że Wnioskodawca podobnie jak wielu innych polskich pracodawców, zdecydował się, tam gdzie jest to możliwie organizacyjnie, na znaczne ograniczenie pracy w warunkach biurowych i wprowadził w szerokim zakresie pracę zdalną, w trakcie której pracownicy wykonują swoje obowiązki z domu. Należy zauważyć, iż ustawą z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374 ze zm., dalej jako: ustawa o COVID-19) uregulowano szczególne rozwiązania prawne w związku z zakażeniami i chorobą zakaźną wywołaną wirusem SARS-CoV-2. Natomiast później, rozporządzeniem z dnia 13 marca 2020 r. (Dz. U. z 2020 r. poz. 433) Minister Zdrowia wprowadził na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej, stan zagrożenia epidemicznego, a także rozporządzeniem z dnia 20 marca 2020 r. – stan epidemii (Dz. U. z 2020 r. poz. 491). Stan ten obowiązuje od dnia 20 marca 2020 r. aż do odwołania. Jak wynika z art. 3 ust. 1 ustawy o COVID-19, w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii w związku z COVID-19 oraz w okresie 3 miesięcy po ich odwołaniu, w celu przeciwdziałania COVID-19 pracodawca może polecić pracownikowi wykonywanie, przez czas oznaczony, pracy określonej w umowie o pracę, poza zasięgiem jej stałego wykonywania, tzn. pracy zdalnej. Natomiast zgodnie z art. 3 ust. 4 ustawy o COVID, narzędzia i materiały potrzebne do wykonywania pracy zdalnej zapewnia pracodawca. Podatnik w związku z COVID-19 oraz możliwością wykonywania przez pracowników pracy zdalnej ze względu na profil działalności, aby zapewnić bezpieczeństwo swoim pracownikom oraz w trosce o zdrowie publiczne, wprowadził pracę zdalną jako podstawową zgodnie z art. 3 ust 1 ustawy o COVID-19. W związku z przedłużającym się stanem trwania epidemii, pracownicy Podatnika ponosili i nadal ponoszą koszty związane ze zwiększonym zużyciem mediów (np. prądu), a także związane z koniecznością odpowiedniego zorganizowania stanowiska pracy w domu (potrzebne materiały i narzędzia do wykonywania pracy zdalnej, zapewnienie odpowiedniego łącza internetowego). Dlatego też Wnioskodawca podjął decyzję o wypłacie ryczałtu na rzecz pracowników w wysokości … złotych brutto za każdy dzień świadczenia pracy w domu na czas trwania pracy zdalnej w związku z COVID-19. Stawka została ustalona na podstawie analizy danych dotyczących średniego wzrostu wysokości rachunków za energię elektryczną w gospodarstwach domowych zarówno przed, jak i w trakcie pandemii oraz poprzez zebranie informacji od innych firm również wypłacających podobny dodatek. Ryczałt wypłacany jest w wymiarze miesięcznym, jako iloczyn faktycznie przepracowanych dni w ciągu miesiąca oraz stawki ryczałtu. Kwota ryczałtu wypłacanego pracownikom z tytułu pracy z domu może się różnić w zależności od tego ile dni przepracował dany pracownik. Oznacza to, że jeżeli pracownik przebywał na zwolnieniu lekarskim lub urlopie wypoczynkowym, nie przysługuje mu wypłata ryczałtu za te dni. Wypłata ryczałtu na rzecz pracowników powoduje wywiązanie się przez Podatnika z obowiązku zapewnienia im odpowiednich narzędzi i materiałów niezbędnych do świadczenia pracy zdalnej w postaci prądu oraz łącza internetowego. Wnioskodawca wypłaca ryczałt według jednakowej stawki na rzecz wszystkich swoich pracowników, co umożliwia ich równe traktowanie, a także ogranicza ingerencję w sprawy osobiste pracowników (w postaci m.in. indywidualnych opłat za media). Praca zdalna pozostaje w ścisłym interesie Wnioskodawcy, ponieważ służy zapewnieniu ciągłości pracy oraz ochronie pracowników przed zarażeniem COVID-19. Wnioskodawca dolicza wskazaną kwotę ryczałtu do przychodu pracowników, od którego pobierane są zaliczki na PIT. Jednakże Wnioskodawca zastanawia się, czy wypłata ryczałtu na rzecz pracowników zobowiązuje Go do doliczania tej kwoty do przychodu oraz wypełniania obowiązków płatnika PIT zgodnie z ustawą z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1426; dalej jako: ustawa o PIT).   Pytanie   Czy Wnioskodawca ma obowiązek rozpoznania opisanych w stanie faktycznym wypłaconych kwot ryczałtowych, jako przychodów do opodatkowania oraz do poboru zaliczek na PIT od tych świadczeń?   