0114-KDIP1-1.4012.584.2021.1.RR

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa(Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z 18 sierpnia 2021 r. (data wpływu 24 sierpnia 2021 r.), uzupełnionym pismem z 20 sierpnia 2021 r. (data wpływu 27 sierpnia 2021 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie braku rozpoznania wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów dokonanej w wyniku wywozu własnych towarów – jest prawidłowe.   UZASADNIENIE W dniu 24 sierpnia 2021 r. wpłynął do Organu ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie braku rozpoznania wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów dokonanej w wyniku wywozu własnych towarów.   We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny:   (…) Sp. z o.o. z siedzibą w (…) (dalej: Wnioskodawca lub Spółka)jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem VAT w Polsce. Przedmiotem działalności Spółki jest wykonywanie instalacji wodno-kanalizacyjnych, cieplnych, gazowych i klimatyzacyjnych. Wnioskodawca wykonuje projekty budowlano-montażowe zarówno na terytorium kraju, jak i na budowach realizowanych na terenie różnych państw członkowskich UE. Na dzień złożenia niniejszego wniosku Spółka jest też zarejestrowana do celów VAT na terytorium Niemiec (tzn. posiada ważny numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych nadany przez niemieckie organy podatkowe) i nie wyklucza - w razie potrzeby wynikającej z realizacji nowych kontraktów - rejestracji do celów VAT także w innych państwach członkowskich UE.   Na potrzeby konkretnych projektów budowlano-montażowych realizowanych w innym państwie UE Spółka nabywa często towary od podmiotów z siedzibą w Polsce, będących zarejestrowanymi czynnymi podatnikami VAT w kraju (dalej: Dostawcy). Spółka nabywa takie towary w drodze jednorazowych zamówień u różnych Dostawców, jak również w ramach długoterminowej współpracy z różnymi podmiotami na podstawie zawieranych z nimi umów ramowych lub bez nich. W niektórych sytuacjach, zwłaszcza w przypadku dużych elementów budowlanych/instalacyjnych, Dostawcy Spółki najczęściej samodzielnie odpowiadają za ich przewiezienie do miejsca instalacji poza terytorium Polski i takie przypadki nie są objęte przedmiotowym wnioskiem. Zdarzają się jednak przypadki, w których wysyłka za granicę pojedynczych sztuk lub niewielkiej ilości towarów jest nieopłacalna ekonomicznie. Dzieje się tak zwłaszcza gdy nabywane są materiały budowlane i montażowe mniejszych gabarytów, tj. np.: śruby, kształtki, rury, łączniki czy kanały wentylacyjne.   W takich sytuacjach dla zwiększenia efektywności kosztowej Spółka przyjęła model realizacji zamówień, jak poniżej: ·      przy zamówieniu/zakupie towarów Spółka przedstawia Dostawcom swój zagraniczny numer VAT, nadany przez państwo członkowskie UE przeznaczenia towarów, tzn. państwo, w którym Wnioskodawca realizuje prace i do którego transportowany jest dany towar (np. Niemcy), ·      zamówione towary, przed wysyłką do docelowego państwa członkowskiego UE, zostają przez Dostawców dostarczone do znajdującego się na terytorium Polski: a)      magazynu Spółki lub b)      wyznaczonego magazynu prowadzonego przez podmiot trzeci, świadczący na rzecz Spółki usługi logistyczne; podmiot ten nie nabywa prawa do dysponowania towarami jak właściciel - Spółka ma kontrolę nad ilością przechowywanych przez ten podmiot towarów, sposobem ich magazynowania oraz wysyłką towarów do państwa docelowego. Spółka nie wyklucza sytuacji, w której zleci firmie logistycznej przepakowanie towarów, gdyby zaistniała taka potrzeba w celu zebrania większej partii towarów, •      po skompletowaniu większego ładunku w magazynie kontrahenta lub Spółki, zostaje on niezwłocznie przetransportowany do miejsca docelowego w innym państwie członkowskim UE, •      wywóz towarów odbywa się najczęściej tego samego lub następnego dnia roboczego po ich dostarczeniu do wyznaczonego magazynu przez Dostawców. W pewnych przypadkach (wynikających np. z opóźnienia w realizacji zamówienia przez jednego z Dostawców) może upłynąć kilka dni roboczych, jednak nie jest to sytuacja pożądana przez Spółkę, •      wywozu towarów dokonuje Wnioskodawca własnymi środkami transportu (przykładowo, w sytuacji, gdy pracownik Wnioskodawcy jedzie służbowym autem do miejsca prowadzonej budowy i zabiera ze sobą ładunek z zakupionymi towarami) lub możliwe jest zlecenie przez Spółkę organizacji transportu podmiotowi trzeciemu. W przedstawionym przypadku dochodzi zatem do przeniesienia na Spółkę, posługującą się numerem VAT nadanym przez inne państwo członkowskie UE, władztwa nad zakupionymi towarami. Następnie, po skompletowaniu większej partii towarów w jednym miejscu na terytorium kraju, nabyty towar zostaje wywieziony z Polski do jednego z państw członkowskich UE, w których Spółka prowadzi projekty budowlano-montażowe i w tym państwie zostanie przez Spółkę użyty (towary nie są przedmiotem dalszej odsprzedaży).   W momencie zamówienia/nabycia towarów, Spółka zna kraj, do którego towary zostaną wywiezione - towar jest nabywany na potrzeby konkretnej budowy prowadzonej w określonym państwie. W założeniu, towary po ich wywozie nie zostaną przetransportowane ponownie do Polski, lecz zostaną wykorzystane /zużyte na terenie docelowego państwa członkowskiego UE w ramach wykonywanych prac budowlano-montażowych (nie są też więc później przemieszczane do innego państwa niż to docelowe).   Okresowe składowanie towarów w wyznaczonym przez Spółkę magazynie nie wpłynie w żaden sposób na zmianę właściwości (tożsamości) towarów będących przedmiotem dostawy. W szczególności, nie są one przed opuszczeniem terytorium kraju w żaden sposób używane/modyfikowane/obrabiane/przetwarzane, z wyjątkiem wspomnianej już możliwości ich przepakowania, np. jeśli miałoby to pozwolić zabrać większą partię towarów w jednym transporcie lub dla lepszego zabezpieczenia transportowanego ładunku.   