0114-KDIP1-1.4012.395.2021.2.KOM

                                                                                                                               INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z 10 czerwca 2021 r. (data wpływu 17 czerwca 2021 r.) uzupełnionym pismem Strony z 19 sierpnia 2021 r. (data wpływu 30 sierpnia 2021 r.) będącym odpowiedzią na wezwanie Organu z 11 sierpnia 2021 r. znak 0114-KDIP1-1.4012.395.2021.1.KOM o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie braku opodatkowania podatkiem VAT umowy dożywotniego użytkowania i pobierania pożytków –  jest prawidłowe.                                                                                                                                               UZASADNIENIE 17 czerwca 2021 r. wpłynął do Organu ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie braku opodatkowania podatkiem VAT umowy dożywotniego użytkowania i pobierania pożytków.   We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe: Wnioskodawca jest osobą fizyczną prowadzącą działalność gospodarczą. Wnioskodawca jest czynnym podatnikiem VAT.   Ojciec Wnioskodawcy w 2020 roku nabył udział w wysokości 1/2 w lokalu użytkowym (dalej jako odpowiednio: „Nieruchomość” „Udział w Nieruchomości”), od zakupu którego został odliczony podatek VAT. Aktualnie Nieruchomość jest wynajmowana w ramach najmu prywatnego i opodatkowana ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych według stawki 8,5%. Ojciec Wnioskodawcy z tytułu najmu wystawia jako osoba fizyczna faktury VAT.   Ojciec Wnioskodawcy planuje przekazać Udział w Nieruchomości w formie darowizny na rzecz Wnioskodawcy. W konsekwencji, Wnioskodawca otrzymałby udział w wysokości 1/2  w Nieruchomości, tj. lokalu użytkowym w ramach darowizny do majątku prywatnego. Jako że Ojcu Wnioskodawcy przysługiwało prawo do odliczenia podatku VAT od zakupu nieruchomości, darowizna byłaby opodatkowana podatkiem VAT, jednak możliwe będzie prawdopodobnie skorzystanie ze zwolnienia przewidzianego w art. 43 ust. 1 pkt 10a. Darowizna będzie stanowić przeniesienie nieruchomości z majątku prywatnego Ojca Wnioskodawcy do majątku prywatnego Wnioskodawcy.   Po zawarciu umowy darowizny, Wnioskodawca wraz z Ojcem zawarłby umowę nieodpłatnego dożywotniego użytkowania nieruchomości na rzecz Ojca wraz z możliwością pobierania pożytków.   Nieruchomość nie będzie wykorzystywana w działalności gospodarczej darczyńcy i obdarowanego.   W nadesłanym do wniosku uzupełnieniu Wnioskodawca wskazała, że prowadzi działalność gospodarczą w postaci  gospodarstwa rolnego, zatem jest to działalność rolnicza a nie jest to indywidualna działalność gospodarcza prowadzona na podstawie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej. Przedmiotowa działalność rolnicza jest opodatkowana podatkiem VAT.   Udział w nieruchomości otrzymany w formie darowizny od Ojca nie będzie stanowił środka trwałego w działalności gospodarczej Wnioskodawcy, nie będzie także w niej wykorzystywany.   Zawarcie pomiędzy Wnioskodawcą a Ojcem najpierw umowy darowizny Udziału w Nieruchomości a następnie nieodpłatnego dożywotniego użytkowania tego Udziału w Nieruchomości planowane jest na czwarty kwartał 2022 r., tj. w okresie dłuższym niż 2 lata od pierwszego zasiedlenia Nieruchomości. Udział w nieruchomości nie jest wykorzystywany w działalności gospodarczej prowadzonej przez Ojca Wnioskodawcy. Ojciec Wnioskodawcy wykorzystuje Udział w ramach najmu prywatnego, który stanowi jedynie chęć zagospodarowania majątkiem prywatnym, a ponadto nie ma związku z charakterem prowadzonej przez Ojca działalności gospodarczej.   Celem dokonania darowizny oraz przekazania przedmiotu darowizny w dożywotnie użytkowanie jest zadysponowanie majątkiem prywatnym. Decyzja o zawarciu ww. umów wynika z decyzji rodzinnych, więc nie może być oceniana pod względem celu gospodarczego. Ponadto, obie instytucje, tj. przekazanie darowizny oraz ustanowienie użytkowania, są regulowane przez kodeks cywilny, a w konsekwencji prawnie dozwolone.   Umowa nieodpłatnego dożywotniego użytkowania nieruchomości nie będzie stanowić korzyści materialnej dla żadnej ze stron. Pożytki z tytułu nieodpłatnego dożywotniego użytkowania nieruchomości pobierać będzie Ojciec Wnioskodawcy, zgodnie z art. 252 kodeksu cywilnego. Ojciec Wnioskodawcy ma zamiar wynajmować Udział w Nieruchomości, podobnie jak robił to przed dokonaniem darowizny. W związku z powyższym pożytkiem będzie otrzymywany czynsz najmu. Udział w nieruchomości nie będzie wykorzystywany w działalności gospodarczej Wnioskodawcy, nie zostanie także wprowadzony do działalności jako środek trwały. Wnioskodawca ustanowi na nim ograniczone prawo rzeczowe w postaci użytkowania na rzecz Ojca, ponadto nieodpłatnie,  a więc nie można mówić w tym przypadku o zarobkowym charakterze wykorzystania lokalu użytkowego będącego przedmiotem wniosku o interpretację. W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie:   Czy w przedstawionym stanie faktycznym umowa dożywotniego użytkowania i pobierania pożytków z Udziału w Nieruchomości będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT?   Stanowisko Wnioskodawcy:   Zdaniem Wnioskodawcy w przedstawionym stanie faktycznym umowa dożywotniego użytkowania i pobierania pożytków z darowanej nieruchomości nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT.   Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o VAT podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Zgodnie z art. 15 ust 2 ustawy o VAT, działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody.   Wnioskodawca stoi na stanowisku, że zawarcie przez niego umowy dożywotniego użytkowania nieruchomości nie będzie podlegała podatkowi VAT, jako że wykonanie czynności niepodlegającej opodatkowaniu przez podatnika jest neutralne z punktu widzenia VAT, a przede wszystkim nie spełnia definicji działalności gospodarczej. Główny czynnik, który pozwala na rozróżnienie, czy czynność ma charakter prywatny, czy też odbywa się w ramach działalności gospodarczej sprowadza się do aktywności działań podejmowanych przez podatnika. Jeśli podatnik dokonuje czynności w taki sposób, aby działanie przyniosło jak największy zysk, a także robi to w sposób profesjonalny, uzasadnione jest stwierdzenie, że działa w ramach działalności gospodarczej. Wnioskodawca nie będzie podejmował żadnych działań, aby ulepszyć nieruchomość  i potencjalnie zyskać na ustanowieniu użytkowania. Użytkowanie ustanowione zostanie na rzecz Ojca Wnioskodawcy, a ponadto, umowa użytkowania będzie nieodpłatna.   Trybunał Sprawiedliwości podkreślał już w swoich wyrokach, że sam fakt dokonania czynności przez podmiot zarejestrowany jako podatnik VAT nie oznacza, że podlega ona opodatkowaniu VAT, bowiem możliwe jest, że w danej transakcji nie występuje w tej właśnie roli (np. wyrok TSUE z 4 października 1995 r., C-291/92, Finanzamt Uelzen przeciwko Dieter Armbrecht,   EU:C: 1995:304). W wyroku z 20 stycznia 2021 r., C-655/19, LN, EU:C:2021:40, TSUE uznał, że artykuł 2 ust. 1 lit. a i art. 9 ust. 1 dyrektywy 2006/112/WE należy interpretować w ten sposób, że jeżeli transakcja ta wchodzi w zakres zwykłego wykonywania prawa własności oraz prawidłowego zarządzania majątkiem prywatnym, osoby tej nie można uważać za podatnika w odniesieniu do tej transakcji.   Darowizna zostanie dokonana z majątku prywatnego Ojca Wnioskodawcy do majątku prywatnego Wnioskodawcy, tak więc nie ma znaczenia, czy Wnioskodawca jest czynnym podatnikiem VAT. Wnioskodawca będzie zawierał umowę użytkowania prywatnej nieruchomości. W związku z powyższym, zdaniem Wnioskodawcy zawarcie umowy dożywotniego użytkowania nieruchomości na rzecz Ojca nie będzie opodatkowane podatkiem VAT.   W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe. Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2021 r. poz. 685 ze zm.), zwanej dalej ustawą – opodatkowaniu podatkiem od towarów  i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.   