Państwa stanowisko w sprawie   Zdaniem Wnioskodawcy, wypłacane na rzecz pracowników ryczałty nie stanowią przychodu podatkowego pracowników Wnioskodawcy i w związku z tym na Wnioskodawcy nie będą ciążyły obowiązek płatnika zaliczek na PIT z tego tytułu. Jak wynika z art. 9 ust. 1 ustawy o PIT, opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. Natomiast zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt. 1 ustawy o PIT, źródłami przychodów są stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta. W art. 11 ust. 1 ustawy o PIT zawarto, że przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10, w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub pozostawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Wnioskując, przychodami jest każda forma przysporzenia majątkowego, mająca formę pieniężną i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez podatnika. Zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy o PIT, za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych. Natomiast jak wynika z art. 31 ustawy o PIT, osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, zwane dalej „zakładami pracy”, są obowiązane jako płatnicy obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej lub spółdzielczego stosunku pracy, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego wypłacane przez zakłady pracy, a w spółdzielniach pracy – wypłaty z tytułu udziału w nadwyżce bilansowej. Należy zauważyć, że w przedstawionej sytuacji, ze względu na wprowadzenie pracy zdalnej, poprzez konieczność zapewnienia odpowiednich warunków pracy i ponoszenie w związku z tym zwiększonych kosztów przez pracowników, Wnioskodawca zdecydował się na wypłatę ryczałtu na rzecz pracowników, przy jednoczesnym dochowaniu zasady równego traktowania oraz ograniczeniu ingerencji w sprawy osobiste pracowników. Nie ma to na celu powiększenie aktywów finansowych pracowników, jedynie zapewnienie ciągłości pracy oraz odpowiedniej organizacji stanowisk pracy w ramach jej świadczenia w formie zdalnej. Dlatego też poniesienie przez pracowników zwiększonych kosztów przy choćby ich  częściowej późniejszej zapłacie w postaci wypłaty ryczałtu jest skorzystaniem przez pracowników z nieodpłatnego świadczenia, które zostało udostępnione przez zakład pracy. Dlatego też w tym kontekście w odniesieniu do ryczałtów należałoby wziąć pod uwagę definicję oraz zasady odnoszące się do analizy skutków podatkowych wynikających z ustawy o PIT dotyczące nieodpłatnego świadczenia oraz rozpoznania przychodów podatkowych.   Dodatkowo, aby dokonać oceny, czy dane nieodpłatne świadczenie będzie powodowało powstanie przychodu podatkowego, należy również brać pod uwagę wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 8 lipca 2014 r., sygn. akt K 7/13 (Dz. U. z 2014 r. poz. 947), w którym wywnioskowano, że za przychód pracownika mogą być uznane świadczenia, które: -        po pierwsze, zostały spełnione za zgodą pracownika (pracownik skorzystał z nich w pełni dobrowolnie), -        po drugie, zostały spełnione w jego interesie (a nie w interesie pracodawcy) i przyniosły mu korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku, który musiałby ponieść, -        po trzecie, korzyść ta jest wymierna i przypisana indywidualnemu pracownikowi (nie jest dostępna w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów).   Należy stwierdzić, że wszystkie powyższe warunki muszą zostać spełnione łącznie, aby powstał przychód. Trybunał Konstytucyjny w swoim wyroku stwierdził, że „inne nieodpłatne świadczenia” na rzecz pracownika mogą być uznane za jego dochód, w rozumieniu ustawy o PIT, tylko pod warunkiem, że rzeczywiście pozwoliły mu uniknąć wydatków. Ustalenie tej okoliczności zależy od tego, czy pracownik skorzystał ze świadczenia oferowanego przez pracodawcę w pełni dobrowolnie. Zgoda na skorzystanie ze świadczenia wyraża bowiem ocenę pracownika, że świadczenie – z punktu widzenia jego sytuacji zawodowej, życiowej, rodzinnej – jest celowe i przydatne, leży w jego interesie. Oznacza to, że w braku świadczenia ze strony pracodawcy pracownik musiałby ponieść wydatek. W konsekwencji, przyjęcie świadczenia oferowanego przez pracodawcę oznacza uniknięcie tego wydatku. Ponadto Trybunał odniósł się do kwestii, że istotna jest ocena, czy świadczenie leżało w interesie pracownika, a jest tak wtedy, gdy stanowi ono realne przysporzenie majątkowe (korzyść), którego efekt jest uchwytny w jego majątku. Chodzi zatem o korzyści, które pracownik otrzymuje do własnej dyspozycji, którymi może swobodnie zarządzać i rozporządzać, przeznaczając je na zaspokojenie