W przypadku wywozu towarów własnymi środkami transportu, Spółka po przewiezieniu towarów poza terytorium kraju dostarcza Dostawcom niezwłocznie (tj. przed terminem na zaraportowanie przez nich dla celów VAT okresu rozliczeniowego, w którym Dostawcy wystawili swoją fakturę lub towar został przewieziony poza terytorium kraju - którykolwiek przypada wcześniej) dokument, w którym wskazane są co najmniej: a.   specyfikacja poszczególnych sztuk ładunku, b.   nazwa oraz adres siedziby działalności gospodarczej danego Dostawcy oraz nazwa i polski adres siedziby Spółki, c.   adres na terytorium innego państwa członkowskiego UE, pod który są przewożone dane towary, d.   określenie towarów i ich ilości, e.   potwierdzenie przyjęcia towarów przez Spółkę do wskazanego miejsca ich przeznaczenia znajdującego się na terytorium innego państwa członkowskiego UE (niż Polska), f.    rodzaj oraz numer rejestracyjny środka transportu, którym wywieziono towary.   Przybycie towaru na terytorium innego państwa członkowskiego UE zostaje przez Spółkę (jako podatnika podatku od wartości dodanej) zgłoszone do administracji podatkowej tego państwa zgodnie z lokalnymi obowiązującymi przepisami o VAT. Dostawy realizowane na rzecz Spółki przez Dostawców nie obejmują towarów używanych, dzieł sztuki, przedmiotów kolekcjonerskich lub antyków opodatkowanych w systemie VAT marża ani innych towarów, do których odnosi się art. 13 ust. 8 ustawy o VAT.   W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie:   Czy w opisanych okolicznościach Spółka jest zobowiązana do wykazania w Polsce tzw. nietransakcyjnego przemieszczenia własnych towarów, o którym mowa w art. 13 ust. 3 ustawy o VAT, zrównanego z wewnątrzwspólnotową dostawą towarów realizowaną przez Wnioskodawcę?   Zdaniem Wnioskodawcy, w opisanych okolicznościach Spółka nie jest zobowiązana do wykazania w Polsce tzw. nietransakcyjnego przemieszczenia własnych towarów, o którym mowa w art. 13 ust. 3 ustawy o VAT, zrównanego z wewnątrzwspólnotową dostawą towarów realizowaną przez Wnioskodawcę.   Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy   Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 i 5 ustawy o VAT, opodatkowaniu VAT podlega m.in. odpłatna dostawa towarów na terytorium kraju oraz wewnątrzwspólnotową dostawa towarów (dalej: WDT).   Jak stanowi art. 13 ust. 1 ustawy o VAT, przez WDT rozumie się wywóz towarów z terytorium kraju w wykonaniu czynności określonych w art. 7 na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju.   Analiza przesłanek wynikających z art. 13 ust. 1, 2, 6 i 8 ustawy o VAT wskazuje, że WDT wystąpi, gdy następujące warunki są spełnione łącznie: •     ma miejsce dostawa towarów (tj. następuje przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel), •     w wykonaniu przedmiotowej dostawy towary są przemieszczane z terytorium Polski na terytorium innego państwa UE, •     nabywca towarów jest podatnikiem podatku od wartości dodanej zidentyfikowanym na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju, •     dokonującym dostawy jest podatnik, o którym mowa w art. 15 ustawy o VAT, u którego sprzedaż nie jest zwolniona od podatku na podstawie art. 113 ust. 1 i 9, •     dostawa nie obejmuje towarów używanych, dzieł sztuki, przedmiotów kolekcjonerskich lub antyków opodatkowanych w systemie VAT marża ani innych szczególnych towarów wymienionych w art. 13 ust. 8 ustawy o VAT.   Z kolei art. 42 ust. 1 ustawy o VAT wskazuje, że WDT podlega opodatkowaniu stawką 0%, pod warunkiem że: 1  podatnik dokonał dostawy na rzecz nabywcy posiadającego właściwy i ważny numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadany przez państwo członkowskie właściwe dla nabywcy, zawierający dwuliterowy kod stosowany dla podatku od wartości dodanej, który nabywca podał podatnikowi; 2) podatnik (tj. dostawca) przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy posiada w swojej dokumentacji dowody, że towary będące przedmiotem WDT zostały wywiezione z terytorium kraju i dostarczone do nabywcy na terytorium innego państwa UE (przy czym, zgodnie z art. 42 ust. 12 i 12a ustawy o VAT, późniejsze otrzymanie tej dokumentacji nie powoduje odebrania prawa do stawki 0% VAT, ale wpływa na moment uzyskania prawa do jej zastosowania); 3) podatnik (tj. dostawca) składając deklarację podatkową, w której wykazuje tę dostawę towarów, jest zarejestrowany jako podatnik VAT UE.   Dodatkowym materialnym warunkiem zastosowania stawki 0% VAT jest wprowadzony w 2020 r. tzw. pakietem quick fixes wymóg, aby dostawca prawidłowo wykazał dokonywane WDT w swojej informacji podsumowującej (por. art. 42 ust. 1 a ustawy o VAT).   W przypadku, gdy to nabywca odpowiada za transport towarów poza terytorium Polski, ustawodawca stawia dodatkowe wymogi w zakresie dokumentowania takiego WDT. Jak wynika z art. 42 ust. 4 ustawy o VAT, w przypadku wywozu towarów będących przedmiotem WDT bezpośrednio przez podatnika dokonującego takiej dostawy lub przez ich nabywcę, przy użyciu własnego środka transportu podatnika lub nabywcy, podatnik (tj. dostawca) oprócz dokumentu, o którym mowa w ust. 3 pkt 3 (tj. specyfikacji poszczególnych sztuk ładunku), powinien posiadać dokument zawierający co najmniej: 1) imię i nazwisko lub nazwę oraz adres siedziby działalności gospodarczej lub miejsca zamieszkania podatnika dokonującego wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów oraz nabywcy tych towarów; 2) adres, pod który są przewożone towary, w przypadku gdy jest inny niż adres siedziby działalności gospodarczej lub miejsca zamieszkania nabywcy; 3) określenie towarów i ich ilości; 4) potwierdzenie przyjęcia towarów przez nabywcę do miejsca, o którym mowa w pkt 1 lub 2, znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju; 5) rodzaj oraz numer rejestracyjny środka transportu, którym są wywożone towary, lub numer lotu - w przypadku gdy towary przewożone są środkami transportu lotniczego.   