0114-KDIP1-2.4012.528.2021.1.RM

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z 26 października 2021 r. (data wpływu za pośrednictwem ePUAP 28 października 2021 r.), o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego związanego z importem towarów - jest prawidłowe. UZASADNIENIE 28 października 2021 r. wpłynął do tutejszego organu ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego związanego z importem towarów.   We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny oraz następujące zdarzenie przyszłe:   (…) S.A. z siedzibą w (…) (dalej: „Spółka”, „Wnioskodawca”) prowadzi działalność m.in. w zakresie produkcji i sprzedaży opakowań metalowych (puszek i wieczek aluminiowych).   Wnioskodawca jest podatnikiem podatku od towarów i usług (dalej: „VAT”) w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U.2017.1221 t.j., dalej: „ustawa o VAT”), zarejestrowanym jako podatnik VAT czynny, zarówno na potrzeby transakcji krajowych jak i na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych.   W ramach prowadzonej działalności gospodarczej, Wnioskodawca dokonuje przywozu towarów z terytorium krajów trzecich na terytorium kraju (tj. importu towarów). Towary te są wykorzystywane dla celów wyprodukowania przez Spółkę wyrobów gotowych (opakowań metalowych).   Przedmiotem złożonego wniosku są sytuacje, w których Spółka dokonuje importu towarów w ramach procedury odprawy czasowej z częściowym zwolnieniem od należności celnych. W takich przypadkach, zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, Spółka jest podatnikiem na gruncie VAT, a zatem obowiązek zapłaty VAT należnego z tytułu importu towarów obciąża Wnioskodawcę.   Przedmiotem wniosku jest potwierdzenie prawa do odliczenia VAT naliczonego w związku z przywozem z terytorium państw trzecich narzędzi wykorzystywanych do produkcji towarów, w przypadku dokonywania odprawy celnej zgodnie z okolicznościami opisanymi poniżej.   Towary będące przedmiotem importu są udostępniane Spółce na podstawie umowy najmu/dzierżawy lub leasingu operacyjnego zawartej z jego właścicielem. Na mocy zawartej umowy, Wnioskodawca nabywa prawo do korzystania z towaru na czas określony, który może być przedłużony przez strony. Po zakończeniu użytkowania, towar jest wysyłany poza terytorium Unii Europejskiej (bezpośrednio do jego właściciela lub też do innego miejsca wskazanego przez właściciela towaru). Prawo własności towaru nie jest na żadnym etapie przenoszone na Spółkę. Wnioskodawca płaci właścicielowi towarów wynagrodzenie za prawo do korzystania z nich zgodnie z zapisami umownymi.   Wyroby gotowe produkowane z wykorzystaniem towaru są następnie przedmiotem sprzedaży dokonywanej przez Spółkę w ramach czynności podlegającej opodatkowaniu VAT (tj. sprzedaż krajowa, wewnątrzwspólnotowa dostawa towaru, eksport, nietransakcyjne przesunięcie towarów własnych). Wynagrodzenie za prawo do korzystania z towaru - jako koszt ponoszony przez Spółkę w związku z korzystaniem z towaru - stanowi jeden z elementów kalkulacyjnych ceny wyrobów gotowych produkowanych przy wykorzystaniu towaru (przy czym należy nadmienić, iż koszt ten jest niższy niż wartość celna towaru, stanowiąca podstawę obliczenia VAT należnego z tytułu importu towarów).   W opisanym przypadku, nie wystąpi żadna z przesłanek wyłączających możliwość skorzystania z prawa do odliczenia, wskazanych w art. 88 ustawy o VAT.   W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie:   Czy Spółce przysługuje prawo do odliczenia VAT naliczonego z tytułu importu towarów realizowanego na warunkach opisanych w stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym?   Zdaniem Wnioskodawcy, w świetle przedstawionego powyżej stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego Spółce przysługuje prawo do odliczenia VAT naliczonego z tytułu importu towarów realizowanego na warunkach opisanych w stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym.   