własnych potrzeb. Świadczeniami w interesie pracodawcy będą natomiast świadczenia, które gwarantują higieniczne i bezpieczne warunki pracy, służą jej organizacji i – generalnie – umożliwiają prawidłowe wykonanie pracy. Oczywiście, korzysta z nich pracownik, ale tylko w ścisłym związku z wykonywaną pracą. Spełnianie wskazanych świadczeń na rzecz pracowników leży przede wszystkim w interesie pracodawcy, który – bez poczynienia wymaganych przez przepisy (przede wszystkim b.h.p.) wydatków – nie mógłby zorganizować produkcji, czy szerzej – własnej działalności gospodarczej. Natomiast dla pracownika, jako osoby fizycznej – podatnika podatku dochodowego, poza relacją pracowniczą, nie powstaje tu przysporzenie. Korzyść ze świadczeń spełnianych na jego rzecz nie jest przez niego wynoszona na zewnątrz stosunku pracy i nie stanowi dochodu, będącego przedmiotem opodatkowania. Dodatkowo, Trybunał Konstytucyjny zauważył, że w odniesieniu do świadczeń nieodpłatnych przychód powstaje, gdy można zindywidualizować świadczenie, określić jego wartość pieniężną oraz skonkretyzować odbiorcę. Odnosząc powyższe wnioski wynikające z wyroku Trybunału Konstytucyjnego w stosunku do stanu faktycznego należy stwierdzić, że przedstawione działania leżą w interesie pracodawcy, nie służą powiększeniu aktywów lub uniknięciu wydatków pracowników, które musieliby oni ponieść. Ponadto pracownicy nie korzystają z przedmiotowego świadczenia, służy ono jedynie pokryciu wartości kosztów materiałów potrzebnych do wykonywania pracy zdalnej. Pracownicy otrzymując świadczenie nie kierowali się jego celowością i przydatnością z punktu widzenia swojej sytuacji np. życiowej, a także tym, czy leży ono konkretnie w ich interesie. Dodatkowo rozwiązania przyjęte przez Wnioskodawcę obejmują wszystkich pracowników. Wnioskodawca wprowadził przedstawione rozwiązanie (pracę zdalną) w celu zapobiegania rozprzestrzenianiu się COVID-19, uchronieniu pracowników przed zakażeniem, a przez to zapewnienie ciągłości pracy. Ma ono na celu wypełnienie przez Podatnika obowiązku zapewnienia narzędzi i materiałów potrzebnych do wykonywania pracy zdalnej. Dlatego też należy stwierdzić, że przedmiotowe działania pozostają w ścisłym interesie Wnioskodawcy. W związku z pracą zdalną pracownicy muszą ponosić zwiększone koszty korzystania z mediów w miejscu, gdzie mieszkają. Z tego też powodu nie można stwierdzić, że otrzymanie zwrotu kosztów mediów w postaci ryczałtu jest dobrowolne, zarówno od strony pracowników, jak i Podatnika. Oznacza to, że warunki określone w wyroku Trybunału Konstytucyjnego w przedmiotowej sytuacji nie zostały spełnione. Świadczenia te nie mogą zostać zatem uznane za przychód pracownika. Należy zauważyć, iż zgodnie z art. 15 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (Dz. U. z 2020 r. poz. 1320), pracodawca jest obowiązany zapewnić pracownikom bezpieczne i higieniczne warunki pracy. Na podstawie art. 3 ust. 1 ustawy o COVID-19, w celu przeciwdziałania COVID-19 pracodawca może polecić pracownikowi wykonywanie, przez czas oznaczony, pracy określonej w umowie o pracę, poza miejscem jej stałego wykonywania (praca zdalna), w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii, ogłoszonego z powodu COVID-19, oraz w okresie 3 miesięcy po ich odwołaniu. Wskazane rozwiązanie służy realizacji obowiązków pracodawcy oraz zapewnieniu bezpieczeństwa oraz higienicznych warunków pracy dla pracowników, a także zabezpieczenia miejsca pracy przed zagrożeniem wynikającym z COVID-19. Dlatego też wprowadzone rozwiązania mają na celu nakłonienie pracowników do świadczenia pracy zdalnej, co leży w interesie Podatnika. Ponoszenie zwiększonych kosztów mediów przez pracowników, jest ścisłym efektem poleceń wydanych przez Wnioskodawcę, są one ponoszone wyłącznie w związku z wykonywaną pracą. W związku z wykonywaną pracą są również świadczenia otrzymywane przez pracowników, jako zwrot poniesionych kosztów przez pracowników. Jak wynika z art. 3 ust. 3 ustawy o COVID-19, wykonywanie pracy zdalnej może zostać polecone, jeżeli pracownik ma umiejętności i możliwości techniczne oraz lokalowe do wykonywania takiej pracy i pozwala na to rodzaj pracy. W szczególności praca zdalna może być wykonywana przy wykorzystaniu środków bezpośredniego porozumiewania się na odległość lub dotyczyć wykonywania części wytwórczych lub usług materialnych. Zgodnie