Ponadto, ustawodawca w art. 13 ust. 3 ustawy o VAT wskazał, że za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów uznaje się również przemieszczenie przez podatnika, o którym mowa w art. 15, lub na jego rzecz towarów należących do jego przedsiębiorstwa z terytorium kraju na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, które zostały przez tego podatnika na terytorium kraju w ramach prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa wytworzone, wydobyte, nabyte, w tym również w ramach wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, albo sprowadzone na terytorium kraju w ramach importu towarów, jeżeli mają służyć działalności gospodarczej podatnika.   Przepis ten stanowi o tzw. nietransakcyjnym przemieszczeniu przez podatnika własnych towarów pomiędzy dwoma państwami członkowskimi UE- podatnik dokonując takiego przemieszczenia musi w państwie wywozu zaraportować z tego tytułu WDT, a w państwie przeznaczenia (przywozu) odpowiednio raportuje wewnątrzwspólnotowe nabycie towaru.   Jak wynika z art. 42 ust. 14 ustawy o VAT, z perspektywy Polski jako państwa wywozu, do takiego nietransakcyjnego WDT (o którym mowa w art. 13 ust. 3 ustawy o VAT) przepisy art. 42 ust. 1-4, 11 i 12 stosuje się odpowiednio.   Wątpliwość Wnioskodawcy w odniesieniu do powyższych przepisów sprowadza się do kwestii, czy w opisywanych okolicznościach Spółka jest zobowiązana do wykazania w Polsce tzw. nietransakcyjnego przemieszczenia własnych towarów, o którym mowa w art. 13 ust. 3 ustawy o VAT, czy też transakcje te powinny zostać potraktowane jako WDT realizowane przez Dostawców na rzecz Spółki jako podatnika zidentyfikowanego w innym państwie UE dla celów transakcji wewnątrzwspólnotowych.   Jak Spółka wskazała w swoim stanowisku, jej zdaniem, w opisanych okolicznościach realizacji transakcji z Dostawcami, Spółka nie jest zobowiązana do raportowania w swojej polskiej deklaracji (JPK_V7M) tzw. nietransakcyjnego przemieszczenia własnych towarów, o którym mowa w art. 13 ust. 3 ustawy o VAT, gdyż ze względu na spełnienie przesłanek ustawowych właściwym jest wykazanie takiej transakcji w Polsce jako WDT przez samych Dostawców.   Jak bowiem wskazano, w opisanych okolicznościach są spełnione przesłanki warunkujące potraktowanie analizowanych transakcji jako WDT po stronie Dostawców: • w ramach transakcji dokonywanych w opisanych okolicznościach ma miejsce dostawa towarów (tj. dochodzi do przeniesienia na Spółkę prawa do   rozporządzania towarami jak właściciel), • w wykonaniu przedmiotowej dostawy towary są przemieszczone z terytorium Polski na terytorium innego państwa UE, które jest znane na moment zamówienia / nabycia towarów, • nabywca towarów (czyli Wnioskodawca) jest podatnikiem podatku od wartości dodanej zidentyfikowanym na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium państwa członkowskiego UE innego niż Polska, do którego towary są wywożone w wykonaniu dostawy i Spółka posługuje się tym zagranicznym numerem przy dokonywaniu transakcji, • Dostawcy są zarejestrowanymi czynnymi podatnikami VAT w Polsce, • Dostawy realizowane na rzecz Spółki nie obejmują towarów używanych, dzieł sztuki, przedmiotów kolekcjonerskich lub antyków opodatkowanych w     systemie VAT marża ani innych szczególnych towarów wymienionych w art. 13 ust. 8 ustawy o VAT.   Odnosząc się w szczególności do kwestii wywozu towaru z terytorium kraju na teren innego państwa członkowskiego UE, Spółka wskazuje, że brak jest w przepisach ustawy o VAT regulacji dotyczących terminu lub sposobu, w który towar ma zostać wywieziony do innego państwa członkowskiego w ramach WDT. Brak jest również przepisów, które uniemożliwiałyby potraktowanie jako WDT dostawy towarów, które przed fizycznym wywiezieniem do innego państwa członkowskiego UE podlegałyby jeszcze krótkoterminowemu magazynowaniu z przyczyn logistycznych.   Zdaniem Wnioskodawcy, należy podkreślić, że zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy o VAT, aby potraktować dostawę towarów jako WDT, konieczne jest, aby wywóz towarów następował w ramach wykonywanej dostawy. Zatem, pomiędzy dostawą towaru a jego wywozem musi istnieć funkcjonalny związek.   W tym zakresie warto przywołać wyrok TSUE z 18 listopada 2010 r. w sprawie C-84/09, który - choć zapadł na gruncie nabycia specyficznego towaru, jakim są nowe środki transportu - zawiera ważne generalne uwagi Trybunału dotyczące ciągłości transportu towaru w ramach WDT oraz terminu, w którym towar powinien zostać wywieziony na teren innego państwa członkowskiego. Jak orzekł TSUE (tezy 27, 29-30 ww. wyroku), „(...) do wewnątrzwspólnotowego nabycia towaru dochodzi - i znajduje zastosowanie zwolnienie od podatku dostawy wewnątrzwspólnotowej - tylko wtedy, gdy prawo do rozporządzania towarem jak właściciel zostało przeniesione na nabywcę i gdy dostawca wykaże, że towar ten został wysłany lub przetransportowany do innego państwa członkowskiego i że w wyniku wysyłki lub transportu towar ten fizycznie opuścił terytorium państwa członkowskiego dostawy (...) ani treść art. 20 akapit pierwszy, ani treść art. 138 ust. 1 dyrektywy 2006/112 nie przewiduje, aby dla zastosowania owych przepisów transport danych towarów do miejsca przeznaczenia u nabywcy powinien się rozpocząć lub zakończyć w jakimkolwiek terminie. Nałożenie określonego terminu na dokonanie tego transportu byłoby ponadto sprzeczne z systematyką tych przepisów, a także z kontekstem i celami przejściowego systemu podatku VAT stosowanego do handlu wewnątrzwspólnotowego (...)”. TSUE dodał też (teza 33): „W związku z tym zakwalifikowanie danej transakcji jako nabycia wewnątrzwspólnotowego nie może zależeć od przestrzegania określonego terminu, w którym powinien rozpocząć się lub zakończyć transport dostarczanego towaru. Niemniej jednak aby można było dokonać takiej kwalifikacji i określić miejsce nabycia, należy ustanowić czasowy i materialny związek pomiędzy dostawą danego towaru i jego transportem oraz ciągłość w przeprowadzaniu transakcji’. Trybunał podkreślił również, że dla identyfikacji wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów (któremu po stronie dostawcy odpowiada WDT) „(...) konieczne jest dokonanie globalnej oceny wszystkich obiektywnych okoliczności faktycznych, które mają znaczenie dla określenia, czy nabyty towar faktycznie opuścił terytorium państwa dostawy, a w przypadku odpowiedzi twierdzącej - które państwo członkowskie będzie miejscem jego ostatecznej konsumpcji’ (teza 44). TSUE zwrócił też uwagę (tezy 47-48), iż „w szczególnym przypadku nabycia nowego środka transportu powinny być brane pod uwagę w miarę możliwości intencja nabywcy w chwili nabycia, o ile jest ona poparte obiektywnymi okolicznościami (...) Jest to tym bardziej konieczne w przypadku, w którym nabywca uzyskuje prawo do dysponowania danym towarem jak właściciel w państwie członkowskim dostawy i przejmuje na siebie obowiązek przetransportowania go państwa członkowskiego przeznaczenia. Niemniej jednak, w przeciwieństwie do tego, co podnosi X, nie można wymagać, w ramach nabycia wewnątrzwspólnotowego, aby transport środka transportu dokonany bezpośrednio po jego dostawie był nieprzerwany oraz aby środek ten nie był używany w jakikolwiek sposób przed tym transportem lub w czasie jego trwania”.   Powyższe stanowisko TSUE o „funkcjonalnym” związku dostawy z transportem znajduje również potwierdzenie w polskiej praktyce podatkowej. Tytułem przykładu można przytoczyć interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 12 lutego 2020 r., sygn. 0112-KDIL1-3.4012.522.2019.1.AKR, w której wskazano: „(...) jeżeli wywóz towarów następuje w wyniku dokonania transakcji z ustalonym nabywcą, w celu dostawy, tj. przeniesienia na konkretny podmiot prawa do rozporządzania wywożonym towarem jak właściciel, zachodzi wówczas wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów, której po stronie nabywcy odpowiada wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów w zakupie. Podkreślić należy, że zakwalifikowanie danej transakcji jako dostawy wewnątrzwspólnotowej, na podstawie art. 13 ust. 1 ustawy, wymaga czasowego i materialnego związku pomiędzy dostawą danego towaru i jego transportem. W związku z tym istotne jest to, aby ww. dokumenty zawierały informacje, z których wynika, że określony towar został faktycznie dostarczony nabywcy do innego państwa członkowskiego. Ponadto, dokumenty, o których mowa w art. 42 ust. 3 i ust. 4 ustawy, mają łącznie potwierdzać określony fakt, co oznacza, że zebrane razem mają dać jednoznaczną informację, której wymaga ten przepis".   W ocenie Spółki, w przypadku transakcji opisanych w niniejszym wniosku zachodzi właśnie taki czasowy i materialny związek pomiędzy dostawami towarów przez Dostawców a ich wywozem z Polski przez Spółkę (własnym środkiem transportu lub zorganizowanym przez podmiot trzeci na zlecenie Spółki). Z powyższych względów, w sytuacji, w której Spółka nabywa towar dla konkretnej budowy, z zamiarem jego wywiezienia poza terytorium Polski bez jakiejkolwiek obróbki / użycia przed wywozem z kraju (ewentualnie możliwe jest jego przepakowanie), można przyjąć, że transport towaru od Dostawców do miejsca przeznaczenia w innym państwie członkowskim UE ma charakter ciągły, a okoliczność wyładowania towaru przez Dostawców w magazynie Spółki (lub wyznaczonym magazynie prowadzonym przez podmiot trzeci, świadczący na rzecz Spółki usługi logistyczne) i kontynuacja wywozu tego samego / następnego dnia roboczego (lub w rzadkich przypadkach po kilku dniach roboczych) ma jedynie charakter przerwy logistycznej związanej ze zmianą środka transportu, która nie powinna skutkować rozbiciem takiej dostawy na dwie odrębne transakcje dla celów VAT (tj. na dostawę krajową od Dostawców do Spółki i nietransakcyjne przemieszczenie własnego towaru przez Spółkę z Polski do innego państwa UE). Magazyn Spółki (wyznaczony magazyn podmiotu trzeciego) nie jest bowiem miejscem docelowym wysłanych towarów, z którego dopiero dokonywane byłoby dalsze rozdysponowanie towaru Spółki, nie służy do ciągłego / nieokreślonego terminowo przechowywania/składowania towarów, ale wyłącznie do chwilowego ich zatrzymania w celu organizacji większej partii towarów do wysyłki i tym samym optymalizacji kosztów transportu za granicę Polski. Zdaniem Spółki, wywóz realizowany w opisanych okolicznościach następuje więc w wykonaniu dostawy i nie ma wpływu na ustanie funkcjonalnego związku z dostawą. W ocenie Wnioskodawcy, istotne jest też to, że rozpoznanie dokonywanych transakcji jako WDT w Polsce przez Dostawców (i odpowiadającego im wewnątrzwspólnotowego nabycia przez Spółkę w państwie przywozu towarów) będzie w naturalny sposób realizowało jedną z głównych zasad podatku od wartości dodanej, którą jest opodatkowanie towaru w państwie jego konsumpcji bez nadmiernego obciążenia administracyjnego w postaci wykazywania przez Spółkę nietransakcyjnego przemieszczenia towarów.   Na zasadność powyższego rozumienia wskazuje także - zdaniem Spółki - praktyka podatkowa. Przykładowo, w interpretacji indywidualnej z 6 listopada 2018 r., sygn. 0114-KDIP1-2.4012.551.2018.2.KT, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej potwierdził, że transakcję, w której podatnik dokonuje dostaw towarów do swoich kontrahentów z innych państw członkowskich UE w ten sposób, że przekazuje zamówiony towar przewoźnikowi, który dostarcza towar do zlokalizowanego w Niemczech magazynu przeładunkowego należącego do przedsiębiorstwa logistyczno-spedycyjnego, a stamtąd dopiero towar jest finalnie transportowany do nabywcy przez innego przewoźnika organizowanego przez nabywcę, stanowi WDT z Polski do innego kraju UE do którego finalnie trafia towar.   Podobny stan faktyczny był przedmiotem analizy Naczelnego Sądu Administracyjnego. NSA zastanawiał się, jak zakwalifikować dostawę towarów na rzecz kontrahenta z Wielkiej Brytanii (sprzed Brexitu), w sytuacji, gdy przed wysyłką towarów do odbiorcy docelowego, towar jest magazynowany w innym kraju członkowskim UE przez okres, który mógł sięgać nawet 3 miesięcy, w trakcie których towar nie był jednak poddawany żadnej obróbce (poza co najwyżej opakowywaniem, oklejaniem czy etykietowaniem). W wyroku z 21 września 2018 r., sygn. I FSK 1500/16, mimo tak znacznego okresu magazynowania towaru „w trakcie” jego przewozu do nabywcy, NSA wskazał: „Jakkolwiek dostawa ta ma nietypowy, wydłużony w czasie przebieg, jednak nie uzasadnia to stanowiska, że nie stanowi WDT w rozumieniu art. 13 ust. 1 ustawy o VAT. Za istotną cechę dostawy opisanej w stanie faktycznym sprawy Naczelny Sąd Administracyjny uznał to, że już momencie dokonywania wywozu towaru z terytorium Polski znany jest jego skonkretyzowany odbiorca z Wielkiej Brytanii. Specyfika opisanego we wniosku zdarzenia wiąże się z posiadaniem przez Spółkę umowy z kontrahentem brytyjskim, na podstawie której już wywóz towaru z Polski dokonywany jest w celu dostarczenia skonkretyzowanego towaru do tego właśnie kontrahenta. Ekonomicznie tak ułożona transakcja stanowi jedną, zorganizowaną całość z wykorzystaniem jedynie nowoczesnych form realizacji dostawy poprzez centrum logistyczne. Nie ma uzasadnienia dzielenie dostawy - która od początku ma adresata w kontrahencie brytyjskim, z którym skarżąca ma zawartą umową regulującą szczegółowy sposób przebiegu dostaw - w sposób proponowany w interpretacji. Nie uwzględnia on bowiem podstawowej okoliczności, że przemieszczenie towaru z Polski do Belgii odbywa się dla realizacji z góry zaplanowanego celu - WDT do odbiorcy z Wielkiej Brytanii, a nie bliżej nieokreślonych przyszłych dostaw do odbiorców zagranicą".   Zdaniem Wnioskodawcy, skoro nawet kilkumiesięczny okres magazynowania nie stanowił w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego przeszkody dla zachowania funkcjonalnej ciągłości transportu, to tym bardziej w przypadku dostaw realizowanych na zasadach opisanych w niniejszym wniosku niezasadne byłoby dzielenie transakcji wykonywanych przez Dostawców. Na rozpoznanie transakcji przez Dostawców jako WDT nie może mieć też wpływu okoliczność, że to Wnioskodawca dokona wywozu towarów własnym środkiem transportu (przykładowo, gdy pracownik Spółki wyjeżdżający za granicę zabiera ze sobą skomplementowany ładunek towaru celem zoptymalizowania kosztów transportu). Istotą wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów jest dokonanie wywozu towarów na terytorium innego państwa członkowskiego w wykonaniu dostawy. Ustawa o VAT dopuszcza bowiem jako równorzędną opcję możliwość dokonania wywozu własnym środkiem transportu dostawcy lub nabywcy towarów (nakładając przy tym określone obowiązki dokumentacyjne wynikające z art. 42 ust. 4 ustawy o VAT, które Spółka - jak wskazano - wypełnia). Potwierdzenie dla tej okoliczności można znaleźć również w praktyce podatkowej - przykładowo, w interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 1 września 2017 r., sygn. 0114-KDIP1-2.4012.297.2017.2.IG, wskazano, że na klasyfikację transakcji jako WDT w sytuacji, gdy nabywca na własny rachunek wywozi towar z Polski „(...) nie wpływa fakt, iż dla transakcji ustalono warunki dostawy Incoterms Ex Works Nowogrodziec. Okoliczność, że na terytorium kraju dochodzi do przeniesienia na włoskiego kontrahenta prawa do dysponowania towarem jak właściciel, nie powoduje konieczności uznania dostawy za dostawę krajową. Istotne jest w przedmiotowej sprawie, że w wyniku dostawy towarów dokonanej przez Wnioskodawczynię (występującą jako polski podatnik VAT UE) na rzecz kontrahenta włoskiego (posiadającego właściwy i ważny numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych nadany przez właściwe dla niego państwo członkowskie), następuje wywóz towarów z terytorium kraju na terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium kraju".   Jedynie uzupełniająco Wnioskodawca pragnie zauważyć, że kierując się funkcjonalnym rozumieniem związku między dostawą a transportem ustawodawca przewidział nawet możliwość potraktowania jako WDT i zastosowania stawki 0% dla dostawy towarów, które przed wywozem do innego państwa członkowskiego UE podlegają jeszcze określonej przeróbce.   Zgodnie z § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z 25 marca 2020 r. w sprawie towarów i usług, dla których obniża się stawkę podatku od towarów i usług, oraz warunków stosowania stawek obniżonych (Dz. U. 2020 poz. 527), obniżoną do wysokości 0% stawkę podatku stosuje się również do dostawy towarów nabywanych przez podatnika podatku od wartości dodanej, zidentyfikowanego na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju, w przypadku gdy towary te są przeznaczone do wykonania na nich usług na rzeczowym majątku ruchomym na terytorium kraju, a następnie do wywozu na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju. Przepis ust. 2 wskazanego paragrafu wskazuje, że stawkę 0% stosuje się, pod warunkiem że podatnik dokonujący dostawy towarów: 1)   składając deklarację podatkową, w której wykazuje tę dostawę towarów, jest zarejestrowany jako podatnik VAT UE; 2)   przekaże, nabyte przez podatnika podatku od wartości dodanej, towary podmiotowi, który wykonuje usługi na rzeczowym majątku ruchomym; 3)   wykaże w deklaracji podatkowej oraz w informacji podsumowującej za okres, w którym wystawił fakturę stwierdzającą dokonanie dostawy towarów, tę dostawę jako wewnątrzwspólnotową dostawę towarów; 4)   otrzyma zapłatę na rachunek bankowy w terminie 60 dni od dnia wydania towaru; otrzymanie zapłaty w terminie późniejszym uprawnia podatnika do dokonania korekty podatku należnego; 5)   posiada dokumenty, z których wynika, że towary przekazywane podmiotowi, który wykonuje usługi na rzeczowym majątku ruchomym, zostaną po wykonaniu tych usług wywiezione z terytorium kraju.   W świetle powyższego, w ocenie Wnioskodawcy, skoro ustawodawca dopuszcza zastosowanie stawki 0% VAT i traktowanie jako WDT przypadku dostawy towarów, gdy przed wywozem poza Polskę towar podlega jeszcze określonym usługom realizowanym na terytorium kraju przez podmiot trzeci, to tym bardziej zasadne jest potraktowanie jako WDT dostaw realizowanych na rzecz Spółki w opisanych we wniosku okolicznościach, tj. gdy towar podlega jedynie krótkotrwałemu przechowaniu i zmianie środka transportu, zachowując jednak funkcjonalną ciągłość wywozu od Dostawców do miejsca przeznaczenia w innym państwie członkowskim UE.   W konsekwencji, zdaniem Wnioskodawcy, w przypadku dostaw realizowanych przez Dostawców w okolicznościach przedstawionych w niniejszym wniosku, zakładając niezwłoczne dostarczenie przez Spółkę Dostawcom dokumentu zawierającego dane, o których mowa w art. 42 ust. 4 ustawy o VAT, Spółka nie jest zobowiązana do raportowania w swojej polskiej deklaracji (JPK_V7M) tzw. nietransakcyjnego przemieszczenia własnych towarów, o którym mowa w art. 13 ust. 3 ustawy o VAT, zrównanego z wewnątrzwspólnotową dostawą towarów realizowaną przez Wnioskodawcę, gdyż ze względu na spełnienie przesłanek ustawowych właściwym jest wykazanie takiej transakcji w Polsce jako WDT ze stawką 0% VAT przez samych Dostawców (Spółka z kolei powinna jedynie wykazywać WNT w państwie członkowskim DE przeznaczenia towaru, działając jako podatnik podatku od wartości dodanej obowiązującego w tym państwie).   W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe.   Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2021 r. poz. 685 ze zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu tym podatkiem podlegają: 1)   odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju; 2)   eksport towarów; 3)   import towarów na terytorium kraju; 4)   wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju; 5)   wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.   Z powyższego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają wymienione czynności, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem jej świadczenia (określanym na podstawie przepisów ustawy) jest terytorium kraju, przez które - w myśl definicji zawartej w art. 2 pkt 1 ustawy - rozumie się terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Natomiast przez terytorium państwa członkowskiego - stosownie do art. 2 pkt 4 ustawy - rozumie się terytorium państwa wchodzące w skład terytorium Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem art. 2a.   Na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…). Towarami zaś, w myśl art. 2 pkt 6 ustawy, są rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.   Zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy, przez wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 5, rozumie się wywóz towarów z terytorium kraju w wykonaniu czynności określonych w art. 7 na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, z zastrzeżeniem ust. 2-8.   W myśl art. 13 ust. 2 ustawy, przepis ust. 1 stosuje się pod warunkiem, że nabywca towarów jest: 1)  podatnikiem podatku od wartości dodanej zidentyfikowanym na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju; 2)  osobą prawną niebędącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, która jest zidentyfikowana na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju; 3)  podatnikiem podatku od wartości dodanej lub osobą prawną niebędącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, działającymi w takim charakterze na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju, niewymienionymi w pkt 1 i 2, jeżeli przedmiotem dostawy są wyroby akcyzowe, które, zgodnie z przepisami o podatku akcyzowym, są objęte procedurą zawieszenia poboru akcyzy lub procedurą przemieszczania wyrobów akcyzowych z zapłaconą akcyzą; 4)  podmiotem innym niż wymienione w pkt 1 i 2, działającym (zamieszkującym) w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim, jeżeli przedmiotem dostawy są nowe środki transportu.   Ponadto, stosownie do art. 13 ust. 3 ustawy, za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów uznaje się również przemieszczenie przez podatnika, o którym mowa w art. 15, lub na jego rzecz towarów należących do jego przedsiębiorstwa z terytorium kraju na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, które zostały przez tego podatnika na terytorium kraju w ramach prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa wytworzone, wydobyte, nabyte, w tym również w ramach wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, albo sprowadzone na terytorium kraju w ramach importu towarów, jeżeli mają służyć działalności gospodarczej podatnika.   Powołany przepis rozszerza więc pojęcie wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów na czynności niemające charakteru czynności dwustronnych (pomiędzy dwoma odrębnymi podmiotami), polegające na przemieszczeniu towarów przedsiębiorstwa z Polski do innego kraju Unii Europejskiej, które mają służyć działalności gospodarczej podatnika. W takim przypadku dostawca pełni jednocześnie rolę nabywcy towarów na terytorium innego państwa członkowskiego.   Przy tym należy zaznaczyć, że przemieszczenia towarów, o którym mowa w art. 13 ust. 3 ustawy, nie uznaje się za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, w przypadku, gdy występuje chociażby jedna z przesłanek negatywnych określonych w art. 13 ust. 4 ustawy.   Zgodnie bowiem z art. 13 ust. 4 ustawy przemieszczenia towarów, o którym mowa w ust. 3, przez podatnika, o którym mowa w art. 15, lub na jego rzecz nie uznaje się za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, w przypadku gdy: 1)  towary są instalowane lub montowane, z próbnym uruchomieniem lub bez niego, dla których miejscem dostawy zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 2 jest terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, jeżeli towary te są przemieszczane przez tego podatnika dokonującego ich dostawy lub na jego rzecz; 2)  przemieszczenie towarów następuje w ramach wewnątrzwspólnotowej sprzedaży towarów na odległość; 3)  towary są przemieszczane na pokładach statków, samolotów lub pociągów w trakcie transportu pasażerskiego wykonywanego na terytorium Unii Europejskiej z przeznaczeniem dokonania ich dostawy przez tego podatnika na pokładach tych pojazdów; 4)  towary mają być przedmiotem eksportu towarów przez tego podatnika; 5)  towary mają być przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, o której mowa w ust. 1 i 2, dokonanej przez tego podatnika, jeżeli przemieszczenie towarów następuje na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium państwa członkowskiego, do którego dokonywana jest ta wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów; 6)  towary mają być przedmiotem wykonanych na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju na rzecz tego podatnika usług polegających na ich wycenie lub wykonaniu na nich prac, pod warunkiem że towary po wykonaniu tych usług zostaną z powrotem przemieszczone na terytorium kraju; 7)  towary mają być czasowo używane na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju, w celu świadczenia usług przez podatnika posiadającego siedzibę działalności gospodarczej na terytorium kraju, który przemieścił lub na rzecz którego przemieszczono te towary; 8)  towary mają być czasowo używane przez tego podatnika na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju, nie dłużej jednak niż przez 24 miesiące, pod warunkiem że import takich towarów z terytorium państwa trzeciego z uwagi na ich przywóz czasowy byłby zwolniony od cła; 9)  przemieszczeniu podlega gaz w systemie gazowym, energia elektryczna w systemie elektroenergetycznym, energia cieplna lub chłodnicza przez sieci dystrybucji energii cieplnej lub chłodniczej.   Ponadto stosownie do art. 13 ust. 6 ustawy, wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów występuje, jeżeli dokonującym dostawy jest podatnik, o którym mowa w art. 15, u którego sprzedaż nie jest zwolniona od podatku na podstawie art. 113 ust. 1 i 9, z zastrzeżeniem ust. 7.   Zatem, co do zasady, przy spełnieniu warunków dotyczących podmiotów biorących udział w transakcji, w przypadku gdy w wykonaniu czynności określonych w art. 7 ustawy następuje wywóz towarów z terytorium kraju na terytorium innego niż Polska państwa członkowskiego UE występuje wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów. Zachodzi wówczas transakcja wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów w sprzedaży, której po stronie nabywcy odpowiada wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów w zakupie.   Zgodnie z art. 99 ust. 1 ustawy, podatnicy, o których mowa w art. 15, są obowiązani składać w urzędzie skarbowym deklaracje podatkowe za okresy miesięczne w terminie do 25. dnia miesiąca następującego po każdym kolejnym miesiącu, z zastrzeżeniem ust. 2-10, art. 130c, art. 133 i art. 138g ust. 2.   W myśl art. 99 ust. 7c. ustawy podatkowe, o których mowa w ust. 1-3, zawierają dane niezbędne do rozliczenia podatku, obliczenia jego wysokości, w tym wysokości podstawy opodatkowania, podatku należnego i podatku naliczonego, a także dane dotyczące podatnika.   Z treści wniosku wynika, że Wnioskodawca jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem VAT w Polsce. Przedmiotem działalności Spółki jest wykonywanie instalacji wodno-kanalizacyjnych, cieplnych, gazowych i klimatyzacyjnych. Wnioskodawca wykonuje projekty budowlano-montażowe zarówno na terytorium kraju, jak i na budowach realizowanych na terenie różnych państw członkowskich UE. Na dzień złożenia niniejszego wniosku Spółka jest też zarejestrowana do celów VAT na terytorium Niemiec. Na potrzeby konkretnych projektów budowlano-montażowych realizowanych w innym państwie UE Spółka nabywa często towary od podmiotów z siedzibą w Polsce, będących zarejestrowanymi czynnymi podatnikami VAT w kraju. Spółka nabywa takie towary w drodze jednorazowych zamówień u różnych Dostawców, jak również w ramach długoterminowej współpracy z różnymi podmiotami na podstawie zawieranych z nimi umów ramowych lub bez nich. Zdarzają się przypadki, w których wysyłka za granicę pojedynczych sztuk lub niewielkiej ilości towarów jest nieopłacalna ekonomicznie. Dzieje się tak zwłaszcza gdy nabywane są materiały budowlane i montażowe mniejszych gabarytów, tj. np.: śruby, kształtki, rury, łączniki czy kanały wentylacyjne.   W takich sytuacjach dla zwiększenia efektywności kosztowej Spółka przyjęła model realizacji zamówień, jak poniżej: ·   przy zamówieniu/zakupie towarów Spółka przedstawia Dostawcom swój zagraniczny numer VAT, nadany przez państwo członkowskie UE przeznaczenia towarów, tzn. państwo, w którym Wnioskodawca realizuje prace i do którego transportowany jest dany towar (np. Niemcy), ·   zamówione towary, przed wysyłką do docelowego państwa członkowskiego UE, zostają przez Dostawców dostarczone do znajdującego się na terytorium Polski: a)  magazynu Spółki lub b)  wyznaczonego magazynu prowadzonego przez podmiot trzeci, świadczący na rzecz Spółki usługi logistyczne; podmiot ten nie nabywa prawa do dysponowania towarami jak właściciel - Spółka ma kontrolę nad ilością przechowywanych przez ten podmiot towarów, sposobem ich magazynowania oraz wysyłką towarów do państwa docelowego. Spółka nie wyklucza sytuacji, w której zleci firmie logistycznej przepakowanie towarów, gdyby zaistniała taka potrzeba w celu zebrania większej partii towarów, •   po skompletowaniu większego ładunku w magazynie kontrahenta lub Spółki, zostaje on niezwłocznie przetransportowany do miejsca docelowego w innym państwie członkowskim UE, •   wywóz towarów odbywa się najczęściej tego samego lub następnego dnia roboczego po ich dostarczeniu do wyznaczonego magazynu przez Dostawców. W pewnych przypadkach (wynikających np. z opóźnienia w realizacji zamówienia przez jednego z Dostawców) może upłynąć kilka dni roboczych, jednak nie jest to sytuacja pożądana przez Spółkę, •   wywozu towarów dokonuje Wnioskodawca własnymi środkami transportu (przykładowo, w sytuacji, gdy pracownik Wnioskodawcy jedzie służbowym autem do miejsca prowadzonej budowy i zabiera ze sobą ładunek z zakupionymi towarami) lub możliwe jest zlecenie przez Spółkę organizacji transportu podmiotowi trzeciemu.   Wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą wskazania czy w opisanych okolicznościach Spółka jest zobowiązana do wykazania w Polsce tzw. nietransakcyjnego przemieszczenia własnych towarów, o którym mowa w art. 13 ust. 3 ustawy o VAT, zrównanego z wewnątrzwspólnotową dostawą towarów realizowaną przez Wnioskodawcę.   W niniejszej sprawie Wnioskodawca nabywa na potrzeby konkretnych projektów budowlano-montażowych realizowanych w innym państwie towary od podmiotów z siedzibą w Polsce, będących zarejestrowanymi czynnymi podatnikami VAT w kraju. W sytuacji, gdy nabywane są materiały budowlane mniejszych gabarytów tj. np. śruby, kształtki, rury, łączniki czy kanały wentylacyjne wywozu tych towarów dokonuje Wnioskodawca własnymi środkami transportu lub zleca organizację transportu podmiotowi trzeciemu. Jednocześnie z przedstawionych okoliczności sprawy wynika, że przy zamówieniu/zakupie towarów Spółka przedstawia Dostawcom swój zagraniczny numer VAT, nadany przez państwo członkowskie UE przeznaczenia towarów, tzn. państwo, w którym Wnioskodawca realizuje prace i do którego transportowany jest dany towar (np. Niemcy). Zamówione towary, przed wysyłką do docelowego państwa członkowskiego UE, zostają przez Dostawców dostarczone do znajdującego się na terytorium Polski magazynu Spółki lub wyznaczonego magazynu prowadzonego przez podmiot trzeci. Po skompletowaniu większego ładunku w magazynie kontrahenta lub Spółki, zostaje on niezwłocznie przetransportowany do miejsca docelowego w innym państwie członkowskim UE. Wywóz towarów odbywa się najczęściej tego samego lub następnego dnia roboczego po ich dostarczeniu do wyznaczonego magazynu przez Dostawców.   Mając na uwadze obowiązujące przepisy prawa oraz przedstawione okoliczności sprawy należy stwierdzić, że dokonywany przez Wnioskodawcę wywóz towarów z wyznaczonego magazynu nie stanowi w omawianej sprawie dla Wnioskodawcy wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, o której mowa w art. 13 ust. 3 ustawy.   Z okoliczności niniejszej wynika, że to Dostawcy dokonują dostawy towarów na rzecz Wnioskodawcy, który w odniesieniu do opisywanych transakcji podaje swój zagraniczny numer VAT, nadany przez państwo członkowskie UE przeznaczenia towarów. Towary będą przez Wnioskodawcę wykorzystywane przy realizacji projektów budowlano-montażowych w innym państwie członkowskim UE (np. Niemcy). Jednocześnie dodać należy, że magazynowane towary w żaden sposób nie będą wykorzystywane przez Spółkę na terytorium kraju. Nie zmieni się również istota nabywanych przez Spółkę towarów. Magazynowanie nabywanych przez Wnioskodawcę towarów ma charakter czasowy i spowodowany jest względami organizacyjnymi tj. ma na celu skompletowanie większego ładunku w celu zwiększenia efektywności kosztowej Spółki. Ponadto ww. towary nie będą wykorzystywane na terytorium kraju do innych czynności, które mogłyby wpłynąć na ewentualną zmianę ich istoty oraz spowodować, że finalnie do państw UE (np. Niemiec) zostanie przetransportowany towar o innym charakterze i przeznaczeniu niż zakupiony pierwotnie przez Spółkę. Ponadto dodać należy, że Wnioskodawca przypadku wywozu towarów własnymi środkami transportu, po przewiezieniu towarów poza terytorium kraju dostarcza Dostawcom niezwłocznie dokument, w którym wskazane są co najmniej: specyfikacja poszczególnych sztuk ładunku, nazwa oraz adres siedziby działalności gospodarczej danego Dostawcy oraz nazwa i polski adres siedziby Spółki, adres na terytorium innego państwa członkowskiego UE, pod który są przewożone dane towary, określenie towarów i ich ilości, potwierdzenie przyjęcia towarów przez Spółkę do wskazanego miejsca ich przeznaczenia znajdującego się na terytorium innego państwa członkowskiego UE (niż Polska) oraz rodzaj oraz numer rejestracyjny środka transportu, którym wywieziono towary.   Zatem odnosząc się do kwestii zadanego przez Wnioskodawcę pytania stwierdzić należy, że wywóz przez Stronę towarów (materiałów) nabytych od Dostawców z terytorium kraju na terytorium innego państwa unijnego (np. Niemiec) nie wpisuje się w dyspozycję art. 13 ust. 3 ustawy i nie stanowi dla Wnioskodawcy wewnątrzwspólnotowej dostawę towarów.   Tym samym Wnioskodawca w odniesieniu do opisanych czynności nie jest zobowiązany do wykazania w Polsce tzw. nietransakcyjnego przemieszczenia własnych towarów, o którym mowa w art. 13 ust. 3 ustawy o VAT, zrównanego z wewnątrzwspólnotową dostawą towarów realizowana przez Wnioskodawcę.   Tym samym stanowisko Wnioskodawcy w niniejszej sprawie należało uznać za prawidłowe.   Nadmienia się, że w niniejsza interpretacja dotyczy wyłącznie kwestii odnoszącej się do zadanego pytania przedstawionego w złożonym wniosku. Inne kwestie nieobjęte tym pytaniem nie mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone. Zatem niniejsza interpretacja dotyczy konsekwencji podatkowych dla Wnioskodawcy. Z tych też względów - z uwagi na indywidualny charakter interpretacji przepisów prawa podatkowego - zaznacza się, że niniejsza interpretacja indywidualna dotyczy jedynie Wnioskodawcy a nie poszczególnych Dostawców towarów. Uwzględniając powyższe wskazać należy, iż interpretacja nie wywołuje skutków prawnych dla Dostawców towarów realizujących sprzedaż na rzecz Wnioskodawcy. W konsekwencji regulacje zawarte w art. 14k-14n ustawy Ordynacja podatkowa będą miały zastosowanie jedynie dla Wnioskodawcy.   Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty opis sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.   Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.   Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej: 1) z zastosowaniem art. 119a; 2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.   Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej).   Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2193), wprowadzającymi regulacje intertemporalne.   Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.). Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach (art. 47 § 1 ww. ustawy) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie  ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 54 § 1a ww. ustawy), w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy). W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ww. ustawy).   Jednocześnie, zgodnie art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.