0114-KDIP1-2.4012.17.2021.4.ŁN

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 13 § 2a i art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2020 r., poz. 1325, z późn. zm.), Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 15 stycznia 2021 r. (data wpływu 20 stycznia 2021 r.), uzupełnionym w dniu 12 kwietnia 2021 r. (data wpływu za pośrednictwem ePUAP 12 kwietnia 2021 r.) na wezwanie Organu z dnia 31 marca 2021 r. o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego, dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie rozliczenia importu usług na terytorium Polski – jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 20 stycznia 2021 r. wpłynął do Organu ww. wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego, dotyczącej podatku od towarów i usług, w zakresie rozliczenia importu usług na terytorium Polski. Wniosek został uzupełniony w dniu 12 kwietnia 2021 r., stanowiącym odpowiedź na wezwanie Organu z dnia 31 marca 2021 r. We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny: Spółka X (dalej: Spółka X, Wnioskodawca) jest spółką z siedzibą na terenie Rzeczypospolitej Polskiej, zarejestrowaną dla celów VAT w Polsce, wykonującą samodzielnie działalność gospodarczą. Wnioskodawca jest podmiotem wchodzącym w skład międzynarodowej Grupy zajmującej się projektowaniem, produkcją oraz sprzedażą specjalistycznych wyrobów (…) i systemów kontroli (…) (dalej: Grupa). Decyzją organów zarządczych Grupy i na mocy umowy zawartej pomiędzy Spółką Y (dalej: Y) i Spółką X (dalej: Umowa), w latach 2019-2020 do Spółki X została przeniesiona produkcja określonych wyrobów produkowanych wcześniej przez Y (dalej: Produkty). Y jest podmiotem powiązanym w stosunku do Spółki X. W wyniku przedmiotowej transakcji asortyment i wolumen wyrobów Spółki X istotnie się poszerzył. Zgodnie z Umową, przedmiotem transakcji jest biznes wraz z poufnymi informacjami dotyczącymi procesów objętych tym biznesem. Informacje przekazywane w ramach transferu biznesu mają charakter praktycznych, bieżących wskazówek - technicznych bądź handlowych - w zakresie działalności przenoszonej do Spółki X, w tym kwestii dotyczących relacji z nabywcami wytwarzanych w tej działalności Produktów (przekazywane przez Y informacje nie są szczególnym, zmaterializowanym efektem nabytego doświadczenia technicznego lub handlowego). Transfer produkcji oraz jej uruchomienie wymagało ponad dwuletniego okresu przygotowań i realizacji. Okres ten zakończył się 1 lipca 2020 r. - data ta została wskazana w umowie jako data efektywna. Cena za transfer biznesu określona w umowie została skalkulowana na bazie wyceny przenoszonego biznesu, jako ustalona kwota (dalej: (…)). Uiszczenie ceny nastąpiło po dokonaniu transferu i wystawieniu faktury przez Y (Spółka X nie dokonywała płatności żadnych zaliczek wcześniej). Dla celów bilansowych Spółka X będzie ujmowała (…) w kosztach przez dłuższy okres (według aktualnych założeń - przez 14 lat). Dochody Spółki X podlegają w całości opodatkowaniu w Polsce. Ponadto w uzupełnieniu wniosku na pytanie Organu czy Spółka Y jest podatnikiem nieposiadającym siedziby lub stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski Wnioskodawca wskazał, że Spółka Y (dalej: Y) jest podatnikiem, który nie posiada siedziby na terytorium Polski; siedziba tego podmiotu znajduje się na terenie Wielkiej Brytanii; według najlepszej wiedzy Wnioskodawcy Y nie ma również stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski. Na pytanie Organu czy data efektywna określona w umowie jest datą zakończenia transferu, w której ostatecznie przechodzą na Wnioskodawcę korzyści i ryzyka dotyczące przedmiotu transferu Wnioskodawca wskazał, że tak, data efektywna określona w umowie jest datą zakończenia transferu; należy przy tym podkreślić, że przejście na Spółkę X biznesu opisanego we wniosku, w tym korzyści i ryzyk będących przedmiotem transferu, stanowiło proces długotrwały, trwający ponad dwa lata; niemniej strony umowy przyjęły datę efektywną jako definitywną datę zakończenia transferu. W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania dotyczące podatku od towarów i usług (oznaczone we wniosku nr 5 i 6, doprecyzowane w uzupełnieniu wniosku): Czy opisana transakcja stanowi import usług w myśl art. 2 pkt 9 ustawy o VAT, tj. Wnioskodawca pyta, czy powinien rozliczyć przedmiotową transakcję jako import usług na terytorium Polski? Czy Wnioskodawca słusznie uważa, że za moment powstania obowiązku podatkowego w VAT dla przedmiotowej transakcji należy uznać datę efektywną (wyznaczającą zakończenie transferu produkcji) określoną w umowie, tj. Wnioskodawca pyta, czy jest zobowiązany do rozliczenia na terytorium Polski importu usług w momencie powstania obowiązku podatkowego? Stanowisko Wnioskodawcy (doprecyzowane w uzupełnieniu wniosku): Zdaniem Wnioskodawcy jest zobowiązany do rozliczenia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej importu usług w momencie powstania obowiązku podatkowego. Zgodnie z art. 5 ust 1 pkt 1 ustawy o VAT opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy o VAT za świadczenie usług należy uznać każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 ustawy o VAT. Na gruncie powyższej regulacji transfer produkcji za odpłatnością mieści się w art. 8 ust. 1 ustawy o VAT i należy ją zakwalifikować jako świadczenie usług. W przypadku świadczenia usług istotne znaczenie dla podatku VAT ma również określenie miejsca świadczenia (opodatkowania) danej usługi. W świetle art. 28b ust. 1 ustawy o VAT jest nim miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności gospodarczej. Mając na względzie, że Wnioskodawca jest spółką z siedzibą na terenie Rzeczypospolitej Polskiej, zarejestrowaną dla celów VAT w Polsce, wykonującą samodzielnie działalność gospodarczą, a w transakcji pełni rolę nabywcy (usługobiorcy), za miejsce świadczenia usługi należy uznać Polskę. Transakcja stanowi więc import usług w rozumieniu art. 2 pkt 9 ustawy o VAT w zw. z art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy o VAT. W przedmiotowej transakcji momentem wykonania usługi jest zdaniem Wnioskodawcy data efektywna określona w umowie, bowiem jest to dzień zakończenia transferu, w którym ostatecznie przechodzą na Podatnika korzyści i ryzyka związane z wytwarzaniem Produktów. W praktyce, proces transferu jest rozłożony w czasie, co związane jest ze specyfiką transakcji. W związku z powyższym Podatnik uważa, że zgodnie z art. 19a ust. 1 ustawy o VAT za moment powstania obowiązku podatkowego w przedmiotowej transakcji należy uznać datę, w której doszło do ostatecznego wykonania usługi (datę efektywną, określoną w umowie). Prezentowane przez Wnioskodawcę stanowisko jest zgodne z poglądem wyrażanym przez organy podatkowe. Przykładowo, określoną w umowie datę efektywną jako datę wykonania usługi i powstania obowiązku podatkowego zaakceptował Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji z 9 marca 2018 r., sygn. 0111-KDIB3-3.4012.7.2018.2.PK, motywując to następująco: „W umowie zostało przewidziane wynagrodzenie za transfer, data zakończenia transferu (tzw. data efektywna, określona na 1 grudnia 2017 r.), prawa i obowiązki stron, przejście korzyści i ryzyka (...). Proces transferu Klienta był rozłożony w czasie, co związane było ze specyfiką transakcji i przekazaniem całej obsługi sprzedaży przedmiotowych produktów do Podatnika. Natomiast transfer korzyści i ryzyka związane ze sprzedażą towarów na rzecz Klienta został zakończony 1 grudnia 2017 r. Zatem ww. datę należy uznać moment faktycznego wykonaniu usługi, a tym samym za moment powstania obowiązku podatkowego.” W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe. Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2021 r., poz. 685 z późn. zm.) – zwanej dalej ustawą – zwanej dalej ustawą – opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają: odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju; eksport towarów; import towarów na terytorium kraju; wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju; wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów. Z powyższego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega m.in. odpłatne świadczenie usług, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia (określanym na podstawie przepisów ustawy) jest terytorium kraju, przez które - w myśl definicji zawartej w art. 2 pkt 1 ustawy - rozumie się terytorium Rzeczypospolitej Polskiej Na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…). Towarami, stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy, są rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii. Natomiast przez świadczenie usług, w myśl art. 8 ust. 1 ustawy, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również: przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej; zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji; świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa. W przypadku świadczenia usług, od określenia miejsca świadczenia zależy, czy dana usługa podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w Polsce, czy też nie. Kwestie dotyczące miejsca świadczenia przy świadczeniu usług uregulowane zostały w rozdziale 3 działu V ustawy. Stosownie do art. 28a ustawy, na potrzeby stosowania ww. rozdziału: ilekroć jest mowa o podatniku - rozumie się przez to: podmioty, które wykonują samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w art. 15 ust. 2, lub działalność gospodarczą odpowiadającą tej działalności, bez względu na cel czy rezultat takiej działalności, z uwzględnieniem art. 15 ust. 6, osobę prawną niebędącą podatnikiem na podstawie lit. a, która jest zidentyfikowana lub obowiązana do identyfikacji do celów podatku lub podatku od wartości dodanej; podatnika, który prowadzi również działalność lub dokonuje transakcji nieuznawanych za podlegające opodatkowaniu dostawy towarów lub świadczenia usług zgodnie z art. 5 ust. 1, uznaje się za podatnika w odniesieniu do wszystkich świadczonych na jego rzecz usług. Wskazany art. 28a ustawy, wprowadza drugą definicję podatnika do ustawy. Definicja ta ma zastosowanie tylko w przypadku ustalenia miejsca świadczenia usług. Podatnikiem według tej regulacji jest osoba wykonująca samodzielnie działalność gospodarczą. Ustawodawca odwołuje się w tym celu do definicji działalności gospodarczej określonej w art. 15 ust. 2 ustawy. Za podatników są uznawane również podmioty wykonujące działalność gospodarczą zgodnie z regulacjami innych państw członkowskich oraz państw trzecich. Zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 28b ust. 1 ustawy, miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n. Jak stanowi ust. 2 art. 28b ustawy w przypadku, gdy usługi są świadczone dla stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej podatnika, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej. Z powyższych przepisów ustawy wynika zatem, że co do zasady, usługa świadczona na rzecz podatnika w rozumieniu art. 28a ustawy inna niż wskazana w art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n ustawy podlega opodatkowaniu w miejscu siedziby działalności gospodarczej usługobiorcy, chyba że jest świadczona dla stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej usługobiorcy, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, wówczas miejscem świadczenia tej usługi jest stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, dla którego ta usługa jest świadczona. Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Przy tym zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy, podatnikami są również osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, nabywające usługi, jeżeli łącznie spełnione są następujące warunki: usługodawcą jest podatnik nieposiadający siedziby działalności gospodarczej oraz stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, a w przypadku usług, do których stosuje się art. 28e, podatnik ten nie jest zarejestrowany zgodnie z art. 96 ust. 4, usługobiorcą jest: w przypadku usług, do których stosuje się art. 28b - podatnik, o którym mowa w art. 15, lub osoba prawna niebędąca podatnikiem, o którym mowa w art. 15, zarejestrowana lub obowiązana do zarejestrowania zgodnie z art. 97 ust. 4, w przypadku transferu bonów jednego przeznaczenia, w przypadku których miejscem świadczenia usług, których te bony dotyczą, jest terytorium kraju - podatnik, o którym mowa w art. 15, lub osoba prawna niebędąca podatnikiem, o którym mowa w art. 15, w pozostałych przypadkach - podatnik, o którym mowa w art. 15, posiadający siedzibę działalności gospodarczej lub stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju lub osoba prawna niebędąca podatnikiem, o którym mowa w art. 15, posiadająca siedzibę na terytorium kraju i zarejestrowana lub obowiązana do zarejestrowania zgodnie z art. 97 ust. 4. W myśl art. 17 ust. 2 ustawy – w przypadkach wymienionych w ust. 1 pkt 4 i 5, usługodawca lub dokonujący dostawy towarów nie rozlicza podatku należnego. Natomiast stosownie do art. 17 ust. 1a ustawy przepisy ust. 1 pkt 4 i 5 oraz ust. 2 stosuje się również, w przypadku gdy usługodawca lub dokonujący dostawy towarów posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, przy czym to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej lub inne miejsce prowadzenia działalności gospodarczej usługodawcy lub dokonującego dostawy towarów, jeżeli usługodawca lub dokonujący dostawy towarów posiada takie inne miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, nie uczestniczy w tych transakcjach. Powołany art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy wskazuje na sytuację, w której podatnikiem staje się nabywca usługi, która podlega opodatkowaniu na terytorium Polski. Przepis art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy, wprowadza mechanizm tzw. odwrotnego obciążenia, który polega na opodatkowaniu usług przez usługobiorcę. Przepis art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy ma zastosowanie gdy miejscem świadczenia a tym samym opodatkowania ustalonym na podstawie przepisów ustawy jest terytorium Polski. Przy tym warunkiem zastosowania odwrotnego obciążenia na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy względem usług jest spełnienie warunków dotyczących usługodawcy jak i usługobiorcy. Stosownie do art. 2 pkt 9 ustawy świadczenie usług z tytułu wykonania których podatnikiem jest usługobiorca, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 4 stanowi import usług. Z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca (Spółka X) jest spółką z siedzibą na terenie Rzeczypospolitej Polskiej, zarejestrowaną dla celów VAT w Polsce, wykonującą samodzielnie działalność gospodarczą. Wnioskodawca jest podmiotem wchodzącym w skład międzynarodowej Grupy zajmującej się projektowaniem, produkcją oraz sprzedażą specjalistycznych wyrobów (…) i systemów kontroli (…). Decyzją organów zarządczych Grupy i na mocy Umowy zawartej pomiędzy Spółką Y (Y) i Spółką X, w latach 2019-2020 do Spółki X została przeniesiona produkcja określonych wyrobów produkowanych wcześniej przez Y (w wyniku przedmiotowej transakcji asortyment i wolumen wyrobów Spółki X istotnie się poszerzył). Y jest podmiotem powiązanym w stosunku do Spółki X. Y jest podatnikiem, który nie posiada siedziby na terytorium Polski (siedziba tego podmiotu znajduje się na terenie Wielkiej Brytanii) jednocześnie według najlepszej wiedzy Wnioskodawcy Y nie ma również stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski. Zgodnie z Umową, przedmiotem transakcji jest biznes wraz z poufnymi informacjami dotyczącymi procesów objętych tym biznesem. Informacje przekazywane w ramach transferu biznesu mają charakter praktycznych, bieżących wskazówek - technicznych bądź handlowych - w zakresie działalności przenoszonej do Spółki X, w tym kwestii dotyczących relacji z nabywcami wytwarzanych w tej działalności Produktów (przekazywane przez Y informacje nie są szczególnym, zmaterializowanym efektem nabytego doświadczenia technicznego lub handlowego). Transfer produkcji oraz jej uruchomienie wymagało ponad dwuletniego okresu przygotowań i realizacji. Okres ten zakończył się 1 lipca 2020 r. - data ta została wskazana w umowie jako data efektywna. Data efektywna określona w umowie jest datą zakończenia transferu (przejście na Spółkę X biznesu opisanego we wniosku, w tym korzyści i ryzyk będących przedmiotem transferu, stanowiło proces długotrwały, trwający ponad dwa lata; niemniej strony umowy przyjęły datę efektywną jako definitywną datę zakończenia transferu). Cena za transfer biznesu określona w umowie została skalkulowana na bazie wyceny przenoszonego biznesu, jako ustalona kwota. Uiszczenie ceny nastąpiło po dokonaniu transferu i wystawieniu faktury przez Y (Spółka X nie dokonywała płatności żadnych zaliczek wcześniej). Wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą m.in. kwestii, czy powinien rozliczyć przedmiotową transakcję jako import usług na terytorium Polski. Biorąc pod uwagę opis sprawy oraz przywołane przepisy prawa, należy stwierdzić, że transakcja opisana we wniosku, na gruncie podatku od towarów i usług stanowi usługę, dla której nie przewidziano szczególnych zasad ustalania miejsca świadczenia a tym samym opodatkowania. Zatem w analizowanym przypadku zastosowanie znajduje zasada ogólna, zgodnie z którą miejscem świadczenia, a tym samym opodatkowania usługi jest kraj, w którym usługobiorca ma siedzibę. Tym samym, w przedmiotowej sytuacji, miejscem świadczenia a tym samym opodatkowania usługi jest terytorium Polski (kraj, w którym usługobiorca, tj. Wnioskodawca posiada siedzibę działalności gospodarczej). Przy czym, Wnioskodawca jest spółką zarejestrowaną dla celów VAT w Polsce zatem w analizowanym przypadku jest spełniony warunek, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 4 lit. b ustawy. Natomiast usługodawcą jest Y, który nie posiada siedziby na terytorium Polski (siedziba tego podmiotu znajduje się na terenie Wielkiej Brytanii) i nie ma stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski zatem należy uznać, że w analizowanym przypadku jest spełniony warunek, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy. W konsekwencji spełnione są wszystkie warunki niezbędne do zastosowania art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy. Zatem należy zgodzić się z twierdzeniem Wnioskodawcy, że z tytułu nabycia usług od Y jest zobowiązany do rozliczenia podatku od towarów i usług w ramach importu usług, o którym mowa w art. 2 pkt 9 ustawy. Tym samym, Wnioskodawca powinien rozliczyć przedmiotową transakcję jako import usług na terytorium Polski. Wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą również kwestii momentu powstania obowiązku podatkowego dla przedmiotowej transakcji. Wskazać należy, że zgodnie z art. 19a ust. 1 ustawy, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy towarów lub wykonania usługi, z zastrzeżeniem ust. 5 i 7-11, art. 14 ust. 6, art. 20 i art. 21 ust. 1. Powyższy przepis formułuje zasadę ogólną, zgodnie z którą obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy towaru bądź wykonania usługi. Przy czym, przepisy ustawy dotyczące powstania obowiązku podatkowego nie regulują odrębnie momentu powstania obowiązku podatkowego w przypadku importu usług, o którym mowa w art. 2 pkt 9 ustawy. Zatem obowiązek podatkowy w odniesieniu do nabywanych w ramach importu usług powstaje na zasadach właściwych dla tych usług. W przedmiotowej sprawie decyzją organów zarządczych Grupy i na mocy Umowy zawartej pomiędzy Spółką Y i Spółką X, w latach 2019-2020 do Spółki X została przeniesiona produkcja określonych wyrobów produkowanych wcześniej przez Y. Transfer produkcji oraz jej uruchomienie wymagało ponad dwuletniego okresu przygotowań i realizacji. Okres ten zakończył się 1 lipca 2020 r. - data ta została wskazana w umowie jako data efektywna. Data efektywna określona w umowie jest datą zakończenia transferu. Przy tym Spółka X nie dokonywała płatności żadnych zaliczek. Zatem za moment powstania obowiązku podatkowego w przedmiotowej sprawie należy uznać datę efektywną, wskazaną na umowie. Tym samym Wnioskodawca jest zobowiązany do rozliczenia na terytorium Polski importu usług w momencie powstania obowiązku podatkowego, gdzie za moment powstania obowiązku podatkowego w przedmiotowej sprawie należy uznać datę efektywną, wskazaną na umowie. Zatem stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za prawidłowe. Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia. Tut. Organ informuje, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywało się będzie ze zdarzeniem przyszłym podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy udzielona odpowiedź traci swą aktualność. Przy tym Organ wskazuje, że niniejsza interpretacja rozstrzyga jedynie w zakresie podatku od towarów i usług natomiast w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych zostało wydane odrębne rozstrzygniecie. Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k-14n nie stosuje się jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej: z zastosowaniem art. 119a; w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej). Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2193 z późn. zm.), wprowadzającymi regulacje intertemporalne. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, z późn. zm.). Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach (art. 47 § 1 ww. ustawy) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP lub /KIS/wnioski (art. 54 § 1a ww. ustawy), w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy). W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ww. ustawy). W przypadku wnoszenia skargi w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego i stanu epidemii jako najwłaściwszy proponuje się kontakt z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego ePUAP. Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.