z art. 3 ust. 4 ustawy o COVID-19 narzędzia i materiały potrzebne do wykonywania pracy zdalnej oraz obsługę logistyczną pracy zdalnej zapewnia pracodawca. W myśl art. 3 ust. 5 ustawy o COVID-19, przy wykonywaniu pracy zdalnej pracownik może używać narzędzi lub materiałów niezapewnionych przez pracodawcę pod warunkiem, że umożliwia to poszanowanie i ochronę informacji poufnych i innych tajemnic prawnie chronionych, w tym tajemnicy przedsiębiorstwa lub danych osobowych, a także informacji, których ujawnienie mogłoby narazić pracodawcę na szkodę. Wnioskując, pracodawca powinien zapewnić pracownikom narzędzia i materiały potrzebne do wykonywania pracy zdalnej oraz jej odpowiednią organizację. Należy jednak zauważyć, że przepisy nie precyzują, w jaki sposób pracodawca ma zapewnić pracownikom wykonującym pracę zdalną, potrzebne narzędzia i materiały do świadczenia tej pracy, pozostawiają w tym zakresie swobodę. Oznacza to, że pracodawca może zapewnić wskazane zasoby w postaci rzeczowej (jak np. wyposażenie stanowiska pracy) oraz w postaci wypłaty świadczenia za wykorzystywanie w pracy zdalnej własnych narzędzi i materiałów pracownika. Dlatego też należy stwierdzić, iż niezależnie od wyboru formy zapewnienia przez pracodawcę potrzebnych materiałów i narzędzi dla pracowników w celu wykonywania pracy zdalnej, otrzymane świadczenia nie stanowią przychodu zgodnie z przepisami ustawy o PIT oraz nie będą opodatkowane na podstawie tej ustawy. Wnioskując, wypłacany ryczałt stanowi ekwiwalent za zwiększone zużycie mediów w postaci np. prądu oraz wykorzystywania łącza internetowego w ramach świadczenia pracy zdalnej, nie jest zatem przychodem i nie jest opodatkowany PIT. Należy zatem uznać, że w przedstawionym stanie faktycznym nie dochodzi do powstania przychodu po stronie pracowników w rozumieniu art. 12 ustawy o PIT oraz na Wnioskodawcy nie spoczywają z tego tytułu obowiązki płatnika (na podstawie art. 31 ust. 1 ustawy o PIT). Warto wskazać, iż zbliżony stan faktyczny był również przedmiotem m.in. wydanej interpretacji z 5 marca 2021 r., nr 0114-KDIP3-2.4011.817.2020.2.AK oraz interpretacji indywidualnej z 21 maja 2020 r., 0113-KDIPT2-3.4011.344.2020.1.AC. Ocena stanowiska Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe. Odstępuję od uzasadnienia prawnego tej oceny.   Dodatkowe informacje Na dzień wydania niniejszej interpretacji obowiązuje tekst jednolity ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1128 ze zm.). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem rzeczywistym podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona interpretacja traci swoją aktualność.   Końcowo należy wskazać, że procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy kontrolnego. Organ wydający interpretację opiera się wyłącznie na opisie stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego podanego we wniosku – nie prowadzi postępowania dowodowego. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawione we wniosku zdarzenie przyszłe jest zgodne ze stanem rzeczywistym. Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego postępowania podatkowego. Pełna weryfikacja prawidłowości stanowiska Wnioskodawcy może być dokonana jedynie w toku ewentualnego postępowania podatkowego, kontroli podatkowej lub postępowania kontrolnego organu kontroli celno-skarbowej, będącego poza zakresem instytucji interpretacji indywidualnej, do której zastosowanie mają przepisy określone w art. 14h (w zamkniętym katalogu) ustawy Ordynacja podatkowa.   Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania tej interpretacji. Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji ·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy  z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do interpretacji. ·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1)    z zastosowaniem art. 119a; 2)    w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3)    z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. ·         Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych. Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej jako „PPSA”).   Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): ·         w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo ·         w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.). Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej.