0114-KDIP1-1.4012.542.2021.2.MŻ

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA   Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1, ustawy z  29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.), Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z 2 sierpnia 2021 r. (data wpływu 9 sierpnia 2021 r.) uzupełnionym pismem Strony z 7 października 2021 r. (data wpływu 15 października 2021 r.) będącym odpowiedzią na wezwanie Organu z 29 września 2021 r. znak 0114-KDIP1-1.4012.542.2021.1.MŻ (skutecznie doręczone Stronie 5 października 2021 r.), o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie braku uznania Sprzedającego za podatnika podatku VAT z tytułu dostawy działek niezabudowanych - jest prawidłowe.   UZASADNIENIE   9 sierpnia 2021 r. wpłynął do organu ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie braku uznania Sprzedającego za podatnika podatku VAT z tytułu dostawy działek niezabudowanych.   Przedmiotowy wniosek został uzupełnionym pismem Strony z 7 października 2021 r. (data wpływu 15 października 2021 r.) będącym odpowiedzią na wezwanie Organu z 29 września 2021 r. znak 0114-KDIP1-1.4012.542.2021.1.MŻ (skutecznie doręczone Stronie 5 października 2021 r.).   We wniosku przedstawiono stan faktyczny:   Wnioskodawca jest właścicielem nieruchomości gruntowej o pow. 12.9358 ha położonej w miejscowości (…), gm. (…), powiat (…), woj.(…).   Grunt położony jest w obrębie ewidencyjnym (…) , zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy (…) z 1994 r. przeznaczone były pod tereny rolne. Od 28 kwietnia 2000 r. zgodnie z Uchwałą Rady Gminy (…) przedmiotowa nieruchomość znajduje się na obszarze o wiodącej funkcji budownictwo mieszkaniowe.   Wnioskodawca nieruchomość gruntową otrzymał w formie darowizny od rodziców w 1996 r. Nieruchomość gruntowa podlegała przepisom o podatku rolnym.   Nieruchomość nie jest ani nigdy nie była przedmiotem dzierżawy ani użytkowania osób trzecich. Obecnie z powodów finansowych Wnioskodawca postanowił sprzedać przedmiotowy grunt. Wnioskodawca mając świadomość, że jest to bardzo duża powierzchnia, postanowił dokonać podziału gruntu na kilka mniejszych działek z przeznaczeniem na cele budownictwa mieszkaniowego. W wyniku podziału powstało 11 działek z przeznaczeniem na sprzedaż. Działki są niezabudowane oraz nieuzbrojone. Działki posiadać będą dostęp do drogi publicznej poprzez jedną z działek przez którą ustanowiona została służebność gruntowa, która stanowi drogę wewnętrzną. Służebność jest nieodpłatna i nieograniczona w czasie.   Dla wyżej wymienionej nieruchomości nie wydano decyzji o warunkach zabudowy. Wnioskodawca prowadzi gospodarstwo rolne pod numerem (…). Wnioskodawca nie jestem czynnym zarejestrowanym podatnikiem od towarów i usług, nie jest także rolnikiem ryczałtowym. Wnioskodawca nie prowadził i nie prowadzi działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego rodzaju o zbliżonym charakterze. Na posiadanej przez Wnioskodawcę nieruchomości gruntowej, Wnioskodawca nie prowadził żadnej działalności gospodarczej ani rolniczej. Wnioskodawca podejmował jedynie działania służące utrzymaniu gruntu w dobrej kulturze rolnej. Wnioskodawca (…) 2021 r. dokonał sprzedaży trzech działek, tj.: ·         działka nr 1/1 o powierzchni (…) ha, ·         działka nr 1/2 o pow. (…) ha oraz ·         działka nr 1/3 o pow. (…) ha.   W związku ze sprzedażą działek Wnioskodawca nie podejmował żadnych dodatkowych działań takich jak reklama, ogłoszenia czy też zlecenie transakcji do biura pośrednictwa nieruchomości. Do Wnioskodawcy zgłosił się lokalny deweloper z chęcią zakupu działek, lecz w obecnej sytuacji nie był w stanie zakupić wszystkich posiadanych przez Wnioskodawcę działek. Ostatecznie  w  (…)2021 r. Wnioskodawca dokonał sprzedaży 3 działek. Pozostałe działki Wnioskodawca ma zamiar sprzedać deweloperowi w przeciągu kolejnych kilkunastu miesięcy. Deweloper z kolei zakup uzależnia od swojej sytuacji materialnej oraz sytuacji rynkowej. Jeżeli deweloper znajdzie nabywców na swój produkt, wówczas zakupi od Wnioskodawcy kolejne działki. Deweloper prowadzi działalność gospodarczą i jest czynnym podatnikiem podatku VAT. Uzyskane ze sprzedaży środki finansowe Wnioskodawca przeznaczy na własne potrzeby oraz na potrzeby najbliższej rodziny. Wnioskodawca nie dokonywał zakupu innych nieruchomości gruntowych.   