Uzasadnienie.   Uwagi ogólne.   Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT: „opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług (...) podlegają import towarów na terytorium kraju”. Jednocześnie, na podstawie art. 2 pkt 7 ustawy o VAT, przez import towarów rozumie się „przywóz towarów z terytorium państwa trzeciego na terytorium Unii Europejskiej”.   Zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, podatnikami są również osoby prawne, na których ciąży obowiązek uiszczenia cła, również w przypadku gdy na podstawie przepisów celnych importowany towar jest zwolniony od cła albo cło na towarze zostało zawieszone, w części lub w całości, albo zastosowano preferencyjną, obniżoną lub zerową stawkę celną. Tym samym, co do zasady każdy przywóz towarów z terytorium państwa trzeciego do Polski stanowi import towarów, dla którego podatnikiem jest podmiot, na którym ciąży obowiązek uiszczenia cła - niezależnie od tego, czy na gruncie przepisów celnych importowany towar jest w części lub też w całości zwolniony z cła.   Import towarów stanowi zatem czynność opodatkowaną VAT o charakterze faktycznym i jest niezależny od przeniesienia prawa do rozporządzania towarem jak właściciel. Tym samym, status podatnika VAT z tytułu importu towarów nie jest uzależniony od tego, czy dany podmiot nabył prawo do rozporządzania towarami jak właściciel (istotny jest natomiast obowiązek uiszczenia cła zgodnie z przepisami celnymi, który może spoczywać zarówno na właścicielu towaru, jak i na innym podmiocie, np. tymczasowym użytkowniku).   Regulacje prawa celnego.   W tym miejscu, Spółka wskazuje na regulacje w zakresie prawa celnego, wskazujące na to, który podmiot zobowiązany będzie do uiszczenia cła.   Zgodnie z art. 77 ust. 1 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny (Dz.U.UE.L.2013.269.1 z dnia 2013.10.10, dalej: UKC), dług celny w przywozie powstaje w wyniku objęcia towarów nieunijnych podlegających należnościom celnym przywozowym m.in. procedurą odprawy czasowej z częściowym zwolnieniem z należności celnych przywozowych.   Na podstawie art. 77 ust. 3 UKC, dłużnikiem jest zgłaszający, a w przypadku przedstawicielstwa pośredniego dłużnikiem jest również osoba, na której rzecz dokonuje się zgłoszenia celnego. Obowiązek uiszczenia cła będzie zatem spoczywać zasadniczo na zgłaszającym towary do procedury odprawy czasowej z częściowym zwolnieniem z należności celnych przywozowych.   W przedstawionym opisie sprawy będzie to Wnioskodawca, zobowiązany do zapłaty nie tylko należności celnych przywozowych, ale również podatku VAT importowego.   Prawo do odliczenia VAT naliczonego.   Stosownie do art. 168 lit. e Dyrektywy 2006/112/WE RADY z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U.UE.L.2006.347.1 z dnia 2006.12.11, dalej: Dyrektywa VAT): „jeżeli towary i usługi wykorzystywane są na potrzeby opodatkowanych transakcji podatnika, podatnik jest uprawniony, w państwie członkowskim, w którym dokonuje tych transakcji, do odliczenia następujących kwot od kwoty VAT, którą jest zobowiązany zapłacić - VAT należnego lub zapłaconego z tytułu importu towarów na terytorium tego państwa członkowskiego”.   Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy VAT, „w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego (...)”.   W myśl art. 86 ust.2 pkt 2 ustawy o VAT, kwotę podatku naliczonego stanowi - w przypadku importu towarów - kwota podatku: a)      wynikająca z otrzymanego dokumentu celnego, b)      należnego, w przypadku, o którym mowa w art. 33a ustawy o VAT, c)      wynikająca z deklaracji importowej, w przypadku, o którym mowa w art. 33b ustawy o VAT, d)      wynikająca z decyzji, o których mowa w art. 33 ust. 2-3 i art. 34. Jednocześnie, sytuacje, w których wyłączone jest prawo do odliczenia VAT naliczonego wymienione zostały w art. 88 ustawy VAT. W analizowanej sytuacji, nie wystąpi żadna z tych przesłanek.   Mając na uwadze regulacje przedstawione powyżej należy podkreślić, że ustawa o VAT uzależnia prawo do odliczenia VAT importowego od: 1)      dokonania zgłoszenia celnego (tj. wystąpienia VAT należnego po stronie podatnika); 2)      niewystąpienia przesłanek wymienionych w art. 88 ustawy o VAT; 3)      wykorzystania importowanych towarów na cele wykonywanej działalności gospodarczej, podlegającej opodatkowaniu VAT; 4)      dysponowania dokumentem celnym, z którego wynika kwota podatku. Jednocześnie, żaden przepis przywołanych aktów prawnych nie uzależnia odliczenia VAT importowego od nabycia prawa własności/prawa do rozporządzania jak właściciel przedmiotem importu. Skoro bowiem import towarów występuje również wówczas, gdy importer nie nabywa prawa do rozporządzania importowanymi towarami jak właściciel (co wiąże się z obowiązkiem opodatkowania VAT), to również prawo do odliczenia VAT naliczonego może przysługiwać podmiotowi niebędącemu właścicielem towarów.   W szczególności, możliwe są sytuacje, w których podmiot niebędący właścicielem importowanych towarów wykorzystuje je dla celów prowadzonej działalności gospodarczej - jak w analizowanym przypadku - w procesie produkcji sprzedawanych wyrobów gotowych. Wprowadzanie dodatkowych warunków odliczenia VAT naliczonego (innych niż wskazane powyżej i niewynikających wprost z przepisów ustawy o VAT) byłoby naruszeniem zasady neutralności podatku VAT.   Zasada neutralności.   Spółka podkreśla, iż jedną z naczelnych zasad funkcjonowania systemu VAT w Unii Europejskiej jest zasada neutralności, zgodnie z którą VAT powinien być ponoszony przez ostatecznego konsumenta towarów i nie powinien być ponoszony przez podatnika. W związku z tym, przepisy krajowe nie mogą być wykorzystywane w sposób, który powodowałby przerzucenie ciężaru VAT na podatnika, gdyż godziłoby to w zasadę neutralności VAT.   Jak podkreśla Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: TSUE, Trybunał) w swoim orzecznictwie, prawo do odliczenia VAT naliczonego stanowi integralną część mechanizmu podatku VAT i co do zasady nie podlega ograniczeniu oraz przysługuje w sposób bezpośredni w stosunku do całego podatku obciążającego transakcje powodujące naliczenie podatku. TSUE wskazał w przedmiotowym wyroku, jakie wystarczy spełnić warunki - zgodnie z przepisami unijnymi - by doszło do realizacji tego prawa: „W celu skorzystania z prawa do odliczenia, po pierwsze, dany podmiot ma być podatnikiem w rozumieniu tej dyrektywy, oraz po drugie, towary i usługi, które mają być podstawą tego prawa, powinny być wykorzystywane przez podatnika na dalszym etapie obrotu na potrzeby jego własnych opodatkowanych transakcji, a owe towary i usługi powinny być dostarczone przez innego podatnika znajdującego się na wcześniejszym etapie obrotu. Jeżeli przesłanki te są spełnione, co do zasady nie można odmówić korzystania z prawa do odliczenia” (sprawa o sygn. C-18/13 Maks Pen).   Jednocześnie jak wskazuje się w orzecznictwie TSUE, związek nabytych towarów/usług z czynnościami opodatkowanymi może być zarówno pośredni, jak i bezpośredni. Zdaniem TSUE prawo do odliczenia VAT naliczonego przysługuje podatnikowi nawet jeśli nabywanych towarów lub usług nie można połączyć z konkretną czynnością opodatkowaną VAT. Istotny jest natomiast ogólny wpływ nabytych towarów/usług na funkcjonowanie przedsiębiorstwa podatnika, jeżeli jego celem i przedmiotem działalności jest wykonywanie czynności podlegających opodatkowaniu VAT.   Co istotne, transakcje takie jak import towarów, wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, czy też import usług powinny być w pełni neutralne podatkowo, przy założeniu, że są one dokonywane przez podatnika VAT, dla celów prowadzenia działalności podlegającej opodatkowaniu VAT. Należy bowiem zauważyć, iż w tym przypadku to nabywca/podmiot dokonujący importu jest zobowiązany do zapłaty VAT należnego (a zatem ten sam podmiot powinien być uprawniony do jego odliczenia jako VAT naliczonego). Okoliczność ta znajduje odzwierciedlenie w brzmieniu przepisów, które w takich przypadkach nie nakładają na podatnika żadnych dodatkowych obowiązków ani warunków (za wyjątkiem wspomnianego już związku poczynionych wydatków z działalnością gospodarczą oraz odpowiedniego rozliczenia VAT należnego).   Odniesienie do sytuacji Spółki.   Jak wskazano w opisie stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, towary objęte odprawą celną są: udostępniane Spółce na podstawie umowy najmu/dzierżawy lub leasingu operacyjnego na czas określony dla celów procesu produkowania wyrobów gotowych, które następnie są przedmiotem dostawy podlegającej opodatkowaniu VAT;Wnioskodawca płaci właścicielowi towaru wynagrodzenie za prawo do korzystania z towaru zgodnie z umową, a koszt ten jest traktowany jako jeden z elementów kalkulacyjnych ceny wyrobów gotowych wyprodukowanych przy wykorzystaniu towaru;Spółka jest podatnikiem VAT z tytułu dokonania importu analizowanych towarów i rozlicza VAT należny;w analizowanej sytuacji, nie wystąpi żadna z przesłanek wskazanych w art. 88 ustawy o VAT.   Mając na uwadze powyższe, zdaniem Wnioskodawcy, w przedstawionym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym Spółce przysługuje prawo do odliczenia VAT naliczonego z tytułu importu towarów zrealizowanego na warunkach opisanych w stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym.   Należy także podkreślić, iż, import towarów wskazanych w opisie sprawy, umożliwia przeprowadzenie przez Spółkę produkcji wyrobów gotowych, a zatem wykonanie czynności podlegającej opodatkowaniu VAT (w postaci sprzedaży tych wyrobów). Tym samym, związek z czynnościami opodatkowanymi jest w tym przypadku bezpośredni i bezsporny (dokonanie importu towarów w analizowanej sprawie wręcz warunkuje możliwość wykonania czynności opodatkowanych, które są jego efektem).   Mając na uwadze powyższe, zdaniem Wnioskodawcy, w przedstawionym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym Spółce przysługuje prawo do odliczenia VAT naliczonego z tytułu importu towarów.   Stanowiska organów podatkowych.   Powyższe wnioski znajdują również potwierdzenie w stanowiskach prezentowanych przez organy podatkowe w wydawanych interpretacjach indywidualnych, tak w szczególności: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z 1 lipca 2021 r., sygn. 0112-KDIL1-3.4012.215.2021.1.JK, w której organ potwierdził, stanowisko wnioskodawcy, zgodnie z którym w sytuacjach, w których podmiot niebędący właścicielem importowanych towarów wykorzystuje je dla celów prowadzonej działalności gospodarczej (przykładowo w procesie produkcji sprzedawanych wyrobów gotowych), podatnikowi przysługuje prawo do odliczenia VAT naliczonego od importu tych towarów.   Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z 17 lutego 2021 r., sygn. 0111-KDIB3-3.4012.674.2020.1.PJ stanął na stanowisku, że: „(...) Jak wskazano powyżej Wnioskodawca był podatnikiem z tytułu importu maszyn, które są wykorzystywane do celów opracowania wyrobów betonowych. W konsekwencji powstał u niego podatek naliczony z tytułu tego importu, stanowiący kwotę podatku wynikającego z otrzymanego dokumentu celnego (...). Zaimportowane maszyny są przez Wnioskodawcę wykorzystywane w prowadzonej przez niego działalności gospodarczej do czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem VAT. Istnieje zatem związek między zapłatą podatku naliczonego a czynnościami opodatkowanymi wykonywanymi z użyciem zaimportowanych towarów do czynności przez Wnioskodawcę. Wobec powyższego Wnioskodawcy będzie przysługiwało, pod warunkiem posiadania dokumentów celnych z których wynika kwota podatku naliczonego, prawo do odliczenia tego podatku od podatku należnego.”   Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z 22 kwietnia 2020 r., sygn. 0111-KDIB3-3.4012.55.2020.1.PJ stwierdził, że: „(...) Spółka będzie występować jako importer materiałów i będzie dokonywała zapłaty długu celnego powstałego w stosunku do importowanych materiałów. Importowane i następnie nabywane przez Spółkę materiały będą wykorzystywane przez nią przy produkcji towarów, które będą sprzedawane przez Spółkę w ramach czynności opodatkowanych VAT (...) Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że Wnioskodawca jako importer towarów, wykorzystywanych do działalności opodatkowanej podatkiem VAT - pomimo, że nie będzie posiadał prawa do dysponowania nimi jak właściciel - będzie mógł odliczyć podatek VAT z tytułu importu towarów za okres rozliczeniowy w którym otrzyma dokument celny”.   W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.   Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2021 r. poz. 685 ze zm.) – zwanej dalej ustawą – opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają: 1)      odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju; 2)      eksport towarów; 3)      import towarów na terytorium kraju; 4)      wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju; 5)      wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.   Przez terytorium kraju rozumie się terytorium Rzeczpospolitej Polskiej, z zastrzeżeniem art. 2a (art. 2 pkt 1 ustawy). Natomiast w myśl art. 2 pkt 5 ustawy, przez terytorium państwa trzeciego należy rozumieć terytorium państwa niewchodzące w skład terytorium Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem art. 2a ust. 1 i 3.   Jak stanowi art. 2 pkt 22 ustawy, przez sprzedaż rozumie się odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.   W myśl art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Towarami zaś, stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy, są rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.   Przez import towarów należy rozumieć przywóz towarów z terytorium państwa trzeciego na terytorium Unii Europejskiej (art. 2 pkt 7 ustawy).   Miejscem importu towarów jest terytorium państwa członkowskiego, na którym towary znajdują się w momencie ich wprowadzenia na terytorium Unii Europejskiej (art. 26a ust. 1 ustawy).   Jednocześnie, w myśl art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy, podatnikami są również osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, na których ciąży obowiązek uiszczenia cła, również w przypadku, gdy na podstawie przepisów celnych importowany towar jest zwolniony od cła albo cło na towar zostało zawieszone, w części lub w całości, albo zastosowano preferencyjną, obniżoną lub zerową stawkę celną.   W myśl art. 5 pkt 15, 18 i 19 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego Unijny Kodeks Celny (Dz. Urz. UE L 269 z 10.10.2013 r. str. 1 ze zm.) – zwanym dalej UKC: -          „zgłaszający” oznacza osobę, która składa zgłoszenie celne, deklarację do czasowego składowania, przywozową deklarację skróconą, wywozową deklarację skróconą, zgłoszenie do powrotnego wywozu lub powiadomienie o powrotnym wywozie we własnym imieniu, albo osobę, w której imieniu takie zgłoszenie, deklaracja lub powiadomienie są składane; -          „dług celny” oznacza nałożony na określoną osobę obowiązek zapłaty stosownej kwoty należności celnych przywozowych lub wywozowych, określonej dla danych towarów na mocy obowiązujących przepisów prawa celnego; -          „dłużnik” oznacza każdą osobę odpowiedzialną za dług celny.   Stosownie do art. 77 UKC: 1)      Dług celny w przywozie powstaje w wyniku objęcia towarów nieunijnych podlegających należnościom celnym przywozowym jedną z następujących procedur celnych: a)      dopuszczenia do obrotu, w tym na mocy przepisów o końcowym przeznaczeniu; b)      odprawy czasowej z częściowym zwolnieniem z należności celnych przywozowych. 2)      Dług celny powstaje w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego. 3)      Dłużnikiem jest zgłaszający. W przypadku przedstawicielstwa pośredniego dłużnikiem jest również osoba, na której rzecz dokonuje się zgłoszenia celnego (…).   Stosownie natomiast do art. 33 ust. 1 ustawy, podatnicy, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 1b, są obowiązani do obliczenia i wykazania w: 1)      zgłoszeniu celnym albo 2)      rozliczeniu zamknięcia, o którym mowa w art. 175 rozporządzenia 2015/2446, w przypadkach, o których mowa w art. 324 lub art. 325 rozporządzenia 2015/2447 - kwoty podatku, z uwzględnieniem obowiązujących stawek, z zastrzeżeniem art. 33b.   Przy tym jak stanowi, art. 33a ust. 1 ustawy, podatnik zarejestrowany jako podatnik VAT czynny może rozliczyć kwotę podatku należnego z tytułu importu towarów w deklaracji podatkowej składanej za okres, w którym powstał obowiązek podatkowy z tytułu importu tych towarów.   Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.   W myśl art. 86 ust. 2 ustawy, w przypadku importu towarów kwotę podatku naliczonego stanowi kwota podatku: a)      wynikająca z otrzymanego dokumentu celnego, b)      należnego, w przypadku, o którym mowa w art. 33a, c)      wynikająca z deklaracji importowej, w przypadku, o którym mowa w art. 33b, d)      wynikająca z decyzji, o których mowa w art. 33 ust. 2-3 i art. 34.   Z przytoczonych przepisów wynika, że podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony jedynie w takim zakresie, w jakim nabyte towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu. Zatem aby podatnik miał prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z otrzymanych dokumentów celnych, warunkiem koniecznym jest wykorzystanie importowanego towaru do działalności opodatkowanej tego podatnika. Jednocześnie należy podkreślić, że ustawodawca stworzył podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy.   Stosownie do art. 168 lit. e) dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347 z 11.12.2006 str. 1 ze zm.), jeżeli towary i usługi wykorzystywane są na potrzeby opodatkowanych transakcji podatnika, podatnik jest uprawniony, w państwie członkowskim, w którym dokonuje tych transakcji, do odliczenia następujących kwot od kwoty VAT, który jest zobowiązany zapłacić - VAT należnego lub zapłaconego z tytułu importu towarów na terytorium tego państwa członkowskiego.   Oznacza to, że podatnik jest uprawniony do odliczenia podatku VAT należnego lub zapłaconego w związku z importem towarów do państwa członkowskiego, w którym przeprowadza on transakcje podlegające opodatkowaniu w zakresie, w jakim te (importowane) towary są wykorzystywane do celów tych opodatkowanych transakcji.   Jednocześnie zauważyć należy, że zagadnienie dotyczące prawa do odliczenia podatku naliczonego związanego z importem towarów było przedmiotem rozważań Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej.   W wyroku z 25 czerwca 2015 r. w sprawie C-187/14 DSV Road, TSUE rozpatrywał m.in. prawo do odliczenia podatku naliczonego z tytułu importu towarów przez przewoźnika. W orzeczeniu tym TSUE wskazał, że zgodnie z art. 168 lit. e) dyrektywy 2006/112/WE prawo do odliczenia istnieje wówczas, gdy przywiezione towary są wykorzystywane na potrzeby opodatkowanych transakcji podatnika. Jednocześnie Trybunał przypomniał, że przesłanka ta jest spełniona jedynie wtedy, gdy koszt świadczeń powodujących naliczenie podatku jest włączony w cenę poszczególnych transakcji objętych podatkiem należnym lub w cenę towarów lub usług świadczonych przez podatnika w ramach jego działalności gospodarczej. Ponieważ w sprawie badanej przez TSUE wartość przewożonych towarów nie stanowi części kosztów składających się na cenę zafakturowaną przez przewoźnika, którego działalność ogranicza się do przewozu tych towarów za wynagrodzeniem, przesłanki zastosowania art. 168 lit. e) dyrektywy VAT nie zostały spełnione.   Zatem jeżeli zgłoszenie towarów do odprawy celnej dokonywane jest przez przewoźnika, który na podstawie przepisów celnych może zostać zobowiązany do uiszczenia zobowiązania wynikającego z cła oraz podatku VAT z tytułu importu towarów, uiszczony przez tego przewoźnika należny podatek z tytułu importu towarów nie będzie stanowił u niego podatku naliczonego i nie będzie podlegał odliczeniu. Te same zasady w kwestii odliczania podatku naliczonego będą dotyczyły wszystkich podmiotów, które w rozumieniu przepisów Wspólnotowego Kodeksu Celnego mogą być uznane za dłużników i zobowiązane do uiszczenia należnego podatku VAT z tytułu importu towarów (np. przedstawiciele pośredni, agencje celne,  przewoźnicy, podmioty dokonujące importu towarów na rzecz innych podmiotów itd.). W każdym przypadku należy zatem badać, czy koszt towarów powodujących naliczenie podatku z tytułu importu jest włączony w cenę transakcji objętych podatkiem należnym (w cenę towarów lub usług), świadczonych przez tego konkretnego podatnika w ramach jego działalności gospodarczej.   Z treści wniosku wynika, że Wnioskodawca produkuje i sprzedaje opakowania metalowe (puszki i wieczka aluminiowe). W ramach prowadzonej działalności gospodarczej, Wnioskodawca przywozi do Polski z terytorium krajów trzecich towary (import towarów), które wykorzystuje do produkcji wyrobów gotowych (opakowań metalowych). Przedmiotem wniosku są sytuacje, w których Spółka dokonuje importu towarów w ramach procedury odprawy czasowej z częściowym zwolnieniem od należności celnych. W takich przypadkach, Spółka jest podatnikiem na gruncie VAT, zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy, obowiązek zapłaty VAT należnego z tytułu importu towarów obciąża Wnioskodawcę. Towary będące przedmiotem importu są udostępniane Spółce na podstawie umowy najmu/dzierżawy lub leasingu operacyjnego zawartej z jego właścicielem. Wnioskodawca nabywa prawo do korzystania z towaru na czas określony. Po zakończeniu użytkowania, towar jest wysyłany poza terytorium Unii Europejskiej bezpośrednio do właściciela lub do innego wskazanego przez niego miejsca. Prawo własności towaru nie jest na żadnym etapie przenoszone na Spółkę. Wnioskodawca płaci właścicielowi towarów wynagrodzenie za prawo do korzystania z nich zgodnie z zapisami umownymi. Wyroby gotowe produkowane z wykorzystaniem towaru są następnie przedmiotem sprzedaży dokonywanej przez Spółkę w ramach czynności podlegającej opodatkowaniu VAT (tj. sprzedaż krajowa, wewnątrzwspólnotowa dostawa towaru, eksport, nietransakcyjne przesunięcie towarów własnych). Wynagrodzenie za prawo do korzystania z towaru - jako koszt ponoszony przez Spółkę w związku z korzystaniem z towaru - stanowi jeden z elementów kalkulacyjnych ceny wyrobów gotowych produkowanych przy wykorzystaniu towaru. Koszt ten jest niższy niż wartość celna towaru, stanowiąca podstawę obliczenia VAT należnego z tytułu importu towarów. Wnioskodawca jest zarejestrowanym podatnikiem VAT czynnym na potrzeby transakcji krajowych oraz wewnątrzwspólnotowych. W opisanym przypadku, nie wystąpi żadna z przesłanek wyłączających możliwość skorzystania z prawa do odliczenia, wskazanych w art. 88 ustawy.   Wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą prawa do odliczenia podatku naliczonego z tytułu importu narzędzi wykorzystywanych do produkcji towarów.   Jak wcześniej wskazano kwestia prawa do odliczenia VAT z tytułu importu towarów uregulowana została w art. 86 ustawy, zgodnie z którym podatnikowi przysługuje prawo do odliczenia VAT w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych. Przy czym kwotę podatku naliczonego stanowi w przypadku importu kwota podatku wynikająca z otrzymanego dokumentu celnego (bądź kwota podatku należnego - w przypadku, o którym mowa w art. 33a ustawy). Zatem, aby podatnik miał prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z otrzymanych dokumentów celnych, warunkiem koniecznym jest wykorzystanie importowanego towaru do działalności opodatkowanej tego podatnika. Przy czym, jak wskazał TSUE, koszt świadczeń powodujących naliczenie podatku powinien być włączony w cenę poszczególnych transakcji objętych podatkiem należnym lub w cenę towarów lub usług świadczonych przez podatnika w ramach jego działalności gospodarczej.   Wnioskodawca jest zarejestrowanym podatnikiem VAT czynnym. Jednocześnie, stosownie do art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy, Wnioskodawca jest podatnikiem z tytułu importu urządzeń, które wykorzystuje w prowadzonej działalności gospodarczej. Wnioskodawca wskazał, że importowane towary (narzędzia) wykorzystuje do produkcji opakowań metalowych (wyrobów gotowych). Natomiast wyroby gotowe produkowane z wykorzystaniem importowanego towaru są przedmiotem sprzedaży dokonywanej przez Spółkę w ramach podlegającej opodatkowaniu podatkiem VAT sprzedaży krajowej, wewnątrzwspólnotowej dostawy towaru, eksportu i nietransakcyjnego przemieszczenia towarów własnych. Wnioskodawca nabywa prawo do korzystania z towaru na czas określony, na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub leasingu operacyjnego, a za prawo do korzystania z importowanych towarów płaci właścicielowi towarów wynagrodzenie. Przy czym, wynagrodzenie za prawo do korzystania z towaru - jako koszt ponoszony przez Spółkę w związku z korzystaniem z towaru - jest elementem kalkulacyjnym ceny wyrobów gotowych produkowanych przy wykorzystaniu importowanego towaru. Zatem w analizowanym przypadku istnieje związek pomiędzy importem towarów a czynnościami opodatkowanymi wykonywanymi przez Wnioskodawcę. W związku z tym, Wnioskodawca - zarejestrowany podatnik VAT czynny wykorzystując importowany towar do wykonywania czynności opodatkowanych, ma/będzie miał prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z importem narzędzi wykorzystywanych do produkcji towarów, na podstawie art. 86 ust. 1 ustawy.   Tym samym stanowisko Wnioskodawcy należy uznać za prawidłowe.   Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym oraz zdarzenia przyszłego i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji   Jednocześnie wskazuje się, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.   Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej: 1) z zastosowaniem art. 119a; 2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.   Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej).   Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 2193 ze zm.), wprowadzającymi regulacje intertemporalne.    Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…), za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy). Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach (art. 47 § 1 ww. ustawy) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP lub /KIS/wnioski. W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ww. ustawy). W przypadku wnoszenia skargi w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego i stanu epidemii jako najwłaściwszy proponuje się kontakt z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego ePUAP. Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.