W myśl art. 7 ust. 1 ww. ustawy, przez dostawę towarów rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…). Natomiast zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również: 1. przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej; 2. zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji; 3. świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.   Z tak szeroko sformułowanej definicji wynika, że przez świadczenie usług należy rozumieć przede wszystkim określone zachowanie się podatnika na rzecz innego podmiotu, które wynika  z dwustronnego stosunku zobowiązaniowego, zakładającego istnienie podmiotu będącego odbiorcą (nabywcą usługi), jak również podmiotu świadczącego usługę. Przy czym, o ile dane zachowanie podatnika mieści się w ustawowej definicji świadczenia usług, to – co do zasady – niezbędnym elementem do uznania tego zachowania za czynność podlegającą opodatkowaniu jest spełnienie przesłanki odpłatności (wynagrodzenie za usługę).   Przy ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy mieć na względzie, że ustawa zalicza do grona usług każde świadczenie. Zauważyć jednak należy, że usługą będzie tylko takie świadczenie, w przypadku którego istnieje bezpośredni konsument, odbiorca świadczenia odnoszący korzyść o charakterze majątkowym.   Podkreślić także należy, że nie każda czynność która stanowi dostawę towarów w rozumieniu art. 7 ustawy lub świadczenie usług w myśl art. 8 ust. 1 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Określona czynność będzie opodatkowana podatkiem VAT jeśli zostanie wykonana przez podatnika, a więc osobę prowadzącą działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.   Na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.   Działalność gospodarcza – zgodnie z treścią art. 15 ust. 2 ustawy – obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.   Definicja pojęcia podatnika ma zasadnicze znaczenie dla zakresu opodatkowania. O ile bowiem określenie czynności podlegających opodatkowaniu wyznacza zakres przedmiotowy opodatkowania, o tyle zdefiniowanie pojęcia podatnika wskazuje na podmiotowy zakres opodatkowania. W efekcie opodatkowaniu mogą podlegać te czynności, w przypadku których spełniony został zarówno podmiotowy, jak i przedmiotowy zakres opodatkowania, tzn. zaistniała czynność określona jako opodatkowana, która została wykonana przez podmiot mający cechę podatnika.   Należy przy tym zauważyć, że oba te warunki powinny zostać spełnione jednocześnie, co oznacza, że w odniesieniu do danej czynności konkretny podmiot powinien występować w charakterze podatnika. Tak więc wykonanie czynności podlegającej opodatkowaniu przez podmiot niewystępujący w tym przypadku w charakterze podatnika – nawet jeśli tak w ogóle jest on podatnikiem z innego tytułu – pozostaje poza zakresem opodatkowania. Tak samo wykonanie czynności niepodlegającej opodatkowaniu przez podatnika jest neutralne z punktu widzenia VAT. Co prawda, przepisy ustawy nie wyrażają tego wprost, niemniej z ogólnych reguł konstrukcyjnych podatku w ogólności, w tym również podatku od towarów i usług, wynika konieczność, aby podmiot wykonujący czynność opodatkowaną występował w odniesieniu do niej jako podatnik.   Obecnie obowiązujące przepisy dla działalności gospodarczej polegającej na wykorzystywaniu swego majątku wprowadzają – jako kryterium decydujące o działalności gospodarczej – stałość, ciągłość wykorzystywania swego majątku. Przepis art. 15 ust. 2 zdanie drugie ustawy stanowi bowiem, że działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły do celów zarobkowych. Oczywiste jest, że wykorzystywanie towarów lub wartości niematerialnych i prawnych ma miejsce przede wszystkim poprzez oddanie ich w stosunki obligacyjne (najem, udzielenie licencji do korzystania z danej wartości niematerialnej i prawnej). W tym przypadku ustawa nie wprowadza wymogu częstotliwości wykorzystywania, lecz wymóg ciągłości wykorzystywania.  Jak się wydaje, „ciągłość” to niejednorazowość, nieincydentalność wykorzystania składników majątku. Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku trzeba będzie rozumieć natomiast takie wykorzystanie majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania.   Z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca prowadzi jako osoba fizyczna działalność gospodarczą w postaci  gospodarstwa rolnego, jest to działalność rolnicza opodatkowana podatkiem VAT, ale nie jest ona prowadzona na podstawie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej. Wnioskodawca jest z tego tytułu podatnikiem podatku VAT. Wnioskodawca otrzyma od swojego Ojca w darowiźnie udział ½ w lokalu użytkowym, który to udział Ojciec nabył w 2020 r. i od zakupu którego przysługiwało Mu prawo do odliczenia podatku VAT. Darowizna będzie prawdopodobnie zwolniona z opodatkowania podatkiem VAT.  Transakcja ta jest planowana na IV kwartał 2022 r. Po otrzymaniu darowizny Wnioskodawca w tym samym czasie (IV kwartał 2022 r.) planuje oddać nabyty udział  w lokalu Ojcu nieodpłatnie w dożywotnie użytkowanie na podstawie umowy z możliwością pobierania pożytków. Aktualnie udział w lokalu jest wynajmowany przez Ojca Wnioskodawcy w ramach najmu prywatnego i opodatkowany ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych według stawki 8,5%. Ojciec Wnioskodawcy z tytułu najmu wystawia jako osoba fizyczna faktury VAT. Darowizna będzie stanowić przeniesienie nieruchomości z majątku prywatnego Ojca Wnioskodawcy do majątku prywatnego Wnioskodawcy. Celem dokonania darowizny oraz przekazania przedmiotu darowizny w dożywotnie użytkowanie jest zadysponowanie majątkiem prywatnym. Decyzja o zawarciu ww. umów wynika z decyzji rodzinnych, więc nie może być oceniana pod względem celu gospodarczego. Ponadto, obie instytucje, tj. przekazanie darowizny oraz ustanowienie użytkowania, są regulowane przez kodeks cywilny, a w konsekwencji prawnie dozwolone.   Wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą tego, czy umowa dożywotniego użytkowania i pobierania pożytków z Udziału w Nieruchomości będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT.   W świetle powyższego, aby wyjaśnić te wątpliwości należy ustalić, czy w okolicznościach niniejszej sprawy przekazanie Udziału w lokalu w dożywotnie nieodpłatne użytkowanie stanowi czynność podlegającą opodatkowaniu wskazaną w art. 5 ustawy i czy Zainteresowany będzie działał z tytułu zamierzonej czynności w charakterze podatnika zdefiniowanego w art. 15 ust. 1 ustawy, a ta zamierzona czynność będzie się wpisywała w definicję działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust.2 ustawy.   Uznanie, że dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy.   Odnosząc się do nieodpłatnego dożywotniego użytkowania nieruchomości, o których mowa we wniosku, należy wskazać, że na mocy art. 910 § 1 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2020 r. poz. 1740 ze zm.), zwanej dalej Kodeks cywilny, przeniesienie własności nieruchomości na podstawie umowy o dożywocie następuje z jednoczesnym obciążeniem nieruchomości prawem dożywocia. Do takiego obciążenia stosuje się odpowiednio przepisy o prawach rzeczowych ograniczonych. Prawo dożywocia jest niezbywalne (art. 912 Kodeksu cywilnego). Osoba, względem której zostało ono ustanowione nie może przenieść go na inną osobę, nie podlega również dziedziczeniu. Najpóźniej wygasa wraz ze śmiercią dożywotnika.   W myśl art. 244 § 1 Kodeksu cywilnego ograniczonymi prawami rzeczowymi są: użytkowanie, służebność, zastaw, spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu oraz hipoteka.   Zgodnie z art.  252 Kodeksu cywilnego, rzecz można obciążyć prawem do jej używania  i do pobierania jej pożytków (użytkowanie). Stosownie do treści powyższego przepisu, umowa dożywocia jest umową dwustronnie obowiązującą i wzajemną. Charakterystyczną jej cechą jest ekwiwalentność świadczeń stron tej umowy, przy czym w doktrynie uznaje się, iż jest to ekwiwalentność rozumiana w sensie subiektywnym,   a nie obiektywnym, co oznacza, że świadczenia stron względem siebie nie muszą mieć tego samego wymiaru ekonomicznego, ustalanego według kryteriów obiektywnych. Podkreślenia wymaga, że tego rodzaju umowy zaliczane są do odpłatnych czynności prawnych, które charakteryzują się tym, że każda ze stron uzyskuje jakąś korzyść majątkową (niekoniecznie pieniężną). Wnioskodawca wskazał w opisie sprawy, że nie będzie podejmował żadnych działań, aby ulepszyć Nieruchomość i potencjalnie zyskać na ustanowieniu użytkowania, a sama umowa dożywotniego użytkowania nieruchomości nie będzie stanowić dla niego korzyści materialnej. Pożytki w postaci czynszu najmu z tytułu nieodpłatnego dożywotniego użytkowania nieruchomości pobierać będzie Ojciec Wnioskodawcy, który ma zamiar nadal wynajmować Udział w nieruchomości, podobnie jak robił to i robi przed dokonaniem na rzecz Wnioskodawcy darowizny. Udział w nieruchomości nie będzie wykorzystywany w działalności gospodarczej Wnioskodawcy i nie zostanie wprowadzony do jego działalności jako środek trwały. Celem jaki będzie przyświecał Wnioskodawcy po otrzymaniu darowizną rzeczonego udziału nie będzie cel zarobkowy tylko ustanowienie na nim ograniczonego prawa rzeczowego w postaci użytkowania na rzecz Ojca nieodpłatnie. Będzie to czynność nieskutkująca po stronie Wnioskodawcy jakąkolwiek korzyścią majątkową.   Mając na uwadze okoliczności faktyczne sprawy, nie będzie tu spełniony ani podmiotowy, ani przedmiotowy zakres opodatkowania, tzn. nie zaistnieje czynność określona jako opodatkowana, wykonywana przez podmiot mający cechę podatnika. Oddanie Ojcu lokalu użytkowego w ramach umowy dożywotniego użytkowania nieodpłatnie powoduje, że choć sama umowa dożywocia jest umową dwustronnie obowiązującą i wzajemną, charakteryzująca się ekwiwalentnością świadczeń, to jednak dla samego Wnioskodawcy  nie będzie skutkowała jakąkolwiek korzyścią majątkową. Brak jest tu zatem przesłanek pozwalających uznać, że dokonując powyższej czynności Wnioskodawca będzie występował w charakterze podatnika w rozumieniu art. 15ust. 1 ustawy, prowadzącego działalność gospodarczą w myśl art. 15 ust. 2 ustawy. W konsekwencji, umowa dożywotniego użytkowania i pobierania pożytków z Udziału  w Nieruchomości nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, bowiem nie będzie stanowić czynności, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy.   Stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za prawidłowe.   Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.   Końcowo Organ wskazuje, że stosownie do art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Zatem przedmiotowa interpretacja rozstrzyga jedynie w zakresie zastosowania przepisów regulujących podatek od towarów i usług względem Wnioskodawcy. Przedmiotowa interpretacja indywidualna nie wywiera zatem skutku prawnego dla Ojca Wnioskodawcy, o którym mowa we wniosku.   Zaznacza się, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Wnioskodawca ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego).   Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Wnioskodawczynię w złożonym wniosku.  W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.   Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej: 1) z zastosowaniem art. 119a; 2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej). Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2193), wprowadzającymi regulacje intertemporalne.    Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (...), ul. (...), za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.). Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach (art. 47 § 1 ww. ustawy) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie  ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 54 § 1a ww. ustawy), w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy). W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ww. ustawy). Jednocześnie, zgodnie art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.