Ponadto, w piśmie z 7 października 2021 r. Wnioskodawca wskazał, że:   1.    Potencjalnym klientem jest osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą i jest czynnym podatnikiem podatku VAT. Osoba ta jest również rolnikiem. Osoba ta prawdopodobnie nabędzie przedmiotowe działki w celu wybudowania na nich domów jednorodzinnych i późniejszej sprzedaży. 2.    Wnioskodawca nie prowadził i nie prowadzi na działkach powstałych w wyniku podziału żadnych czynności mających na celu zachęcanie przyszłego nabywcy do zakupu ww. działek. Wnioskodawca nie ponosił żadnych nakładów. Działki są nieuzbrojone i nieogrodzone.   3.    Wnioskodawca nie zwierał i nie planuje zawierać żadnej umowy przedwstępnej, ani przedwstępnej warunkowej z potencjalnym klientem.   4.    Sprzedaży trzech działek Wnioskodawca dokonał (…) 2021 r. w jednym akcie notarialnym. Działki były niezabudowane, nieuzbrojone, oznaczone w ewidencji gruntów symbolem PsV – pastwiska trwałe.   5.    Transakcje miały miejsce (…) 2021 r.   6.    Wnioskodawca nie planuje udzielenia potencjalnemu Nabywcy żadnych pełnomocnictw.   W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie:   Czy w związku z dokonaną już sprzedażą działek jak również zamiarem sprzedaży kolejnych działek w bliżej nieokreślonym czasie powstanie u Wnioskodawcy obowiązek podatkowy VAT? Wnioskodawca nie prowadzi działalności gospodarczej i nigdy nie prowadził, czy pomimo to Wnioskodawca powinienem zarejestrować się w Urzędzie Skarbowym dla celów podatku VAT i zapłacić od tej sprzedaży podatek VAT?   Stanowisko Wnioskodawcy:   Wnioskodawca nie działa jako podatnik VAT, nie ma zatem obowiązku zapłaty podatku VAT w związku ze sprzedażą działek.   Według oceny Wnioskodawcy podjęte działania tj. podział działki na mniejsze oraz wydzielenie drogi mieszczą się w ramach zwykłego zarządu majątkiem prywatnym. W ocenie Wnioskodawcy, nie podejmowano działań właściwych dla profesjonalnego obrotu nieruchomościami w skali charakterystycznej dla takich przedsiębiorców.   Swoje stanowisko opieram na wyroku na wyroku NSA z  28 sierpnia 2020 r. z którego wynika, iż sprzedaż wydzielonych działek nie następuje w ramach działalności gospodarczej, ponieważ działania w celu sprzedaży nie były podejmowanie w sposób zorganizowany i ciągły .   Wnioskodawca opiera się również na wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. Zdaniem TSUE za dokonywane w ramach prowadzonej działalności nie mogą być uznawane czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. TSUE uznał, że podział nieruchomości w celu uzyskania lepszej ceny, liczba transakcji, odstępy pomiędzy transakcjami i wysokość osiągniętych przychodów nie są czynnościami, które wykraczają poza zarząd majątkiem prywatnym.   Wnioskodawca nie podejmował aktywnych działań w zakresie obrotu nieruchomościami. Nie angażował środków podobnych do wykorzystywanych przez handlowców. Pomiędzy nabyciem nieruchomości, a sprzedażą poszczególnych działek upłynie długi czas ( 25 lat). Poza podziałem działki oraz wytyczeniem drogi Wnioskodawca nie podejmował aktywnych działań przygotowujących działki do sprzedaży. Wnioskodawca nie zamieszczał ogłoszeń oraz Wnioskodawca nie szukał aktywnie nabywców. Zatem w opinii Wnioskodawcy nie ma On obowiązku rozliczenia podatku VAT od sprzedaży działek.   W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe.    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2021 r. poz. 685 ze zm.) – zwanej dalej „ustawą” lub „ustawą o VAT” – opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.   Stosownie do art. 2 pkt 6 ww. ustawy, przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.   W myśl art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).   Należy więc przyjąć, że na podstawie definicji zawartej w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie nieruchomości dokonywane przez podatnika, traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy towarów, o której stanowi art. 7 ust. 1 ustawy, podlegającej opodatkowaniu na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.   Jednak nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ustawy o podatku od towarów i usług podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność była opodatkowana tym podatkiem musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.   W świetle art. 15 ust. 1 ustawy – podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.   Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody.   Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych – art. 15 ust. 2 ustawy.   Powyższe przepisy pozwalają stwierdzić, że dostawa towarów podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana będzie przez podmiot mający status podatnika, działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji.   Definicja działalności gospodarczej, zawarta w ustawie o podatku od towarów i usług ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Tym samym, nie jest działalnością handlową, a zatem i gospodarczą sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty ani też wykorzystany w trakcie jego posiadania w celu jego odsprzedaży  i nie jest związany z prowadzoną działalnością gospodarczą.   Wobec tego, właściwe jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników podatku VAT w przypadku, gdy dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej. W tym kontekście, nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych, okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy zarejestrowanej działalności gospodarczej.   Jednakże każdy, kto dokonuje czynności, które zmierzają do wykorzystania nieruchomości dla celów działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy jest uznany za podatnika podatku od towarów i usług. Zatem wykorzystywanie majątku prywatnego stanowi również działalność gospodarczą, jeżeli jest dokonywane w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Podstawowym kryterium dla opodatkowania sprzedaży nieruchomości jest ustalenie, czy działanie to można uznać za wykorzystywanie majątku w sposób ciągły do celów zarobkowych, czy majątek nabyty został i faktycznie wykorzystany na potrzeby własne, czy też z przeznaczeniem do działalności gospodarczej. W kwestii opodatkowania dostawy nieruchomości istotne jest, czy zbywca w celu dokonania sprzedaży podjął aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta, handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług, co skutkuje koniecznością uznania go za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług, czy też sprzedaż nastąpiła w ramach zarządu majątkiem prywatnym.   W tym miejscu podkreślić należy, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę, będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.   W kwestii opodatkowania dostawy gruntów istotne jest, czy w świetle zaprezentowanego we wniosku opisu sprawy Wnioskodawca, w celu dokonania sprzedaży przedmiotowej nieruchomości gruntowej, podejmował aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta, handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, co skutkuje koniecznością uznania go za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług, czy też sprzedaż nastąpiła w ramach zarządu majątkiem prywatnym. Zwykłe nabycie lub sprzedaż rzeczy nie stanowi wykorzystywania w sposób ciągły majątku rzeczowego w celu uzyskania z tego tytułu dochodu w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11.12.2006 s. 1, z późn. zm.), – a tym samym art. 15 ust. 2 ustawy – jako, że jedynym przychodem z takich transakcji może być ewentualny zysk ze sprzedaży tej rzeczy.   Z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10) wynika, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą.   Inaczej jest natomiast – wyjaśnił Trybunał – w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy. Zatem za podatnika należy uznać osobę, która w celu dokonania sprzedaży gruntów angażuje podobne środki wykazując aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.   Należy wskazać, iż przyjęcie, że dana osoba fizyczna sprzedając nieruchomości działa w charakterze podatnika prowadzącego działalność gospodarczą, w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, wymaga ustalenia, że jej działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną), czego przejawem jest taka aktywność tej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną, np. nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zagospodarowania terenu (zabudowy), czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług developerskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej przykładowo przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu zaistnienia pojedynczych z nich.   Z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca jest właścicielem nieruchomości gruntowej o pow. (…) ha położonej  w miejscowości (…), gm. (…), powiat (…), woj. (…). Grunt położony jest w obrębie ewidencyjnym (…). Zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy (…) z 1994 r. działki przeznaczone były pod tereny rolne. Od 28 kwietnia 2000 r. zgodnie z Uchwałą Rady Gminy (…) przedmiotowa nieruchomość znajduje się na obszarze o wiodącej funkcji budownictwo mieszkaniowe.   Wnioskodawca nieruchomość gruntową otrzymał w formie darowizny od rodziców w 1996 r. Nieruchomość gruntowa podlegała przepisom o podatku rolnym.   Nieruchomość nie jest ani nigdy nie była przedmiotem dzierżawy ani użytkowania przez osoby trzecie. Wnioskodawca dokonał podziału gruntu na kilka mniejszych działek z przeznaczeniem na cele budownictwa mieszkaniowego. W wyniku podziału powstało 11 działek z przeznaczeniem na sprzedaż. Działki są niezabudowane oraz nieuzbrojone. Jak wskazał Wnioskodawca działki posiadać będą dostęp do drogi publicznej poprzez jedną z działek przez którą ustanowiona została służebność gruntowa, która stanowi drogę wewnętrzną. Służebność jest nieodpłatna i nieograniczona w czasie.   Dla wyżej wymienionej nieruchomości nie wydano decyzji o warunkach zabudowy. Wnioskodawca prowadzi gospodarstwo rolne pod numerem (…). Wnioskodawca nie jestem czynnym zarejestrowanym podatnikiem od towarów i usług, nie jest także rolnikiem ryczałtowym. Wnioskodawca nie prowadził i nie prowadzi działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego rodzaju o zbliżonym charakterze. Na posiadanej nieruchomości gruntowej, Wnioskodawca nie prowadził żadnej działalności gospodarczej ani rolniczej. Zgodnie ze wskazaniem Wnioskodawcy, podejmowane były jedynie działania służące utrzymaniu gruntu w dobrej kulturze rolnej. Wnioskodawca (…) 2021 r. dokonał sprzedaży trzech działek, tj.: ·         działka nr 1/1 o powierzchni (…) ha, ·         działka nr 1/2 o pow. (…) ha oraz ·         działka nr 1/3 o pow. (…) ha.   W związku ze sprzedażą Wnioskodawca nie podejmował żadnych dodatkowych działań takich jak reklama, ogłoszenia czy też zlecenie transakcji do biura pośrednictwa nieruchomości.  Potencjalnym klientem jest osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą i jest czynnym podatnikiem podatku VAT. Osoba ta jest również rolnikiem. Osoba ta prawdopodobnie nabędzie przedmiotowe działki w celu wybudowania na nich domów jednorodzinnych i późniejszej sprzedaży. Wnioskodawca nie prowadził i nie prowadzi na działkach powstałych w wyniku podziału żadnych czynności mających na celu zachęcanie przyszłego nabywcy do zakupu ww. działek. Wnioskodawca nie ponosił żadnych nakładów. Działki są nieuzbrojone i nieogrodzone. Wnioskodawca nie zwierał i nie planuje zawierać żadnej umowy przedwstępnej, ani przedwstępnej warunkowej z potencjalnym klientem. Działki były niezabudowane, nieuzbrojone, oznaczone w ewidencji gruntów symbolem PsV – pastwiska trwałe. Wnioskodawca nie planuje udzielenia potencjalnemu Nabywcy żadnych pełnomocnictw. Uzyskane ze sprzedaży środki finansowe przeznaczy Wnioskodawca na własne potrzeby oraz na potrzeby najbliższej rodziny. Wnioskodawca nie dokonywał zakupu innych nieruchomości gruntowych.   Przy tak przedstawionym opisie sprawy, wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą ustalenia, czy z tytułu dokonanej sprzedaży działek oraz planowaną sprzedażą kolejnych działek powstał obowiązek podatkowy w podatku VAT, co w konsekwencji prowadzi do uznania Wnioskodawcy za podatnika podatku VAT.   W kontekście powyższych rozważań istotna jest więc ocena, czy z przedstawionego we wniosku opisu sprawy wynika, że Sprzedający podejmował działania charakterystyczne dla profesjonalnego obrotu nieruchomościami. Ocena ta powinna przy tym uwzględniać nie tylko samodzielne znaczenie poszczególnych kryteriów kwalifikacji określonych działań jako cech charakteryzujących działalność handlową, ale też brać pod uwagę całokształt tychże działań, ich wzajemne uzupełnianie się i przydatność z punktu widzenia tego rodzaju działalności gospodarczej.   Okoliczności niniejszej sprawy wskazują, że stosunku do sprzedaży działek nr 1/1, 1/2 oraz 1/3 oraz sprzedaży kolejnych działek brak jest przesłanek pozwalających uznać Wnioskodawcę za podatnika  w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług. Z przedstawionego opisu stanu faktycznego nie wynika taka aktywność Wnioskodawcy, która wykraczałby poza ramy czynności związanych ze zwykłym wykonywaniem prawa własności.   Jak wynika bowiem z wniosku, Wnioskodawca posiadaną Nieruchomość gruntową nabył  w drodze darowizny. Nieruchomość nie jest ani nigdy nie była przedmiotem dzierżawy ani użytkowania przez osoby trzecie. Nieruchomość nie była wykorzystywana przez Wnioskodawcę na potrzeby związane z działalnością gospodarczą ani działalnością rolniczą. Zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy (…) z 1994 r. działki przeznaczone były pod tereny rolne. Od 28 kwietnia 2000 r. zgodnie z Uchwałą Rady Gminy (…) przedmiotowa nieruchomość znajduje się na obszarze o wiodącej funkcji budownictwo mieszkaniowe. Dla wyżej wymienionej nieruchomości nie wydano decyzji o warunkach zabudowy. Działki były niezabudowane, nieuzbrojone, oznaczone w ewidencji gruntów symbolem PsV – pastwiska trwałe. Wnioskodawca nie planuje udzielenia potencjalnemu Nabywcy żadnych pełnomocnictw. W związku ze sprzedażą Wnioskodawca nie podejmował żadnych dodatkowych działań takich jak reklama, ogłoszenia czy też zlecenie transakcji do biura pośrednictwa nieruchomość. Uzyskane ze sprzedaży środki finansowe Wnioskodawca przeznaczy na własne potrzeby oraz na potrzeby najbliższej rodziny. Wnioskodawca nie dokonywał zakupu innych nieruchomości gruntowych.   Biorąc pod uwagę powyższe, należy stwierdzić, że w analizowanym przypadku Wnioskodawca nie dział i nie będzie działał jako handlowiec, a podejmowane przez Niego czynności stanowią jedynie racjonalny sposób zagospodarowania posiadanym majątkiem prywatnym.   Zatem dokonując sprzedaży przedmiotowych działek, Wnioskodawca korzystał i będzie korzystał z przysługującego Mu prawa do rozporządzania majątkiem osobistym, co nie jest wykonywaniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Brak tego statusu pozbawia Wnioskodawcę cech podatnika podatku VAT, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy, w zakresie dokonanej sprzedaży działek oraz w związku z planowaną sprzedażą działek, a ich dostawę wyłącza ze zbioru czynności podlegających opodatkowaniu, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.   Mając na uwadze powołane przepisy prawa oraz okoliczności rozpatrywanej sprawy należy stwierdzić, że sprzedaż przez Wnioskodawcę działek nr 1/1, 1/3, 1/4 oraz kolejnych działek nie stanowiła i nie będzie stanowić działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy. Tym samym Wnioskodawca  z tego tytułu, nie wystąpił/nie wystąpi w charakterze podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, a czynność ta nie podlegała/nie będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Wobec powyższego po stronie Wnioskodawcy nie wystąpił/nie wystąpi obowiązek ewentualnego opodatkowania dostawy działek.   Zatem stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za prawidłowe.   Zaznacza się także, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Wnioskodawca ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego).   Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty opis sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.   Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.   Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej: 1.    z zastosowaniem art. 119a; 2.    w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z  11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3.    z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.   Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej).   Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z  3 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2193 ze zm.), wprowadzającymi regulacje intertemporalne.    Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…) w dwóch egzemplarzach (art. 47 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy).   Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 54 § 1a ww. ustawy). W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ww. ustawy).   Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.